Building Up The Walls

23 11 2008

Στη ζωή μου έμαθα πως το να επιβιώνεις είναι μια επίπονη διαδικασία. Θέλει κουράγιο, υπομονή και πείσμα. Έμαθα πως η άμυνα είναι η καλύτερη επίθεση και πως το πιο σοφό ρητό είναι το «better safe than sorry».

walls

Και έτσι άρχισα να χτίζω τοίχους…

Έμαθα να διαλέγω τα σωστά υλικά, να μη νιώθω την κούραση και να μην σκέφτομαι δεύτερη φορά τη μοναξιά πριν υψώσω τον επόμενο τοίχο. Επίσης έμαθα να μην επισκευάζω εκείνους που χαλάνε, αυτούς που γίνονται χαλάσματα από το πέρασμα των χρόνων, αλλά να χτίζω τον επόμενο και έτσι οι τοίχοι άρχισαν να πλησιάζουν επικίνδυνα.

Και τώρα είμαι πιο ασφαλής, ναι. Αλλά είμαι ευτυχισμένος;

Ο τοίχος έγινε φρούριο…

…αλλά και τι μ’ αυτό; Περιτριγυρίζομαι από τοίχους. Μπορεί όλα στη ζωή να είναι θέμα επιλογών και εγώ να επέλεξα την ασφάλεια εις βάρος της ανακάλυψης και του ρίσκου που αυτή κρύβει, αλλά άξιζε τελικά; Έχει τόση μοναξιά εδώ, στην ασφάλεια των τεσσάρων τοίχων του δωματίου.

Και τώρα, δεν ξέρω πώς να τους γκρεμίσω.

Έμαθα να χτίζω, αλλά ξέχασα να γκρεμίζω.

Και το πιο αστείο είναι ότι από την πρώτη πέτρα περιμένω και ελπίζω να έρθει κάποιος και να με πείσει για τη ματαιότητα αυτού που με τόση επιμονή και σχολαστικότητα κάνω χρόνια τώρα: να με πείσει ότι οι τοίχοι δεν κρατάνε τους άλλους έξω, αλλά εσένα μέσα τους, να με πείσει να αφήσω τα εργαλεία μου και να αφεθώ σαν πόλη ανοχύρωτη. Χτίζω με τον κρυφό πόθο να γκρεμίσω, περιμένοντας τους ανθρώπους εκείνους που στο δικό τους Δούρειο Ίππο θα μου φέρουν τα εργαλεία για να το κάνω. Γιατί εγώ δεν μπορώ να με πείσω πια για τίποτα…

Και οι τοίχοι κλείνουν όλο και περισσότερο γύρω μου.

Ακόμα και οι λίγοι εκείνοι που επιλέγω να τους αφήσω να περάσουν δεν μπορούν να δουν πέρα από εκεί που θέλω εγώ να δουν. Και είναι κατάρα να θες να αφεθείς και να μη σε αφήνει ο εαυτός σου. Nα μετριάζεις τις αντιδράσεις σου (γιατί μπορεί να κάνεις μόνος σου τρύπες στους τοίχους με αυτόν τον τρόπο), να αγαπάς και να ερωτεύεσαι με μέτρο (γιατί η αγάπη είναι πόρτα και εσύ τις πόρτες τις έχεις κλειδώσει και έχεις πετάξει τα κλειδιά) και να ενθουσιάζεσαι χλιαρά (γιατί ο ενθουσιασμός είναι μούχλα και οι καλοφτιαγμένοι τοίχοι χαλάνε από δαύτη).

Και μετά φοβάμαι τους ανθρώπους που έρχονται και γυροφέρνουν τους τοίχους προσπαθώντας να τους σκαρφαλώσουν. Γιατί δεν ξέρω τι θα βρουν από πίσω – hell, ούτε εγώ μερικές φορές δεν ξέρω τι κρύβεται από πίσω. Και τρομάζεις στην ιδέα να αφήσεις το καλοφτιαγμένο σου οικοδόμημα να γίνει συντρίμμια γιατί δεν ξέρεις ποτέ αν οι άνθρωποι έρχονται για να σε βοηθήσουν ή για να σε λεηλατήσουν.

Και έτσι μένεις μόνος

Κλεισμένος πίσω από τοίχους χιλιομέτρων, στο κέντρο ενός λαβύρινθου που μόνος σου έχτισες και τον έχτισες καλά. Και όσο και να ψάχνεις να σκοτώσεις το θηρίο, να κυνηγάς σκιές και να έρχεσαι αντιμέτωπος μονάχα με τον εαυτό σου στους στενούς διαδρόμους. Να περιμένεις λυτρωμό από τους άλλους, τους ίδιους «άλλους» για τους οποίους έχτισες τα τείχη…

Εχθροί και λυτρωτές μαζί.

Και εσύ, απλά να περιμένεις.

Γιατί το να χτίζεις τείχη είναι το μόνο που έμαθες να κάνεις.

wallsdown1

——————————-

Music to listen to while waiting for redemption:

Radiohead – Climbing Up the Walls ( And if you get too far inside/ You’ll only see my reflection… )

Advertisements




High & Dry

15 11 2008

Λένε πως στη ζωή όλα τα πράγματα έχουν ένα τέλος.

Οι αγάπες, τα ξενύχτια, οι υποσχέσεις, τα «σ’αγαπώ» (που τα πες και τα εννοούσες με κάθε ίνα της καρδιά σου), τα «κουράστηκα» (που τα πες και τα εννοούσες με κάθε ίνα του μυαλού σου), οι γιορτές ακόμα και η ίδια η ζωή έχουν ένα τέλος.

Και γιατί το γαμημένο, ακόμα και όταν το γράφεις εσύ πονάει τόσο;

Γιατί;

Αφού το επέλεξες, έβαλες κάτω καρδιές και μυαλά, σκέφτηκες, έκρινες και αποφάσισες πως αυτή είναι η σωστή απόφαση, η κατάλληλη λύση, το «wise thing to do» πονάς ακόμα;

Γιατί ενώ ξέρεις πως το καλύτερο σημείο για να τελειώσεις κάτι είναι πριν ξεφτυλιστεί τελείως, όταν ξέρεις πως έχεις κάνει το σωστό, το δίκαιο, το ειλικρινές η καρδιά αρνείται πεισματικά να μιλήσει με το μυαλό;

Δεν είμαι ιδιαίτερα ρομαντικός. Είμαι όμως ιδιαίτερα αναποφάσιστος.
Και πάντα σκέφτομαι να σηκώσω το τηλέφωνο, να σχηματίσω τον αριθμό, να πω «συγγνώμη», να  ξαναφτιάξω πάλι τα «χαρούμενα χάλια» που ήξερα και είχα συνηθίσει.

Συνήθεια ή έρωτας;

Πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο;

ΓΑΜΩΤΟ!

Γιατί με τόση εξέλιξη στην επιστήμη δεν υπάρχει ένα μηχάνημα να μας λέει πότε κάνουμε το σωστό και πότε το λάθος;;

I hate choices!

(Fuck this shit! Πώς γίνεται κάθε που έρχονται τα γαμω-Χριστούγεννα με τα λαμπάκια και τα κρύο-καιρός-για-δύο τους εγώ να είμαι πάντα μόνος;; Και κυρίως, γιατί με νοιάζει αυτό πιο πολύ απ’όσο προσπαθώ τόσο καιρό να πείσω τον εαυτό μου ότι με νοιάζει; )

———————————————-

Music to listen to while I pick up what’s left of my former self

Radiohead – High & Dry (Drying up in conversation/ you will be the one/ who cannot talk/
All your insides fall to pieces/ you just sit there wishing you could still make love
)





Lately…

2 11 2008

…γουστάρω τρελά το τραγούδι της Ελεονώρας Ζουγανέλη, «Έλα«.

Είχα καιρό να ακούσω τραγούδι από νέα/ο Ελληνίδα/Έλληνα καλλιτέχνη  -αν θυμάμαι καλά από την Ασπιρίνη της Μποφίλιου- που να με κάνει να σκεφτώ πως η ελληνική μουσική δεν έχει πεθάνει οριστικά χωρίς ελπίδα νεκρανάστασης. Από την άλλη όλα αυτά μπορεί να είναι οι «τελευταίες αναλαμπές» μιας μουσικής βιομηχανίας που λούζει με χρυσό τα σκουπίδια της αλλά… what if όλα αυτά είναι οιωνοί μιας much neded καλλιτεχνικής αναγέννησης σε μια εποχή στεγνή από συναίσθημα;;

Μοναδική ένσταση η συμμετοχή του Πάνου Μουζουράκη που μοιάζει άχρωμη και…well…άχρηστη. Αυτό βέβαια δε λέει τίποτα για τον ίδιο τον Πάνο, ο οποίος οφείλω να ομολογήσω πως κάποτε που τον είχα δει στο Σταυρό του Νότου τα έλεγε σαν πραγματικός showman.

«Eλα, δεν αντέχω έξω να ‘μαι πάλι
Έλα, δεν περνάω καλά με φίλους βράδυ
Έλα, ήταν λάθος μου πως με κουράζεις
Έλα και μισώ τη τόση ελευθερία…»

Ελεονώρα Ζουγανέλη – Έλα (με τον Πάνο Μουζουράκη)

PS: Check out και το video clip του κομματιού που αποτελείται από ένα μονταζ με φιγούρες από free jumpers. Άσχετο με το τραγούδι, αλλά εξαιρετική έμπνευση.