The Greek Elections Massacre: Έφη Σαρρή – Η Συνέντευξη

27 08 2007

Ανοίγοντας το inbox μου απόψε το βράδυ, βρήκα ένα καταπληκτικό δώρο από την mauve_all.

Την πρώτη προεκλογική συνέντευξη της πολιτευόμενης μούσας, Έφης Σαρρή!!

Επειδή είμαι σίγουρος πως δεν θα πατήσει κανείς στα εκλογικά κέντρα μέχρι να διαβάσει τη συνέντευξη αυτή, την παραθέτω (υποτιτλισμένη) ώστε να μπορέσουμε όλοι να…διαπράξουμε το δημοκρατικό μας καθήκον, ενημερωμένοι και με σεβασμό στο θεσμό.

Και ξεκινάμε:

Γιατί στράφηκες στην πολιτική;

Γιατί είναι πιο πλατιά τα θέματα της Βουλής. Εγώ θέλω να επικεντρωθώ σε αυτά που με αφορούν, στους νέ­ους, στους ηλικιωμένους, στις κακοποιημένες γυναί­κες, στους ανθρώπους που εργάζονται τη νύχτα και είναι ανασφάλιστοι, στους αλλοδαπούς, στους ομοφυ­λόφιλους. Θέλω μαζί μου όλα τα νεαρά sexy κορίτσια και αγόρια. Θέλω επίσης κοντά μου όλους αυτούς που είναι και αι­σθάνονται sexy, ασχέτως ηλικίας. Επίσης θέλω όλοι οι ηλικιωμένοι να είναι ευτυχισμένοι -θα προσπαθήσω πολύ γι’ αυτό-, αυτοί είναι οι γονείς μας και τους χρωστάμε πολλά. Όσο για τους φίλους μου τους gay, θα προσπαθήσω να έχουν διασφάλιση των περιουσιών τους όταν φύγει ο ένας από τους δύο, είτε αυτό επιτευχθεί με πολι­τικό γάμο είτε με κάποιο συμβόλαιο.

(Ερώτηση Κρίσεως: Γνωρίζει η κυρία Σαρρή σε ποιο κόμμα βρίσκεται; Δε θα αναρωτηθώ αν η κ. Σαρρή έφαγε το προεκλογικό χάπι του Καρατζαφέρη περί νομικής αναγνώρισης των ομοφυλόφιλων ζευγαριών για 2 λόγους. α) γιατί ακόμα και να το γνώριζε δεν πιστεύω πως ΟΥΤΕ αυτή δεν είναι τόσο ηλίθια για να το πιστέψει και γιατί 2) σιγά μην το ξέρει….Προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω την έκληση στον sexy/Άγνωστο Χ Έλληνα ψηφοφόρο, κατέληξα σε ντουβάρι, οπότε το αφήνω να περάσω χωρίς υπότιτλο!)

Γιατί δεν ξεκίνησες τη σχέση σου με την πολιτική από κάτι πιο απλό, από ένα δημοτικό συμβούλιο για παράδειγμα.

Γιατί μου αρέσουν πολύ τα βαθιά νερά. Θέλω να πέσω μέσα! Η Βου­λή είναι ένα ηφαίστειο και όταν μπω μέσα θα εκραγεί.

(Αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Το κακό είναι πως έτσι που πάμε εμείς θα επιδοτούμε τις εκρήξεις σου ρε Έφη!)

Γιατί επέλεξες το ΛΑ.Ο.Σ.;

Γιατί αυτό με εκφράζει. Ο αρχηγός του κόμματος, ο κύριος Καρατζα­φέρης, είναι ένας άνθρωπος πανέξυπνος και αυτοδημιούργητος. Το ίδιο όπως και εγώ. Μία sexy λαϊκή τραγουδίστρια, όπως εγώ, δεν ση­μαίνει ότι είναι ανεγκέφαλη. (προφανώς και όχι. Άλλωστε αυτό το αποδεικνύει η καλλιτεχνική σας πορεία, η διατριβή σας πάνω στο κοινωνική σύστημα της αρχαίας Ελλάδας και άλλα πολλά) Και εγώ μόνη μου έφτιαξα τη ζωή μου, δεν κατάγομαι ούτε από μεγάλες οικογένειες ούτε από μεγάλα τζά­κια. Είμαι υπέρ των αδυνάτων. Γνωρίζω τι σημαίνει να είσαι ένας άν­θρωπος ταλαιπωρημένος, ένας άνθρωπος που έχει υποφέρει στη ζωή του. Μόνη μου έπεσα στα θηρία και πάλεψα.

Ποιο είναι το πολιτικό σου παρελθόν;

Πάντα είχα πολιτικές ανησυχίες (ώπα!), αν και δεν ήμουν κομματικο­ποιημένη (ήρθε η καρδιά μου στη θέση της! Νόμιζα πως θα μας αποκάλυπτε πως αυτή κυβερνούσε την Ελλάδα τόσα χρόνια). Έχω φάει πολύ δακρυγόνο στο παρελθόν κρατώντας πανό και διαδηλώνοντας (LOL), όποτε θεωρούσα ότι συνέβαινε μία αδι­κία (π.χ. δε γινόταν χρυσό το CD μου, δεν μου έβγαιναν καλές οι γόβες από το Χαραλά, με στένευε το σετάκι φούστα-μπλούζα που είχα για τα πιστοτράγουδα) που δεν μπορούσα να ανεχτώ ως άνθρωπος και ως πολίτης.

Αν εκλεγείς, υποθέτω ότι σταματάς και το τραγούδι λόγω ασυμβίβαστου.

Εγώ έχω μεγάλη αγάπη στο τραγούδι. (και τα αισθήματα ΔΕΝ είναι αμοιβαία) Ακόμη και τώρα, στις 7 Σεπτεμβρίου, θα ξεκινήσω να εμφανίζομαι στις Γοργόνες στον Πειραιά (γιατί το Ηρώδειο το κλείσαμε για χειμώνα!) παρά τα τρεχάματα που θα έχω με την πολιτική. Με το τραγούδι μου μέχρι σήμερα έχω προσφέρει τα μέγιστα στα καλ­λιτεχνικά δρώμενα της Ελλάδας (……..από που να ξεκινήσω να απαριθμώ πόσα λάθη έχει αυτή η πρόταση;….). Έχω προσφέρει ψυχική ευεξία στον κόσμο. Εμένα δεν με νοιάζει το ασυμβίβαστο. Θα συνεχίσω να τραγουδώ χωρίς να πληρώνομαι, δεν θα στερήσω από τον κό­σμο όσα του πρόσφερα όλα αυτά τα χρόνια (ας ελπίσουμε πως δε θα βγει! Τουλάχιστον τότε θα την βλέπουμε προαιρετικά!) . Θα πηγαίνω σε ορφα­νοτροφεία και σε γηροκομεία (SHOW MERCY!!) και θα ερμηνεύω τα σουξέ μου, να ξεσηκώνονται όλοι και να χαίρονται. Όποιον σταθεί εμπόδιο στην προσπάθειά μου να βοηθήσω τους αδυνάτους θα τον τσακίσω. (…με τη γόβα στιλέτο ή με ποιό οδυνηρές μεθόδους – π.χ. με τη θεία φωνή σας; )

Αν τελικά εκλεγείς, τι θα φορέσεις στην πρώτη συνεδρίαση της Βουλής;

Ο βουλευτής δεν πρέπει να είναι σοβαροφανής, οφείλει να είναι σοβαρός μόνο στις απόψεις και στις σκέψεις του. Ακόμη και τα τα­γέρ μου όμως θα είναι sexy. Ίσως έτσι σταματήσουν κάποιοι να κοι­μούνται στα έδρανα της Bουλής. (να και ένα καλό!)

Είναι η πρώτη φορά που δέχεσαι πρόταση να κατέβεις υπο­ψήφια βουλευτής;

Όχι, είναι η δεύτερη. (Όχι ειλικρινά, πείτε μου. Αυτό δεν είναι ότι πιο τρομακτικό έχετε ακούσει στη ζωή σας;!;!; ) Δεν χρειάζεται, όμως, να αναφέρουμε την πο­λιτική παράταξη από την οποία μου έγινε η πρόταση πριν από κά­ποια χρόνια. Επίσης πρέπει να σου πω ότι αμέσως μετά την πρότα­ση του κυρίου Καρατζαφέρη επικοινώνησε μαζί μου ο πολιτικός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (ΠΑ.ΣΟ.Κ…. έτσι έτσι, να μικραίνει η λίστα!) με τον οποίο είχα σχέση στο παρελθόν (ναι, και πού είναι το περίεργο; ) και με ρώτησε εάν θα ήθελα να με προτείνει στο κόμμα του, προκειμένου να κα­τέβω υποψήφια με την παράταξή του. Ήταν πολύ ευγενικό αυτό εκ μέρους του και το εκτίμησα πολύ, άσχετα αν χωρίσαμε άσχη­μα. Ωστόσο εγώ δεν υπήρχε περίπτωση να προδώσω την εμπιστο­σύνη του κυρίου Καρατζαφέρη στο πρόσωπό μου, ούτε το ΛΑ.Ο.Σ. Εγώ είμαι αντράκι!

Πώς θα αντιμετωπίσεις τους πολιτικούς από τα υπόλοιπα κόμ­ματα στις προεκλογικές συζητήσεις αφού δεν έχεις στοιχειώ­δη πολιτική γνώση;

Έχω συγκεκριμένα πολιτικά επιχειρήματα και θα τα προβάλλω πάρα πολύ ευγε­νικά, δεν χρειάζεται να τσιρίζω στα κανάλια σαν χαζογκόμενα (Ορθόν! Άλλωστε εσείς πάψατε προ πολλού να είστε το δεύτερο συνθετικό! Αν υποθέσουμε ότι ήσασταν και ποτέ). Είμαι άτομο με παιδεία και ανατροφή (τι ώρα; ), αυτό θα πει «στοιχειώ­δης πολιτική γνώση».

Μα δεν έχεις καν πολιτική εμπειρία.

Έχω ένστικτο, αγάπη μου (το βασικό). Δεν στερούμαι λόγου (ναι, αλλά σας στερήθηκε για χρόνια ολόκληρα αυτός). Εγώ μιλάω απλά, λιτά, κατανοητά, για να με καταλαβαίνουν όλοι. Εξάλλου κάνω τέ­χνη και η τέχνη είναι η ωραιότερη γλώσσα. (η τέχνη ναι, η δική σας τέχνη non)

Τα τραγούδια που λες είναι τέχνη;

Μόνο. Και στο Μέγαρο Μουσικής και στα λαϊκά μαγαζιά ο κόσμος ψυχαγωγείται. Απλά εγώ προτιμώ τα λαϊκά μαγαζιά γιατί στο Μέ­γαρο δεν μπορούν οι άνθρωποι να σηκωθούν και να χορέψουν. Απλώς ακούνε. Εγώ θέλω να έχω άμεση επαφή με το κοινό.

(Πρόταση: γιατί δεν κάνουμε ένα ρεκτιφιέ στο μέγαρο, να πετάξουμε όλη αυτή την παλιοτσαρία να βάλουμε κανα τραπεζάκι, καμια καρεκλίτσα, καμιά λουλουδού, να φτιάξουμε και ένα ωραίο γαβ-όσχημα, να αρέσει στον κόσμο; )

«Έφη Σαρρή» θα γράφει το ψηφοδέλτιο;

Όχι. Θα γράφει το κανονικό μου όνομα, Ταρινίδου Ιφιγένεια, και εντός παρένθεσης Έφη Σαρρή. Κατεβαίνω στη Β’ Αθηνών.

Γιατί άλλαξες το Ταρινίδου;

Ήθελα να το κάνω δισύλλαβο. Όπως είναι το ΛΑ.Ο.Σ. (Όπως άλλωστε και το ΧΑΟΣ!)

THE END

(Άντε και βοήθειά μας!)

Όσοι αντέξατε να φτάσετε μέχρι εδώ κάτω (κατ’αρχήν μπράβο!) σας έχω 2 δωράκια!

1) Το προεκλογικό μήνυμα της Έφης στους ψηφοφόρους της με τίτλο «Σταυρώστε Με» (μα πως να τη σατιρίσεις καλύτερα απ’ότι το κάνει η ίδια;;)

2) !!!Η ΑΦΙΣΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ George (call me Rocky) Karatzaferis!!!!!

Advertisements




The Greek Elections Massacre: Το Χερ-ουβ(λ)ίμ

24 08 2007

PART I: ΛΑΟΣ

Happy Elections, Mister President.

Αααχχχ… ο πρόεδρος. Αυτή η μορφή της ελληνικής διανόησης. Η ιστορία του λιτή και ταυτόχρονα σύνθετη. Γεννήθηκε σε ένα στάβλο όπου και οι μάγοι του έφεραν τα δώρα το 1947 στην Αρκαδία. Το 1993 εξελέγη βουλευτής με το κόμμα που έχει logo την Άσβεστη Φλόγα (sorry μου διαφεύγει το ονοματάκι). Το 2000, ο ατρόμητος George άρχισε να διαδίδει φήμες για Σαλώμες και κεφάλια (βλ. one-night stand(s) Σπηλιωτόπουλου – Καραμανλή) και αυτό του κόστισε το δικό του κεφαλάκι. Τότε, ταπηροκρανίασε και ίδρυσε το δικό του κομματάκι (γιατί τα δύο πιο εύκολα πράγματα στην Ελλάδα είναι να ιδρύσεις κόμμα και να το σκάσεις από τον Κορυδαλλό) με το θεάρεστο (literally!) όνομα ΛΑ.Ο.Σ (όπερ μεθερμηνευόμενον εστί… ΛΑϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός).

Οι βασικές ιδέες του κόμματος είναι το τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκέια-Οικογένεια το οποίο (για τους κυρίους και κυρίες του ΛΑΟΣ) είναι τριάδα ομοούσιος και αδιαίρετος. Μεγάλο παιδικό όνειρο του Γιώργου είναι να κάνει επιστρέψει ο βασιλέας μας, που τόσο άδικα χάσαμε και τώρα ποιός θα προσέχει τον κήπο του στο Ζάππειο (δε βρίσκεις και καλούς κηπουρούς πλέον…), να απαγορέψουμε την είσοδο στους ξένους (μην το πάρεις αρνητικά, απλά για να χαιρόμαστε την ομορφιά της χώρας μας μόνοι μας), να πετροβολήσουμε τους αλλόθρησκους, να κάνουμε τον Χριστόδουλο υπουργό Εθνικής Αμύνης (και υφυπουργό τον Αρχάγγελο Γαβριήλ με τη ρομφαία…μας έρχεται πιο οικονομικός) και άλλα τέτοια ωραία.

Ως άλλος Μικρός Πρίγκιπας, ο George λόγω ηγετικού προφίλ και μετριοπαθών απόψεων που αρέσουν στον πολιτισμένο κόσμο (you know… διώξτε τους ξένους, καταργήστε την ανεξιθρησκεία, ξαναφέρτε τον Κωνσταντίνο Ντεγκρέτσια) δεν το άντεχε να αρνείται στους Ευρωπαίους την δυνατότητα να τον χαίρονται από κοντα, γι’αυτό και έβαλε υποψηφιότητα για ευρωβουλευτής στις εκλογές του 2004.

Στηριζόμενος πάντα στα νιάτα (τα τρίτα, τα τέταρτα…δεν έχει σημασία) ο αξιαγάπητος Χέρι-Χέρι, κατάφερε να εκλεγεί ευρωβουλευτής μέσα από μαραθώνιες λαοσυνάξεις (με συμμετοχή που άγγιζε τους 15 ηλικιωμένους, 8 εκ των οποίων με Xanax) και ατέλειωτα τάματα. Έτσι, ολόκληρη η γηραιά ήπειρος έχει πλέον την ευκαιρία να τον χαίρεται και να φαντασιώνεται το πως είναι οι Έλληνες, δίνοντας νέα πνοή στη φράση «It’s all Greek to me»… Ο πιο σέξυ πολιτικός της εποχής μας…ναι ναι, δε θα σας ντραπώ…με εχει κολάσει μέχρι και εμένα straight άνθρωπο!

Ο λαοπρόβλητος president, ίδρυσε τη δεκαετία του 1990, κανάλι με όνομα Τelecity, το οποίο και αργότερα μετονομάστηκε «Τηλεάστυ» γιατί τα αγγλικά απλά είναι ξενόφερτα και εμείς προτιμάμε το ντόπιο εμπόρευμα, στο οποίο έχει δικιά του εκπομπή με background την σημαία του κόμματος και την Παναγίτσα.

Αγαπημένο Motto: Χέρι-Χέρι με τον Καρατζαφέρη

Λατρεμένη Αφίσα: Βουλευτικές Εκλογές 2007!! Στη μία ο Πρόεδρος χαμογελά σεμνά στον φακό τονίζοντας πως «χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη θα τα καταφέρουμε, όπως έχει αποδείξει και στην Ευρώπη». Στην άλλη, κάνει μια πιο sport εμφάνιση με γάντια του μποξ, προφανώς αυτά που θα χρησιμοποιήσει αν εκλεγεί (μπρρρρ….) για να διώξει τους ξένους και να καταστρέψει τα ιερά των αλλόθρησκων…

Guest Stars: ( ή Γιατί Να Ψηφίσω ΛΑΟΣ)

Ηρωική μορφη με δική της εκπομπή (Ελλήνων Έγερσις) τηλεπωλήσεων «βιβλίων»στο Τηλεάστυ. Το 1998 together με τον Κώστα Χούντα (ΤΡΙΣLOL!!!!!!), συνδιηύθυνε τον ραδιοφωνικό σταθμό Ηρόδοτος 107.4. Δεινός ομιλητής με επιχειρήματα, ο Άδωνις Γεωργιάδηςμ και ξαφνικές εκρήξεις θυμού (που μπορεί να προξενήσουν καρδιακά επεισόδια τόσο λόγω της αδυναμίας των επιστημόνων να τις προβλέψουν όσο και λόγω της συχνά μεγάλης έντασής τους, παρουσιάζει την ala Λιακόπουλος εκπομπή του παρέα με τον αδερφό του Λεωνίδα, ο οποίος εκτελεί χρέη Μαρούσκας, τύπου «yes madame!».

Τσίμπα και ένα trailer του έργου:

 

O σημαντικότερος λόγος για να ψηφίσει κανείς ΛΑΟΣ είναι αναμφισβήτα η μεγάλη ελληνίδα ντίβα, Έφη Σαρρή, η οποία αν εκλεγεί βουλευτής θα μπορέσει να φέρει μια αχτίδα πολιτισμού στο κατατονικό κτιριάκι, και η οποία έχοντας προσφέρει τα μέγιστα με τα αμίμητα «Ψωλέω σε ξεχάσαμε«, «να κοιτάς το ταβάνι, τι μπορεί να σου κάνει» και τον ύμνο στον έρωτα «και μου ρχεται ζαλάδα να ξέρω πως γυρίζεις, γυμνός μες στην Ελλάδα και να με βασανίζεις…», αποδεικνύει για ακόμα μια φορά το μεγαλείο…ψυχής που διαθέτει ασχολούμενη αυτή τη φορά με κάτι πιο light… τα κοινά.

 

 

AKOΛΟΥΘΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ: (καλά μην το πάρεις τοις μετρητοίς)

(PS: Τραγουδάκι δεν έχει γιατί δε βρίσκω τίποτα που να μπορεί να αγγίξει την τελειότητα του προηγούμενου βίντεο και βαριέμαι να ψάχνω στα λούμπεν για alternative-skyladiko επιλογές)





Ελεύθεροι Στοχαστές

19 08 2007

Πόσο δύσκολο είναι να σκέφτεσαι πραγματικά ελεύθερα;

Μήπως όλη αυτή η φιλοσοφία που κρύβεται στη φράση «σκέφτομαι ελεύθερα», είναι μια μεγάλη ψευδαίσθηση; Μπορεί ποτέ κανείς που μεγάλωσε με συγκεκριμένα βιώματα και απόψεις να του τριβελίζουν το μυαλό να γίνει ποτέ πραγματικά ελεύθερος…στοχαστής;

Το ανοιχτό μυαλό είναι μια κατάσταση παρόμοια με τη νιρβάνα. Δεν αναφέρεται κάπου συγκεκριμένα. Είναι μια στάση ζωής. Το να έχεις το μυαλό σου ανοιχτό τα αυτιά και τα μάτια σου σε στάση προσοχής και να δέχεσαι όσα σου λέει ο άλλος, όχι απαραίτητα ως σωστά, αλλά τουλάχιστον ως σωστά γι’ αυτόν. Το να σέβεσαι τον άλλο γι’ αυτό που είναι, με τα στραβά και του κουφά του, με τα περίεργα και τα (ίσως, για σένα) ακατανόητα του και όχι παρ’ όλα αυτά αλλά ακριβώς εξ αιτίας αυτών, είναι μια κατάκτηση και όπως κάθε κατάκτηση θέλει κόπο για να φυτρώσει μέσα σου.

