Alter Ipse Amicus

22 10 2008

Οι φίλοι μου θυμούνται όταν εγώ ξεχνώ και με κάνουν να ξεχνώ όταν δε θέλω πια να θυμάμαι.

Οι φίλοι μου γράφουν ακόμα γράμματα και γιορτάζουν τις αναποδιές με ρακί και τσιγάρο.

Οι φίλοι μου είναι ακόμα ζωντανοί. Και σε έναν κόσμο ποτισμένο με στάχτη και λησμονιά, θυμούνται ν’αγκαλιάζουν μέχρι η καρδιά να πονέσει.

Οι φίλοι μου μπορούν ακόμα να γελάνε. Να γελάνε δυνατά και να το νιώθουν, κάθε γέλιο που γαργαλά το λαιμό και κάθε χαμόγελο που χαράσει τα μάγουλα. «Να γελάς και να σε ακούνε από το βουνό στη θάλασσα», αυτή ήταν η πιο όμορφη ευχή που μου ‘χουν δώσει.

Οι φίλοι μου πονούν. Θρηνούν για τις χαμένες προσευχές και χτίζουν όνειρα στο πόδι, πανάκεια για εκείνα που εσβησαν με μια κουτσή κιθάρα στην πλάτη.

Οι φίλοι μου μεθούν. Και στα μεθύσια τους κάνουν ταξίδια μαγικά: χωρίς λεφτά – που δεν είναι ποτέ αρκετά – μα με το μυαλό και την καρδιά – που είναι πάντα εκεί σε αφθονία. Και κάνουν σχέδια και ξαπλώνουν φαρδιές-πλατιές τις καρδιές τους στα τραπέζια και στα κρεβάτια και στα πατώματα και στις μπάρες και στα παγκάκια και στους καναπέδες και στα πλακάκια του μπάνιου..και…και.και…

Οι φίλοι μου με εκπλήσσουν ακριβώς όταν εγώ περιμένω να εκπλαγώ λιγότερο. Με αγαπάνε και όταν δε με αγαπάω εγώ και στη στιγμή που περιμένω πως δε θα είναι κανείς για να πιαστώ πριν πέσω, είναι όλοι από κάτω με το safety net απλωμένο και το χαμόγελο στο στόμα.

Οι φίλοι μου απαιτούν να αγαπώ και να αγαπιέμαι εξίσου. Να αξίζω και να μου αξίζουν. Να μαθαίνω και να με μαθαίνουν. Δε συμβιβάζονται, δεν υποχωρούν. Απαιτούν να είμαι εγώ εκεί. Όχι ο «θα μπορούσε» εγώ, ο ΕΓΩ-εγώ.

Οι φίλοι μου τσακώνονται. Πλακώνονται και τα ξαναβρισκουν. Βρίζονται και εξαγνίζουν τις καρδιές τους αγκαλιά με ένα ποτέ. Γιατί μπορούν και μόνοι τους να πετάξουν, αλλά η πτήση είναι πάντα βαρετή χωρίς τυς φίλους σου.

Πάνω από όλους και απ’όλα όμως, οι φίλοι μου ξέρουν και θυμούνται ακόμα να αγαπούν. Μπορεί να μη φαίνεται πάντα, να μην είναι όλα φτιαγμένα από χρυσόσκονη, αλλά η αγάπη δεν είναι η λάμψη και το χαμόγελο της γιορτής – Αγάπη είναι να πέφτεις στα σκατα και να τρέχουν όλοι να σε βοηθήσουν να βγεις και να πέσουν μαζί σου μέσα αν χρειαστεί για να το καταφέρουν. Αγάπη, όμως κυρίως είναι, να θυμάσαι τον άλλο την ώρα που θα πιεις έναν καφέ μακριά του, όταν θα σου περάσει από το μυαλό πως μπορεί να περνά δύσκολα, όταν θα θες ένα φιλικό πρόσωπο για να μιλήσεις και να ξεκουραστείς από τη δουλειά.

Αν Αγάπη ειναι να σβήνουν τα φώτα της ράμπας και να σε χειροκροτεί ακόμα το κοινό, τότε οι φίλοι είναι εκείνοι που κάθονται στην πρώτη σειρά και σε κοιτάζουν κατάματα με μάτια που λάμπουν από ευτυχία.

—————————————————–

Music for infinite and indefinite purposes:

Lamb – Gabriel (I can shine/ even in the darkness/ But I crave the light that he brings…)

Radiohead – Gagging Order (Move along/ there’s nothing left to see/ Just a body/ pouring down the street…)

Advertisements

Ενέργειες

Information

7 Σχόλια

23 10 2008
Me:moir

Να το ξαναπώ?
Θα το ξαναπώ: γράφεις υπέροχα.

23 10 2008
Balidor

Ναι ρε…
ακόμα και μετά απο τόσο καιρό εδώ μέσα, εξακολουθείς να γράφεις υπέροχα…

Ήταν σαν να άκουγα έναν, τον, κάποιον φίλο μου!

23 10 2008
Balidor

Ααααααααα, χρόνια πολλά, δεν πρόλαβα το προηγούμενο ποστ 🙂

23 10 2008
lena_zip

Πού είναι αυτοί οι φίλοι ρε γαμώτο;

26 10 2008
lifewhispers

τυχερος , αυτος που εχει τετοιους φιλους…
υπεροχο ποστ, ρε συ.

29 10 2008
Bliss

οι φιλοι σου πρεπει να ειναι πολυ τυχεροι..
απλα που υπαρχεις..ως φιλος
ως …φιλος

31 10 2008
bereniki

(-:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: