From Winter to Winter – Mixtape #5

29 12 2007

Σε κάποια free-press εφημερίδα (νομίζω πως ήταν στην Athens Voice) διάβασα πως ένας από τους τρόπους να καταλάβεις ότι η γιορτές (Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά) πλησιάζουν είναι να ρίξεις μια ματιά στα blogs τα οποία αυτή την περίοδο γεμίζουν με τα Best Of της χρονιάς που μας αποχαιρετά. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα ερχόταν αυτή η στιγμή αλλά…ναι…γίναμε προβλέψιμοι.

Και εγώ θα συνεισφέρω ακόμα λίγο στην παράδοση αυτή φτιάχνοντας το δικό μου mixtape με ότι καλύτερο άκουσα μέσα στο 2007. Tα τραγούδια (κάποια εκ των οποίων σας έχω ήδη προτείνει μέσα στη χρονιά) είναι τοποθετημένα ανά σειρά κυκλοφορίας.

Here we go then:



Tracey Thorn – Grand Canyon (Ada Dub Remix)από το album Out of the Woods

Kosheen – Overkill – από το album Damage

The Twilight Sad – And She Would Darken The Memoriesαπό το album Fourteen Autmns & Fifteen Winters

Rufus Wainwright – Going to a Town – από το album Release The Stars

Travis – Closer – από το album The Boy With No Name

Bjork – Earth Intruders – από το album Volta

Editors – Smokers Outside the Hospital Doors – από το album An End Has A Start

Interpol – No I In Threesome – από το album Our Love To Admire

UNKLE – Burn My Shadow – από το album War Stories

PJ Harvey – When Under Ether – από το album White Chalk

Stereophonics – It Means Nothing – από το album Pull The Pin

Radiohead – Reckoner – από το album In Rainbows

Radiohead – Jigsaw Falling Into Place – από το album In Rainbows

Radiohead – Down is the New Up – από το album In Rainbows

(photo by the Razz – meister)

Advertisements




Χάπι Christmas

26 12 2007

Απολογισμός Φετινών Χριστουγέννων

Αγαπημένα πρόσωπα στο νοσοκομείο: 1

Ξαφνικά τηλέφωνα that scared the hell out of me: 2

Χριστουγεννιάτικα τραπέζια που έμειναν στο στρώσιμο: 1

Χώρος όπου πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας των Χριστουγέννων: Ευαγγελισμός

Αριθμός νοσοκομείων: 2

Χρόνια ζωής που έχασα από το άγχος μου: 20 (τουλάχιστον)

Τσιγάρα στο τασάκι: αμέτρητα

Το να περνάς τα Χριστούγεννά σου σε νοσοκομείο (και μάλιστα δημόσιο): Priceless!

 

Και πάνω που νόμιζα ότι τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε χειρότερα…

Βέβαια, ήταν αναμενόμενο. Μετά από τόσο μίσος για τα Χριστούγεννα, they were bound to come and bite me in the ass! Μόνο που δε με δάγκωσαν απλά. Με πέθαναν. Σε φάση… it’s back and this time it’s personal.

Αλλά θα πω αυτό, και αυτό το λέω εγώ που οι ώρες που έχω περάσει σε νοσοκομεία και κλινικές όλων των ειδών μετριούνται σε ζωές: τα Χριστούγεννα είναι μια από τις χειρότερες εποχές για να παθαίνει κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο κάτι. Οι γιατροί λείπουνε, το προσωπικό που έχει μείνει πίσω σε κοιτάει με μισό μάτι καθώς ψιθυρίζει «εμείς να μην κάνουμε Χριστούγεννα;» μέσα από τα δόντια του και τα γαμημένα τα φωτάκια και τα μπαλάκια στα δέντρα να συνεχίζουν να αναβοσβήνουν και να στέκονται όρθια δίπλα ακριβώς απ’όπου ο ασθενής περιμένει σε ένα φορείο τη σειρά του να μπει σε ένα δωμάτιο με 5 γέρους, ένας εκ των οποίων φωνάζει «αστυνομία, κλέφτης!» ακόμα και αν είναι η ίδια του η κόρη αυτή που ανοίγει την ντουλάπα του.