Πάντα αναρωτιόμουν τι έχουν οι χριστιανοί με τους άθεους, ο ένας λαός με τον άλλο, οι straight με τους gay, οι heavy-μεταλλάδες με τους ροκοποπάδες (άσχετο – αλλά λέμε τώρα).

Θέλω να βλέπω τον εαυτό μου σαν ανοιχτόμυαλο άνθρωπο. Νομίζω πως είναι ο μόνος σωστός τρόπος σε μια κοινωνία που επιβιώνει και θριαμβεύει μόνο μέσα από τη διαφορετικότητα των μελών της. Θέλω να ελπίζω πως ποτέ δε θα καταφέρει κανείς να μου το αλλάξει αυτό. Δεν μπορώ να με φανταστώ αλλιώς.

Θεωρώ πέρα για πέρα παράλογο το γεγονός πως οι χριστιανοί δεν μπορούν με τίποτα να κατανοήσουν πως όπως όπως εκείνοι έχουν ανάγκη από το Θεό τους έτσι και κάποιοι άλλοι δεν τον έχουν. Πως όπως εκείνοι θέλουν να τους σέβονται και να αποδέχονται την ύπαρξή τους, έτσι και εκείνοι πρέπει να ζουν μαζί με όσους δεν συμφωνούν με τις απόψεις και τα πιστεύω τους, ειρηνικά και όχι σε μια μόνιμη ηλίθια σταυροφορία

Ποτέ δεν κατάλαβα των πόλεμο των άθεων και τον αλλόθρησκων να προβάλλουν τις απόψεις τους, ποτέ δεν κατάλαβα τις διαδηλώσεις και τις συγκεντρώσεις τους. Ως άθεος, ποτέ δεν ένιωσα την ανάγκη να επιβάλλω τις απόψεις μου σε κανέναν, ακριβώς επειδή τόσα χρόνια κάποιοι προσπαθούν να μου επιβάλλουν τις δικές τους και μου είναι πολύ γνώριμο αυτό το συναίσθημα του να πνίγεσαι από ιδέες, απόψεις και στάσεις ζωής με τις οποίες απλά δε συμφωνεί. Σέβομαι τους ανθρώπους που πιστεύουν, γιατί αυτό είναι πραγματικά που θέλουν/χρειάζονται, αλλά αντιπαθώ τους ανθρώπους που επιμένουν να παπαγαλίζουν τα ίδια λόγια που τους έμαθαν, απλά επειδή ποτέ δεν θέλησαν να ανοίξουν το μυαλό τους ένα εκατοστό παραπάνω και να δεχτούν μια διαφορετική εκδοχή, ως πιθανή και έναν διαφορετικό τρόπο ζωής όχι ως επανάσταση ή αντιχριστιανική προπαγάνδα αλλά ως συνειδητή επιλογή.

Πάντα μου έκαναν εντύπωση και οι τσακωμοί των λαών. Το τι συμφέροντα μπορεί να έχουν οι διάφοροι λαοί ποτέ δε με ένοιαξε. Αυτό που με νοιάζει είναι πως δε βρίσκω το λόγο να μισώ κάποιον, απλά επειδή έτυχε να γεννηθεί σε μια άλλη χώρα από τη δικιά μου, να μεγαλώσει με διαφορετικές ιδέες από αυτές με τις οποίες γαλουχήθηκα εγώ και να ασπαστεί διαφορετικά ήθη και έθιμα από τα δικά μου. Σέβομαι τις άλλες κουλτούρες, όσο σέβομαι και τη δική μου. Ο κόσμος δεν είναι μονοδιάστατος και γκρίζος, είναι πολυδιάστατος και πολύχρωμος, γεμάτος διαφορετικές εικόνες και μυρωδιές. Είναι λάθος να κλείνεσαι στη δικιά σου εικόνα και να χάνεις την ομορφιά όσων μπορείς να μάθεις στο δρόμο σου.

