Googlewashing

23 09 2008

Αγαπητέ αναγνώστη,

Απευθύνομαι σε εσένα που έρχεσαι εδώ (προφανώς κατα λάθος) ψάχνοντας στο google λέξεις κλειδιά. Allow me to clear up some things:

  • ΔΕΝ ξέρω ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος αυτοκτονίας (και χαιρομαι γι’αυτό γιατί ύπήρχαν φάσεις στη ζωή μου που αν τον ήξερα, μάλλον θα τον είχα χρησιμοποιήσει)
  • ΔΕΝ θα βρεις εδώ «σέξυ photos» του Πολύδωρα, του σέξυ πολιτικού (ανωμαλία που βαράει ο κόσμος ώρες ώρες!)
  • ΔΕΝ ξέρω «πού είναι» (απάντηση στην ερώτηση που έχει φέρει κάποιον 4-5 φορές στο blog μου)
  • ΔΕΝ ξέρω ποια είναι τα κορίτσια των Mazoo & The Zoo, δεν έχω διευθύνσεις και τηλέφωνα και κυρίως
  • ΔΕΝ ΕΧΩ γυμνές photos τους αλλά επίσης
  • ΔΕΝ ΕΧΩ mp3 τους
  • ΔΕΝ μπορώ να σε βοηθήσω πάνω στο θέμα «ΜΟΥΝΙ ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗ»
  • ΔΕΝ έχω κανένα ελληνικό mp3 με τίτλο «Δεν ξέρω ποιό είναι mp3»
  • ΔΕΝ γνωρίζω καθόλου από «ελληνικές ρούμπες»
  • ΔΕΝ πουλάω ναρκωτικά, οπότε σταμάτα να ψάχνεις «online κατάστημα ναρκωτικά» (κάτι σαν το Play.com ψάχνεις; Tύπου Drug.com?)
  • Η Rachel τα ξαναβρήκε με τον Ross, η Monica και ο Chandler υιοθέτησαν δύο παιδιά και ετοιμάζονται για τη μετακόμιση στα προάστια και η Phoebe με τον Joey…well…εκεί τίποτα ιδιαίτερο (αν και θα μποροούσες να είχες βρει απάντηση πιο γρήγορα από κάποιο άλλο site)
  • ΔΕΝ ξέρω τι είναι το YOUFUCK (κάτι σαν το «you suck!»; )
  • ΔΕΝ μπορώ να σε βοηθήσω αν εσύ νιώθεις πως δε σ’αγαπάει κανείς. Και να σου πω και κάτι άλλο; Κανείς δε μπορεί. Τουλάχιστον, κανείς online.
  • ΔΕΝ ξέρω τι είναι το Gaydar (διόρθωση: μόλις έμαθα. ΧΑ χα χα χα!)
  • ΔΕΝ έχω site για γνωριμίες
  • ΔΕΝ έχω γυμνές φωτογραφίες των: Jake Gyllenhaal, Alanis Morissette, Placebo, Thom Yorke, PJ Harvey και Chris Martin.

Αυτά!

Και τώρα που το ξέρεις, please ψάξε αλλού.

Thanks!





Old Friends Die Hard

22 09 2008

Έλαβα προχθες το πιο ωραίο μήνυμα που έχω λάβει ποτέ από έναν παλιό φίλο.

Τελικά, νομίζω πως τα πιο ωραία μηνύματα, οι πιο ωραίες φωνές του κόσμου είναι αυτές που δεν περιμένεις ποτέ να ακούσεις. Το να περιμένεις, οι παλιοί σου φίλοι να σε θυμούνται και να τους λείπεις και να κρατάς «άμυνα» μέχρι εκείνοι να σου στείλουν πρώτοι για να δείξεις πως και εσένα σου έλειψαν είναι χάσιμο χρόνου. Περιμένεις μηνύματα και φωνές που δεν έρχονται ποτέ.

Το να μην περιμένεις όμως ποτέ πως κάποιος παλιός σου φίλος θα σου στείλει μήνυμα και θα σου πει ότι του έχεις λείψει και εσύ και η παλιά παρέα (και όλα αυτά να συμβαίνουν ενώ η ζωή έχει προχωρήσει και δε βρίσκεστε πια ούτε καν για έναν βιαστικό καφέ ανα 2-3 μήνες), κάνει το μήνυμα ακόμα πιο συγκινητικό.

Υπάρχουν χίλια δυο πράγματα που σας χωρίζουν πια, γιατί εσύ επέλεξες το δικό σου δρόμο και οι άλλοι τον δικό τους, αλλά πάντα θα υπάρχει η διαδρομή μέχρι το σταυροδρόμι που σας χώρισε. Και αυτό, κανένας τσακωμός κανένα χιλιόμετρο και καμία ζωή εν εξελίξει, δεν μπορεί να σου το πάρει.

Και είναι πάντα ενθαρρυντικό να ξέρεις πως δεν είναι μονάχα δικές σου οι αναμνήσεις, πως δε νιώθεις μονάχα που και που εσύ την έλλειψη, αλλά υπάρχουν και άλλοι που μοιράζονται τις αναμνήσεις τους μαζί σου και που τις έχουν και εκείνοι φυλαγμένες στα ντουλάπια του μυαλού τους.

Thank you, λοιπόν, B.

Γιατί χωρίς να το ξέρεις, με έκανες να χαμογελάσω όταν έστειλες το μήνυμα.

Και να σκεφτώ πως οι άνθρωποι είναι κομήτες και οι φίλοι κομήτες με τους οποίους κάποτε συγκρούστηκες, αλλά το στίγμα σου έμεινε πάνω τους όσο και το δικό τους πάνω σου, σε όποιον γαλαξία και αν ταξιδεύεις πια.

🙂

———————————————-

Music to listen to:

Grand Avenue – Bullet ( It’s these broken times/ When nothing is quiet/ Well I thought it would be like… )





Lately…

18 09 2008

…μου αρέσει το καινούργιο τραγούδι του Κότσιρα.

{Και πριν πέσετε να με φάτε, συνεχίζω να θεωρώ την ελληνική μουσική (όπως την έχουν καταντήσει κάτι τελειωμένοι «καλλιτέχνες» όπως Μακρόπουλος, Καλλίδης και λοιποί) για πέταμα, θάψιμο βαθειά στο χώμα και αιώνια καταδίκη στο συρτάρι της ιστορίας της μουσικής, αλλά που και που σου κολλάει ένα ρημαδοτραγουδάκι το οποίο, ΟΚ δε λέει και πολλά (και αν το δεις αντικειμενικά σου θυμίζει λίγο και το «γύρω γύρω όλοι, στη μεση η μικρή Πόλυ») αλλά έχει στίχους που δε γράφτηκαν (εντελώς) στο πόδι και ο ερμηνευτής δεν το ξεπέταξε για να τελειώνει το καινούργιο multi-platinum garbage του.}

Οπότε, και αφού δικαιολόγησα τον εαυτό μου, να πω πως πρόκειται για το καινούριο τραγούδι του Γιάννη Κότσιρα με τίτλο «Γύρω απ’ την Αγάπη».

Enjoy a sample…

Γιάννης Κότσιρας – Γύρω Απ’ Την Αγάπη (Έτσι είναι μάτια μου η καρδιά/ φταίει το υλικό της..)





Flesh & Bones

14 09 2008

In the end…

all you can hope for…

Is the love you felt…

to equal the pain you’ve gone through…

Editors – Bones

Photos: postsecret.blogspot.com





Entre Las Estrellas

1 09 2008

Dear You,

Μπήκε το φθινόπωρο.

Δεν κάνει κρύο και -για να πω την αλήθεια- δεν έχω δει πουθενά πεσμένα φύλλα, οπότε το φθινόπωρο μπήκε μόνο «τυπικά». Άτυπα, το καλοκαίρι είναι ακόμα εδώ, alive and kicking.

Ετοιμάζομαι για τη μετακόμιση – κοιτάζω σπίτια, παίρνω τηλέφωνα, τρώω δούλεμα από γνωστούς κι φίλους που ψάχνω και κοιτάω σπίτια ένα μήνα πριν την προκαθορισμένη περίοδο της μετακόμισής μου – και το φθινοπωρο μοιάζει ελπιδοφόρο. Ξέρεις, με τη γλυκία γεύση της προσμονής στα χείλια.

Σε σκέφτομαι πολύ τις τελευταίες μέρες.

Δεν ξέρω γιατί.

Δε συνέβη κάτι ιδιαίτερο, κάτι πέρα από τα συνηθισμένα για να με κάνει να σε φέρνω στο μυαλό μου και τις υπόλοιπες ώρες τις ημέρας – πέρα από αυτές που ήδη βρίσκεσαι σταθερά εκεί.

Σκέφτομαι τι θα έλεγες εσύ, τι θα με συμβούλευες να κάνω, πως θα ήταν μια μετακόμιση μαζί σου. Πώς θα ήταν η ζωή αν ήσουν ακομα ανάμεσα στις χαρές και τις λύπες μου.

