Where I End And You Fuck Everything Up

27 05 2008

Σήμερα δεν έχω θέματα να αναπτύξω, μεγάλα μυστικά να μοιραστώ και μουσικές να παίξω…

Έχω μόνο μια ερώτηση να κάνω, σε ανθρώπους που ξέρω πως θα μου πούν τη γνώμη τους ελεύθερα και χωρίς να «φοβούνται» το πως αυτή θα στραπατσάρει την εικόνα τους…

Πόσα μπορεί να δεχτεί ένας φίλος από έναν άλλο πριν αρχίσει να αναθεωρεί;

Πόσα πράγματα μπορείς να καταπιείς, για πόσα να πεις «δε γαμιέται» και σε ποιά θέματα και πόσες φορές να κάνεις πίσω για χάρη μιας φιλίας;;

Πού ακριβώς είναι τα όρια του «ξεσπάω στους ανθρώπους που αγαπαω» και του «είμαι τόσο εγωιστής/εγωίστρια, που με ενδιαφέρει μόνο ο εαυτούλης μου»;

Και κυρίως, όταν για εσένα οι φίλοι σου είναι πάνω από σόγια, ξεχασμένους συγγενείς και ύπουλους γνωστούς και «οικογενειακούς φίλους», πως γίνεται να μη χαλιέσαι όταν αυτή η γαμημένη εικόνα την οποία προσπαθείς εσύ συνεχώς να φροντίζεις (και εξ αιτίας της προσπάθειας αυτής  νιώθεις μερικές φορές πως είσαι «ο μαλάκας της παρέας», ο ίδιος μαλάκας που δεν γέλαγε όταν οι μαλάκες του σχολεόυ δούλευαν τους κολλητούς σου –  που θα ήταν και το πιο εύκολο, άλλωστε στο σχολείο ισχύει περισσότερο από ποτέ το «αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, πήγαινε με το μέρος τους») γαμιέται μεγαλοπρεπώς επειδή οι άλλοι ποτέ δεν κάνουν μια γαμημένη προσπάθεια για το λίγο παραπάνω;;

Γιατί, τελικά, να σκέφτεσαι εσύ χίλια δύο μέρη να πας τον/την κολλητό/ή σου που σου είπε πως θέλει να βγείτε έξω γιατί δε νιώθει καλά άλλο μέσα στους τέσσερις τοίχους, να τρως μια ολόκληρη μέρα για να βρεις το μέρος που θα τον/την κάνει να χαμογελάσει και θα ξεχαστεί, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσεις για ακομα μια φορά πόσο περίτρανα χεσμένο σε έχει και να απογοητευτείς και πάλι στη σκέψη του πόσα μηδαμινά δευτερόλεπτα θα ξόδευε αυτός/ή από τη ζωή του/της αν τα πράγματα ήταν αντίστροφα;;;

Τελικά, πόσο UTTERLY FUCKED UP είναι το να ξέρει ο/η φίλος/η σου πόσο σου τη δίνουν και σε ενοχλούν ειλικρινά μερικά πράγματα και όμως να μην κάνει καμία προσπάθει να τα διoρθώσει ή έστω να τα μειωσει, αλλά αντίθετα να τα κάνει ακόμα και τη στιγμή που ζητάει βοήθεια;;

Take my word for it, guys and gals,  it SUCKS being taken for granted!!!





The Razzidor

16 05 2008

Υπάρχουν μερικά πράγματα που χωρίς να το θέλεις ή να το επεδίωξες, δεν έκανες ποτέ.

Δεν πρόλαβες, δεν έμαθες έγκαιρα, δεν φρόντισες, ήρθαν έτσι τα πράγματα που τα έμαθες όλα αργά, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το τι κάνεις όσο έχεις ακόμα λίγο χρόνο και φωνή για να τα πείς (ή χέρια για να τα γράψεις ;p).

Χρωστάω κάτι σε δύο ανθρώπους που για μένα είναι η «παρέα» μου εδώ μέσα, στον αχανή και τρελό κόσμο (γεμάτο ξενέρωτους πολέμους και ανατροπές) του internet.

Στον 1+ χρόνο που είμαι εδώ ανάμεσά σας, γνώρισα πολλά άτομα και όλοι έχουν μια θέση στην καρδιά μου. Με κάποιους μιλάω συχνά και εκτός του blog (με mail, με msn whatever… no es importante), με κάποιους άλλου όχι, και αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση τίποτα από μόνο του. Σε συνδυασμό όμως με το γεγονός πως στην καρδιά μου τα δύο αυτά άτομα έχουν μια μεγάλη και φωτεινή αίθουσα just για την πάρτη τους, νομίζω πως εκφράζει καλύτερα από οποιαδήποτε λέξη το πόσο ευτυχισμένος είμαι που τους γνώρισα, έστω και «ψηφιακά», έστω και πίσω από μια οθόνη, έστω και μέσω κειμένων και όχι μέσω διαλόγων.

Τα δύο αυτά άτομα είναι η Razz (ladies first!) και ο Balidor.

Και οι δύο τους είναι σε φάση «φυγής».

O μεν Balidor «υποχρεωτικής» η δε Razz κατόπιν επιλογής (όσο γίνεται να πούμε πως τα πράγματα που μας συμβαίνουν είναι προϊόντα δικής μας επιλογής και όχι μιας μαγικής δύναμης που κινεί τα σκοινιά μας).

Αφιερωμένο λοιπόν αυτό το post στους δυο τους.

@ Balidor:

Δεν ξέρω πότε και πού θα είσαι όταν θα δεις το post αυτό.

Δεν ξέρω αν θα είναι στην πρωτη σου άδεια ή πιο πριν ή πιο μετά, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει μονάχα το παρακάτω: Φίλε, Βαλίδορε, καλά κουράγια, καλή δύναμη και να μη μας ξεχνάς. Να μπαίνεις και να γράφεις όποτε μπορείς και να περνάς και από μας που και που, να μας γράφεις τα νέα και τις περιπέτειές σου και να κρατήσεις ανέπαφα τα χίλια κομμάτια σου, ακριβώς όπως τα συντηρούσες και πριν.

Q: Ειδικές δυνάμεις;; Το σκέφτηκες καλά;; Are you serious?????

@ Razz:

Oh Razzy….

Όσο γράφω το post αυτό, μια φράση έχει κολλήσει στο μυαλό μου. Δεν κολλάει και πολύ, αλλά κόβει σβούρες στο κεφάλι μου και πρέπει να την πω. «Oh, Mrs. Dalloway, always throwing parties to cover the silence». Δεν είναι τρελό; Δεν ξέρω γιατί μου κόλλησε. Ξέρεις πόσα χρόνια έχω να δω τις Ώρες; Razz, you know I don’t believe in wishes. Στο τέλος σε αφήνουν με ένα μεγάλο κενό, εκεί που θα έπρεπε κανονικά να νιώθεις όσα περίμενες. So I just don’t trust them. Γι’αυτό δε θα σου ευχηθώ τίποτα. Θα προσεύχομαι μονάχα στον Θεό που κυβερνάει τo δικό σου σύμπαν, να πραγματοποιήσει όλες τις δικές σου ευχές.

Για όσους διαβάζουν αυτό το post να πω πως η Razz είναι η Ιθάκη μου. Έκεινη (άθελά της) με παρακίνησε να «βγω στο δρόμο» που λέει και ο Καβάφης και δεν υπάρχει πιο αισιόδοξο πράγμα στον κόσμο από το να βλέπεις τους ανθρώπους που εκτιμάς και σε εμπνέουν, να προχωράνε μπροστά. Δεν είναι η πρώτη φορά που το λέω αυτό, τα έχουμε πει και μεταξύ μας με την Razz, I just thought I should share it, in case someone cares 🙂

Και που είσαι Razz, εκεί που θα πας, κράτα μου μια θέση. You know, σε κάποιο από εκείνα τα στενά που μοιάζουν όλα απελπιστικά ίδια μεταξύ τους, σε μια από τις καφετέριες που δεν έμαθαν ποτέ να φτιάχνουν ΦΡΑΠΕΔΙΑ, I hope ότι μια μέρα θα πιούμε μαζί τον πιο γαμάτο καφέ. Και θα τους μάθουμε να φτιάχνουν και φραπέ!!

YΓ: Πρόσεχε μη χαλάσεις και αρχίσεις να πίνεις τα δικό τους νεροπλύματα…!!!

Ποτέ δεν ήμουνα καλός στα αντίο…

Χμμμ…

Μάλλον λέω ψέματα. Θα ΗΘΕΛΑ να ΜΗΝ ήμουν καλός στα αντίο. Η αλήθεια είναι πως πάντα τα πήγαινα καλά μεχρι το αντίο. Στην επόμενη φάση, που το αντίο πάυει να είναι μια λέξη και γίνεται πια πράξη είναι που πάντα δυσκολευόμουνα και μερικές φορές σκέφτομαι: «να το χέσω που ξέρω να κρατιέμαι μέχρι εκεί. Τι αξία έχει όταν γίνομαι σκατά στο μετά;»

Δε γαμιέται όμως…

Όσο ξέρω ότι κάπου εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς και σαν τον Balidor και τη Razz, ξέρω πως υπάρχει ένας μικρός λόγος να συνεχίζεις να ελπίζεις…

———————————

Music for Sergeant Balidor….

The White Stripes – Seven Nation Army

Death In Vegas – Dirge

για τη Razz-UK-matazz:

Pulp – Razzmatazz

Stereo Nova – Ο Εξώστης (Τα Μάτια Του Φίλου Μου) ( Από ένα εξώστη μου έδειχνε μια άλλη ζωή / τώρα αυτή είναι στο διάστημα κι εγώ ακόμα στη Γη…. )

…και κάτι και για μας.

Morissey – That’s How People Grow Up

Cat Stevens – Wild World





I Took My Love Down to Violet Hill…

13 05 2008

Τελείωσε!

I’m a sucker for distorted guitars!!

Το όλο θέμα ξεκίνησε με το (προσωπικό μου) καλύτερο album του 2007, το εξαιρετικό (σε όλα εκτός του τίτλου του) In Rainbows των Radiohead, με τις μαγευτικές του mixes distorted guitars, acoustic προεκτάσεων και αναπάντεχων ξεσπασμάτων μελωδίες. Και ειλικρινά, για έναν άνθρωπο που ακούει πολύ μουσική και κάθε φορά έχει συνηθίσει οι αγαπημένοι του καλλιτέχνες να τον απογοητεύουν με τις νέες τους κυκλοφορίες τόσο πολύ που πλέον να το «αποζητά» και να είναι παραπάνω αυστηρός μαζί τους απ’ότι τους αξίζει, that means something. Με άλλα λόγια, χέστηκα για το buzz γύρω από το καινούργιο album των Radiohead, την μισο-επαναστατική/μισο- εκ του ασφαλούς, μισο-μουσικόφιλη/ μισο-marketίστικη release του album online με careware φιλοσοφία στο backup: αν εμένα δε μου έλεγε κάτι και αν δεν έκλεινα τα μάτια κάθε φορά που ο Yorke τραγουδά το «I never really got there/ I just pretended that I had/ What’s the point of instruments/ Words are a sawed off shotgun…» και τον στίχο που μου είχε κολλήσει στο μυαλό σαν προσευχή «Wish away the nightmare«, δεν δίνω δεκάρα για το πόσο μεγάλη ιστορία έχουν οι Radiohead ή πόσο σημαντική είναι η προσφορά τους στην alternative rock community.

Και τώρα, μετά τη μεγάλη αυτή παρένθεση, ας επιστρέψω στο κυρίως θέμα: Όπως έλεγα, I’m a sucker for distorted guitars. Και το νέο τραγούδι των Coldplay (ακόμα ένα συγκρότημα που περίμενα πως και πως να με απογητεύσει με το νέο του album) το οποίο φέρει τον τίτλο «Violet Hill«, και είναι το πρώτο track τους από το επερχόμενο «Viva La Vida Or Death & All His Friends», είναι ένας ύμνος στις απανταχού παρούσες distorted μελωδίες, ξεκούρδιστες κιθάρες και faux επαναστάσεις.

Με τι μοιάζει το «Violet Hill»;;

Δεν ξέρω.

Ξέρω μονάχα πως το υπόλοιπο κομμάτι υπάρχει για να καλύπτει τα κενά γύρω από τα 30-35″ της «διαστρεβλωμένης» κιθάρας. Ξέρω πως οι Coldplay πρόσεξαν τους στίχους του και το φρόντισαν πολύ. Και ξέρω επίσης, πόσο μεγάλο είναι το ερωτηματικό στο τέλος του στίχου:

«So if you love me, why’d you let me go?»

Και ξέρεις και κάτι άλλο;

Το βρίσκω πολύ ειλικρινές.

Μας υποσχέθηκαν «κάτι διαφορετικό». Και, τουλάχιστον στο πρώτο τους single, το έκαναν.

Και είναι καλό ένας καλλιτέχνης να τηρεί τους λόγους που δίνει στους fans του. Και ακόμα καλύτερο να μην επαναλαμβάνει τις συνταγές που ακολούθησε στα προηγούμενα τρία album του, αλλά να προσπαθεί για ένα διαφορετικό ήχο, πιο φρέσκο και πιο «living and breathing» απ’ότι μας είχε συνηθίσει μέχρι τώρα…

Προσωπικά περιμένω να ακούσω οολοκληρωμένο το «Viva La Vida…» αν και πιστεύω ακράδαντα ότι το peak της καριέρας τους ήταν το κλασικό πλέον «A Rush of Blood to the Head«.

ΥΓ: Και ναι, μπορεί μερικές φορές οι Coldplay να το έπαιξαν εκ του ασφαλούς και να έγιναν με το «έτσι θέλω» η ένοχη απόλαυση της alternative rock γενιάς, αλλά who the fuck cares about labels anymore?

(…there we sat in snow. All that time she were silent still. So if you love me, won’t you let me know? )

——————————————

Music to listen to if you love and just won’t let go:

Coldplay – Violet Hill ( Was a long and dark December/ When the banks became cathedrals/ And the fog/ Became God… )





Back I Am

11 05 2008

Ποτέ δεν καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι κάτι μέχρι να αρχίσει να σου λείπει, να αρχίσεις να το αποζητάς και να το ψάχνεις τις περίεργες ώρες λίγο πριν κοιμηθείς ή στην επιστροφή σου από τη δουλειά κάπου ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο, στο πίσω κάθισμα ενός λεωφορείου.

Μου λέιψατε και έλειψα και εγώ αδικαιολόγητα πολύ. Υπήρχε όμως περίπτωση να μη γυρίσω; Not one in hell…

Κατ’αρχήν για εσάς που ρωτάτε, όχι δεν έπεσα σε μαύρη τρύπα του σύμπαντος και όχι, δεν έφυγα ταξίδι για την Ανταρκτική, απλά περίμενα να ενεργοποιηθεί η σύνδεσή μου και (όπως είναι πάντα η περίπτωση σε τέτοιες καταστάσεις) all hell broke loose και έμεινα για τόσο καιρό χωρίς ίντερνετ.

Εννοείται πως δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να πάω σε internet καφε για να τσεκάρω mail ή να γράψω κάτι, γιατί απλά τα σιχαίνομαι ατά τα μέρη όπως ο διάολος το λιβάνι. Από την άλλη στη δουλειά τα mail είναι κλειδωμένα «για να μην αποσπάται η προσοχή των εργαζομένων», οπότε την μοναδική φορά που μπόρεσα να τσεκάρω τα mail μου από τον μοναδικό φίλο που έχει PC και DSL (ναι, ναι…έχω τόσο ρέστους φίλους!) εννοείται πως δεν έβγαλα άκρη και δεν μπόρεσα να απαντήσω σε κανέναν.

Αντί λοιπόν να αγχωθώ και/ή να μπω σε κέντρο αποτοξίνωσης από την έλλειψη του internet, αποφάσισα να το δω ως ένα μεγάλο break. Και κάπως έτσι θα ήθελα να το εκλάβετε και εσείς. Γιατί ένα πράγμα είναι σίγουρο: δεν πρόκειται να φύγω ή να σταματήσω.

Ζητάω συγνώμη λοιπόν για μια ακόμα φορά από τα παιδιά που άφησαν comments ή/και στείλανε mail και δεν πήρανε ποτέ απάντηση. But I’m back, and this time it’s for good.

🙂

EDIT: BTW, αυτό ήταν το 100ό post μου. :p