What If…??

4 01 2008

Aναρωτιέμαι…

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή μου αν είχα μεγαλώσει διαφορετικά, αν οι γονείς μου δε με είχαν μάθει να φαίρομαι με έναν συγκεκριμένο (κοινώς αποδεκτό) τρόπο. Αν δεν έλεγα «ευχαριστώ» και «παρακαλώ», αν δεν ακολουθούσα τους κανόνες και αν είχα να θυμάμαι στιγμές απίστευτης τρέλας χωρίς κανένα απολύτως όριο.

Αναρωτιέμαι πως θα ήμουν σήμερα αν είχα κάνει τις «λάθος» παρέες στο σχολείο, αν δεν είχα ακούσει τους φίλους και τις γνώμες των άλλων και είχα βγει μαζί τους για καφέ όταν μου το πρότειναν.

Αναρωτιέμαι πως θα ζούσα σήμερα αν είχα επιλέξει άλλη σχολή από αυτή που τελικά επέλεξα. Αν είχα φύγει σε άλλη πόλη και είχα συνηθίσει τη γλυκόπικρη γεύση του να μένεις μόνος σου και να προσπαθείς να βάλεις μια τάξη στο ολοδικό σου χάος.

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν αν δεν είχε «σπάσει» η παρέα μου πριν από 2 χρόνια. Θα βγαίναμε ακόμα όλοι μαζί ή τα χρόνια θα μας είχαν οδηγήσει χιλιοστά μακριά από τη σημερινή κατάσταση – ένα-δύο τηλέφωνα το μήνα, «ένθερμες» τυπικούρες σε μια τυχαία συνάντηση και ευχές στα γενέθλια;

Αναρωτιέμαι τι θα είχε γίνει τελικά με εκείνο το κορίτσι που είχα γνωρίσει στο λύκειο. Αν είχα τα αρχίδια τότε να της μιλήσω εξ αρχής για το πως την έβλεπα και αν δεν είχαμε καταντήσει σίριαλ «θέλω-δε θέλεις-θέλεις-δε θέλω» για τόσα χρόνια. Πως θα ήταν αν εκείνο το βράδυ είχα πάει στο μικρό παρκάκι κοντά στο σπίτι της και είχαμε μιλήσει.

Αναρωτιέμαι
τι θα έκανα σήμερα αν τότε στην Αγγλία, είχα βρει το κουράγιο να σηκωθώ και να φύγω από την παρέα, να μαζέψω τα πράγματά μου από το προσωρινό κατάλυμα του ξενοδοχείου με τον φασαριόζικα βουβό κόσμο του και το complimentary tea στο λευκό βαζάκι στο ξύλινο μπαράκι, δίπλα από την τηλεόραση. Τι θα έκανα και πού θα ήμουν αν δεν είχα σταματήσει στο λόμπυ του ξενοδοχείου εκείνο το βράδυ. Πόσο διαφορετικός πραγματικά θα ήμουν αν η γυάλινη πόρτα δε φάνταζε το τέλος του δρόμου για τον 18άρη που είχε επισκεφτεί το Λονδίνο,τότε.

Αναρωτιέμαι
τι να κάνουν οι φίλοι μου εκείνοι που έμειναν για πάντα ζωγραφισμένοι στα σχολικά βιβλία. Εκείνοι με τους οποίους έπαιζα τάβλι και μουντζούρη στα πίσω θρανία και βάζαμε κιμωλία στο ποτήρι του φιλόλοφου (who, btw, μαθαίνω χτυπάει σούπερ νούμερα στο ασβέστιό του 🙂 ).

Αναρωτιέμαι και τι να απέγιναν οι άλλοι που ήμασταν μαζί στην «Ομάδα Διοργάνωσης Σχολικών Εορτών», με τους οποίους δύο βδομάδες πριν από κάθε εθνική γιορτή πεθαίναμε στα γέλια και το τσιγάρο σε κάποια άδεια αίθουσα, και καλά φτιάχνοντας το πρόγραμμα της γιορτής.

Αναρωτιέμαι
τι να κάνει και εκείνη που μου είπε πως μ’αγαπά για πρώτη φορά. Πόσο ηλίθιος πρέπει να φάνηκα όταν απάντησα «δεν ξέρω τι να πω». Ακόμα δεν ξέρω. Τα λόγια της θυμάμαι μόνο και το πονηρό της χαμόγελο μερικές φορές όταν θέλω να το ξανακούσω και δεν έρχεται – ποτέ δεν έρχεται κάτι όταν το θέλεις πολύ, αυτό είναι ο νόμος του αποτυχημένου Αλχημιστή.

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή μου αν όλα είχαν κυλήσει όπως έπρεπε στην οικογένειά μου. Αν δεν είχα χάσει ένα από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα και η ζωή μου ήταν μια ακόμα μεγαλύτερη ρουτίνα. Θα ένιωθα πιο «πνιγμένος» απ’όλα ή πιο «φυσιολογικός» ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους «φυσιολογικούς» που βρίζουν στο δρόμο, τρέχουν να προλάβουν το τρόλει και μιλάνε 4 ώρες ημερησίως στο κινητό;

Αναρωτιέμαι
πως θα ήταν αν δεν ένιωθα αυτό το κενό μέσα μου. Δε θυμάμαι πια πως είναι το να νιώθεις ότι δε σου λείπει ένα κομμάτι σου, πως δεν είσαι «άνθρωπος-μείον» και δε μου λείπει. Θυμάμαι όμως τη ζεστασιά, τα ρινίσματα ευτυχίας και της αίσθηση της πληρότητας που έφερνε το «γεμάτο» και το «όπως έπρεπε».

Αναρωτιέμαι, ώρες ώρες, το που θα με βγάλει ο δρόμος που πήρα. Ποτέ δεν έκανα καμία σημαντική επιλογή μετά από σκέψη. Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μου τα σκέφτηκα ώρες ολόκληρες και κατέληξα να «αποφασίζω» αυτό που με συμβούλευε να κάνω η πλειοψηφία.

Αναρωτιέμαι
τι περιμένω, ποιο σχέδιο ζωής ακολουθώ και ποιο σκοτωμένο όνειρο πρέπει να νεκραναστήσω για να συνεχίσω να κρατιέμαι όρθιος. Για να πάψω να κινούμαι μηχανικά.

Για να πάψω να αναρωτιέμαι…
—————————————————————–

Music to wonder to:

PJ Harvey – The Whores Hustle & The Hustlers Whore ( Δεν ξέρω τι λέτε, αλλά το Stories from the City, Stories from the Sea είναι μακράάάάν ο καλύτερος δίσκος της PJ. Τελεία και παύλα και δε σηκώνω κουβέντα!!! )

Advertisements

Ενέργειες

Information

23 Σχόλια

4 01 2008
moodygirl

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν αν δεν ένιωθα αυτό το κενό μέσα μου. Δε θυμάμαι πια πως είναι το να νιώθεις ότι δε σου λείπει ένα κομμάτι σου, πως δεν είσαι “άνθρωπος-μείον” και δε μου λείπει. Θυμάμαι όμως τη ζεστασιά, τα ρινίσματα ευτυχίας και της αίσθηση της πληρότητας που έφερνε το “γεμάτο” και το “όπως έπρεπε”.
Να ξέρεις οτι κάποια νιώθει ακριβως τα ίδια
Αναρωτιέμαι αν το ξέρεις..

4 01 2008
Nam3l3ss

@ moody: Το ξέρω, ναι 🙂

4 01 2008
kat.

μπορώ.. έτσι;
αναρωτιέμαι συνέχεια τι σκέφτεται και τι έχει μέσα στο μυαλό του! τι θέλει και τι εικόνα έχει «μέσα του» για μένα! αναρωτιέμαι αν όντως ταιριάζουμε ή απλώς το σύμπαν έχει συνομωτήσει και έχει φέρει στην επιφάνεια όλα τα κοινά στοιχεία του εαυτού μας..
δεν ξέρω αναρωτιέμαι..
αλλά ειλικρινά, δεν θέλω να μάθω την απάντηση!!

4 01 2008
Nam3l3ss

Και μερικές φορές καλύτερα να μην την μαθαίνεις.

Γιατί ξέρεις τι λένε: το Σύμπαν ακούω αυτά που ζητάς πάντα. Απλά, μερικές φορές, η απάντηση είναι οχι.

