Ρετάλι City

14 04 2008

Γιατί είναι πάντα τόσο μπερδεμένη η ερωτική μας ζωή;

Γιατί δεν μπορούν τα πράγματα να ακολουθούν τη φυσιολογική ροή σύμφωνα με το μοντέλο «boy meets girl – boy likes girl – girl flirts with boy – boy flirts with girl – happily ever after» ;

Ζηλεύω θανάσιμα ώρες-ώρες, τους ανθρώπους εκείνους που η ζωή τους τα έφερε ή που εκείνοι έφεραν τη ζωή τους τόσο «φυσιολογικά» όλα. Μακάρι μια φορά (μονάχα μια φορά θα αρκούσε) τα πράγματα να ήταν απλά και για μένα… Να γνωρίσω κάποια και να αφεθώ πλήρως, χωρίς αναστολές, χωρίς «ίσως…», χωρίς «και αν…»

Το ‘λεγε o Poe. Το έλεγε και εγώ έκανα – τελικά – πως άκουγα. Γιατί στην πραγματικότητα δεν άκουσα τίποτα. Δεν έμαθα και δεν κατάλαβα τίποτα.

How happy is the blameless vestal’s lot!
The world forgetting, by the world forgot.
Eternal sunshine of the spotless mind!
Each pray’r accepted, and each wish resign’d …

Ζούμε σε μια μεγάλη πόλη, μια πόλη χωρίς καρδιά πολλές φορές. Μια πόλη που ακόμα και στο πιο ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού μπορεί να είναι τόσο κρύα που να σε τρομάξει. Αλλά εμείς κουκουλωνόμαστε με ότι βρούμε πρόχειρο, παίρνουμε για καλό και για κακό και μια ομπρέλα και βγαίνουμε στους μεγάλους δρόμους. Έχετε παρατηρήσει ποτέ πόσο μεγάλοι είναι κάποιοι δρόμοι; Και πόσο καταθλιπτικοί μοιάζουν όταν είναι άδειοι;

Δεν ξέρω αν ζούμε. Πάντως υπάρχουμε. Ως πλάσματα; Ως πλάσματα. Ως ρετάλια; Ως ρετάλια! Μέσα σε αυτό το χάος από χλιαρές ημέρες και άδειες λεωφόρους, βρίσκουμε τον τρόπο να ερωτευτούμε, να φλερτάρουμε, να παίξουμε, να διασκεδάσουμε… να αγαπήσουμε.

Ω, και εδώ είναι η παγίδα του παιχνιδιού.

Λένε πως τα ζώα έχουν μνήμη. Πως η νοημοσύνη τους που την κοροϊδεύομε εμείς και που την ξεχνάμε πολλές φορές, τα οδηγεί μακριά από εκεί όπου πληγώθηκαν την τελευταία φορά. Πόσο κατώτεροι από τα ζώα είμαστε αν εμείς πήγαίνουμε ηθελημένα στο ίδιο μέρος, στο μέρος που μας πλήγωσαν την προηγούμενη φορά. Μπορεί εκείνη που σε πλήγωσε να μην βρίσκεται πια εκεί, αλλά είναι εκεί κάποια άλλη και το ίδιο και ο κίνδυνος να ξαναπληγωθείς.

Γι’αυτό μουλαρώνουμε. Πατάμε με τα πόδια γερά τη γη και σφίγγουμε τα δόντια για να μην πάμε ξανά στο ίδιο μέρος. Και μια, δύο, τρεις, τέσσερις φορές, συνηθίζουμε να μουλαρώνουμε και ξεχνάμε να περπατάμε.

Και είναι δύσκολο, γαμώ την πουτάνα μου, γαμώ τις άδειες λεωφόρους και τα κρύα μεσημέρια μου, να ξαναμάθεις να περπατάς όταν έχεις πλέον συνηθίσει να μην κουνάς καν τα πόδια από τη γη. Είναι δύσκολο να βγεις από τον εαυτό σου και να σπρώξεις.

Είναι δύσκολο, γιατί η Ρετάλι City είναι μοναχική και άδεια. Είναι φτωχή και κουρασμένη. Αλλά είναι ασφαλής. Εκεί δεν κινδυνεύεις. Και όταν έχεις κάνει απίστευτο κόπο για να πείσεις τον εαυτό σου πως η πόλη αυτή είναι μια χαρά για σένα, πως οι υπόλοιπες πόλεις απλά don’t deserve all the fuss, άντε να πείσεις τον εαυτό σου πως είναι ο τέλειος καιρός για μετακόμιση…

Καμιά ιδέα για μεσιτικό;;

——————————————

Music to move to:

Everything But The Girl – Single (Brad Wood Memphis Remix) (And do I like being single?/Am I coming back?/Am I coming back? )

Sia – The Girl You Lost To Cocaine (Yeah I’ve been your crutch/ your smell sight and touch/ Yeah I took you home/ when you’ve drunk too much/ But I can’t survive/ with you by my side… )