TV: The Soulful Dead

30 11 2007

Κοίτα τι μπορεί να σου κάνει η τηλεόραση…

Είναι για ακόμα μια φορά εντυπωσιακό πως μπορείς ακόμα να βρεις διαμάντια ανάμεσα στα σκουπίδια. Έτσι έγινε και προχτές με τον Λαζόπουλο.

Όχι δε θα σας μιλήσω για το «φαινόμενο Λαζόπουλος» γιατί 1) βαριέμαι 2) τα φαινόμενα lose half their fun and awe-power όταν αρχίζουμε να τα υπεραναλύουμε (αφήστε που και να ήθελα όντως να σας μιλήσω για αυτό δε θα το χαρακτήριζα έτσι γιατί η έκφραση «βρωμάει» μεσημεριανάδικο 3ης κατηγορίας) και 3) όταν τα «φαινόμενα» χτυπούν τα φώτα της ράμπας, αλλοτριώνονται σε κάτι ευτελές που ίσως δεν είχαν καν σκεφτεί ποτέ να ενστερνιστούν.

Αυτό για το οποίο θέλω να μιλήσω είναι η μουσική.

Η πολύπαθη μουσική που έχει φτάσει στο σημείο να ανέχεται τραγουδιστές τύπου one-night stand και που κάθε μέρα πονάει όλο και περισσότερο ακούγοντας στίχους απείρου κάλλους τύπου «μπριζόλας» και Έφης Θώδη.

Μέσα σε αυτό το συνοθύλευμα κρέατος, υπάρχουν ερμηνευτές που το κάνουν πραγματικά γιατι το λέει η καρδιά τους. Γιατί γουστάρουν να τραγουδηθούν από χιλιάδες στόματα και να παρηγορήσουν με τους στίχους τους σκόρπιες νεανικές σκέψεις.

Έτσι, ήταν μεγάλη η έκπληξή μου όταν μια Τρίτη βράδυ άνοιξα την τηλεόρασή μου και άκουσα τη Γαλάνη και την Αρβανιτάκη να τραγουδάνε ζωντανά. Κουφάθηκα. Δεν περίμενα να ακούσω πια τίποτα καλό από την τηλεόραση. Ή μάλλον τίποτα που να μη με κάνει να ντρέπομαι που το άκουσα.

Και όμως…

Δύο από τα τραγούδια που άκουσα, από δύο πραγματικά εξαιρετικές φωνές, μου θύμισαν πόσο είχα κολλήσει μαζί τους όταν τα πρωτοάκουσα, μόνος μου μακριά από τα φώτα της τηλεόρασης και μου έδωσαν ένα γερό χαστούκι για να μάθω να μην ξεχνάω ποτέ πως τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι αυτά που δεν μας τα δίνουν μασημένα. Τα υπόλοιπα είναι απλά υποκατάστατα ενός κόσμου που βαριέται να μασήσει το σκληρό.

Το πρώτο είναι το τραγούδι της Αρβανιτάκη, το «Παράπονο«.

Το συγκεκριμένο τραγούδι το είχα ακούσει κάποτε σε ένα κουτουκάκι…άλλης φάσης, μετά από 2-3 «ένα ακόμα» στο σερβιτόρο και με καλή παρεΐτσα. Θυμάμαι πως είχαμε ακουμπήσει ο ένας στον άλλο και πως το είχαμε βουλώσει όλοι για περίπου 4 λεπτά, όσο κράτησε το τραγούδι σε μια ηθελημένη και ειρηνική «υποχώρηση» πάνω στους στίχους. Δεν ήταν ότι δεν θέλαμε να μιλήσουμε. Ήταν απλά η αίσθηση πως υπάρχει κάποιος στην υπερυψωμένη γωνίτσα του μαγαζιού που λέει όσα θέλεις να πεις πολύ πιο μελωδικά και πιο ειλικρινά από ότι θα μπορούσες ποτέ εσύ ο ίδιος να τα πεις.

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα

Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.

 

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ.
Σα να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Σα να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

 

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει

Ελευθερία Αρβανιτάκη – Το Παράπονο

Το δεύτερο είναι της Δήμητρας Γαλάνη και λέγεται «Στερεότυπα»

H Δήμητρα Γαλάνη είναι από τα άτομα τα οποία γουστάρω στην σύγχρονη ελληνική δισκογραφία. Όταν άκουσα τον τελευταίο της δίσκο με ξένισε τόσο πολύ που ήθελα (μα τον Τουτατή!) να της στείλω ευχαριστήριο μήνυμα! Στη νεκροζώντανη ελληνική μουσική σκηνή, όταν κάποιος τολμάει και δεν επαναλαμβάνεται, ξεφεύγει από αυτά που ξέρει πως θα τον οδηγήσουν στην εύκολη επιτυχία και δεν επαναπαύεται στις δάφνες του παρελθόντος του, είναι πραγματικά άξιος συγχαρητηρίων. Fuck me, εκεί φτάσαμε… η αλλαγή να έρχεται από καλλιτέχνες που έχουν στις πλάτες τους ολόκληρες δεκαετίες καριέρας, τέτοια είναι η ξεφτίλα μας.

Η Γαλάνη στο δίσκο της «Ντάμα Κούπα» λοιπόν, δεν αναμασάει τα ίδια αλλά πέφτει επίτηδες και στα δύσκολα. Τραγουδάει και Λίνα Νικολακοπούλου, τραγουδάει και Κοντοβά. Κάνει ντουέτο με Cesaria Evora, χτυπάει και τις λάιτ σάμπες-ρούμπες της (Um Pincelada). Από το δίσκο ξεχώρισα όταν τον πρωτοάκουσα τα «Στερεότυπα» και «Κόκκινο Τρένο». Η γυναίκα gamei και dernei – dot και – !!

Τι είναι αυτό που λείπει
απ’ τη μέσα μου ζωή
τα δάχτυλά σου
μια γουλιά νερό θα πιω
πώς αλλιώς να καταπιώ
πως τα πάντα αλλάζουν

Πάρε εσύ τα χάδια
τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα
κάτι στοιχειωμένα
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,
σ’ αγαπώ καρδιά μου
Στερεότυπά μου
έτσι τ’ όνομά μου δεν ξανάκουσα
και γι’ αυτό θυμώνω
που θα λέω στον πόνο
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ
λες κι είμαστε αγκαλιά…

Άμα θες να δεις
τη δικιά μου τη σκιά
αντί για μένα
όπου πάω, τ’ ακούς, να ‘ρθείς
να κοιτάς από μακριά
το δικό σου ένα…

Δε μπορώ να ζω
εδώ μέσα άλλος κανείς
θα βγω λιγάκι
δυο μικρά πουλιά πετούν
στα μηνύματα αδειανό
τ’ άσπρο φακελάκι…

Δήμητρα Γαλάνη – Στερεότυπα





Six Feet Somewhere

29 11 2007

Στο άσχετο σήμερα, μέσα στο Μετρό άρχισα να σκέφτομαι το θάνατο. Να χτυπήσει λέει το τραίνο και να μας πάρει όλους μαζί του. Σκέψου φρίκη που την έπαθα ανάμεσα στην Αττική και τον Άγιο Ιωάννη!

Δεν τον πολυ-φοβάμαι τον θάνατο. Είναι ανόητο άλλωστε να φοβάσαι κάτι που απλά δεν μπορείς να νικήσεις. Όχι, δεν τον φοβάμαι. Φοβάμαι τον ύπουλο τρόπο που μπορεί να σε βρει και τον άδικο πόλεμο που μπορεί να σου κάνει μέχρι να σε γονατίσει.

Σκέφτηκα το πόσο πικρός είναι πραγματικά ο θάνατος. Όχι για τα πράγματα που δεν πρόλαβες να κάνεις, τα μέρη που δεν χόρτασες, τις αγκαλιές που δεν πρόλαβες να ζεστάνεις… αλλά για τα σχέδια που δε θα αποτελείς ποτέ πια μέρος τους, για τα ξενύχτια που δε θα ξανακάνεις, για τα «θα» που δεν υπάρχουν πια για σένα και τα όνειρα που δε σε συμπεριλαμβάνουν παρά μόνο ως πρώτη τους ύλη και ίσως, αν το πέρασμά σου άφησε πραγματικά κάτι, και ως κινητήρια δύναμη.

Τι μένει πραγματικά από όσα κάνουμε; Ποιος θα μας θυμάται όταν θα παψουμε να φωνάζουμε μόνοι μας «είμαι εδώ!»;

Και όταν λέω «θυμάται»…εννοώ «θυμάται».

Με αυτή την περίπλοκη διεργασία της σκέψης. Όπως θυμάσαι το καλύτερο πρωινό του καλοκαιριού, τις πιο αστείες πλάκες στο σχολείο. Αλλά και όπως θυμάσαι το να κλειδώνεις πριν φύγεις από το σπίτι και να ανάβεις τα αλάρμ όταν σταματάς για λίγα λεπτά με το αμάξι. Ξέρεις… με αυτή την σχεδόν υγρή αίσθηση της μνήμης, μιας μνήμης η οποία δεν πασχίζει να θυμηθεί πρόσωπα και μέρη, αλλά κρατάει έντονα ακόμα και τα χρώματα και τις μυρωδιές του χώρου και του χρόνου και έρχεται αβίαστα, σχεδόν φυσικά.

Εγωιστικό; Μπορεί…

Γιατί άλλωστε να πρέπει να ζει κανείς τη ζωή του με την ανάμνησή μας στο πίσω μέρος του μυαλού του, να κρατάει παρέα στις ώρες του καφέ και των τσιγάρων;

Απλά είναι το μεγάλο γαμώτο για το θάνατο.

Αυτός είναι και ένας από τους μεγάλους μου φόβους για το τέλος. Αυτή η συνέχεια και χωρίς εσένα, αυτή η αίσθηση πως ο ήλιος θα ανατείλει και αύριο είσαι-δεν είσαι εσύ κάτω από την ζεστή του ανάσα, αυτό το άγχος να ζήσεις, να δεις, να κάνεις και να «αφήσεις» πράγματα για να υπάρχει κάτι να σε θυμίζει είναι η Απόλυτη Θεωρία του Χάους. Είναι ο απόλυτος υποσκελισμός του ανθρώπου από το φόβο.

Κάποτε μια μεγάλη σε ηλικία γυναίκα μου είχε πει πως δούλεψε μια ολόκληρη ζωή, ξεκίνησε από το τίποτα και έχτισε πέτρα-πέτρα δύο σπίτια. Έκλαψε όταν θυμήθηκε όσα χρειάστηκε να στερηθεί. Συγκινήθηκε όταν θυμήθηκε τους ανθρώπους και τις εμπειρίες που χρειάστηκε να απαρνηθεί για να τα καταφέρει. Ώσπου γύρισε και μου είπε την εξής ακατανόητη φράση:

«Τουλάχιστον θα έχουν τα παιδιά μου κάτι για να με θυμούνται…»

Και τότε το έπιασα όλο από την αρχή. Γύρισα το κοντέρ χρόνια πίσω και επέστρεψα στην εποχή που ήταν ακόμη νέα. Και στεναχωρήθηκα γιατί δεν είδα μια γυναίκα να παλεύει για να ζήσει. Είδα μια γυναίκα να παλεύει για να μην πεθάνει ποτέ. Μια γυναίκα που θεώρησε πως ο μόνος λόγος για να τη θυμάται κάποιος θα ήταν ένα σπίτι και μια κακοποτισμένη και ξερή αυλή.

….LOL…

Όνειρα στην κατσαρόλα με φόβους τι βγάζουν;;

Φρούδες ελπίδες και μια ολόκληρη ζωή στη λάθος κατεύθυνση μπαιλντί…

————————————————————————

Music to listen to while cooking your Eternity Potion:

Anouk – Make It Rain ( We had everything to live for/ Even if we didn’t understand
The game of give and take/ Was more than just the sum of what we made
… )

Dido – Here With Me ( And I can’t leave this bed/ Risk forgetting all that’s been… )

Sheryl Crow – Run, Baby, Run ( Past the arms of the familiar/ And their talk of better days/ To the comfort of the strangers/ Slipping out before they say/ so long… )

Lifehouse – Signs of Life ( I spent so much time digging that grave/ And even if it’s pain that I feel/ At least I know that it’s real/ I’d rather be broken than afraid… )





Rain.Again.

18 11 2007

Δε θυμάμαι πάντα τα λόγια σου…

Υπάρχουν στιγμές – μονάχα για μερικά δευτερόλεπτα – που ξεχνάω ακόμα και τη μορφή σου.

Δεν ξέρω γιατί το σώμα αντιδρά έτσι όταν πονά στη θύμησή σου, ίσως γιατί ξέρει και εκείνο πως κάποια πράγματα ο άνθρωπος τα αντέχει όπως τα ναρκωτικά: μόνο σε μικρές, στιγμιαίες δόσεις, σαν τη φευγαλέα ψευδαίσθηση της ευτυχίας, σαν την ξαφνική βροχή που έρχεται να ξεπλύνει ανομήματα και όψεις μιας πολής γεμάτης βρώμικα στενά και πουλημένες ψυχές. Άλλωστε ο πόνος δε φτιάχτηκε για να έρχεται σε μεγάλες δόσεις. Δεν αντέχεται έτσι. Απλά, δεν αντέχεται.

Ξεχνάω, λοιπόν.

Ή μάλλον όχι, δεν ξεχνάω. Ελέγχω τις αναμνήσεις μου πια. Το ακούς;; Δεν είναι ότι πιο τρελό άκουσες ποτέ;; Ελέγχω τι θυμάμαι και τι ξεχνάω. Σαν κακοκουρδισμένο παιχνιδάκι που ελέγχεται με αόρατα χειριστήρια με σκοπό να αποφύγει όσο το δυνατόν περισσότερο τον ξεπεσμό στην αχρηστία. Στην πλήρη, εκκωφαντικά κενή και λυτρωτικά ψευτο-ελεύθερη, αχρηστία.

Χα.

Και όσα λένε… παραμύθια της Χαλιμάς. Δεν ωριμάζει ο άνθρωπος. Φεύγει απλά όλο και πιο μακριά από την ανέμελη αφέλεια της αθωότητας.

Τα υπόλοιπα είναι απλά χρυσά χάπια και παρηγοριές της κακιάς ώρας, γιατί, simply, we don’t grow up. We just grow older.
Ακόμα και έτσι όμως, με την ψευτιά και την δήθεν ευτυχία για παρέα, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ πως παρά τις φιλότημες προσπάθειές μου για το αντίθετο,

Θυμάμαι πάντα το χαμόγελό σου και τη λάμψη των ματιών σου…

Θεέ μου, πόσο μου τα θυμίζει τούτη η καταραμένη βροχή…

Πως το έλεγαν στο V for Vendetta;; «God is in the rain».

Σωστά;

Σωστα. MY God is in the rain…

Forever yours,

Nam3l3ss

——————————————-

Radiohead – Fog (Again) (Live) ( There’s a little child/ Runnin’ ’round this house/ And she never leaves/ She will never leave… )





Mixtape #3 – Greeks Do It Better

16 11 2007

Όταν μας ρωτάνε «πώς σου φαίνεται η ελληνική μουσική σκηνή;» έχουμε (συνήθως) μια έτοιμη απάντηση στα χείλη, πριν καν ακόμα οι λέξεις περάσουν μια βόλτα από τον εγκέφαλο.

«Χάλια…»

Η αλήθεια είναι ότι υπερβάλλουμε.

Λίγο.

Αν ψάξει κανείς πέρα από τις μεγάλες δισκογραφικές που κάνουν σημαντικά τα ασήμαντα και φτιάχνουν είδωλα από χαρτί, που παίρνουν μεγάλες φωνές και τις βάζουν στα μπαλκόνια των διαφημίσεων να κράζουν «Μια μέέέέέέρα χαρά!» σαν ηλίθιοι πρωτάρηδες, που μας πλασάρουν την τσιρίδα και τον κλεμμένο ρυθμό ως «επανάσταση»… υπάρχουν και εκείνοι που (ευτυχώς για όλους μας) ακόμα αντιστέκονται.

Με αυτούς θα ασχοληθούμε σήμερα.

Με εκείνους που (δυστυχώς) δε θα έχουν ποτέ ψηλά κασέ και με εκείνους που οι πωλήσεις δε θα χτυπήσουν (ευτυχώς) ποτέ No 1 στα κιτάπια της άι-εφ-πι-άι…

Και πιο συγκεκριμένα, με τους Έλληνες που τραγουδάνε σε ξένο στίχο ή που έχουν έναν φρέσκο, διαφορετικό ήχο ακόμα και χωρίς ελληνικούς ή ξένους στίχους. Και τα κάνουν και τα δύο damn well. Τα κάνουν καλύτερα από πολλούς άλλους συναδέλφους τους του εξωτερικού και τα κάνουν γιατί τα γουστάρουν πραγματικά και γιατί έτσι εκφράζονται, ακόμα και αν ξέρουν πως ο δρόμος αυτός δε θα τους οδηγήσει ποτέ στην μεγάλη «μπάζα», μονάχα ίσως μέχρι κάποιο φοιτητικό στέκι της Ούλωφ Πάλμε (anyone dares a guess? 🙂 ) και γι’ αυτό και αξίζουν ένα ταπεινό post σε ένα μηδαμινό blog.

Νομίζω πως θα το εκτιμούσαν και οι ίδιοι περισσότερο από τις δάφνες των ηλίθιων δημοσιογράφων του Star ή τα τεράστια νυχτοκάματα στα μαγαζιά της Συγγρού.

Και ξεκινάμε λοιπόν το ταξίδι, once again…

Closer – Universe

Closer – Single

Raining Pleasure – Fake

Film – Alarm

K Βήτα – Two

Μιχάλης Δ – Loud

Matisse – Gas

Mikro – Netrino

Αθηνά Ρούτση – Osse Olhar

PS: Φτιάχνοντας το post, συνειδητοποίησα πως τα ελληνικά αγγλόφωνα groups και καλλιτέχνες είναι ΠΟΛΥΥΥΥ λίγα… τουλάχιστον σε σύγκριση με τους τόνους σκουπιδιών που έχουν να αντισταθμίσουν… Περιμένω προτάσεις!





Once More With No Feeling Left At All (aka Numb)

15 11 2007

Τα λόγια περιττά…

Χίλια κομμάτια σε δωμάτια και δρόμους…

Ένα κολάζ αναμνήσεων και προσδοκιών είναι μονάχα η ζωή…

Η φωτογραφία από το αριστουργηματικό Six Feet Under, μια από τις καλύτερες σειρές που είδαν ποτέ το φως των τηλεοπτικών καναλιών…

————————————————————–

Music to make your own collages to:
Damien Rice – Creep ( Live Radiohead cover) (I’m a creep/ I’m a weirdo/ what the hell am I doing here?/ I don’t belong here… )





Dabit Deus His Quoque Finem

11 11 2007

 

 

 

 

 

 

 

 

Υπάρχει κανένας από τους εκατοντάδες Θεούς που να ψάχνει εμένα;;

 

‘Cause I could really use one right about now…

 