Και αυτό πονάει πιο πολύ από το να μην ξέρεις.

4 01 2008
dizzydream

Ένας αποτυχημένος Αλχημιστής συνεχίζει ακόμα να ψάχνει· κι αυτά που φτιάχνει αποτυγχάνοντας είναι όμορφα για όσους δεν αναζητούν κατ’ ανάγκη το χρυσάφι.

4 01 2008
keimgreek

μερικές φορές αναρωτιέμαι αν θα ήταν καλύτερα αν δεν αναρωτιόμασταν τόσο πολύ 😀

4 01 2008
demon

Αναρωτιέμαι αν ποτέ συνειδητοποιήσω πως δεν υπάρχω ?
Καλή Χρονιά

5 01 2008
moodygirl

anarwtiemai pote 8a mou steileis mail:p

5 01 2008
RaZzMaTaZz

Απλά θα ήσουν κάποιος άλλος. Κι αυτό δεν είναι καλύτερο ή χειρότερο, απλά διαφορετικό.

Και ναι, το Stories είναι όντως ο καλύτερος δίσκος της PJ.

PS. Ζήλια-ζήλια, την είχα δει λάηβ το 2001 όταν είχε κυκλοφορήηηησει!!!!
PS2. Check yer mail 😛

6 01 2008
xipaki

Φιλαράκι μου, δεν μας αξίζει καν να μπαίνουμε σε αυτό το τρυπάκι. Σίγουρα πολλά θα ήταν διαφορετικά, αλλα θα μέναν το ίδιο. Αλλα ένα είναι το σίγουρο οι επιλογές είναι που μας ξεχωρίζουν, και μας διαμορφώνουν. Και εσύ απο ότι έχω καταλάβει όσο σε διαβάζω έχεις κάνει καλές επιλογές.
Σου εύχομαι πραγματικά χαρά και μόνο μέσα στο 2008.

6 01 2008
lifewhispers

nam3l3ss
εχει δικιο η razz, θα ηταν απλα διαφορετικο. εσυ εισαι εσυ ομως, και αν δεν αναρωτιοσουν δεν θα ησουν εσυ.
και να σου πω και κατι. σε καποια απο αυτα τα ερωτηματα μπορεις ακομη να απαντησεις και να τα ανατρεψεις.
ομως
μερικες φορες καποια πραγματα γινονται ακριβως για να σου προκαλουν αυτο το συναισθημα..
καλη χρονια…χμμμ, και με ολο το θαρρος…mate!
🙂

6 01 2008
Nam3l3ss

@ dizzy: το χρυσάφι όμως παραμένει πάντα ο στόχος και η κρυφή ελπίδα του. Ότι άλλο, όσο όμορφο και εντυπωσιακό και αν είναι, δε φτάνει τον χρυσό.

@ keim: μερικές φορές είμαι σίγουρος γι’αυτό.

@ demon: εγώ το βλέπω αντίστροφα. Αναρωτιέμαι αν θα συναντήσω ποτέ το άτομο εκείνο που θα αναρωτιέται ακριβώς τα ίδια πράγματα με εμένα. Ίσως τότε λειτουργήσουμε σαν τα μαθηματικά: «-» * «- » = +

@ moodygirl: lol. Την πιο ακατάλληλη στιγμή. ;p

@ Razz: Διαφορετικό, ε; Fine by me…

@ xipaki: Στιγμές ευτυχίας είναι το μόνο που δε φοβάμαι να ζητήσω. Οτιδήποτε παραπάνω ηχεί τόσο εγωιστικά άπληστο που δεν τολμάω καν να το ζητήσω. Ας είναι μονάχα έντονες και διάσπαρτες μέσα στο 2008. That’s my wish to all of you.

@ lifewhispers: Είδες πόσο τρελά περίπλοκη είναι η ζωή; Λούμπα στη λούμπα και πάλι από την αρχή. 🙂
Καλή χρονιά, mate 🙂

7 01 2008
bereniki

θα αναρωτιόσουν απλά πώς θα ήταν η άλλη πλευρά που ζεις τώρα…
όλα είναι σαν ένα παιχνίδι. μπορείς να ποντάρεις και να χάσεις. μπορείς να ποντάρεις και να κερδίσεις. μπορείς να πας πάσο και να αναρωτιέσαι αν θα κέρδιζες. μπορείς να αλλάξεις τραπέζι και να παίξεις καινούρια παρτίδα. μπορείς να μην παίξεις… μπορείς να μην παίξεις????
καλή χρονιά
*****

7 01 2008
Nam3l3ss

Βερενίκη, μπορείς να κάνεις τα πάντα εκτός από το να μην παίξεις. Είσαι δεμένος στα τραπέζια, με τα χαρτιά στο χέρι.

