Alter Ipse Amicus

22 10 2008

Οι φίλοι μου θυμούνται όταν εγώ ξεχνώ και με κάνουν να ξεχνώ όταν δε θέλω πια να θυμάμαι.

Οι φίλοι μου γράφουν ακόμα γράμματα και γιορτάζουν τις αναποδιές με ρακί και τσιγάρο.

Οι φίλοι μου είναι ακόμα ζωντανοί. Και σε έναν κόσμο ποτισμένο με στάχτη και λησμονιά, θυμούνται ν’αγκαλιάζουν μέχρι η καρδιά να πονέσει.

Οι φίλοι μου μπορούν ακόμα να γελάνε. Να γελάνε δυνατά και να το νιώθουν, κάθε γέλιο που γαργαλά το λαιμό και κάθε χαμόγελο που χαράσει τα μάγουλα. «Να γελάς και να σε ακούνε από το βουνό στη θάλασσα», αυτή ήταν η πιο όμορφη ευχή που μου ‘χουν δώσει.

Οι φίλοι μου πονούν. Θρηνούν για τις χαμένες προσευχές και χτίζουν όνειρα στο πόδι, πανάκεια για εκείνα που εσβησαν με μια κουτσή κιθάρα στην πλάτη.

Οι φίλοι μου μεθούν. Και στα μεθύσια τους κάνουν ταξίδια μαγικά: χωρίς λεφτά – που δεν είναι ποτέ αρκετά – μα με το μυαλό και την καρδιά – που είναι πάντα εκεί σε αφθονία. Και κάνουν σχέδια και ξαπλώνουν φαρδιές-πλατιές τις καρδιές τους στα τραπέζια και στα κρεβάτια και στα πατώματα και στις μπάρες και στα παγκάκια και στους καναπέδες και στα πλακάκια του μπάνιου..και…και.και…

Οι φίλοι μου με εκπλήσσουν ακριβώς όταν εγώ περιμένω να εκπλαγώ λιγότερο. Με αγαπάνε και όταν δε με αγαπάω εγώ και στη στιγμή που περιμένω πως δε θα είναι κανείς για να πιαστώ πριν πέσω, είναι όλοι από κάτω με το safety net απλωμένο και το χαμόγελο στο στόμα.

Οι φίλοι μου απαιτούν να αγαπώ και να αγαπιέμαι εξίσου. Να αξίζω και να μου αξίζουν. Να μαθαίνω και να με μαθαίνουν. Δε συμβιβάζονται, δεν υποχωρούν. Απαιτούν να είμαι εγώ εκεί. Όχι ο «θα μπορούσε» εγώ, ο ΕΓΩ-εγώ.

Οι φίλοι μου τσακώνονται. Πλακώνονται και τα ξαναβρισκουν. Βρίζονται και εξαγνίζουν τις καρδιές τους αγκαλιά με ένα ποτέ. Γιατί μπορούν και μόνοι τους να πετάξουν, αλλά η πτήση είναι πάντα βαρετή χωρίς τυς φίλους σου.

Πάνω από όλους και απ’όλα όμως, οι φίλοι μου ξέρουν και θυμούνται ακόμα να αγαπούν. Μπορεί να μη φαίνεται πάντα, να μην είναι όλα φτιαγμένα από χρυσόσκονη, αλλά η αγάπη δεν είναι η λάμψη και το χαμόγελο της γιορτής – Αγάπη είναι να πέφτεις στα σκατα και να τρέχουν όλοι να σε βοηθήσουν να βγεις και να πέσουν μαζί σου μέσα αν χρειαστεί για να το καταφέρουν. Αγάπη, όμως κυρίως είναι, να θυμάσαι τον άλλο την ώρα που θα πιεις έναν καφέ μακριά του, όταν θα σου περάσει από το μυαλό πως μπορεί να περνά δύσκολα, όταν θα θες ένα φιλικό πρόσωπο για να μιλήσεις και να ξεκουραστείς από τη δουλειά.

Αν Αγάπη ειναι να σβήνουν τα φώτα της ράμπας και να σε χειροκροτεί ακόμα το κοινό, τότε οι φίλοι είναι εκείνοι που κάθονται στην πρώτη σειρά και σε κοιτάζουν κατάματα με μάτια που λάμπουν από ευτυχία.

—————————————————–

Music for infinite and indefinite purposes:

Lamb – Gabriel (I can shine/ even in the darkness/ But I crave the light that he brings…)

Radiohead – Gagging Order (Move along/ there’s nothing left to see/ Just a body/ pouring down the street…)





Birthday

21 10 2008

Είναι πολύ όμορφο όταν σε έναν κόσμο fundamentally lonely, έστω και για μια μέρα, έστω και για μια στιγμή νιώθεις πως έχεις ανθρώπους που σε αγαπάνε και θα μπούνε στον κόπο να έρθουν να σου κάνουν έκπληξη την ημέρα των γενεθλίων σου στη δουλειά σου.

So I turned 22 (going on 100).

Wish me luck.

Be my friends.

Hold me.

A little older,

a little more drunk than usual,

Nam3l3ss

———–

Music…well…for me:

Raining Pleasure – You’re Not Young Any More





Lately…

11 10 2008

…μου αρέσει το True Blood, η νέα σειρά του ΗΒΟ, δια χειρός Alan Ball (American Beauty, Six Feet Under).

Πάντα μου άρεσαν οι αλληγορίες.

Τις βρίσκω τον πιο έξυπνο τρόπο να πεις κάτι, να εκφράσεις την άποψή σου, να δώσεις μια συμβουλή ή να αποδοκιμάσεις μια κατάσταση, χωρίς στην ουσία να το λες.

Και το πιο ωραίο με τις αλληγορίες είναι πως δρουν διαφορετκά με τον κάθε άνθρωπο.

Τρανό παράδειγμα το True Blood. Μια sci-fi/κοινωνική σειρά στην οποία βρυκόλακες και άνθρωποι συνυπάρχουν, ως αποτέλεσμα της δημιουργίας συνθετικού αίματος το οποίο και καλύπτει τις θρεπτικές ανάγκες των vampires. Οι βρυκόλακες επιβεβαιώνουν την ύπαρξή τους, οι άνθρωποι τους φοβούνται και τους θαυμάζουν (συχνά ταυτόχρονα) και εν μέσω ενός κόσμου διχασμένου ανάμεσα στην αποδοχή και το μίσος, η Sookie Stackhouse, μια τηλεπαθητική σερβιτόρα στη Λουιζιάνα, ερωτεύεται το πρώτο vampire που κάνει την εμφάνισή του στην πόλη, τον Bill.

…and right about here comes the allegory.

Στην παραπάνω παράγραφο όπου βρυκόλακας/vampire βάλτε αλλόθρησκος, gay, μετανάστης και οποιαδήποτε άλλη μορφή σεξισμού ή ρατσισμού μπορείτε να σκεφτείτε. Ο Ball, μεγάλος fan της αλληγορίας (άλλωστε στο Six Feet Under κάθε θάνατος ήταν και μια «αρχή»), δε θέλει να σε πιέσει να «μάθεις» κάτι από το True Blood. Αλλά αν κοιτάξεις πέρα από τους κυνόδοντες και το αίμα, θα βρεις ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων που περιμένουν να γίνουν αποδεκτοί σε μια κοινωνία που τους θεωρεί (στην καλύτερη περίπτωση) περιθωριακούς.

Εξαιρετικές ερμηνείες, άριστο cast, αρκετά ενδιαφέρουσα πλοκή και πιστή αναπαράσταση της συντηρητικής Λουιζιάνα σε ένα TV show με τόσες κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις που μπροστά του τα αμιγώς κοινωνικά shows, δεν πιάνουν μία. Είναι όλα όσα πρέπει να είναι μια σειρά του είδους: γρήγορη, ανατρεπτική, σέξι και αγωνιώδης με τα τελευταία λεπτά κάθε επεισοδίου να δρυν ως εξαιρετικό cliffhanger για το επόμενο.

Η σειρά προβάλλεται από το συνδρομητικό, αμερικανικό κανάλι HBO (The Sopranos, Six Feet Under, Sex & The City…) και έχει ήδη ανανεωθεί για δεύτερη σεζόν, ενώ η πρώτη βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη.

Try it out.

——————————–

Theme Song:

Jace Everett – Bad Things ( I don’t know who you think you are/ But before the night is through/I wanna do bad things with you… )