Δεν ξέρω αν είναι αυτό που σε έχει κάνει να κολλήσεις ακόμα περισσότερο στο κεφάλι μου αυτές τις μέρες, αλλά πρόσφατα μια πολύ καλή μου φίλη μου είπε πως «τα αστέρια δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε» και ότι η αγάπη γίνεται προσευχή και διαπερνά το κενό ανάμεσα σε εμένα και σε εσένα. Δεν αλλάζει κάτι αυτό, το ξέρω. Αλλά…με κάνει να νιώθω πως είσαι πιο κοντά απ’ότι πραγματικά είσαι. Και αυτό… είναι κάτι για μένα.

Συνέχεια φαντάζομαι το σπίτι γεμάτο από τις φωνές σου και – δε θα σου πω ψέματα – η έλλειψή σου είναι ένας λόγος που το σπίτι με διώχνει. Είναι τόσο εκκωφαντικά άδειο από τα γέλια σου, τόσο κρύο και τόσο μουντό, που δε μπορω να το αντέξω πια και, φοβάμαι, ούτε και αυτό εμένα.

Να είσαι ευτυχισμένη για μένα.

Επιτέλους προετοιμάζομαι για ένα βήμα. Όχι το μεγαλύτερο της ζωής μου, ίσως όχι το σοφότερο. Ίσως λίγο βιαστικό, λίγο βεβιασμένο. Αλλά σίγουρα, ένα βήμα προς τα μπροστά. Ξέρω πως το βήμα αυτό το σχεδιάζαμε μαζί, το ονειρευόμασταν και εσύ  με ρώταγες αν θα μπορούσαμε να το κάνουμε τελικά ποτέ. Και μετά έμεινα μόνος μου, να προσπαθώ να τηρήσω υποσχέσεις και να πραγματοποιήσω επιθυμίες, τόσο δικές μου οσο και δικές σου, που δεν εκφράστηκαν ποτέ, ίσως δεν ειπώθηκαν ποτέ, αλλά ήταν εκεί, πλάι μας τα καλοκαιρινά βράδια που σχεδιάζαμε το μέλλον μας.

Ένα μέλλον, βέβαια, που μας είχε και τους δύο κάτω από τα αστέρια, να τα μετράμε και να τα χαζεύουμε σαν ηλίθιοι. ξεχασμένοι ρομαντικοί και όχι εμένα μόνο μου να προσπαθώ να μαντέψω από που έρχεται το δικό σου το φως.

Ξέρω πως τα δωμάτια θα είναι πάντα τόσο άδεια μακριά σου όπου και να πάω και πως η φυγή είναι προσωρινή και τα όποια ρινίσματα ευτυχίας είναι μονάχα ψευδαισθήσεις αλλά , ξέρεις, βαρέθηκα να ζω ρεαλιστικά. Δεν πρόλαβα να ζήσω τις ψευδαισθήσεις μου όταν έπρεπε, για μένα ο κόσμος πήγε από το άσπρο στο μαύρο σε μια στιγμη. Πήγα από την παιδική αθωότητα στην «υποχρέωση» και την «υπευθυνότητα» των ενηλίκων. Νομίζω πως μου αξίζει να ζήσω και εγώ τώρα τις ψευδαισθήσεις μου.

Σου γράφω γιατί δεν μπορώ να στα πω αν και ξέρω πως και η σκέψη μου μόνο φτάνει στη δικιά σου σε όποιο αστέρι και αν κατοικείς τώρα και γιατί θέλω κάποια πράγματα να τα πω. Να ειπωθούν και ας είμαι εγώ ο μόνος που θα ακούσει την ηχώ τους στους τέσσερις τοίχους του δωματίου. Πρέπει τα πράγματα να λέγονται για να είναι αληθινά – αλλιώς μένουν πάντα φανταστικά, κάτι σαν τα όνειρα ή τους εφιάλτες.

Ελπίζω να περνάς καλά, να με σκέφτεσαι και να με αγαπάς όπως παλιά – «σαν τον ουρανό» έλεγες, το θυμάσαι; – και να έρχεσαι κοντά μου όσο πιο συχνά μπορείς. Δεν ξέρεις πόσο πολύ το καταλαβαίνω μερικές φορές, ότι το κάνεις.

I think I need you more than I dare to admit.

Σ’αγαπώ και μου λείπεις πάντα.

Nam3l3ss

——————————————————

Música a escuchar mientras que cuento las estrellas entre nosotros

Radiohead – My Iron Lung (Acoustic) ( My brain says I’m receiving pain/ A lack of oxygen/ From my life support/ My iron lung… )

Clint Mansell – First Snow

Estrella Morente – Volver ( Tengo miedo de la noche/ que poblada de recuerdo/ Encadenan mi soñar… )