καλή χρονιά

7 01 2008
kat.

άρα καταλήγουμε στο εξής!
τα καθόλου νέα είναι καλύτερα και από τα καλά νέα!
ε;

7 01 2008
Nam3l3ss

Xμμμ…

Εξαρτάται.

Τα καλά νέα πότε είναι «καλά»; Όταν πρόκειται να μας χαρίσουν στιγμιαία τη χαρά ή όταν πρόκειται μακροπρόθεσμα να μας εξασφαλίσουν (and I use the term loosely) μια περίοδο ευτυχίας;;

Γιατί όλα στη ζωή είναι καλά, και οι εμπειρίες και η απώλεια κάποιων εμπειριών, αλλά όλα είναι θέμα timing και «ζυγίσματος» + και –

Επίσης πότε μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως τα νέα που θα μας «βρουν» θα είναι καλά, ή αλλιώς «όπως τα είχαμε φανταστεί/ονειρευτεί»;; Τα «καθόλου νέα» είναι το πιο ασφαλές.

Αλλά ο άνθρωπος όσο και να το ζητάει ώρες ώρες, ποτέ δεν μπόρεσε να ποθήσει ολοκληρωτικά το ασφαλές και να παραδοθεί από το άγνωστο που κρύβεται σε ένα Χ νέο (καλό ή κακό).

Απάντηση δεν πήρες, το ξέρω, γιατί δεν έχω να δώσω. Είναι σαν να αναρωτιόμαστε αν είναι πιο όμορφη η ανατολή ή η δύση του ηλίου. Εξαρτάται από το αν σε φτιάχνει η ιδέα της νύχτας που έρχεται (aka συνέπειες του νέου) ή νιώθεις ευτυχία που δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις και μπορείς να ξαπλώσεις (aka το κενό της έλλειψης νέων).

Ζει όμως ο άνθρωπος αποκλειστικά με ανατολές ή δύσεις;;

8 01 2008
demon

Αυτό σημαίνει ότι είσαι θετικός άνθρωπος nam3l3ss! Ή τουλάχιστον πιο θετικός από μένα : ) Στο εύχομαι.

8 01 2008
ampot

Το πιο σίγουρο είναι ότι θα αναρωτιόσουν και πάλι, απλά κοιτώντας και ακούγοντας αντίθετα, ανάστροφα, ανάποδα κ.ο.κ.

10 01 2008
-(sofos)

Eπειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς είναι νωρίς ακόμη….

Τις περισσότερες φορές, δυστυχώς, αυτός είναι ο λόγος και ο πυλώνας όλων αυτών των if…..

χρόνια καλά

21 01 2008
Nam3l3ss

@ demon: Μπα. Σκατά αισιόδοξος είμαι. Δεν μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που βρηκα το ποτήρι μισογεμάτο. Πάντα μισοάδειο είναι.

@ ampot: … χμ. Ναι. Ίσως.

@ sofos: ωραία το πήγες αλλά πάρτο από την αρχή…

«Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν’αγριεύουν οι άνθρωποι…»

21 01 2008
morfeas

Φίλε μου δεν χρειάζεται να αναρωτιέσαι…

Είπα στη μάνα μου μια μέρα, πως όταν ήμουνα μικρός μου τη δίνανε πολλά που με έβαζε να κάνω, πολλά που δεν με άφηνε να κάνω κλπ κλπ. Της είαπ όμως πως όλα αυτά με οδήγησαν εδώ, με έκαναν τον άνθρωπο που είμαι. Και αυτό δεν το αλλάζω…

Για τίποτα…

22 03 2008
What if… « What if…

[…] What if… Published 23 March, 2008 thoughts I wonder… […]

24 03 2009
blub

get a life, nerds

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: