Everything is Broken. Everyone is Broken.

7 01 2009

Ε.,

Για μένα, είσαι ένας άλυτος γρίφος.

Επιμένεις να με θέλεις και να με κυνηγάς ενώ τις περισσότερες φορές ούτε καν εγώ δεν μπορώ να με αντέξω.
Με μπερδεύεις συνεχώς.

Από τη μία έχω συμβιβαστεί με τον εαυτό μου, πώς το λένε, τα έχω βρει με τον δαίμονα και τον άγγελο μέσα μου. Τους μιλάω και μου μιλάνε σα φιλαράκια. Ξέρω τι είμαι, ξέρω τι αξίζεις και ξέρω πως εγώ δεν μπορώ να στο δώσω όσο και να το θέλω.

Δεν ξέρω αν μ’αγαπάς όπως λες ή αν απλά είσαι τόσο εγωίστρια που δε μπορείς να δεχτείς την ήττα, αλλά από εμένα ακόμα και η νίκη σου θα είναι μια μελλοντική ήττα.

Σε θέλω αλλά δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να αγαπήσω. Όχι εσένα, καμία. Γιατί η αγάπη είναι από αυτά τα συναισθήματα που ξεφορτώθηκα νωρίς στη ζωή μου – η αγάπη μπορεί και να πονέσει και εγώ αποφεύγω συστηματικά ότι δυνητικά μπορεί να με κάνει να χάσω τον έλεγχο. Καταλαβαίνεις; Δεν είσαι εσύ, είναι που εγώ δε θα με αφήσω ποτέ ελεύθερο.

Με συναρπάζεις. Είδες το σκοτάδι μου και δεν έφυγες.

Με κάνεις να αναρωτιέμαι. Είδες το σκοτάδι μου και με θέλεις ακόμα.

Με τρομάζεις. Είδες το σκοτάδι μου και δεν προσπάθησες να το διώξεις, το αγκάλιασες μαζί μου.

Περιμένεις καρτερικά και το νιώθω πως μια μου λέξη σε κάνει λίγο πιο χαρούμενη κάθε μέρα. Σε βλέπω με την άκρη του ματιού μου να με κοιτάς όταν δουλεύουμε και αυτό με τρελαίνει. Φοβάμαι τι κοιτάς. Εμένα ή τον πραγματικό εμένα. Και αν ισχύει το δεύτερο, πως μπορείς να το κάνεις; Πού κάνουν λάθος οι άμυνές μου; Είμαι ένας άνθρωπος που μισεί τους καθρέφτες, εσύ πως μπορείς και θέλεις να με κοιτάς;

Βλέπω μερικές φορές ανθρώπους που «σπάνε». Όταν η Χ αγαπάει τον Ψ και εκείνος της φέρεται σα σκουπίδι, εκείνος που θα έρθει μετά τον Ψ θα βρει έναν άνθρωπο «σπασμένο». Και μπορεί ο επόμενος να το αξίζει, αλλά όταν σπάσει ο άνθρωπος δεν ξανακολλάει ποτέ τέλεια. Και αν δεν είσαι δυνατός, αν δεν έχεις τη λογική να σκεφτείς πως «δεν άξιζε τελικά», είναι άδικο να «σπάσεις» για εμένα. Άδικο και για σένα και για όλους μετά από εμένα.

Γι’αυτό σου λέω, φύγε.

Με ενθουσιάζει το ενδιαφέρον σου, μου ανεβάζει το ηθικό, με κάνει να νιώθω καλά. Αλλά δε μπορώ παραπάνω. Έχω «σπάσει» χρόνια τώρα και πια έχω ξεχάσει και τη θέρμη στο κορμί μου όταν το ζέσταιναν και όσα συναισθήματα απέβαλα.

Για εμένα, λίγος μονάχα καιρός είναι το μόνο που μπορώ να δώσω. Λένε πως η ευτυχία είναι στιγμές, αλλά με εμένα θα είναι πολύ λίγες. Δε θέλω να στο κάνω αυτό, αλλά δεν έχω τη δύναμη να το τελειώσω. Γι’αυτό τέλειωσέ το εσύ. Τώρα που μπορείς. Πριν πληγωθούμε και οι δύο πιο άσχημα. Και εμένα άσε με, οι πληγές δε με επηρρεάζουν πια τόσο πολύ – τις καλύπτω όπως μπορώ και απλά συνεχίζω, μέχρι να αρχίσουν να πονάνε – αλλά εσύ δε χρειάζεται να πληγωθείς.

Θα έρθει η ώρα στη ζωή που θα πληγωθείς και εσύ βαριά – άλλωστε όλοι μας είμαστε ένα μωσαϊκό πληγών και εμπειριών – αλλά δε θέλω να είμαι εγώ η αιτία.

Μια φίλη μου είπε πρόσφατα πως με παρακολουθεί πολλές φορές πάνω που πάω να αφεθώ, να τραβάω τα χαλινάρια και να με σταματάω. Και έχει δίκιο, αυτό ακριβώς κάνω. Δεν ξέρω τι φταίει. Δεν ξέρω αν είναι επειδή εγώ δε νιώθω πως μπορώ να ζήσω κάτι φυσιολογικό και ολοκληρομένο χωρίς να το σκοτώσω, δεν ξέρω αν είναι επειδή φοβάμαι πως στη ζωή μου όλα τα πράγματα που αγαπώ λιώνουν ή αν απλά φοβάμαι τόσο πολύ το να ζήσω πραγματικά που με κάνει να το κάνω αυτό, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Λες πως έχουμε κοινά γούστα, κοινά όνειρα και κοινά θέλω. Αλλά, μικρή μου, 1+1 δεν κάνει πάντα 2, και οι άνθρωποι είναι κάτι παραπάνω από απλές εξισώσεις. Οι άνθρωποι σαν και εμένα,  είναι χημικές ενώσεις και καμμένα χορτάρια.

Γι’αυτό, άφησέ με. Με κάνεις χειρότερα όταν με κοιτάς με τα υπέροχά σου μάτια. Με κάνεις να πονάω που σε θέλω, αλλά δε μπορώ.

Δεν είμαι εγώ αυτός που θα σε κάνει ευτυχισμένη.

Μονάχα, μην επιμένεις να με κάνεις αυτόν που θα σε κάνει δυστυχισμένη.

Συνήθως οι άνθρωποι με αφήνουν παγερά αδιάφορο για το αν θα πληγωθούν ή όχι – εσύ όμως, θέλω να μείνεις αλώβητη για όσο περισσότερο καιρό μπορείς.


(Θυμάστε που σας έλεγα πως αυτός εδώ είναι ο προσωπικός μου ψυχαναλυτικός χώρος; Εδώ που λέω όσα δεν μπορώ να πω στην πραγματική ζωή εκεί έξω;

Today is one of those days.

Καλή χρονιά σε όλους. )

🙂

———————————-

Music to… just listen to:

Editors – Bonny (Prefab Sprout Cover) ( I spend the days with my vanity/ I’m lost in heaven and I’m lost to earth/ Didn’t give you minutes not even moments/All my life in a tower of foil/ Shaded feelings, I don’t believe you… )

Radiohead – Planet Telex ( You can force it but it will not come/ You can taste it but it will not form/ You can crush it but it’s always here/ You can crush it but it’s always near… )