Χημεία

3 11 2007

Η ελευθερία είναι χημική ένωση.

Προσθέτεις ισότοπα ανεξαρτησίας, ρινίσματα γλυκιάς απόγνωσης και άγνοιας, ανιόντα μυστηρίου και τρία ml μυρωδιάς από χιλιάδες στοίβες ρούχα και όλα αυτά σε περιβάλλον ασφάλειας, μοναξιάς/φασαρίας εξ επιλογής και πίεσης τριών ατμοσφαιρών υπομονής.

Όπως όλα τα χημικά σκευάσματα, τα πράγματα δεν πηγαίνουν πάντα όπως θα θέλαμε. Μερικές φορές η αντίδραση δεν βγάζει μυρωδιά ελευθερίας αλλά δυσωδία μοναξιάς και οδυνηρής απελπισίας.

Η χημεία όμως είναι μαγεία και για να γίνεις ο αλχημιστής που θες, πρέπει να μάθεις να μετατρέπεις το τίποτα σε χρυσό. Πολλές φορές η συνταγή θα αποτύχει -δεδομένο αφού η συνταγή είναι εξ αρχής στημένη λάθος για να πέσεις στα γόνατα και να φας τα μούτρα σου, γιατί η ζωή γουστάρει την αποτυχία όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε το αντίθετο τα κρύα βράδια που ανακατεύουμε τα υλικά στο καζάνι του μυαλού μας, το γεμάτο αναθυμιάσεις ονείρων και καραβοτσακισμένων ελπίδων και προσδοκιών.

Και πάλι στο χώμα, και πάλι στη γη, και πάλι στο πάτωμα και πάλι από την αρχή, ένας κύκλος που δεν κλείνει ποτέ γύρω από αυτά που μας τρομάζουν και μας κλέβουν τη διάθεση για προσπάθεια. Και η σειρήνες να φωνάζουν μείνει εκεί που είναι εύκολα. Μείνει εκεί που ξέρεις το αύριο…γιατί το σήμερα είναι πάντα ίδιο με το χθες και το αύριο ίδιο με το μεθαύριο. Εκεί που οι μέρες περνάνε μόνο ημερολογιακά.

Αυτά σκέφτομαι αυτές τις μέρες: το πως θα αποδράσω από το κλουβί μου. Το πως θα πετύχω τη ρημάδα τη συνταγή σωστά.

Θέλω να πείσω τον εαυτό μου πως το «Είναι πολύ νωρίς ακόμα», «Σκέψου τα αρνητικά της ελευθερίας», «Βάλε και μέτρησε θετικά και αρνητικά», είναι μονάχα η ηχώ των φόβων μου και όχι η πραγματικότητα.

Αλλά πως τη φτιάχνεις τη γαμημένη την ένωση όταν σου λείπουν τα μισά υλικά; Πώς σκατά ξεκινάς να φύγεις όταν δεν ξέρεις το που θες να πας; Πότε το «περίμενε» γίνεται «ξέχνα» και το «θα» γίνεται «τώρα είναι αργά!»; Πού βρίσκεις την υπομονή και από που αντλείς την ελπίδα, όταν νιώθεις εγκλωβισμένος σε τέσσερις μπλε τοίχους (που δεν διάλεξες εσύ), ανάμεσα σε κρύα έπιπλα (που δεν διάλεξες εσύ) να παλεύεις για όνειρα (που δεν έκανες ποτέ εσύ);

Η τάση φυγής μου είναι σε μεγάλη έξαρση.

Με πνίγουν πια τα πάντα και ακόμα και τα λίγα που με κρατούσαν δεμένο πλέον μου φαίνονται σκοινιά από χαρτί.

Να σου πω ακριβώς πως νιώθω;

Νιώθω να στέκομαι μπροστά σε μια σκάλα.

Μια σκάλα που δεν ξέρεις που βγάζει γιατί δε βλέπεις που φτάνει, που τελειώνει, που σταματά. Αλλά αυτό δε σε νοιάζει. Γιατί όπως και να είναι αυτό το Κάπου που σε περιμένει στο τέλος της, σίγουρα είναι καλύτερο από το Εδώ. Νιώθω πως εγώ είμαι στο πλατύσκαλο. Νιώθω πως ξεκινάω και οι τοίχοι γύρω μου μικραίνουν. Και εγώ τρέχω να προλάβω τον αποκλεισμό, τρέχω να προλάβω να ξεφύγω από την Απόλυτη Παραίτηση που νιώθω να έρχεται και να μου παγώνει το λαιμό με την κρύα ανάσα της. Και οι τοίχοι πλέον δε μεγαλώνουν μόνο γύρω μου, χτίζονται κι άλλοι όπως περπατάω τα σκαλιά μπροστά μου. Με κλείνουν από παντού. Και τελικά μένω εκεί. Ανάμεσα στην αρχή και το τέλος, στο κάπου και το πουθενά, χαμένος για πάντα σε μια λούπα, σε έναν μισοτελειωμένο στίχο και μια ζωή που ξεκίνησε απλά για να τελειώσει κάποια στιγμή.

Αν Ελευθερία = Ζωή Αληθινή και Ζωή Αληθινή = Ευτυχία τότε πως φτάνεις από το ένα στο άλλο;

Να μια συνάρτηση που δεν μας έμαθαν ποτέ στο σχολείο…

Stay Alert.

Stay Toxic.

Nam3l3ss.

—————————————————————–

Music to listen to while boiling your poison:

Bush – The Chemical Between Us ( The chemicals displaced/ There is no lonlier place/ Than lying in this bed… )

K’s Choice – Believe ( I’m so aware of everything/ but nothing seems for real… )

Anouk – Nobody’s Wife ( You’re like a stone hangin’ round my neck see/ cut it loose before it breaks my back see/ I’ve gotta say what I feel/ before I grow older.. )

Advertisements

Ενέργειες

Information

14 Σχόλια

5 11 2007
ele

καλέ μου η ελευθερία είναι κάτι άπιαστο…ουτε εγώ δεν την έχω και ας με λένε έτσι…είμαι στα όρια της κατάθλιψης, don’t bother…

5 11 2007
Nam3l3ss

Εγώ είμαι δύο τσιγάρα δρόμο μετά τα όρια της κατάθλιψης 🙂

5 11 2007
ocsoul

Η ελευθερία είναι εκεί που θέλει να μας πάει η καρδιά μας. Μήπως τελικά αυτή είναι κι ο καταλύτης στις τόσες χημικές ενώσεις που ανέφερες?

5 11 2007
Me:moir

Άντε, τους τοίχους και τα έπιπλα καταλαβαίνω γιατί μπορεί να μην μπαίνεις κάν στη διαδικασία να σκεφτείς να αλλάξεις. Τα όνειρα όμως? Είναι δικά σου. Και εκεί μπορείς να βρείς τη διέξοδο που ψάχνεις, τη δύναμη να αναδυθείς και πάλι απο την άββυσσο της κατάθλιψης, τα όρια της οποίας μόλις ξεπέρασες. Εκεί, και φυσικά στη μουσική θα βρείς τη γιατρειά σου και το ξέρεις καλά. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου (και μετά δώσε μία ανάποδη σε ό,τι δεν αντέχεις πια και ξεκίνα απο την αρχή).

6 11 2007
bereniki

χμχμχμ… πώς σκατά γίναμε πάλι έτσι…? θυμάσαι ένα ποστ μου γύρω στο Μάιο που το σχολίασες και είπες ότι μας έχει πιάσει κρίση ευτυχίας… να πού κατέληξε… 😛
βασικά μιας και μιλάμε για χημεία εγώ σήμερα το ριξα στο μαγείρεμα για να αποφύγω το σπορ «Χαζεύω το ταβάνι». όχι τίποτα άλλο, από τότε που το βάψαμε και βγάλαμε τα αστεράκια που είχα κολλήσει στα 15 μου, δεν έχει τίποτα ωραίο να χαζεύω εκεί πάνω… καλή φάση το μαγείρεμα που λες, ακόμα καλύτερη φάση η κατανάλωση των γλυκών που έφτιαξα 😛
…το βασικό για να ξεφύγεις από μια τέτοια είναι να καταλάβεις τι είναι αυτό που την προκαλεί… και να ασχοληθείς με κάτι πιο έντονο… στην προκάλεσε ένας μεγάλος έρωτας? βρες κάτι πιο ερωτεύσιμο! στην προκαλεί κάτι που κάνεις και δε σου αρέσει? σκέψου κάτι που θα μπορούσες να κάνεις και θα σε δυσαρεστούσε περισσότερο… τουλάχιστον αυτά προσπαθώ να κάνωεγώ και η αλήθεια είναι ότι έχουν αυξηθεί οι στιγμές που νιώθω υποφερτά!
αα δε σου πα.. αυτή τη φορά παλεύω με την κατάθλιψη δημιουργικά! την μεθεπόμενη μέρα γράφτηκα ισπανικα και άρχισα πάλι το γυμναστήριο..επίσης το ριξα στην παρακολούθηση γερμανικών ταινιών και παίζω μισή ώρα κάθε μέρα αρμόνιο για να μην ξεχνάμε και την καλλιέργειά μας :P….εεε τις υπόλοιπες κενές ώρες της ημέρας ξεπέφτω (τηλεόραση….) και έτσι έχω καταφέρει να περιορίσω τις στιγμές που σκέφτομαι πραγματικά…. κάπως έτσι θα περάσει ο καιρός και θα γκρεμιστούν οι τόιχοι που περιγράφεις….
…σήμερα το σκέφτηκα αυτό… ότι πάντα λυπάμαι όταν σκέφτομαι πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός… αλλά τελικά σε τέτοιες φάσεις το καλύτερο είναι να κάνεις κάτι που σου ψιλοαρέσει για να περνάει πιο γρήγορα ο καιρός…speed up… γιατί όταν περνάμε καλά ο χρόνος υφίσταται επιτάχυνση… και εγώ θέλω να περάσει λοιπόν αυτός ο μήνας όσο πιο γρήγορα μπορεί..κι οι επόμενος…κι ο άλλος… και μετά θα είμαστε πάλι καλά και θα περάσουμε σε κρίση ευτυχίας χωρίς να το καταλάβουμε!

έτσι θα γίνει!
πάω να διαβάσω ισπανικά τώρα! hasta luego 🙂
*****

6 11 2007
bereniki

σορι για το τεράστιο κόμεντ που μοιάζει τελικά περισσότερο με μέιλ 😛

6 11 2007
xipaki

Η ζωή δεν είναι ευκολη, είναι γεμάτη στοιχήματα, γεμάτη αβέβαιες επιλογές. Κάνε αυτο που λέει η καρδιά σου, και σε κακό να σου βγει τουλάχιστον θα έχεις την ικανοποίηση οτι έκανες αυτό που πρόσταξε η καρδιά σου, ανέβηκες την σκάλα επειδή το ένιωσες, και ας έπεσες, και ας κόλησες, δεν κώλοσες ρε συ. Θάρρος και θράσσος και θα βρεις την ελευθερία σου, αμα τα χεις καλά με τον εαυτό σου τότε θα είσαι πάντα ικανοποιημένος με τις επιλογές και ας έχουν κακο αποτελεσμα για άλλους.
Προσπαθώ να καταλάβω γιατί είσαι τοσο προβληματισμένος, πιο είναι το θέμα σου και γιατι είσαι τοσο μελαγχολικός και πεσιμιστικός. Μου βγάζεις μια τρυφερότητα και δε ξερω τι να σου παρα μόνο να σε κανω μια αγκαλιά και να σου πω «Φιλε ολα καλα θα πάνε, κάνε αυτο που θελει η καρδια σου και μην σκέφτεσαι τόσο πολύ».
Φιλια πολλά….

6 11 2007
Nam3l3ss

@ Βερενίκη: Και εγώ ξεκίνησα Ισπανικά (όλοι οι μανιο-καταθλιπτικοί την ίδια γλώσσα ξεκινάμε άραγε; ) και εγώ το έριξα στις σειρές και τις ταινίες που είχα κατεβάσει από πέρσι και δεν είχα ποτέ το χρόνο να τις δω. Αυτά τις πολύ λίγες ώρες που αντέχω πια να είμαι σπίτι.

Τις υπόλοιπες ξοδεύομαι ανάμεσα στην Αρχιτεκτονική (το γνωστό στέκι των φοιτητών) και τις βόλτες από εδώ και από εκεί για να μη γυρίσω εκεί που νιώθω πιο ξένος απ’ όλα.

Προχτές ήμουν στο αεροδρόμιο.

Με έβγαλε ο δρόμος, ή μάλλον εγώ τον έβγαλα εκεί.

Κοίταζα τα αεροπλάνα που έφευγαν, έτσι χωρίς λόγο και αιτία. Ένα τηλεφώνημα από κάποιον άσχετο φίλο με κράτησε από το να βγάλω εισιτήριο άνευ επιστροφής για τη Ζουαζιλάνδη, για το Άμστερνταμ, για το Τόκιο, για την Νέα Υόρκη για οπουδήποτε στο διάολο πηγαίνουν αυτά τα γαμημένα τα σιδερένια πουλιά.

Δεν ξέρω αν θέλω να μου περάσει πλέον αυτή η κατάθλιψη. Τη συνήθισα. Κάποτε θα με καταστρέψει το ξέρω. Το ίδιο και τα ξενύχτια, τα ποτά, τα τσιγάρα, η κούραση, η σχολή, η δουλειά, ολόκληρη η μπερδεμένη ζωή μου θα με οδηγήσει στο χείλος του γκρεμού και θα με σπρώξει με ευκολία.

Όπως είχε ειπωθεί κάποτε και σε μια εξαιρετική σειρά, «I feel like I’m trapped underwater».

@xipaki: Η σκέψη και μόνο με κάνει να νιώθω καλύτερα.
Δε χρειάζομαι τίποτα άλλο. Να είσαι καλά.

6 11 2007
bereniki

ξέρεις κάτι…. αν μας κοιτάξεις από μια απόσταση… μια χαρά είμαστε 😉
kisses sweetheart

*****

6 11 2007
Nam3l3ss

lol

Ναι, αν μας κοιτάξεις από το φεγγάρι, ίσως και να πεις «μια χαρά τα περνάμε εκεί κάτω»!

:p

8 11 2007
kat.

και εγώ θέλω να φύγω (ξανά..)
θέλω να μην βλέπω αυτούς εκείνους και τους άλλους!
να μην (τον) ακούω..
να μην.. γενικά!

όταν βρεις τον τρόπο/ ένωση/ εξίσωση ή ότι άλλο, let me know!!!!

9 11 2007
moodygirl

pws kai de s eixa diabasei pio prin ???anhsyxw…
kala gia to gousto sou sth mousikh den anaferomai kan..
me problhmatise poly to keimeno sou se prowpiko epipedo…

10 11 2007
BLISS

γιατι εχουμε νευρακια??

11 11 2007
Nam3l3ss

@ kat. : Όταν βρεις μέσο μεταφοράς, τόπο με κλίμα εύκρατο και τρόπο να φύγουμε για πάντα, save me a seat, won’t you?

@ moodygirl: Και όμως εμείς τα έχουμε ξαναπεί!
Όσο για το άλλο που λες, that’s good! Ακριβώς αυτό που ήθελα 😉 – όχι τόσο ο προβληματισμός όσο το προσωπικό επίπεδο…

@ Bliss:

So why so sad
You live and you love
So why so sad
Dependent on above
Searching for the dead sea scrolls
So why, so why so sad

My smile as real as a hyenas

Does that cover it, Bliss? 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: