Where I End And You Fuck Everything Up

27 05 2008

Σήμερα δεν έχω θέματα να αναπτύξω, μεγάλα μυστικά να μοιραστώ και μουσικές να παίξω…

Έχω μόνο μια ερώτηση να κάνω, σε ανθρώπους που ξέρω πως θα μου πούν τη γνώμη τους ελεύθερα και χωρίς να «φοβούνται» το πως αυτή θα στραπατσάρει την εικόνα τους…

Πόσα μπορεί να δεχτεί ένας φίλος από έναν άλλο πριν αρχίσει να αναθεωρεί;

Πόσα πράγματα μπορείς να καταπιείς, για πόσα να πεις «δε γαμιέται» και σε ποιά θέματα και πόσες φορές να κάνεις πίσω για χάρη μιας φιλίας;;

Πού ακριβώς είναι τα όρια του «ξεσπάω στους ανθρώπους που αγαπαω» και του «είμαι τόσο εγωιστής/εγωίστρια, που με ενδιαφέρει μόνο ο εαυτούλης μου»;

Και κυρίως, όταν για εσένα οι φίλοι σου είναι πάνω από σόγια, ξεχασμένους συγγενείς και ύπουλους γνωστούς και «οικογενειακούς φίλους», πως γίνεται να μη χαλιέσαι όταν αυτή η γαμημένη εικόνα την οποία προσπαθείς εσύ συνεχώς να φροντίζεις (και εξ αιτίας της προσπάθειας αυτής  νιώθεις μερικές φορές πως είσαι «ο μαλάκας της παρέας», ο ίδιος μαλάκας που δεν γέλαγε όταν οι μαλάκες του σχολεόυ δούλευαν τους κολλητούς σου –  που θα ήταν και το πιο εύκολο, άλλωστε στο σχολείο ισχύει περισσότερο από ποτέ το «αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, πήγαινε με το μέρος τους») γαμιέται μεγαλοπρεπώς επειδή οι άλλοι ποτέ δεν κάνουν μια γαμημένη προσπάθεια για το λίγο παραπάνω;;

Γιατί, τελικά, να σκέφτεσαι εσύ χίλια δύο μέρη να πας τον/την κολλητό/ή σου που σου είπε πως θέλει να βγείτε έξω γιατί δε νιώθει καλά άλλο μέσα στους τέσσερις τοίχους, να τρως μια ολόκληρη μέρα για να βρεις το μέρος που θα τον/την κάνει να χαμογελάσει και θα ξεχαστεί, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσεις για ακομα μια φορά πόσο περίτρανα χεσμένο σε έχει και να απογοητευτείς και πάλι στη σκέψη του πόσα μηδαμινά δευτερόλεπτα θα ξόδευε αυτός/ή από τη ζωή του/της αν τα πράγματα ήταν αντίστροφα;;;

Τελικά, πόσο UTTERLY FUCKED UP είναι το να ξέρει ο/η φίλος/η σου πόσο σου τη δίνουν και σε ενοχλούν ειλικρινά μερικά πράγματα και όμως να μην κάνει καμία προσπάθει να τα διoρθώσει ή έστω να τα μειωσει, αλλά αντίθετα να τα κάνει ακόμα και τη στιγμή που ζητάει βοήθεια;;

Take my word for it, guys and gals,  it SUCKS being taken for granted!!!

Advertisements

Ενέργειες

Information

12 Σχόλια

27 05 2008
bereniki

ηρέμισε 🙂
από μια ηλικία και μετά καταλαβαίνεις πως πρέπει απλά να γνωρίσεις καινούριους φίλους…
σου μιλάει καμένος άνθρωπος, μη χάνεις λεπτό παραπάνω από την ηρεμία και τη ζωή σου… από κάποιους ανθρώπους το μόνο που αξίζει να κρατάει κανείς είναι οι όμορφες αναμνήσεις!
deap breaths & clean up your «closet»!
*****

27 05 2008
Mr. Fosil

Νομίζω ότι στην έννοια της αληθινής φιλίας εμπεριέχεται και αυτή της ειλικρίνειας. Αν για κάποιο λόγο πρέπει να προσποιηθείς ή να φορέσεις μάσκα, απέναντι σε έναν «φίλο» και συνεπώς και απέναντι στον εαυτό σου, τότε κάτι δεν πάει καλά. Ένα είναι σίγουρο, ότι φίλο σαν τον εαυτό σου δε θα βρεις ποτέ, οπότε μην χαλιέσαι και μην φοβάσαι να εκφράζεις ανοιχτά τις σκέψεις σου. Όπως λέει και το song, «σ όποιον αρέσουμε… για τους άλλους, δε θα μπορέσουμε..» 🙂

27 05 2008
Nam3l3ss

@ bereniki: Επίσης από μια ηλικία και μετά βαριέσαι να γνωρίσεις νέους φίλους. Ή μάλλον, λάθος λέξη, δε βαριέσαι. Απλά δε θέλεις. Όταν είσαι 15χρονο ή όταν περνάς σε σχολή μακριά από την πόλη σου και θέλεις, και πρέπει και είναι εύκολο να κάνεις νέους φίλους, γιατί η επένδυση του χρόνου και η ατέλειωτες ώρες μαζί είναι δεδομένες.

Στα 22 σου όμως δε θέλεις (ή μάλλον εγώ δε θέλω) να ψάχνω από την αρχή για φίλους. Don’t get me wrong, γουστάρω τρελά να γνωρίζω νέο κόσμο. Απλά επειδή εγώ χωρίς φίλους, στους οποίους να μπορώ να μιλήσω και να γκρινιάξω άνετα, να κάνω την πλάκα μου και να με καταλάβουν και να βγούμε να τα γαμήσουμε όλα όπως εμείς ξέρουμε και γουστάρουμε, δεν μπορώ, δε θέλω να μπω στη διαδικασία αναδιοργάνωσης της ζωής μου ΚΑΙ σε αυτόν τον τομέα.

Θέλω να αλλάζουν τα πράγματα γύρω μου. Αλλά κάποια πράγματα, μικρά ή μεγαλύτερα, έχω ανάγκη να παραμένουν ίδια για να έχω κάποιες σταθερές.

@ Mr. Fosil: Μερικές φορές, ο εαυτός σου είναι ο πιο άπιστος και εκνευριστικά απόμακρος φίλος σου.

28 05 2008
rip1708

ξερεις καλε μου αυτο που περιγραφεις πιο πανω και συμβαινει σε οποιαδηποτε κοινωνικη σου σχεση φιλοι/σχεσεις/δουλεια/συγγενεις προερχεται απο την εξης ερωτηση..γιατι κανεις οσα κανεις?φερεσαι οπως φερεσαι για να παρεις πισω αυτα που δινεις?η δινεις γιατι απλα ετσι νιωθεις?το θεμα στην ζωη ειναι να δρας με τον τροπο που επιλεγεις οχι για να παρεις την επιβεβαιωση που χρειαζεσαι σαν ανθρωπος αλλα γιατι αυτο που νιωθεις για τους αλλους σε δινει κινητρο και motivation να κανεις πραγματα για τους αλλους και να δινεις προκειμενου να τους βλεπεις χαρουμενους..δινεις γιατι ξεχειλιζεις γιατι θες να μοιραστεις να νιωσεις να βοηθησεις οταν το βρεις αυτο δεν θα ξανανιωσεις ποτε μαλακας ποτε δεν θα ξαναχαλαστεις για κανεναν
να γελας

28 05 2008
bereniki

σύμφωνη.. τυχαία θα τους γνωρίσεις όμως, και δε θα είναι τόσο σούπερ όσο οι παλιοί-γιατί δεν θα είναι σε εκείνη τη σούπερ ηλικία και γιατί οι άνθρωποι μεγαλώνοντας γινόμαστε και λίγο ξενερουά… αλλά θα είναι καλύτεροι από αυτούς που απλά ήταν σούπερ λόγω ηλικίας και συγκυριών…
και πίστεψέ με, είσαι ακόμα σε πολύ σούπερ ντούπερ ηλικία και σε ζηλεύω οπότε ΓΑΜΑ τους όλους και μη χαλιέσαι!
ηρεμία και υπομονή!
έφτασε το καλοκαίρι –> ΦΟΛΕΓΑΝΔΡΟΣ???

28 05 2008
Me:Moir

Μίλα ανοιχτά για ό,τι σε πειράζει. Και αν δεν έχεις την αναμενόμενη ανταπόκριση, τότε ναί, να αναθεωρήσεις. «Έχω φίλους» δεν σημαίνει «γίνομαι χαλί και βάζω τις δικές μου αξίες στο πλάι». Αντιθέτως, συμπορεύομαι, και σε καμία περίπτωση δεν μένω πίσω για να δίνω την χαρά της προσπέρασης…

29 05 2008
Cookie Basher

Αν το ξέρω, λέει!
Και μου ‘χει έρθει από άτομο που δεν το περίμενα, επειδή η έλλειψη εγωισμού [όπως ίσως και στην περίπτωσή σου] δε με άφηνε να το δω, αν και μέσα μου τό’ξερα.
Όταν αποφάσισα να μιλήσω στα ίσια, έγινε χαμός. Και να φανταστείς όχι από την πλευρά μου, αυτό είναι το θέμα. Κάποτε κολλητοί, τώρα έχουμε να μιλήσουμε μισό χρόνο και δεν έχω καμμία διάθεση πια.
Και όχι, δυστυχώς οι παλιές ωραίες αναμνήσεις γ*μήθηκαν…

Σε κάθε περίπτωση, συνιστώ το «έξω από τα δόντια».

Είμαι 26 κι αν έχω μάθει ένα πράγμα για τις φιλίες, είναι να μην κρατάω σε φορμόλη ό,τι έχει από καιρό πεθάνει. Καταλαβαίνω τι λες για τις σταθερές στη ζωή μας, αλλά μήπως συντηρείς μια φιλία μόνος σου;
Οι ανατροπές των σταθερών στη ζωή μας είναι αυτές που μας μαθαίνουν τα περισσότερα, μας κάνουν να βλέπουμε τον κόσμο αλλιώς. Αναγκαίο κακό μάλλον….

29 05 2008
Nam3l3ss

@ rip1708: να γελάς… Τι όμορφη συμβουλή, αλήθεια…

@ Μe: Κάποτε ίσως να γινόμουνα χαλί. Πλέον έχω καταλάβει πως όσο χαλί και να γίνεσαι κανείς δε θα σε εκτιμήσει περισσότερο γι’αυτό, γι’αυτό δεν υπάρχει και κανένας λόγος να το κάνω. Οπότε όποτε μου έρχεται η «διάθεση» για κάτι τέτοιο, απλά το πνίγω.

@ Cookie: Δεν ξέρω γιατί κρατάω ορσμένες φιλίες ακόμα.. Ίσως γιατί αυτό με τη φορμόλη το λέω και εγώ στον εαυτό μου: Μην προσπαθείς πια για πράγματα που απλά έχουν τελειώσει. Κανείς δεν έφτιαξε ποτέ κάτι από το τίποτα, με όσες καλές προθέσεις και να ξεκίνησε.

Ίσως να’ναι τελικά αυτός ο λόγος. Όταν θάβεις ότι θεωρείς νεκρό, συνειδητοποιείς τελικά πως τα ζωντανά πράγματα στη ζωή σου είναι τρομακτικά λίγα.

Και φοβάσαι πως μια μέρα αυτά που είναι ακόμα ζωντανά, όπως όλα τα άλλα, όπως όλα τα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο, θα τελειώσουν και αυτά. Και ο φόβος του τι έρχεται σε ένα αύριο στο οποίο δεν υπάρχει ούτε μια πινελιά από χθες, δεν μπορεί να νικηθεί με καμία ελπίδα στον κόσμο αυτόν…

30 05 2008
kat.

δεν ξέρω τι να σου πω γιατί από χθες έχει αρχίσει να μου την δίνει η κατάσταση με τους δυο κολλητούς μου..
είπα στον έναν από αυτούς οτι το τελευταίο διάστημα δεν είμαι πολύ καλά.. οτι με προβλιματίζουν τα επαγγελματικά μου, τα προσωπικά μου και η γενικότερη κατάσταση.. οτι θέλω λίγη ηρεμία στην ζωή μου και από εκείνη τη στιγμή ο άλλος (εκ των δυο) μου έχει σπάσει τα νεύρα.. με παίρνει τηλέφωνο και μου φέρεται λες και είμαι ανύμπορη, μου μιλάει λες και μιλάει σε ένα 10χρονο, θέλει συνέχεια να συζητάμε για να λύσουμε το όποιο (δικό μου) πρόβλημα και έχει αυτό το ύφος που μαρτυράει το χιλιοειπωμένο: «μην ανησυχείς.. μαζί θα τα λύσουμε όλα».
εμένα όλη αυτή η κατάσταση έχει αρχίσει να μου σπάει τα νεύρα.. όταν είμαι χάλια, θέλω να είμαι χάλια.. και θέλω χρόνο. δεν μου φταίει κανείς τους, οπότε δεν θέλω να με ενοχλεί κανείς από τους δυο.. θέλω να μην σκέφτομαι. το ξέρω πως οτι κάνουν είναι από αγάπη και για να με κάνουν να νιώσω καλύτερα, αλλά εγώ νιώθω οτι πιέζομαι με αυτή τη φάση!
ανωμαλία ε; ίσως και να είναι.. το μόνο που ξέρω είναι οτι μου πέρασε από το μυαλό να τους βρίσω άσχημα..
τελικά κρατήθηκα! για πόσο δεν ξέρω..

30 05 2008
Nam3l3ss

Kat, δε διαφωνώ. Άλλωστε είναι γνωστό πως την υπερβολή πολλοί αγάπησαν, τον υπερβολικό ουδείς…

Αλλά για μια μικρή στιγμή βγες από τον εαυτό σου, κάτσε απέναντι και πες μου: Ξέροντας την έμφυτη ροπή του ανθρώπινου είδους στην υπερβολή, ποιά υπερβολή επιλέγεις;; Το εκνευριστικό ενδιαφέρον ή την απόλυτη αδιαφορία;

Kat, οι φίλοι είναι η παρέα, η διασκέδαση, το ξενύχτι, οι καφέδες τα κυριακάτικα μεσημέρια και το κλάμα στους ώμους. Οι καλοί φίλοι είναι όλα αυτά συν άλλα τόσα, και μάλιστα ακόμα πιο έντονα και δυνατά γιατί το νιώθουν πραγματικά και το κάνουν και όχι από υποχρέωση.

Το ότι εσύ θες να περάσεις έτσι τη φάση σου, δεν σημαινει απαραίτητα πως είναι και ο σωστός τρόπος να το κάνεις. Το ότι εσύ ξέρεις τον εαυτό σου ετη φωτός καλύτερα από ότι οι φίλοι σου εννοείται, αλλά μερικές φορές όταν είσαι χάλια – ή αντίστροφα όταν πετάς στα σύννεφα – ούτε καν εσύ δεν μπορείς να ξέρεις τι είναι καλό. Και ΕΚΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ αρχίζει τη δουλειά ένας σωστός φίλος. Που θα σε πρήξει να φας γιατί έχεις ρέψει, που θα σε τραβήξει να βγεις από το σπίτι και να σε δει λίγο φως γιατί ζεις σαν τη νυχτερίδα, που θα σου κλείσει την τηλεόραση και θα σου πει τρεις-τέσσερις μαλακίες να ξεχαστείς και που θα σε τραβήξει από το κρεβάτι (έστω) στο μπαλκόνι για να πιεις τον καφέ σου. Όπως καταλαβαίνεις τίποτα από αυτά δεν είναι ευχάριστο – για καμια από τις δυο πλευρές – αλλά ΠΡΕΠΕΙ να γίνει. Είναι αυτό που οι φίλοι μας οι αμερικάνοι ονομάζουν «tough love».

Πάλι άρχισα να παρλάρω nonstop,ε;;

Final word to sum everything up, Kat.

Οι φίλοι είναι εκεί όταν «κάτσει».
Οι πραγματικοί φίλοι είναι εκεί όταν δεν είσαι ούτε και εσύ ο ίδιος εκεί.
Και ναι είναι εκνευριστικό, και «βρώμικη δουλειά», αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει και αυτή…

😉

1 06 2008
lifewhispers

τα ιδια με την κατ σχεδον.τα ιδια περνουσα, τα ιδια περναω.φιλτραρω ξεφιλτραρω και βρικσω διεξοδους. μα μενει τελικα ενα τελευταιο σολο σε καθε ομορφο τραγουδι.Με πιανεις, το ξερω, και γι αυτο δε θα πω περισσοτερα.
καληνυχτα.

10 06 2008
αγριος μπιλ

το να βρεις αληθινο φιλο ειναι ελιξηριο ζωης εχει γραφτει στην Παλαια Διαθηκη.
Οποτε ειναι στην πραγματικοτητα κατι το σπανιο.
Οι μεγαλυτεροι σε ηλικια σιγουρα το νιωθουν καλυτερα αυτο που γραφω.
Φιλια χμμμ….
Μαλλον υπαρχει κριση στις ανθρωπινες σχεσεις γενικοτερα.
Ισως γιναμε λιγο εγωιστες και θελουμε μονο να μας ακουνε ισως κρυβουμε ολοι εναν μικρο ΠΑΠΑ μεσα μας που χει απο κεινο το αλαθητο που λενε.
Δεν γνωριζω να σου πω πολλα για το θεμα υπηρχε ομως μια γεροντισα που θα ηξερε να σου πει Γαβρηλια την λεγανε και ειχαν γραψει και βιβλιο για την ζωη της.
Ισως εκει να βρεις λιγο νερο για να ξεδιψασεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: