…και δεν υπάρχω πια εδώ…

1 06 2008

Πότε ήταν η τελευταία φορά που στάθηκες να ακούσεις τους ήχους της πόλης;

Τα πουλιά που τραγουδούν από το πρωί, τους ανθρώπους που περπατάνε σαν κινούμενες πληγωμένες μάζες, τα δέντρα που σηματοδοτούν τις αλλαγές των εποχών, το αεράκι που έρχεται κρυφά – σχεδόν ύπουλα – και μπαίνει από το μισάνοιχτο παράθυρο κατευθείαν στο πρόσωπο σου;

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς το παθαίνετε – ή μάλλον δεν ξέρω πόσο είναι απλά δική μου ή η κοινή τρέλα όλων μας – αλλά υπάρχουν μερικά κυριακάτικα μεσημέρια που μια μυρωδιά ή ένας ήχος της πόλης μου φέρνουν το μυαλό εικόνες από τα παλιά. Χωρίς να συνδέονται πάντα, χωρίς να έχουν πάντα σχέση μεταξύ τους…

Και έπειτα σκέφτομαι τη διαδρομή από το τότε μέχρι το τώρα, από το χθες μέχρι το σήμερα. Και τρομάζω πραγματικά όταν συναντάω ξανά τον άνθρωπο που ήμουνα κάποτε. Νιώθω τις μαγικές συναστρίες και τις τρελες μαύρες τρύπες στο δρόμο του χθες για το αύριο. Και μετά σκέφτομαι πως κα πάλι μετά από λίγο καιρό το σημερινό τώρα θα είναι ένα χθες και πως όλα όσα γυρνάνε στο μυαλό μου σήμερα θα βρίσκονται στο κουτί των αναμνήσεων.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μερικές φορές δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω για να βρω το δρόμο μου ανάμεσα στος ατέλειωτους διαδρόμους. Και είναι και αυτό το αεράκι που σου ψυθιρίζει να κάνεις υπομονή και πως κανείς ποτέ δε χάθηκε σε αυτά τα στενά, που μοιάζει να σε παρηγορεί τόσο υποκριτικά.

Σκέψου μόνο τον εαυτό σου πριν 5 ή 10 χρόνια.

Πόσα άφησες πίσω;

Πόσους ανθρώπους, πόσα μέρη και πόσες οσμές ξέχασες; Τι άλλαξες επάνω σου; Τι άλλαξες μέσα σου; Τι από αυτά άλλαξε χωρίς να το θες πραγματικά και τι με τη δική σου συγκατάθεση;

Ίσως τελικά να ισχύει αυτό που λένε οι άνθρωποι: ότι δηλαδή οι μεγαλύτερες αλλαγές έρχονται όταν τις περιμένεις λιγότερο. Και ότι τελικά δεν υπάρχει τίποτα σίγουρο. Ούτε καν ο εαυτός σου δε θα είναι σίγουρα εκεί και αύριο – ή τουλάχιστον όχι όπως ακριβώς είναι σήμερα.

Σήμερα, για όλα αρκούσε ένα τραγούδι. Και το αστείο είναι πως δεν έφταιγαν καν οι στίχοι, αλλά η μουσική.

Τα ταξίδια του μυαλού δε σταματούν ποτέ. Και μιας και η ευτυχία είναι η στγμή που πέρασε, το ταξίδι στο χθες είναι ένας από τους λίγους τρόπους να νιώσεις ξανά για λίγο τη σίγουρη ευτυχία.

—————————————-

Φίλιππος Πλιάτσικας & Ελευθερία Αρβανιτάκη -Έχω Ξεχάσει τ’ Όνομά Μου


Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

5 06 2008
bereniki

:*
twra egw giati niwthw toso skata k plhgwmenh? 😦
*****

5 06 2008
once more

δεν είμαι πια εδώ

Μη με αναζητάτε, δε θα με βρείτε εδώ,
έχω αλλάξει τόπο και συνήθειες
με το κρασί το ίδιο εγώ πια δε μεθώ,
έχω μπερδέψει τις ψευτιές με τις αλήθειες.

Στο σπίτι το παλιό μου κανένας πια δε ζει
χαθήκανε τα ίχνη της γενιάς μου
περάσανε τα χρόνια, με πήρανε μαζί
μακριά απ’ τις αυλές της γειτονιάς μου.

Ισορροπώντας πάνω σε ιπτάμενο χαλί
στης Χαλιμάς τα παραμύθια ψάχνω
εκείνο το τραγούδι απ’ το χρυσό πουλί
και το δικό μου γυάλινο παλάτι φτιάχνω.

Το μαγικό λυχνάρι έκρυψα σε σπηλιά
σε χέρια πονηρών να μην ξεπέσει,
αφού τις τρεις ευχές μου έχω ξοδέψει πια
σ’ ότι ποθώ, ότι αγαπώ κι ότι μ’ αρέσει!

Φαντάζομαι πως κάπου υπάρχουνε χαρές
για κείνον που τολμάει να τις ζήσει,
μυστήρια κρυμμένα σε πόλεις ιερές
που ιεροφάντη περιμένουν να τα λύσει.

Μη με αναζητάτε, δε θα με βρείτε εδώ
στων ταπεινών τα στέκια να συχνάζω,
σε τελετές για λίγους μυήθηκα κι εγώ
ιέρεια, σε ιερούς βωμούς φωτιά να βάζω.

17/3/2008
11:35

η δική μου εκδοχή νεαρέ μου φίλε.
κοιτώντας 30 χρόνια πριν και βλέποντας…
με αγάπη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: