I Alone

8 03 2009

Ξέρεις ποιό είναι το χειρότερο συναίσθημα στον κόσμο;

Το να νιώθεις μόνος…

Ξεκινάς επιζητώντας την ηρεμία, την γαλήνια σιγή που καλύπτει σαν ομίχλη τις ώρες που είσαι μόνος. Γιορτάζεις στη σιωπή, ανάβεις τσιγάρο και ακούς τους ήχους της μοναξιάς, τους αφήνεις να σε ηρεμήσουν. Δε σε νοιάζει που είσαι μοναχικός-γιατί το μοναχικός απέχει χιλιόμετρα από το μόνος, το ένα το επιλέγεις το άλλο σε επιλέγει.

Μετά αρχίζεις να αποξενώνεις τους ανθρώπους γύρω σου. Ξεσκαρτάρεις, λες στον εαυτό σου. Μεγαλώνεις και μαθαίνεις να επιλέγεις και να μη σε επιλέγουν. Και ακούς τραγούδια που μιλάνε για ανθρώπους μόνους, τραγούδια που μιλάνε για ανθρώπους που πέρασαν και σβήστηκαν από το χαρτί του χρόνου αλλά εσένα δε σε αγγίζουν γιατί το επέλεξες αυτό, σωστά;

Και ύστερα, νιώθεις τσιμπιές σε όλο σου το σώμα. Και η φασαρία της σιωπής ξαφνικά γίνεται πιο δυνατή, πιο ενοχλητική στα αυτιά σου. Αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως το μόνος δε διαφέρει παρά σε 4 γράμματα από το μοναχικός. Και ξαφνικά τα τραγούδια αρχίζουν να μιλάνε για σένα, για τους δικούς σου χαμένους ανθρώπους, για τις δικές σου – λάνθασμένα σωστές – επιλογές. Ανοίγεις τηλεόραση και σε καταθλίβει το γεγονός πως το κάνεις. Βάζεις μουσική και την κλείνεις γιατί είναι χαρούμενη και εσύ έχεις πια συνηθίσει στην ησυχία της σιωπής και οτιδήποτε πέραν αυτής είναι θόρυβος.

Όμως, το επέλεξες.

Αλήθεια, το επέλεξες;

Επιλέγουμε ποτέ, άραγε, τίποτα;

Μέσα στη σιωπή, ανάβεις τσιγάρο. Αν μπορούσες θα το έκοβες και αυτό, θα το αποξένωνες.

Και σιγά-σιγά, ανάμεσα στα λόγια που δεν ειπώθηκαν και τον καπνό του τσιγάρου που γεμίζει το δωμάτιο, αναρωτιέσαι μήπως τελικά ο πρώτος που κατάφερες να αποξενώσεις μέσα από όλα αυτά δεν είναι οι φίλοι, οι γκόμενες και οι γνωστοί, αλλά ο ίδιος σου ο εαυτός.

Και τότε, ξαπλωμένος στον καναπέ που δε μοιράζεσαι πια με κανέναν, σε ένα δωμάτιο που εσύ επέλεξες να μείνει αδειανό, η μοναξιά σε πληγώνει χιλιάδες φορές περισσότερο από ότι θα μπορούσαν ποτέ να σε πληγώσουν οι άνθρωποι που – για να είσαι ασφαλής ότι δε θα το καταφέρουν ποτέ – άφησες να φύγουν και έδιωξες.

Και τότε σκεφτεσαι;

Ήταν επιλογή σου;

Επέλεξες σωστά;

Ήταν, άραγε, ποτέ αληθινά «επιλογή»;

Αλλά κυρίως, πόσο κακό μπορείς να κάνεις άραγε στον εαυτό σου, στην προσπάθειά σου να τον προστατεύεσεις;

———————————————————–

Sia – Where I Belong (We lose/ Yet we want to spare the feelings of those/ we love/ Don’t cry/ We’ve all lied… )