Numquam Satis Vicis

17 04 2009

Μικρή μου,

Monsters Inc.

Το θυμάσαι;

Ήταν η τελευταία ταινία που είδες. Που είδαμε μαζί. Σε ένα άδειο σινεμά, οι δυο μας. Με ποπ κορν και πορτοκαλάδες. Ήταν η πιο ζεστή και γεμάτη αίθουσα κινηματογράφου που έχω δει.

Θυμάσαι;

Είχαμε κάτσει ένα ήσυχο μεσημέρι στη μέση και μου είχες πιάσει το χέρι. Και ενώ εγώ κυνηγούσα τη σκιά μου, εσύ μου έσφιγγες το χέρι, σαν να ένοιωθες πως είχα ανάγκη να μου επιβεβαιώσεις πως είσαι καλά, πως με αγαπάς και πως είσαι ακόμα εκεί. Πραγματικά δεν ξέρεις πόσο ανάγκη το είχα. Αυτή την επιβεβαίωση πως είσαι ακόμα εκεί, έστω για λίγο, έστω προσωρινά. Πως δεν έγινες ξαφνικά καπνός, πως δεν έσβησε το φως και εγώ σε έχασα – έστω και αν εγώ σε κοίταζα συνεχώς.

Ξέρεις ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή;

Όταν σου υποσχέθηκα να στην πάρω σε κασέτα όταν θα κατέβαινε από τους κινηματογράφους.

Δεν πρόλαβα ποτέ να το κάνω..

Και δεν πονάω γιατί δεν πρόλαβα να το κάνω (άλλωστε, μικρή μου, είναι τόσα πολλά αυτά που δεν πρόλαβα να κάνω…), είναι μονάχα που στο υποσχέθηκα. Σου έδωσα το λόγο μου να στο πάρω. Και είχες χαρεί με την πιο αγνή χαρά που έχω δει ποτέ.

Και ακόμα περισσότερο, πονάω γιατί σου έδωσα μια υπόσχεση που ήξερα μέσα μου πως δε θα μπορούσα να κρατήσω. Κανείς δεν ξέρει τον πόνο του να υπόσχεσαι κάτι τόσο απλό σε έναν άνθρωπο που αγαπάς πιο πολύ από τη ζωή σου, γνωρίζοντας μέσα σου πως δε θα μπορέσεις ποτέ να το πραγματοποιήσεις…

Δεν έχω μιλήσει πιο ειλικρινά στη ζωή μου όταν σου λέω πως δε σε κορόιδεψα. Απλά ήθελα να το πιστέψω. Ήθελα να με πείσω πως θα μου κρατάς ακόμα το χέρι όταν θα έφευγε η ταινία από τους κινηματογράφους.

Μου λείπεις συχνά και το ξέρεις. Και το ξέρω ότι το ξέρεις. Αλλά μερικές φορές το συναίσθημα πρέπει κάπου να διοχετευτεί, αλλιώς ανεβαίνει στο λαιμό και σε πνίγει. Γι’αυτό σου γράφω τώρα. Για να σου πω πως θυμάμαι, πως δεν ξεχνάω τίποτα και πως ακόμα και αυτά που με πονάνε, έχουν μια γλυκιά γεύση σαν ανοιξιάτικο πρωινό.

Τελικά οι άνθρωποι είμαστε εγγενώς μαζοχιστές. Μπορεί ώρες ώρες να ξεχνάω ακόμα και το χαμόγελό σου ή τις σπίθες που πέταγαν τα μάτια σου, αλλά θυμάμαι πάντα τις μικρές στιγμές που θα είχαν χαθεί στο πέρασμα των χρόνων αν ήσουν εδώ, αν όλα όσα έγιναν δεν ήταν παρά ένας εφιάλτης, αν δεν έμενα μόνος μου – εγώ και απέναντι ο κόσμος, να κοιταζόμαστε σε έναν αέναο κύκλο νοσταλγίας και θλίψης.

Και τίποτα από αυτά που λένε για τον χρόνο δεν είναι αλήθεια. Κλαίω λιγότερο όταν σε θυμάμαι, ναι. Δεν σε βλέπω πια τόσο συχνά στα όνειρά μου, ναι. Δεν σκέφτομαι πως κάθε κορίτσι της ηλικίας σου που βλέπω στο δρόμο είσαι εσύ, ναι. Πονάω όμως κάθε φορά, το ίδιο. Τόσο όσο και την πρώτη μέρα.

Να με θυμάσαι πάντα.

Και να μ’αγαπάς.

Μονάχα αυτό χρειάζομαι…

Πάντα δικός σου,

Nam3l3ss

—————————————————————

Radiohead – Fake Plastic Trees (Acoustic) (…if I could be/ who you wanted/ all the time…)

Advertisements