B-Day

21 10 2007

So it’s my birthday…

Και δεν ξέρω τι πρέπει να πρωτοαισθανθώ (I always get like that) : χαρά για όσα έχω ζήσει και δει μέχρι τώρα, ή λύπη για όσα άφησα να περάσουν χωρίς να τα αγγίξω;

Οι ευχές φέτος ήρθαν και από άτομα που δεν περίμενα ποτέ πως θα ενδιαφέρονταν να μου στείλουν χρόνια πολλά. Ήταν ομολογουμένως μια ευχάριστη έκπληξη – ακόμα και αν ήξερα πως τα περισσότερα από αυτά ήταν από υποχρέωση και όχι επειδή πραγματικά θα θέλανε να είναι πολλά τα χρόνια μου…

Και μετά είναι όλα αυτά που κρύβονται κάτω από τις ευχές φίλων και αγαπημένων προσώπων. Τα ψιθυριστά σ’αγαπώ και τα κρυμμένα λόγια μέσα από τις αράδες των λέξεων στις ευχετήριες κάρτες. Όλα αυτά τα οποία ελπίζουν και ζητούν από εσένα οι γονείς: μια ζωή δικών τους απαιτήσεων, μιας ζωής που εσύ δε θέλεις απαραίτητα να ζήσεις, τουλάχιστον όχι όπως την πλάθουν εκείνοι, που φεγγοβολάει μέσα στα πάλλευκα χαμόγελα τους, καρτερικά με το φως χιλιάδων μικρών αστεριών – ένα σύμπλεγμα πιθανοτήτων και ενδεχομένων για πάντα σε τροχιά γύρω από τον ήλιο της δικής σου ζωής και όλων όσων εκείνοι θέλουν να σε δουν να πραγματοποιείς…

So it’s my birthday and I’ll die if I want to…

…but I don’t.

Not yet, anyway.

Το πιο παράξενο παιχνίδι απ’όλα είναι αυτό το οποίο παίζουν οι αναμνήσεις στο μυαλό σου. Θυμάμαι στιγμές ξέγνοιαστες, γεμάτες συναισθήματα χαράς και ευφορίας… θαμπά, σαν να είναι καλυμμένες, προστατευμένες από τον ανελέητο χρόνο, με ένα πέπλο γλυκιάς αναμνήσεις που με εμποδίζει από το να θυμηθώ πραγματικά το συναίσθημα εκείνης της στιγμής. Ίσως αυτό να είναι και μια φυσική άμυνα του οργανισμού μου, άλλωστε καμία στιγμή δεν έχει πραγματική σημασία όταν την συγκρίνεις με την ευτυχία μιας άλλης στιγμής. Αντίθετα θυμάμαι ξεκάθαρα όλες τις στιγμές που με πόνεσαν τόσο όσο η ευτυχία δεν κατάφερε ποτέ να με επαναφέρει. Τις έχω στο μυαλό μου με χρώματα έντονα, δυνατά. Με μυρωδιές που γυρίζουν ακόμα στο κεφάλι μου και με ήχους που κουδουνίζουν ακόμα στα αυτιά μου. Και μετά είναι οι πληγές που αφήνουν πίσω τους με τις οποίες αν και έμαθα να συνυπάρχω, ποτέ δεν παύουν να μου θυμίζουν τους πολέμους μου, ακόμα και σε περιόδους ειρήνης.

Μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε, ζούμε και αναπνέουμε και πάντα περιμένουμε πως το αύριο θα έρθει πιο λαμπερό και ελπιδοφόρο από το χθες και πιο»γεμάτο» από το σήμερα.

Μη μου ευχηθείτε χρόνια πολλά.

Θέλω να μου ευχηθείτε χρόνια καλά, γεμάτα στιγμές άξιες για να γίνουν αναμνήσεις στο χρονοντούλαπο του μυαλού μου…

That’s all I’ll ever really need

…and want.

Nam3l3ss

aka An Accident Waiting To Happen

aka The King of Nowhere

aka All of Me-s

————————————————–

Music to listen to while thinking of poor, old aging Nam3l3ss

Radiohead – There There (The Boney King of Nowhere) ( We are accidents/ waiting waiting/ to happen… )

Coldplay – A Rush of Blood to the Head (All the movements you’re starting to make See me crumble and fall on my face/ And I know the mistakes that I made / See it all disappear without a trace… )
Alanis Morissette – Perfect ( Be a good boy/ Try a little harder/ You’ve got to measure up / And make me prouder… )

Coldplay – Clocks ( Come out upon my seas/ the Cursed missed opportunities
Am I a part of the cure?/ Or am I part of the disease…
)





War Wounds

13 10 2007

I think I have a medical condition.

Δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο και στην πραγματικότητα είναι νομίζω μια ακόμα από τις γνωστές ειρωνείες της ζωής – σε αυτές που αρέσκεται να παίζει με τον κόσμο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η δική μου «πάθηση» είναι μια σωματική πάθηση που κατά κάποιον τρόπο βρήκε τον τρόπο της να τρυπώσει και στην ψυχική μου υγεία:

Οι πληγές μου δεν κλείνουν γρήγορα.

Δεν είναι αστείο πως μερικές φορές στη ζωή ενός ανθρώπου κάποιες από τις σωματικές του παθήσεις μετατρέπονται/προβάλλονται και στην ψυχική του υγεία;

Ακριβώς το ίδιο θα μπορούσα να πω και για τις ψυχολογικές μου πληγές – από τις οποίες, trust me, είμαι γεμάτος και σε αντίθεση με τις σωματικές, are not in a place anyone can ever see…

Όπως λοιπόν οι πραγματικές πληγές στο σώμα μου αργούν να κλείσουν, με βασανίζουν για λίγο μέχρι να σταματήσουν να αιμορραγούν και όταν τελικά κλείσουν μια λάθος κίνηση can send them back to oozing like hell, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρονται και τα εσωτερικά τραύματα:

Δεν κλείνουν εύκολα, με βασανίζουν απίστευτα μέχρι να σταματήσουν να πονάνε – ακόμα και όταν δε θέλω να το παραδεχτώ ούτε καν στον εαυτό μου – και όταν τελικά καταφέρω να πείσω τον εαυτό μου πως η πληγή είναι ένα ακόμα «τραύμα πολέμου» και πως το μόνο που μπορώ πια να κάνω για το καλό όλων μας είναι να την βάλω στην άκρη, να τη σέβομαι και να την αγαπάω γιατί είναι πληγή δική μου που κέρδισα με το σπαθί μου και την οποία μπόρεσα να κλείσω εγώ με τα χίλια ζόρια… μια και μόνο ανάμνηση, μια καταραμένη συνάντηση ή ένα φθινοπωρινό πρωινό που μυρίζει αναμνήσεις και ζέχνει ευτυχία και μοναξιά σε μια παράλογη μίξη, μπορεί να τις ξανακάνει να αιμορραγούν σαν τρελές και τότε πια δεν υπάρχει τίποτα αρκετά δυνατό για να τις ξανακλείσει.

Και μέσα σε όλα το προαιώνιο ερώτημα του Κολόμβου πλανάται πάνω από ανθρώπους, πληγές και ανθρώπους «κινούμενες πληγές»: Η ψυχική πληγή γεννά τη σωματική ή η σωματική την ψυχική; Και αν η ψυχική γεννά την σωματική, μήπως τελικά, ασυναίσθητα, τις προκαλούμε οι ίδιοι στο σώμα μας;

Και η απάντηση απλά δεν υπάρχει.

Όπως με το αυγό του Κολόμβου, έτσι και εδώ οι απαντήσεις εξαρτώνται από τον ερωτηθέντα, από την οπτική που θα δει την ερώτηση, από τα πιστεύω, τις γνώσεις και τις εμπειρίες του. Δεν υπάρχει απάντηση και ποτέ δε θα μάθουμε τι πονάει πρώτα: η καρδιά ή ή ψυχή μας.

Γι’ αυτό λοιπόν χτίζουμε τοίχους, γύρω από σώματα και από ψυχές. Τους φτιάχνουμε ψηλούς, για να μην περνάει τίποτα από πάνω. Τους χτίζουμε χοντρούς για να μην τους διαπερνά απολύτως τίποτα. Τους βάφουμε και τους περιποιούμαστε από την έξω μεριά για να δείχνουν όμορφοι και δυνατοί και τους αφήνουμε γκρίζους από μέσα, για να το βλέπουμε και να θυμόμαστε πως οι τοίχοι είναι μονάχα πέτρες στη σειρά – ένα μυστικό που ξέρουμε μόνο εμείς και αυτοί – και πως το μόνο που μπορούν να μας κάνουν είναι να μας προσφέρουν την όμορφη ψευδαίσθηση της ασφάλειας, μια ψευδαίσθηση που μπορεί να μας προδώσει οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας, μια ψευδαίσθηση που μας βοηθάει να κοιμηθούμε πιο ήσυχοι τα βράδια αλλά το πρωί, μόλις πλυθούμε, ντυθούμε και βγούμε ανάμεσα στους υπόλοιπους ανθρώπους-κάστρα τίποτα δε μπορεί να μας εξασφαλίσει ότι θα είμαστε πάντα καλά και ότι αυτοί θα μας προστατεύουν αιώνια όπως ελπίζουμε και επιθυμούμε.

Περιποίηση των πληγών του χθες ή προφύλαξη από τις μάχες του αύριο; I don’t know. Γι’ αυτό θα συνεχίσω να περιποιούμαι τις πληγές μου, να τις καθαρίζω και να μην τις αφήνω να μολύνονται, να τις σέβομαι και να τις δέχομαι σαν κομμάτι του εαυτού μου και θα συνεχίσω να ζω με την ελπίδα πως οι άνθρωποι θα βλέπουν για πάντα μονάχα ένα μικρό κομμάτι των πληγών στο σώμα και την ψυχή μου. Έτσι δεν κάνουμε όλοι, άλλωστε; Κρύβουμε τις πληγές μας, από φόβο μήπως η ύπαρξή τους αποκαλύψει πόσο ευάλωτοι τελικά είμαστε, πόσο αδύναμοι μπροστά σε νέες μάχες και πόσο ανίσχυροι στην πιθανότητα να ανοίξουν καινούργιες, για τις οποίες δεν ήμασταν έτοιμοι και τις οποίες δεν είχαμε ποτέ υπολογίσει ως πιθανότητες.

——————————————-

Music to listen to while counting your war wounds

Radiohead – Weird Fishes/Arpeggi ( In the deepest ocean/ The bottom of the sea
Your eyes/ They turn me/ Why should I stay here?
)

Muse – Space Dementia ( You’ll make us wanna die/ I’d cut your name in my heart
We’ll destroy this world for you/ I know you want me to feel your pain
)

Lifehouse – Somewhere Only We Know (Oh, simple thing, where have you gone?/
I’m getting old and I need something to rely on./ So, tell me when you gonna let me in,/
I’m getting tired and I need somewhere to begin…
)