Building Up The Walls

23 11 2008

Στη ζωή μου έμαθα πως το να επιβιώνεις είναι μια επίπονη διαδικασία. Θέλει κουράγιο, υπομονή και πείσμα. Έμαθα πως η άμυνα είναι η καλύτερη επίθεση και πως το πιο σοφό ρητό είναι το «better safe than sorry».

walls

Και έτσι άρχισα να χτίζω τοίχους…

Έμαθα να διαλέγω τα σωστά υλικά, να μη νιώθω την κούραση και να μην σκέφτομαι δεύτερη φορά τη μοναξιά πριν υψώσω τον επόμενο τοίχο. Επίσης έμαθα να μην επισκευάζω εκείνους που χαλάνε, αυτούς που γίνονται χαλάσματα από το πέρασμα των χρόνων, αλλά να χτίζω τον επόμενο και έτσι οι τοίχοι άρχισαν να πλησιάζουν επικίνδυνα.

Και τώρα είμαι πιο ασφαλής, ναι. Αλλά είμαι ευτυχισμένος;

Ο τοίχος έγινε φρούριο…

…αλλά και τι μ’ αυτό; Περιτριγυρίζομαι από τοίχους. Μπορεί όλα στη ζωή να είναι θέμα επιλογών και εγώ να επέλεξα την ασφάλεια εις βάρος της ανακάλυψης και του ρίσκου που αυτή κρύβει, αλλά άξιζε τελικά; Έχει τόση μοναξιά εδώ, στην ασφάλεια των τεσσάρων τοίχων του δωματίου.

Και τώρα, δεν ξέρω πώς να τους γκρεμίσω.

Έμαθα να χτίζω, αλλά ξέχασα να γκρεμίζω.

Και το πιο αστείο είναι ότι από την πρώτη πέτρα περιμένω και ελπίζω να έρθει κάποιος και να με πείσει για τη ματαιότητα αυτού που με τόση επιμονή και σχολαστικότητα κάνω χρόνια τώρα: να με πείσει ότι οι τοίχοι δεν κρατάνε τους άλλους έξω, αλλά εσένα μέσα τους, να με πείσει να αφήσω τα εργαλεία μου και να αφεθώ σαν πόλη ανοχύρωτη. Χτίζω με τον κρυφό πόθο να γκρεμίσω, περιμένοντας τους ανθρώπους εκείνους που στο δικό τους Δούρειο Ίππο θα μου φέρουν τα εργαλεία για να το κάνω. Γιατί εγώ δεν μπορώ να με πείσω πια για τίποτα…

Και οι τοίχοι κλείνουν όλο και περισσότερο γύρω μου.

Ακόμα και οι λίγοι εκείνοι που επιλέγω να τους αφήσω να περάσουν δεν μπορούν να δουν πέρα από εκεί που θέλω εγώ να δουν. Και είναι κατάρα να θες να αφεθείς και να μη σε αφήνει ο εαυτός σου. Nα μετριάζεις τις αντιδράσεις σου (γιατί μπορεί να κάνεις μόνος σου τρύπες στους τοίχους με αυτόν τον τρόπο), να αγαπάς και να ερωτεύεσαι με μέτρο (γιατί η αγάπη είναι πόρτα και εσύ τις πόρτες τις έχεις κλειδώσει και έχεις πετάξει τα κλειδιά) και να ενθουσιάζεσαι χλιαρά (γιατί ο ενθουσιασμός είναι μούχλα και οι καλοφτιαγμένοι τοίχοι χαλάνε από δαύτη).

Και μετά φοβάμαι τους ανθρώπους που έρχονται και γυροφέρνουν τους τοίχους προσπαθώντας να τους σκαρφαλώσουν. Γιατί δεν ξέρω τι θα βρουν από πίσω – hell, ούτε εγώ μερικές φορές δεν ξέρω τι κρύβεται από πίσω. Και τρομάζεις στην ιδέα να αφήσεις το καλοφτιαγμένο σου οικοδόμημα να γίνει συντρίμμια γιατί δεν ξέρεις ποτέ αν οι άνθρωποι έρχονται για να σε βοηθήσουν ή για να σε λεηλατήσουν.

Και έτσι μένεις μόνος

Κλεισμένος πίσω από τοίχους χιλιομέτρων, στο κέντρο ενός λαβύρινθου που μόνος σου έχτισες και τον έχτισες καλά. Και όσο και να ψάχνεις να σκοτώσεις το θηρίο, να κυνηγάς σκιές και να έρχεσαι αντιμέτωπος μονάχα με τον εαυτό σου στους στενούς διαδρόμους. Να περιμένεις λυτρωμό από τους άλλους, τους ίδιους «άλλους» για τους οποίους έχτισες τα τείχη…

Εχθροί και λυτρωτές μαζί.

Και εσύ, απλά να περιμένεις.

Γιατί το να χτίζεις τείχη είναι το μόνο που έμαθες να κάνεις.

wallsdown1

——————————-

Music to listen to while waiting for redemption:

Radiohead – Climbing Up the Walls ( And if you get too far inside/ You’ll only see my reflection… )

Advertisements

Ενέργειες

Πληροφορίες

3 Σχόλια

23 11 2008
Madvil

Έχω μείνει αναύδος.

Βλέπεις, αντίθετα με σένα, είχα επιλέξει να είμαι ο εαυτός μου : ανοιχτή καρδιά, να πιστεύω εύκολα όσα μου λένε, να κάνω αυθόρμητα πάντα αυτό που λέει μέσα μου η καρδιά μου να κάνω και να μην με ενδιαφέρει που οδηγεί, αρκεί να είμαι αληθινός με τον εαυτό μου.

Κατάληξα και εγώ να χτίζω. Λιθάρι με λιθάρι. Να φοβάμαι τα κακέντρεχα σχόλια, να κρύβω το καλό μου κρασί και να αφήνω σταγόνες σιγά-σιγά στα χείλη των ανθρώπων που θέλουν να με γνωρίσουν, που θέλουν να γίνουν κομμάτι της ζωής μου είτε γλυκό είτε πικρό. Το «θέλω» τελικά μετράει.

Η δικιά μου ιστορία, αδερφέ, που με έκανε να ζω και να αναπνέω έχοντας στα χέρια μου ένα πληκτρολόγιο και τραγούδια, δεν ξέρω πως θα τελειώσει αλλιώς θα με φωνάζαν και Μάντηλ. Ξέρω μόνο πως η καρδιά μου επέλεξε ποιόν Δούρειο Ίππο θα αφήσει να γκρεμίσει τα ασφυκτικά τείχη της και δεν πρόκειται να έρθει ποτέ, αδερφέ.

Το τραγούδι θα το λιώσω σε άπειρα repeat απόψε στο last.fm κιόλας, να βαρέσει κόκκινο. Γιατί σε νιώθω… Όχι, μάλλον γιατί με νιώθεις…

23 11 2008
lifewhispers

«Ακόμα και οι λίγοι εκείνοι που επιλέγω να τους αφήσω να περάσουν δεν μπορούν να δουν πέρα από εκεί που θέλω εγώ να δουν.»
Κι εγώ.Ισως τελικά αυτό να ειναι που μας καταστρέφει, αλλά ξερεις κατι; είχαμε λόγο να υψώσουμε τοίχους, είχαμε λόγο να αφήσουμε πολλους και πολλά απέξω.

κι αν ειναι να βρεθεί ενας ανθρωπος να μας βοηθήσει να τους γκρεμίσουμε, τότε θα πρέπει να προσπαθήσει πολύ. Δεν πιστεύω όμως πια στον αλτρουϊσμό των ανθρώπων. Γιατί έχει απομείνει ελάχιστος.

9 01 2009
dizzydream

Τι να πω, είναι όπως τα γράφεις, απίστευτο κείμενο… Ειδικά αυτό το «Χτίζω με τον κρυφό πόθο να γκρεμίσω» συμπυκνώνει όλη αυτή την εσωτερική διεργασία κι ό,τι αυτή επιφέρει.
Καλή χρονιά σου εύχομαι, με ελπιδοφόρες ραγισματιές στους τοίχους!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: