Ο Απόλυτος Κύκλος

23 06 2008

Σήμερα, θα σας πω μια ιστορία.

Θέλω να δείτε πως η ζωή ειναι ένας ολοστρόγγυλος και γεωμετρικά τέλειος, κύκλος.

Δεν έχει αρχή και δεν έχει τέλος, δεν έχει θύματα και θύτες, δεν έχει εκτός και εντός και , δυστυχώς για όσους νομίζουν πως είναι υπεράνω όλων, δεν έχει νικητές και ηττημένους. Έχει μονάχα συνεχείς αλλαγές των θέσεων, στις οποίες βρίσκει την πραγματοποίησή της η φράση «εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα’ρθεις».

Χρόνια πριν, υπήρχε μια γιατρός. Ας την πούμε Χ.

Δούλευε σε μια από τις χειρότερες πτέρυγες που θα μπορούσε να δουλεύει γιατρός: το ογκολογικό τμήμα παιδιατρικού νοσοκομείου των Αθηνών. Κανείς δεν αμφέβαλλε για τις γνώσεις της, ήταν και είναι μια πολύ αξιόλογη ιατρός, με σπουδές πολλών ετών και εμπειρία ακόμα περσσοτέρων. Οι γονείς κρέμονταν από τα λόγια της για μια ελπίδα, μια καλή κουβέντα και μια ανάσα από την αποπνυκτική ατμόσφαιρα των θαλάμων που μύριζαν θάνατο κάθε μέρα, κάθε ώρα της ημέρας.

Η γιατρός αυτή, μετά από εκατοντάδες ασθενείς (που πρέπει να υπενθυμίσω πως ήταν πάντα παιδιά), χιλιάδες περιπτώσεις και εκατονταδες επεμβάσεις, δεν κατάφερε να μάθει κάτι που δεν το διδάσκουν σε καμία σχολή και δεν το εξετάζουν σε καμία εξεταστική, κυρίως γιατί είναι κάτι με το οποίο γεννιέσαι: ξέχασε να μάθει να είναι πάνω από όλα άνθρωπος, ξέχασε να μάθει πως απέναντί της δεν έχει το «περιστατικό 14324» αλλά τον Γιάννη, το Γιώργο, την Μαρία και τον Κώστα και μια σειρά ανθρώπων που τους αγαπούν και ελπιζουν σε εκείνη για ένα ίχνος ελπίδας για να συνεχίσουν να παλεύουν αγώνες που (εκ των υστέρων) μοιάζουν τόσο μα τόσο άδικοι και εκ των προτέρων στημμένοι.

Η Χ, λοιπόν, έδινε τα νέα στους γονείς και τους συγγενείς στεγνά σαν ξύλο κάτω από καλοκαιρινο ήλιο: «Μα τι μας το φέρατε τώρα;;», «Δε βλέπετε πως δεν υπάρχει ελπίδα;», «Φαντάζομαι καταλαβαίνετε πως το παιδί σας θα πεθάνει;», «Δεν υπάρχει τίποτα να κάνουμε, το παιδί είναι χαμένη υπόθεση».

Η Χ τα έλεγε όλα…χύμα.

Κανονικά θα τη χαιρόμουν. Θα έλεγα πως οι άνθρωποι οφείλουν να είναι ειλικρινείς και πως καλύτερα να μη δίνεις στον άλλο ελπίδες όταν είναι τόσο μικρές. Αλλά σε κάποιες περιπτώσεις, ιδιαίτερα όταν έχεις να κάνεις έναν αγώνα, του οποίου την κατάλαξη πολύ φοβάσαι πως ξέρεις ήδη  χωρίς να χρειάζεται να στην πει κανείς άλλος, τα λόγια αυτά δεν είναι «ειλικρίνεια»… είναι απλά «αμορφωσiα», «αδιαφορία» και απόλυτη ασέβεια.

Η Ψ ήταν ένα από τα πολλά, από τα εκατοντάδες παιδιά που πέρασαν το κατώφλι του νοσοκομείου της Χ. Και φυσικά η αντιμετώπιση ήταν ακριβώς η ίδια.

Η Ψ, 4 χρόνια μετά έσβησε, μια καλοκαιρινή ημέρα του Αυγούστου, μια ημέρα που έτυχε εφημερεύων γιατρός να είναι η Χ. Η Χ, πιστή στις παραδόσεις της, φέρθηκε μέχρι και την τελευταια στιγμή απαίσια στους γονείς της Ψ,ακόμα και στη θεία της Ψ, την οποία ας λέμε από εδώ και πέρα «Ε».

Τα χρόνια πέρασαν, οι αναμνήσεις μπήκαν στα συρτάρια, ο πόνος έμεινε ο ίδιος σε ένταση και ντύθηκε με άλλα ρούχα: της γλυκιάς θύμησης, των στιγμών, της αγάπης που δε σβήνει…

Για τη Χ, δεν έγινε και τίποτα. Άλλο ένα περιστατικό που πήγε ακριβώς όπως είχε πει.

«Χαμένη υπόθεση, χαμένος κόπος…»

Μια μέρα του Ιούνη, χρόνια μετά, η «Ε» γνώρισε τυχαία δύο συγγενείς της Χ. Το πως και το που δεν έχει σημασία. Της είπαν πως περνάνε δύσκολα, και πως η ανηψία της Χ, το μόνο παιδί που αγαπουσε πραγματικά στη ζωή της, μια και δεν είχε αποκτήσει ποτέ δικά της, είχε καρκίνο και πως η Χ ήταν έτοιμη να πέσει να πεθάνει.

Τα λόγια τη «Ε» ήταν τα εξής:

«Σας το ζητώ σα χάρη: Θυμήστε της την Ψ. Πείτε της ότι είμαι η θεία της, η «Ε». Δεν υπάρχει αμφιβολία, θα θυμηθεί το περιστατικό.

Πείτε της, σας παρακαλώ, πως ελπίζω η ανηψία της να πάει καλά, να επανέλθει πληρως και να ζήσει μια γεματη και ευτυχισμένη ζωή.

Πείτε της, πως ελπίζω οι γιατροί που τη φροντίζουν να της φερθούν καλύτερα απ’ότι φέρθηκε η Χ σε οποιοδήποτε από τα παιδιά που πέρασαν από τα χέρια της.

Πείτε της πως χαίρομαι που η ίδια θεώρησε δίκαιο να στείλει την ανηψιά της σε μεγάλη κλινική του εξωτερικού, ενώ τα υπολοιπα παιδιά στο νοσοκομείου, που είχαν έστω και μία ελπίδα σε αντίστοιχη κλινική έμεναν για πάντα στα ίδια, ξεφτυσμένα σεντόνια γιατί δεν έδινε την έγκρισή της...

Πείτε της, πως ελπίζω αν τα πράγματα φθάσουν εκεί, αν έρθει η ώρα να της πουν τα πιο πικρά νέα του κόσμου, να της τα πουν με συμπόνια και όχι με την ψυχρότητα και την ευκολία που τα έλεγε εκείνη σε όλους.

Πείτε της, τέλος, πως η ζωή είναι κύκλος. Και γυρνάει. Πείτε της πως δεν υπάρχει κανένας ασφαλής από τους πόνους της ζωής και πως ο άνθρωπος είναι άνθρωπος μονάχα όταν ξέρει να συμπεριφέρεται ως τέτοιος, γιατί άνθρωπο δε σε κάνουν τα βιβλία.«

Όταν η «Ε» ξαναείδε τους συγγενείς της Χ, της είπαν ότι της μετέφεραν τα λόγια της. Της είπαν πως η Χ, έσκυψε το κεφάλι και δαγκώθηκε. Της είπαν ακόμα πως θυμήθηκε τα πάντα και πως δε μίλησε για την υπόλοιπη ημέρα. Της είπαν πως ποτέ δεν την είχαν ξαναδεί έτσι.

Κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία.

Όσοι ήταν να καταλάβουν, νομίζω πως καταλαβαν.

Κάποτε είχα μια καθηγήτρια, λίγο αθυρόστομη – λίγο τρελιάρα. Είχε πει όμως μια φράση (όχι και τόσο καθως πρέπει) που δε θα ξεχάσω ποτέ:

«Όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι»

Αυτά.

(Αυτό, είναι από τα post εκείνα που πραγματικά δε θέλω τα σχόλια τοσο όσο το να διαβάσετε και να καταλάβαιτε την ιστορία. Γιατί είναι μια από αυτές τις ιστορίες που γράφω γιατί είναι πολύ βαριές για να τις αντέξει η καρδιά μου και είχα ανάγκη να τη μοιραστώ. Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας…)

Yours,

Nam3l3ss





Λες;;

15 06 2008

Έχει γούστο να έχει δίκιο….

——————————————-

Coldplay – Lost? (Acoustic) (I just got lost/Every river that I’ve tried to cross/And every door I ever tried was locked/Ooh-Oh, And I’m just waiting till the shine wears off… )





Ιδιογράφως

14 06 2008

Απαντώ λιιιιιιιιιγο καθυστερημένα στην πρόσκληση της Μe:Moir και παραθέτω και εγώ με τη σειρά μου τα ολοδικά μου ορνιθοσκαλίσματα!!

There you go λοιπόν:

Για το ΙδιογράφΩς

Δίνω πάσα σε: Razzmatazz, kat. και Βερενίκη





Καπέλα Στη Φωτιά!!

9 06 2008

Τι είναι ευτυχία;

Είναι στιγμές. Σαν σταγόνες μέσα σε έναν ωκεανό στιγμών, είναι οι χρωματιστές κηλίδες που τον κάνουν να μοιάζει πανέμορφος μέσα στην απεραντοσύνη του. Ο τρόπος που τρυπώνει ο ήλιος μέσα από τα φύλλα των δέντρων σε μια βόλτα στο πάρκο, ένα ξενύχτι, ένα καλό μεθύσι, μια αγκαλιά, ένα βλέμμα, ένα απρόσμενο και όμορφο δώρο, ένας φίλος που σου λέει πόσο περήφανος είναι που είναι φίλος σου, ένα βιβλίο…

Όλη μας η ζωή είναι γραμμένη στο δυαδικό σύστημα. 0 για τις άσχημες, 1 για τις όμορφες στιγμές της.

Σήμερα η μέρα μου ήταν στο 1.

Πήρα στα χέρια μου για πρώτη φορά το βιβλίο στο οποίο έχουμε γράψει από ένα κείμενο όλοι όσοι ανήκουμε (ή ανήκαμε) στα Καπέλα.

Δεν ξέρω αν έχω νιώσει πιο περήφανος στη ζωή μου. Έχω πάρει πτυχία, έγω συμετάσχει σε αγώνες και έχω μπει σε διαγωνισμούς που πολλοί θα ζηλευαν. Αλλά αν με ρωτούσε κανείς, θα έλεγα πως  αυτό για το οποίο περηφανεύομαι πιο πολύ στη ζωή μου είναι το βιβλίο αυτό.

Είναι μικρό και χωρίς πολλές φαμφάρες, είναι ασπρόμαυρο και δεν έγινε best-seller ούτε σειρά ή ταινία. Είναι απλό και είναι ότι πιο όμορφο έχω δει στη ζωή μου.

Γιατί; Γιατί μέσα του κρύβει σκέψεις ανθρώπων που εκτιμώ και θαυμάζω, που σέβομαι και «ζηλεύω». Και γιατί μπόρεσα να μπω και εγώ μαζί τους ανάμεσα στις σελίδες του.

Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο από το να σου λέει ένας φιλος πως νιώθει υπερήφανος που είσαι φίλος του. Απλά δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναγνωριση, από αυτή των ανθρώπων που σε αγαπάνε αλλά όταν κάνεις τη μαλακία θα στην πούνε και ας μη θες να το ακούσεις.

Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω. Οι λέξεις που περνάνε από το μυαλό μου είναι πολύ λίγες για να περιγράψουν αυτό που αισθάνομαι, αυτό που θέλω να πω.

Γι’αυτό θα σταματήσω εδώ. Πριν αρχίσω να επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια χωρίς να το θέλω.

(Razz, once again THANK YOU for everything. Θα σου στείλω mail πολύ σύντομα… Μερικές φορές κάποια πράγματα έχουν αξία μόνο όταν λέγονται μεταξύ δύο ανθρώπων).

Stay true,

Nam3l3ss

———————————-

Music… (έτσι απλά!! Τι να βάλω;; Music to listen to μέχρι να επανέλθω από τον ουρανό;; )

Radiohead – Lucky

Ismael Lo – Tajabone





Η Μέθοδος της Στρουθοκαμήλου

8 06 2008

Ο Σαρτρ κάποτε είπε πως «η κόλαση είναι οι άλλοι» και πραγματικά αυτη είναι μια από τις πιο διαχρονικές ιδέες.

Σήμερα, το «τεράστιο» θέμα που απασχολεί τον κόσμο μας, τον κατά τα άλλα τέλειο και αγγελικά πλασμένο κόσμο μας, που έχει πια λύσει όλα του τα προβλήματα – ή, με άλλα λόγια, έχει χώσει το κεφάλι βαθιά στο έδαφος ως άλλη στρουθοκάμηλος – είναι ο γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου.

Είπαμε, όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι απλά κάποιοι σε αυτό τον κόσμο είμαστε περισσότερο ίσοι από κάποιους άλλους.

Μέσα στη φασαρία και το σούσουρο αυτών των ημερών άκουσα μια φράση που μου έκατσε απίστευτα άσχημα.

Μια φίλη μου μου είπε: «Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους gay. Απλά δε μου αρέσει να το βλέπω.»

LOL!!

Δηλαδή, με λίγα λόγια, ξέρετε τι σημαίνει αυτό;; Είναι ωραίο όταν η τέλεια κοινωνία μας γνωρίζει το τι συμβαίνει αλλά κάνει πως δεν το βλέπει. Τότε τα δέχεται όλα και δεν υπαρχουν προβλήματα. Όταν όμως τα «κρυφά» αρχίζουν να ζητάνε φως τότε το πράγμα αλλάζει. Είναι σα να ζητάς από τη στρουθοκάμηλο να βγάλει το κεφάλι από το έδαφος και να αντιμετωπίσει τους φόβους της κατάματα.

Πόσο υποκριτές είμαστε; Πόσο λανθασμένη άποψη έχουμε στο μυαλό μας; «Ότι δε βλέπω δεν υπάρχει»…

Δε θα σας κουράσω άλλο. Η αποψή μου είναι απλή. Ποτέ μου δεν μου άρεσε η υποκρισία. Τη θεωρώ ένα από τα χειρότερα ελαττώματα του ανθρώπου. Σε συνδυασμό μάλιστα με την εθελοτυφλία, η πολιτισμένη μας ζωή μπαίνει για τα καλά στη ζώνη του λυκόφωτος.

Είμαι υπέρ των γάμων των ομοφυλοφίλων, λοιπόν. Είτε ο κόσμος θέλει να το λέει γάμο είτε συμφωνητικό συμβίωσης είτε… ιμαμ μπαϊλντι (αν αυτό κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν καλύτερα). Γιατί;

Γιατί πάντα γούσταρα τους ανθρώπους που έχουν τα αρχίδια να ζητήσουν αυτό που είναι δικαιωματικά δικό τους και όμως η πλειοψηφία θεωρία πως , αν το αποκτήσουν, πρόκειται περί χάρης εκ μέρους τους.

Μπορεί να μην είμαι gay, οπότε να μη με ενδιαφέρει ο γάμος των ομοφυλοφίλων άμεσα, αλλά μια κοινωνία λειτουργεί πιο σωστά όταν κανένα μέλος της δε νιώθει πως τα άλλα το θεωρούν κατώτερο, ανώμαλο ή ντροπιαστικό. Και δεν είναι μόνο οι gay. Δεν είναι μόνο αυτό το θέμα.

Ξέρετε τι είχε γράψει κάποτε ο Martin Niemöller, Γερμανός πάστορας και αντι-Ναζιστής; (συγχωρήστε τη μετάφραση, είναι δική μου προσπάθεια).

Όταν ήρθαν οι Ναζί για τους κομμουνιστές,
παρέμεινα σιωπηλός:
Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν φυλάκισαν τους σοσιαλδημοκράτες
παρέμεινα σιωπηλός:
Δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης.

Όταν ήρθαν για τα συνδικάτα,
δεν μίλησα:
Δεν ήμουν σε συνδικάτο.

Όταν ήρθαν για τους Εβραίους,
παρέμεινα σιωπηλός:
Δεν ήμουν Εβραίος.

Όταν ήρθαν για εμένα,
δεν υπήρχε πια κανένας για να μιλήσει για εμένα
.

Τέλος, να θυμίσω στους αγαπητούς αναγνώστες πως έναν ολόκληρο αιώνα και κάτι πριν οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα ψήφου, ενάμιση σχεδόν αιώνα πριν οι έγχρωμοι δούλοι της Αμερικής δεν είχαν απολύτως κανένα δικαίωμα και πως σχεδόν μέχρι ενάμιση με δύο αιώνες πριν άνθρωποι πέθαιναν στην γκιλοτίνα ή καίγονταν στην πυρά επειδή η Ιερά Εξέταση τους έβρισκε αμαρτωλούς απλά επειδή δεν πίστευαν στο «Θεό της πλειοψηφίας».

Ετοιμάστε λοιπόν ξανά τις γκιλοτίνες, ανάψτε φωτιές και μαζευτείτε σε ομάδες για να δείτε το θέαμα ή απλά ανοίξτε τα μάτια και συνειδητοποιήστε πως οι gay είναι ένα θέμα που υπήρχε και θα υπάρχει και πως ο πιο έξυπνος τρόπος να αντιμετωπίσεις κάτι δεν είναι ποτέ το να το απαγορεύεσεις.

—————————————-

Music to listen to while preparing your guillotines:

Radiohead – (Nice Dream) ( She says she’d love to come help but/the sea would/electrocute us all… )

Puressence – Don’t Know Any Better (If you’ re fighting for a cause/nobody should hide it… )

Richard Aschroft – Break The Night With Colour ( I don’t wanna know your secrets/They lie heavy on my head/Let’s break the night with colour/Time for us to move ahead… )





It’s a Bitch to Grow Up…(Music Special #4)

2 06 2008

Όταν τα λεγα εγώ!!

Της Alanis ΔΕΝ ΤΗΣ ΠΑΕΙ ΤΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ

Όταν άκουσα για πρώτη φορά το So-Called Chaos, το προηγούμενο LP, της αδιαμφσβήτητης queen of pain, ήταν σαν να ακούω τους Cure…. να διασκευάζουν Britney Spears… έχοντας πάρει LSD!!

Σε μερικούς ανθρώπους και ιδιαίτερα όταν μιλάμε για καλλιτέχνες, ισχύει ότι δεν τους πάει η ευτυχία. Και είναι λογικό – άλλωστε, ένας άνθρωπος που πονάει έχει πάντα πολύ περισσότερα να πει από έναν ευτυχισμένο άνθρωπο. Και η δις Morissette τον καιρό που ετοίμαζε το So-Called Chaos ήταν ευτυχισμένη μέχρι αηδίας.

Σήμερα, ένα Best Of μετά, έναν αρραβωνιαστικό λιγότερο, ένα happy ending-to-be μείον και αρκετό θυμό και ρυθμό συν, κυκλοφορεί το νέο της album με τον (ατυχέστατο) τίτλο Flavors of Entanglement.

Όχι, για όσους θυμούνται την θυμωμένη έφηβη με τα μονίμως ανακατεμμένα, ατέλειωτα μαλλιά, το μόνιμο μειδίασμα και την ντροπαλή σκηνική παρουσία,  η Alanis του Jagged Little Pill δεν επέστρεψε.

Στη θέση της όμως ήρθε η μεγάλη της αδερφή, που έχει πάψει πλέον να είναι θυμωμένη με όλο τον κόσμο, έχει σταματήσει να κατηγορεί (μονάχα) τους άλλους για τα στραβά της ζωής της και τολμάει να πει τα πράγματα με το όνομά τους (I miss your smell and your style/ and your pure abiding way/
Miss your approach to life/ and your body in my bed
).

Ναι, όσοι περιμένετε την ίδια ποιότητα στους στίχους, τις γνωστές power pop/rock μελωδίες της Alanis και τις μοναδικές ερμηνείες σε τραγούδια που μόνο εκείνη θα μπορούσα να είχε γράψει/τραγουδήσει, στο FoE θα βρείτε μπόλικα από όλα αυτά (και ευτυχώς δε θα βρείτε την χιουμοριστική διασκευή του My Humps).

Αν ήταν στο χέρι μου να δώσω τον τίτλο στο δίσκο θα έδινα τον τίτλο του κομματιού που τελικά δεν κατάφερε να μπει στα 11 βασικά του δίσκου αλλά μπορεί κανείς να το βρει μέσα από το iTunes:

It’s a Bitch to Grow Up

Και η Alanis το ξέρει αυτό καλύτερα από όλους. Άλλωστε υπήρξε η σημαία και η θυμωμένη φωνή μιας ολόκληρης εποχής.

Αλλά όλα αυτά έχουν περάσει.

Και το ωραίο με το FoE ειναι πως ακριβώς αυτό λέει και η ίδια στην καινούργια της δουλειά: έχει πάψει πια να βρίζει και να κατηγορεί τους πάντες γύρω της, για όσα της συνέβησαν. Δε φαίνεται να μετανοιώνει, δε βάζει την ουρά κάτω από τα σκέλια. Απλά κάνει το θυμό ανάμνηση και μιλάει για όσα πέρασαν όπως μιλάμε με τους φίλους μας για την σχέση εκείνη για την οποία έπρεπε να είχαμε προσπαθησει περισσότερο, εκείνη που αφήσαμε χωρίς πολύ πολύ σκέψη, εκείνη που μας έρχεται στο μυαλό όταν μιλάμε για το πιο όμορφο πράγμα που ζήσαμε. Αλλά, πιο σημαντικά, εκείνη που είπαμε αλλά ποτέ δεν αποφασίσαμε να ξεγράψουμε και γι’αυτό μας στοιχειώνει – όχι τρομακτικά, όχι αποπνυκτικά…αλλά αθώα και γλυκά.

Final word, το FoE δεν είναι το «screaming bloody murder» Jagged Little Pill, ή το «ταξίδι σην Κάθαρση» Supposed Former Infatuation Junkie. Είναι όμως αυτό πουθα έπρεπε να είναι: όχι μια απελπισμένη επιστροφή σε παλιά, γνώριμα, επιτυχημένα εδάφη, αλλά μια επίσκεψη στο χθες μέσα από τα μάτια του σήμερα.

Oh yes, growing up can be the biggest bitch of all…

————————————————

Alanis Morissette – It’s A Bitch To Grow Up

Alanis Morissette – Tapes ( I’m too exhausting to be loved/A volatile chemical/ Best to quarantine and cut off… )

Alanis Morissette – Not As We ( Eyes wet/Toward wide open freight/If God is taking bias/I pray he wants to lose… )





…και δεν υπάρχω πια εδώ…

1 06 2008

Πότε ήταν η τελευταία φορά που στάθηκες να ακούσεις τους ήχους της πόλης;

Τα πουλιά που τραγουδούν από το πρωί, τους ανθρώπους που περπατάνε σαν κινούμενες πληγωμένες μάζες, τα δέντρα που σηματοδοτούν τις αλλαγές των εποχών, το αεράκι που έρχεται κρυφά – σχεδόν ύπουλα – και μπαίνει από το μισάνοιχτο παράθυρο κατευθείαν στο πρόσωπο σου;

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς το παθαίνετε – ή μάλλον δεν ξέρω πόσο είναι απλά δική μου ή η κοινή τρέλα όλων μας – αλλά υπάρχουν μερικά κυριακάτικα μεσημέρια που μια μυρωδιά ή ένας ήχος της πόλης μου φέρνουν το μυαλό εικόνες από τα παλιά. Χωρίς να συνδέονται πάντα, χωρίς να έχουν πάντα σχέση μεταξύ τους…

Και έπειτα σκέφτομαι τη διαδρομή από το τότε μέχρι το τώρα, από το χθες μέχρι το σήμερα. Και τρομάζω πραγματικά όταν συναντάω ξανά τον άνθρωπο που ήμουνα κάποτε. Νιώθω τις μαγικές συναστρίες και τις τρελες μαύρες τρύπες στο δρόμο του χθες για το αύριο. Και μετά σκέφτομαι πως κα πάλι μετά από λίγο καιρό το σημερινό τώρα θα είναι ένα χθες και πως όλα όσα γυρνάνε στο μυαλό μου σήμερα θα βρίσκονται στο κουτί των αναμνήσεων.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μερικές φορές δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω για να βρω το δρόμο μου ανάμεσα στος ατέλειωτους διαδρόμους. Και είναι και αυτό το αεράκι που σου ψυθιρίζει να κάνεις υπομονή και πως κανείς ποτέ δε χάθηκε σε αυτά τα στενά, που μοιάζει να σε παρηγορεί τόσο υποκριτικά.

Σκέψου μόνο τον εαυτό σου πριν 5 ή 10 χρόνια.

Πόσα άφησες πίσω;

Πόσους ανθρώπους, πόσα μέρη και πόσες οσμές ξέχασες; Τι άλλαξες επάνω σου; Τι άλλαξες μέσα σου; Τι από αυτά άλλαξε χωρίς να το θες πραγματικά και τι με τη δική σου συγκατάθεση;

Ίσως τελικά να ισχύει αυτό που λένε οι άνθρωποι: ότι δηλαδή οι μεγαλύτερες αλλαγές έρχονται όταν τις περιμένεις λιγότερο. Και ότι τελικά δεν υπάρχει τίποτα σίγουρο. Ούτε καν ο εαυτός σου δε θα είναι σίγουρα εκεί και αύριο – ή τουλάχιστον όχι όπως ακριβώς είναι σήμερα.

Σήμερα, για όλα αρκούσε ένα τραγούδι. Και το αστείο είναι πως δεν έφταιγαν καν οι στίχοι, αλλά η μουσική.

Τα ταξίδια του μυαλού δε σταματούν ποτέ. Και μιας και η ευτυχία είναι η στγμή που πέρασε, το ταξίδι στο χθες είναι ένας από τους λίγους τρόπους να νιώσεις ξανά για λίγο τη σίγουρη ευτυχία.

—————————————-

Φίλιππος Πλιάτσικας & Ελευθερία Αρβανιτάκη -Έχω Ξεχάσει τ’ Όνομά Μου