Ααααα…. και μια χάρη από τους τελευταίους παράτολμους, αθεράπευτα ρομαντικούς που ακόμα έχουν τον κουράγιο να τον ψάχνουν:

 

Αν τον βρείτε, πείτε του να έρθει μια βόλτα από τα μέρη μου. Πείτε του πως αλλιώς τα ήξερα και πως αλλιώς μου μεταφέρανε τς συμφωνίες μας. Άλλα περίμενα και τίποτα απολύτως από αυτά δεν λέει να έρθει. Πείτε του πως όλα έχουν κολλήσει στο αόρατο τελωνείο της μοίρας και εγώ έχω στηθεί χρόνια και τα περιμένω μέσα σε έναν -εκτός προγράμματος – κρύο καιρό που δε λυπάται συναισθήματα και ψυχές.

 

Ακόμα πείτε του πως ξέρει που θα με βρει.

 

Εκεί που συνήθιζε να με βρίσκει πάντα.

 

Thanks…

 

(Photos from the one and only, talented mrs. Razz. Τα κείμενα μοιάζουν γυμνά χωρίς έστω μια φωτογραφία σου, Razz! Σε ευχαριστώ για τα χρώματα)

———————————–

Music to listen to while waking up to nothing, and realising that life is a big joke…on you:

UNKLE – Lonely Soul (ft. Richard Ashcroft) ( I’m gonna die in a place that don’t know my name/ I’m gonna die in a space that don’t hold my fame/ God knows you’re lonely souls/ God knows you’re lonely souls… ) (Credits to Bliss, που κάποτε είχε ανεβάσει το συγκεκριμένο κομμάτι στο blog της)

Sia – Day Too Soon ( Oh I’ve been running all my life/ I ran away, I ran away from good/ Yeah I’ve been waiting all my life/ You’re not a day you’re not day too soon… )

Manic Street Preachers – So Why So Sad ( So why so sad/ Dependent on above/ Searching for the dead sea scrolls/ So why, so why so sad/ My smile as real as a hyenas… )





Χημεία

3 11 2007

Η ελευθερία είναι χημική ένωση.

Προσθέτεις ισότοπα ανεξαρτησίας, ρινίσματα γλυκιάς απόγνωσης και άγνοιας, ανιόντα μυστηρίου και τρία ml μυρωδιάς από χιλιάδες στοίβες ρούχα και όλα αυτά σε περιβάλλον ασφάλειας, μοναξιάς/φασαρίας εξ επιλογής και πίεσης τριών ατμοσφαιρών υπομονής.

Όπως όλα τα χημικά σκευάσματα, τα πράγματα δεν πηγαίνουν πάντα όπως θα θέλαμε. Μερικές φορές η αντίδραση δεν βγάζει μυρωδιά ελευθερίας αλλά δυσωδία μοναξιάς και οδυνηρής απελπισίας.

Η χημεία όμως είναι μαγεία και για να γίνεις ο αλχημιστής που θες, πρέπει να μάθεις να μετατρέπεις το τίποτα σε χρυσό. Πολλές φορές η συνταγή θα αποτύχει -δεδομένο αφού η συνταγή είναι εξ αρχής στημένη λάθος για να πέσεις στα γόνατα και να φας τα μούτρα σου, γιατί η ζωή γουστάρει την αποτυχία όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε το αντίθετο τα κρύα βράδια που ανακατεύουμε τα υλικά στο καζάνι του μυαλού μας, το γεμάτο αναθυμιάσεις ονείρων και καραβοτσακισμένων ελπίδων και προσδοκιών.

Και πάλι στο χώμα, και πάλι στη γη, και πάλι στο πάτωμα και πάλι από την αρχή, ένας κύκλος που δεν κλείνει ποτέ γύρω από αυτά που μας τρομάζουν και μας κλέβουν τη διάθεση για προσπάθεια. Και η σειρήνες να φωνάζουν μείνει εκεί που είναι εύκολα. Μείνει εκεί που ξέρεις το αύριο…γιατί το σήμερα είναι πάντα ίδιο με το χθες και το αύριο ίδιο με το μεθαύριο. Εκεί που οι μέρες περνάνε μόνο ημερολογιακά.

Αυτά σκέφτομαι αυτές τις μέρες: το πως θα αποδράσω από το κλουβί μου. Το πως θα πετύχω τη ρημάδα τη συνταγή σωστά.

Θέλω να πείσω τον εαυτό μου πως το «Είναι πολύ νωρίς ακόμα», «Σκέψου τα αρνητικά της ελευθερίας», «Βάλε και μέτρησε θετικά και αρνητικά», είναι μονάχα η ηχώ των φόβων μου και όχι η πραγματικότητα.

Αλλά πως τη φτιάχνεις τη γαμημένη την ένωση όταν σου λείπουν τα μισά υλικά; Πώς σκατά ξεκινάς να φύγεις όταν δεν ξέρεις το που θες να πας; Πότε το «περίμενε» γίνεται «ξέχνα» και το «θα» γίνεται «τώρα είναι αργά!»; Πού βρίσκεις την υπομονή και από που αντλείς την ελπίδα, όταν νιώθεις εγκλωβισμένος σε τέσσερις μπλε τοίχους (που δεν διάλεξες εσύ), ανάμεσα σε κρύα έπιπλα (που δεν διάλεξες εσύ) να παλεύεις για όνειρα (που δεν έκανες ποτέ εσύ);

Η τάση φυγής μου είναι σε μεγάλη έξαρση.

Με πνίγουν πια τα πάντα και ακόμα και τα λίγα που με κρατούσαν δεμένο πλέον μου φαίνονται σκοινιά από χαρτί.

Να σου πω ακριβώς πως νιώθω;

Νιώθω να στέκομαι μπροστά σε μια σκάλα.

Μια σκάλα που δεν ξέρεις που βγάζει γιατί δε βλέπεις που φτάνει, που τελειώνει, που σταματά. Αλλά αυτό δε σε νοιάζει. Γιατί όπως και να είναι αυτό το Κάπου που σε περιμένει στο τέλος της, σίγουρα είναι καλύτερο από το Εδώ. Νιώθω πως εγώ είμαι στο πλατύσκαλο. Νιώθω πως ξεκινάω και οι τοίχοι γύρω μου μικραίνουν. Και εγώ τρέχω να προλάβω τον αποκλεισμό, τρέχω να προλάβω να ξεφύγω από την Απόλυτη Παραίτηση που νιώθω να έρχεται και να μου παγώνει το λαιμό με την κρύα ανάσα της. Και οι τοίχοι πλέον δε μεγαλώνουν μόνο γύρω μου, χτίζονται κι άλλοι όπως περπατάω τα σκαλιά μπροστά μου. Με κλείνουν από παντού. Και τελικά μένω εκεί. Ανάμεσα στην αρχή και το τέλος, στο κάπου και το πουθενά, χαμένος για πάντα σε μια λούπα, σε έναν μισοτελειωμένο στίχο και μια ζωή που ξεκίνησε απλά για να τελειώσει κάποια στιγμή.

Αν Ελευθερία = Ζωή Αληθινή και Ζωή Αληθινή = Ευτυχία τότε πως φτάνεις από το ένα στο άλλο;

Να μια συνάρτηση που δεν μας έμαθαν ποτέ στο σχολείο…

Stay Alert.

Stay Toxic.

Nam3l3ss.

—————————————————————–

Music to listen to while boiling your poison:

Bush – The Chemical Between Us ( The chemicals displaced/ There is no lonlier place/ Than lying in this bed… )

K’s Choice – Believe ( I’m so aware of everything/ but nothing seems for real… )

Anouk – Nobody’s Wife ( You’re like a stone hangin’ round my neck see/ cut it loose before it breaks my back see/ I’ve gotta say what I feel/ before I grow older.. )