Όχι ότι υπάρχει «ωραία εποχή» για να είναι κανείς άρρωστος, αλλά αν υπήρχε λίστα με τις χειρότερες εποχές για αρρώστους, στην κορυφή θα έμπαιναν τα Χριστούγεννα.

Το γαμημένο το 2007!

Αυτό τα φταίει όλα. Και ενώ μέχρι στιγμής ήταν από αδιάφορο έως βαρετό, σου σκάει στο τέλος με ένα «μπαγκ» ενώ σου χαμογελάει χαιρέκακα «Τζα, στην έσκασα. Πάρε να’χεις να με θυμάσαι».

Ευτυχώς τα πράγματα είναι καλύτερα τώρα. Οι γιατροί δεν ανησυχούν και σιγά σιγά μπαίνουμε στους ρυθμούς μας (και συνηθίζουμε τις διαδρομές με το μετρό μέχρι το νοσοκομείο).

Ωστόσο κάνω παράκληση. Αν κανείς σας βρει ανθρώπινα κομμάτια στο μετρό (π.χ. δε νιώθω την καρδιά μου πια από τους χτύπους, μούδιασα αριστερά και πόνεσαν τα πνευμόνια μου από το νταπ-ντουπ), please κάντε έναν κόπο και γράψτε μου εδώ. Δικά μου είναι. Τα ένιωθα να πέφτουν όσο έκανα τη διαδρομή δουλειά-σπίτι αφού έμαθα τα «γιορτινά» νέα. Αλλά που μυαλό να γυρίσω να τα πάρω. Άλλωστε το «εορταστικό» μετρό περνάει και ανα 10λεπτο, είμαστε τώρα να χάνουμε χρόνο ψάχνοντας τα χαμένα μας κομμάτια…

Αν τα βρείτε κρατήστε τα και ειδοποιήστε με να περάσω να τα πάρω.

Αν δεν τα βρείτε, μη σκάτε. Πιείτε ένα ποτό και στην υγεία μου αλλά και στα νεο-εξαφανισθέντα κομμάτια μου. Άλλωστε, δε βαριέσαι. Ο μισός άνθρωπος δε φοβάται μη χάσει τίποτα πια. Μόνο τους ολοκληρωμένους ανθρώπους γύρω του που στηρίζουν τη δική του μισο-ζωή, τον αγαπάνε παρόλη την μισο-ύπαρξη/μισο-ανυπαρξία του και τον δέχονται με πλήρη κατανόηση παρά τις μισο-εμμονές/μισο-παραξενιές του. Και αυτούς τους ανθρώπους ο μισός άνθρωπος τους αγαπάει. Όχι μισα. Ολόκληρα. Ακόμα και αν τους το μισο-λέει μονάχα.

Merry Christmas σε όλους σας, guys & gals (ακόμα και αργοπορημένα – please forgive me). And an even better 2008.

Μακάρι κανείς μας να μη ζήσει αρκετά ώστε να μην είναι πλέον καλά και μακάρι να ζήσουμε τόσο καλά ώστε να νιώθουμε και μέσα μας πως ζήσαμε κάτι περισσοτερο από αρκετά. Ότι ζήσαμε ακριβως – not a day more not an hour less – όσο θέλαμε και γουστάραμε να ζήσουμε.

Nam3l3ss.

aka the HalfMan

aka He who hated Christmas and then Christmas started hating him back.

—————————————————————

Music to listen to while intoxicated by hopes of a great 2008:

The Raveonettes – The Christmas Song ( All the lights are coming on now/How I wish that it would snow now/I dont fell like going home now/I wish that I could stay… )

Coldplay – The Scientist ( I had to find you/Tell you I need you/Tell you I set you apart/Tell me your secrets/And ask me your questions/Aww let’s go back to the start…)

Leona Lewis – Run (Snow Patrol Cover)( Have heart my dear/We’re bound to be afraid/Even if it’s just for a few days/Making up for all this mess… )





The Four-Letter Word – Mixtape #4

23 12 2007

Μιας και όπου να’ναι θα γεμίσει (αν δεν έχει ήδη γεμίσει) το δίκτυο με τα «Best Of» και τα «Greatest Hits» του 2007 από όλη την blogοκοινότητα, σκέφτηκα να μην ανεβάσω ακόμα το δικό μου top των τραγουδιών του 2007.

Αντίθετα, ανεβάζω το Mixtape #4, το οποίο είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλα αυτά τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν εκνευριστικά, τον κόσμο που πάντα ψάχνει μια αφορμή για να γιορτάσει (ακόμα και όταν δεν έχει πραγματικά τίποτα για να γιορτάσει) και το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι μου, που κοντεύει να εκραγεί από παιχνίδάκια, μπαλίτσες, λουλουδάκια…ΑΡΓΓΓΓΓΓΓΚΚΚΧΧΧΧΧΧΧΧ!!!

Κυρίες και κύριοι, The FUCK mixtape!!

Mixtape #4 – The Fuck Songs!





Nightmare Before, During & After Christmas

18 12 2007

I hate that I love Christmas.

Seriously, what’s wrong with me?

Ένα ολόκληρο χρόνο ακούω στα κρυφά χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια (τα πιο ηλίθια που κυκλοφόρησαν ποτέ) με τον ήλιο ντάλα να ιδρώνω και να σκάω σε αποστάσεις κουζίνας-μπάνιου και όταν τελικά τα καταραμένα δεν απέχουν 6 μήνες ή 6 βδομάδες αλλά 6 μέρες, μου τη δίνει απίστευτα το κάθε λαμπάκι, το κάθε χιονανθρωπάκι το κάθε γαμημένο στολισμένο μπαλκόνι-τσίρκο.

I’m starting to think that I am the Grinch.

I just never stole Christmas.

Σημάδια ότι πλησιάζουν Χριστούγεννα;

Τα Starbucks στολίζονται και θυμούνται το Toffe Nut Latte (και πουλάνε το αρκουδάκι-barista που ΟΛΟΙ επιθυμούσαμε σαν παιδιά, στα 5 ευρώ!)

Ο κόσμος γουστάρει να ξοδέψει (μπράβο μαλάκα, από 2 Ιανουαρίου θα καις τις πιστωτικές σε οικογενειακά μπάρμπεκιου-ελεοημοσύνες μπας και μαζέψεις κανα ευρωλεπτό και μπορέσεις να ξοδέψεις -πάλι! – το Πάσχα).

Το Σύνταγμα κιτστολίζεται (ΟΚ, σίριουσλι, ποιανού σκατά ιδέα ήταν τα φωτάκια πεταμένα πάνω στα δέντρα σαν τη μπουγάδα της απο πάνω που έπεσε και μας πλάκωσε; Πρέπει να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες του…)

Η δουλειά σου γεμίζει παιδάκια, emo-πλάσματα, μωρά που κλαίνε, μαμάδες που υστεριάζουν μην τυχόν και ο κανακάρης τους – που έχει παίξει όλη τη χρονιά χωρίς να το ξέρει φυσικά η ίδια το Jenna Jameson: XXX Mansion και το GTA στο οποίο δολοφόνησε ΟΛΕΣ τις γιαγιούλες – πάρει το παιχνίδι που λέει 12+ γιατί θα του αφήσει «ψυχιατρικά τραύματα» (την αμορφοσιά και την μπουρδουκλωμένη ενημέρωσή τους – and I blame Τατιάνα for that – γαμώ!! )

Το τρένο βρωμάει ακόμα χειρότερα (αλλά εορταστικά, nevertheless)

Πρωί Σαββάτου δεν μπορείς να βρεις ταξί, όχι για δείγμα ούτε για να δείξεις σε τουρίστα πως είναι τα ελληνικά ταξί!

Όπου και να πας – yep, that’s right, ακόμα και στο παρακμιακό μπαράκι της πιο κάτω γωνίας που δεν πας ποτέ από τότε που με 3 ποτά έγινες λιάρδα και οι αναμνήσεις σου από το συγκεκριμένο βράδυ ξεκινάνε από…το επόμενο πρωί – true story), έχει κόσμο.

Μαζεύεται η οικογένεια για γεύματα και εσύ βαριέσαι να ακούς πόσο μεγάλωσες, πως έγινες ολόκληρος άντρας (well, duh, 21 είσαι γαμώ την τύχη μου την εορταστική!), ότι όπου να’ναι θα τελειώσεις τη σχολή – άσχετα που εσύ χρωστάς τον κώλο σου σε μαθήματα, ότι όπου να’ναι να βρεις και μια καλή κοπέλα να φτιάξεται ένα σπιτικό (γιατί «σπιτικό»;; ΓΙΑΤΙ;; ΣΠΙΤΙ είναι η #$%$# η λέξη και για την ώρα ένα ΣΠΙΤΙΚΟ χωρίς κανέναν πάνω από το κεφάλι σου μοιάζει όνειρο απατηλό) και ΦΥΣΙΚΑ, οι αδιάφορες συζητήσεις για το πόσο πονάει το κεφάλι της θείας, πότε πήρε προαγωγή ο γλύφτης ο ξάδερφός σου στην πιο ηλίθια δουλειά του κόσμου, πόσες φορές πήγαν φέτος στην εκκλησία και μετά, τα all-time classic, «τι ωραία που περνάγαμε παλιά…» με την συζήτηση να περνά στο ευρώ, τους Αλβανούς, την ζωή στην πόλη, τη ζωή γενικά…και by this point δεν μπορώ να συμμετάσχω όχι μόνο γιατί βαριέμαι τα συκώτια μου, αλλά και γιατί δεν θυμάμαι πια πως είναι να μην έχεις χάσει το νόημα της ζωής.

Μετά είναι και τα πρωινά των γιορτών. Με τη μάνα σου να σε βρίζει που «δυο μέρες έμεινες σπίτι και σε βλέπει πιο πολύ το κρασάδικο παρά εγώ» (γιατί το κλαμπ, το κουτούκι, η συναυλία των Iron Maiden, η μπυραρία, το Skyladiko VIP, το στριπτιζάδικο…. όλα συνοψίζονται ως «κρασάδικο»). Και εσύ θες να απαντήσεις, αλλά αυτό το ρημάδι το βάρος στο κεφάλι δε λέει να σε αφήσει. Και η μουρμούρα συνεχίζεται. «Αδυνάτισες».»Δεν τρως». «Πότε θα κάνεις εξετάσεις;». «Ο θυροειδής είναι κληρονομικός το ξέρεις;»

Και φυσικά, άφησα για το τέλος, το χειρότερο όλων. Την Μητέρα Όλων Των Σπασαρχιδιστών. Την Φράση-Παρότρυνση για Αυτοκτονία.

«Μα είναι τόσο όμορφα τα Χριστούγεννα!!».

ΑΡΓΓΓΓΚΚΚΚΚΚΚΚΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Θα ήταν ρε φίλε!

Θα ήταν!

Αν με άφηνες να πιω όσο θέλω, να «γιορτάσω» όπως εγώ γουστάρω, αν δε με θεωρούσες «κατεστραμμένο» που δε χαίρομαι τους Άγιους Βασίληδες που προσπαθούν να δραπετεύσουν από το μπαλκόνια και τα φωτάκια-Medrano σε κεραίες και τέντες (!!)…ίσως και να ήταν. Αν με άφηνες να γουστάρω όπως θέλω εγώ, χωρίς να μου λες «ΑΥΤΟ είναι το σωστό! ΕΤΣΙ είναι τα Χριστούγεννα! Αν δεν κάνεις αυτά, δεν νιώθεις εκείνα, δεν λες τα άλλα δεν είσαι χαρούμενος και δεν στέκεις και πολύ καλά!», μπορεί και εγώ να γούσταρα τη βαβούρα τον Χριστουγέννων.

Αλλά αυτή τη στιγμή, δεν είναι ευχάριστη η βαβούρα σου. Είναι πνίξιμο. Και εγώ το πνίξιμο δεν το μπορώ. Μου τη δίνει να νιώθω ότι και η μάζα απλά και μόνο για να ανήκω στη μαζική παράνοια και να μην είμαι τρελός.

Stay tuned!

Soon…more from planet Christ-frickin’-mas!!!!

ΥΓ: Jack Skellington, μαλακία σου ρε φίλε! ΜΙΑ ΧΑΡΑ είναι το Halloween. Tι σκατά τις ήθελες τις νέες συγκινήσεις;

—————————————————————-