Medius

14 12 2008
in.gr)

(πηγή φωτογραφίας: in.gr)

It’s a weird time to be alive.

Νιώθω πως παίζω σε ταινία. Μια από αυτές τις ταινίες που όλοι ξέρουμε ποιός είναι ο κακός της υπόθεσης εκτός από τον πρωταγωνιστή. Βλέπεις (π.χ.) το απολυταρχικό καθεστώς που μάχεται ο V ή το την μεταποκαλυπτική Γη του Children of Men και ξέρεις ποιοί είναι οι πραγματικοί εχθροί. Ξέρεις ποιανού το μέρος πρέπει να πάρεις. Ποιό είναι το σωστό και πoιο το λάθος.

Η πραγματική ζωή όμως, δυστυχώς δεν είναι μόνο μαύρο-άσπρο. Συνήθως είναι αποχρώσεις του γκρίζου και σε τέτοιες αποχρώσεις είναι δύσκολο να καταλάβεις αν αυτό που βλέπεις είναι σκούρο ή ανοιχτό.

Γιατί από τη μία δεν τους γουστάρεις τους μπάτσους, δε σου αρέσει να νιώθεις ότι ελέγχεσαι σε κάθε σου βήμα και πως η ελευθερία σου είναι απλά μια λέξη σε χαρτί, αλλά από την άλλη, όπως είπε κάποτε πολύ σοφά ο Βολταίρος, η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου και το να μου στερείς την ελευθερία ή το δικαίωμα που έχω να ζω ειρηνικά στο όνομα μιας επανάστασης με πρόσχημα το φόνο ενός παιδιού είναι κάτι που σε απωθεί και σε ξενίζει σε πολλαπλά επίπεδα ( ερμηνείας των λέξεων, στάσης ζωής, εκμετάλλευσης καταστάσεων και ανθρώπων για μικροπολιτικά παιχνίδια κ.α.).

Συνήθως έχω μια συγκεκριμένη άποψη για τα θέματα που με απασχολούν. Μπορεί ο κόσμος να μην είναι μαύρος ή άσπρος πάντα, αλλά για να επιβιώσεις πρέπει να διαλέξεις μια πλευρά και να πολεμήσεις για αυτά που πιστεύεις. Άλλωστε ο κόσμος δεν πήγε ποτέ μπροστά με ουδέτερες απόψεις.

Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση δυσκολεύομαι.

Διαφωνώ με το φόνο του παιδιού (φυσικά!). Γιατί επρόκειτο για φόνο. Φόνο του χειρότερου είδους. Φόνο εξουσίας.

Διαφωνώ όμως και με το κάψιμο της περιουσίας του άλλου, στο όνομα της διαδήλωσής σου. Διαφωνώ με το να ξεκινάς μια επανάσταστη χωρίς να ξέρεις τι ζητάς ή να υπολογίζεις τα θύματα αυτής που θα αφήσεις στο δρόμο σου. Διαφωνώ στο ότι ο θάνατος του ενός είναι αρκετός για την κατάλυση των πάντων. Οι άνθρωποι (δυστυχώς ή ευτυχώς, ανάλογα πως το βλέπει κανείς) είμαστε «μικροί» μπροστά στο σύνολο.

Δε λέω πως όσα έγιναν θα έπρεπε να περάσουν έτσι. Φυσικά και όχι. Αλλά έχω κουραστεί να βλέπω ανθρώπους να διαδηλώνουν χωρίς να ξέρουν το γιατί, να διαδηλώνουν για το χαβαλέ και για να «χάσουν μάθημα» ( αλήθεια, γιατί ενώ κάθε μέρα οι μαθητές έκλειναν τη Βουλιαγμένης στο ύψος της Ηλιούπολης το Σάββατο δεν υπήρχε ούτε ένας που να διαδηλώνει; 🙂 ) αλλά κυρίως έχω κουραστεί να βλέπω να παίζονται πολιτικά παιχνίδια πάνω από τον τάφο ενός ανθρώπου.

Οπότε θα μείνω σιωπηλός. Όχι γιατί φοβάμαι ή ντρέπομαι να πω την άποψή μου. Απλά γιατί στο συγκεκριμένο θέμα δεν έχω άποψη. Και πραγματικά δεν πιστεύω ότι είναι ένα από τα θέματα εκείνα στα οποία μπορεί κανείς να πει πως και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο. Ειλικρινά πιστεύω πως σε αυτή την περίπτωση, μόνο η μία πλευρά έχει δίκιο.

Απλά ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω ποιά είναι αυτή η πλευρά…

—————————————

Reamonn – Supergirl (Αφιερωμένο στη Razzy για τα γενέθλιά της εχθές 🙂 )





How Liberty Died

9 12 2008

So this is how Liberty dies…

…with thunderous applause

(φωτογραφίες από το in.gr)

Και εγώ πάλι σκέφτομαι εσένα. Ανάμεσα στα συντρίμμια και ό,τι έμεινε από τη φωτιά.

Οι άνθρωποι είμαστε εγωιστικά όντα, το ξέρω μικρό μου, αλλά και πάλι δεν το ελέγχω:

Γιατί δεν ξέσπασε ο πόλεμος όταν χάθηκες εσύ;

Γιατί δεν ξεσπά πόλεμος κάθε φορά που χάνεσαι εσύ;

Αυτός θα ήταν ένας πόλεμος με σκοπό. Όχι δικό μου, καθολικό.

Να φροντίσω εγώ που έμεινα πίσω να μην ξανασβήσεις σε κανένα νοσοκομείο, να μην ξαναχαθείς στην άσφαλτο, να μη σου φερθεί ποτέ ξανά κανείς σα σκουπίδι. Να φωνάξω για σένα μέχρι εκεί που φτάνει η φωνή μου.

Ω, ναι.

Σε μια τέτοια διαδήλωση θα είχα λόγο να κατέβω. Όχι μονάχα για σένα. Για εσένα και για μένα και για αυτή την πικρή αίσθηση που γεύομαι ακόμα στα χείλη όταν μιλάω για σένα και στο μυαλό κάθε φορά που σε σκέφτομαι. Να βγώ στους δρόμους, εγώ και η τελευταία μου ανάσα, εγώ και όσα όνειρα μου έμειναν ακόμα να ελπίζω, εγώ και η αναθεματισμένη μου ζωή να κλείσουμε τους δρόμους και να απαιτήσουμε να μη φύγεις ποτέ ξανά.

Και να ‘σαι και εσύ εκεί και να ‘ναι και όλοι όσοι θέλουν να φωνάζουν πως μάχονται για όσα έχουν αξία.

Γιατί εσύ, όπως και να σε λένε, από όπου και να είσαι, όποιο χρώμα και αν έχεις, σε όποια μοίρα και να γεννήθηκες, αξίζεις να πέσω για χάρη σου στην άσφαλτο.

Να πέσω γιατί εγώ το θέλω και γιατί όταν μάχεσαι για κάτι που αξίζει (και όχι απλά επειδή σου είπανε πως αυτό είναι το συμφέρον σου) το έδαφος είναι γλυκό και η πτώση ηρωισμός.

Γιατί μερικά πράγματα σε αυτή τη ζωή, είναι μεγαλύτερα από τη δική μου, μικρή ζωή.

Και, άλλα πάλι, όχι…

ΥΓ: Δεν είναι ανατριχιαστικό πόσο όμοια είναι η παρακάτω σκηνή με όσα συνέβησαν;