Όπως ποτέ δεν κατάλαβα και τις παρελάσεις των gay. Ως straight, δε ασπάζομαι αυτόν τον τρόπο ζωής, σέβομαι όμως το γεγονός πως κάποιος άλλος τον θεωρεί τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο μπορεί να έχει την ποιότητα ζωής που επιθυμεί. Ποιος είμαι εγώ που θα (κατα)κρίνει τον τρόπο ζωής του άλλου; Ποιος είμαι εγώ που θα καταδικάσει έναν άλλο άνθρωπο σε μια ζωή δυστυχίας, απλά επειδή δεν νιώθω την επιθυμία να ζήσω με τον ίδιο τρόπο ή να κοιμηθώ με το ίδιο φύλο; Κάποτε ένας gay φίλος μου είχε πει πως «ομοφυλόφιλος σημαίνει μοναξιά». Σέβομαι τους ανθρώπους που παλεύουν σε αυτόν τον μοναχικό δρόμο.

Βασιζόμενοι στην αρχή πως «η ελευθερία του ενός τελειώνει, εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου», θεωρώ τουλάχιστον κουτό το να χρειάζεται τόσος κόπος για να αποδείξεις στον κόσμο πως σου αντιστοιχούν τα ίδια ακριβώς δικαίωματα και οι ίδιες ακριβώς υποχρεώσεις με όλους τους υπολοίπους. Δε βρίσκω κανένα λόγο ύπαρξης αυτών των διαδηλώσεων/διαμαρτυριών. Το μόνο που καταφέρνουν στο τέλος της μέρας, είναι να στολίζουν με neon φωτάκια τη διαφορετικότητά σου, μια διαφορετικότητα που πρέπει να είναι αποδεκτή χωρίς φαμφάρες και τσακωμούς. Μια διαφορετικότητα που ο κόσμος πρέπει επιτέλους να πάψει να βλέπει ως συνώνυμο της ανωμαλίας ή της αντίθεσης και να αρχίσει να τη βλέπει ως βασική αρχή της εξέλιξης και της ανθρώπινης φύσης.

Ξεκαθαρίζω τη θέση μου: Είμαι απόλυτα υπέρ του να διεκδικείς και να απαιτείς αυτό που είναι δικαιωματικά δικό σου. Ωστόσο, νομίζω πως αυτό που χρειάζεται ο κόσμος δεν είναι κλαπατσίμπαλα και σκηνές υπερβολής για να σε αποδεχτεί. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει πως το διαφορετικό δε σημαίνει απαραίτητα και λάθος καθώς και το γεγονός πως το να ζεις ελεύθερα, να πιστεύεις ότι θες, να ανήκεις σε όποιο έθνος και φυλή ανήκεις, και να κοιμάσαι με όποιον θες εσύ δεν είναι αφηρημένες ιδέες αλλά χειροπιαστά δικαιώματα του ανθρώπου.

Κλείνω κοιτάζοντας τα χιλιάδες site που προβάλλουν, διαφημίζουν και πλασάρουν το μίσος τους αυτό ως τη σωστή αντίδραση για οτιδήποτε διαφορετικό από αυτούς με μια απορία:

Αν παλεύουμε ακόμα για τα δεδομένα, πότε στο διάολο θα παλέψουμε για το κάτι παραπάνω;

(ΥΓ: Είμαι Έλληνας, είμαι άντρας, είμαι άθεος, είμαι straight, είμαι λευκός και συμφωνώ με τις αρχές τις δημοκρατίας. Μπορεί κάποιους από αυτούς τους κυρίους να μου δώσει έναν καλό λόγο για να μισήσω αυτούς των οποίων τα παραπάνω χαρακτηριστικά διαφέρουν από τα δικά μου; )

————————————————-

Music to make you see the truth and lies, before your eyes:

Stereophonics – It Means Nothing ( You can find yourself a God/ Believe in which one you want/ ‘Cos they love you all the same/ They just go by different names… )

Yo La Tengo – My Little Corner of the World ( And if you care to stay in my little corner of the world/ We could hide away in my little corner of the world/ I always knew that I’d find someone like you/ So welcome to my little corner of the world… )

The Thrills – Nothing Changes Round Here ( But if you’re looking for comforting words, so long/ Just don’t tell me that you loved me all along/ But if you’re looking for famous last words, so long/ Just don’t tell me that you loved me all along… )





Αθήνα 2004, τρία χρόνια μετά: Οι αναμνήσεις

17 08 2007

Ο φίλος zero2one, μου ζήτησε να επιστρέψω για λίγο τρία χρόνια πίσω. Να ξαναεπισκεφθώ τα γήπεδα και τα δωμάτια ελέγχου, τα δωμάτια sign-in και τις διαδρομές του λεωφορείου και το πάθος της στιγμής. Τους Ολυμπιακούς και τους Παρολυμπιακούς του 2004.

Είναι ένα ταξίδι στο χρόνο που ήθελα να κάνω. Έστω και για λίγο, οι όμορφες στιγμές αξίζουν αναφοράς, ιδιαίτερα όταν στο ζητάνε. Γι’ αυτό λοιπόν θα μιλήσω γι’ αυτές τις στιγμές: τις στιγμές της Παρολυμπιάδας του 2004.

Δε θα μιλήσω για τους ίδιους τους αγώνες. Άλλωστε, νομίζω πως το πνεύμα του ολυμπισμού δεν κρύβεται στα μετάλλια, τις διακρίσεις και τα παγκόσμια ρεκόρ, αλλά στην αγάπη, την ανθρωπιά και το θάρρος των ανθρώπων που παίρνουν μέρος, σε οποιαδήποτε θέση.

Θα μιλήσω για τις στιγμές ενός εθελοντή.

Η πρώτη μου ανάμνηση από την ολυμπιάδα ήταν μέσα Αυγούστου, όταν ο τότε κολλητός μου και εγώ τρέχαμε στη Ν. Ιωνία για να πάρουμε τα απαραίτητα πολεμοφόδια του εθελοντή. Αν δεν με απατά η μνήμη μου αυτά απαρτίζονταν από δύο αλλαξιές ρούχα, κάλτσες, καπέλο, ένα τσαντάκι για τη μέση και φυσικά τα διαπιστευτήρια.

Τι θυμάμαι λοιπόν, ε…;;

Θυμάμαι τον κόσμο στα γραφεία του Αθήνα 2004. Ένα πλήθος χαρούμενο που βούιζε και έβραζε με ανυπομονησία για τη μεγάλη στιγμή. Θυμάμαι τη γλυκιά διαδικασία της μετατροπής ενός καθημερινού ανθρώπου σε εθελοντή του 2004. Θυμάμαι τις ουρές και τις φωτογραφήσεις, τα γεμάτα δωμάτια και τον κόσμο να φοράει γιορτινά χαμόγελα. Θυμάμαι τα ρούχα που μου ήταν τεράστια και έπλεα μέσα τους, αλλά δε με ένοιαζε. Θυμάμαι το γελοίο καπέλο που δεν έβαλα τελικά ποτέ (και ας έκαιγε ο ήλιος).

Η πρώτη μέρα στο «στρατόπεδο» με βρήκε, αγχωμένο σαν νεοσύλλεκτο. Δεν υπήρχε λόγος, τελικά. Τα παιδιά με τα οποία ήμασταν μαζί ήταν εκεί για τον ίδιο ακριβώς λόγο με εμάς. Για να περάσουν καλά και να φτιάξουν αναμνήσεις. Κανείς δε θύμωνε και κανείς δεν έβριζε (κάτι το οποίο από μόνο του αποτελεί ένα μικρό θαύμα, για όποιον γνωρίζει την ιδιοσυγκρασία των Ελλήνων).

Μου έκανε εντύπωση η οργάνωση. Υπήρχε, και αφήστε αυτούς που γκρινιάζουν πάντα, να συνεχίσουν ανενόχλητοι το θεάρεστο έργο τους. Όλα δούλευαν ρολόι. Δεν ήταν όμως η οργάνωση που σε αγχώνει, που σου χαλάει τη διασκέδαση και τη χαρά της προσφοράς.

Θυμάμαι πως κάθε μέρα μας έδιναν κουπόνια και μαζευόμασταν όλοι οι εθελοντές στην καντίνα και τρώγαμε παρέα. Θυμάμαι τα γέλια και τις φωτογραφίες (κάποιες εκ των οποίων έχουν βρει τη θέση τους στον πίνακα που έχω πάνω από γραφείο μου, εκεί που κρατάω αυτά που αξίζουν να κρατήσω). Δεν ήταν «δουλειά» για κανέναν το Αθήνα 2004. Ακόμα και γι’αυτούς που είχαν προσληφθεί κανονικά και θα πληρώνονταν ήταν σαν μια μικρή επιστροφή στην 5ήμερη.

Θυμάμαι τα γέλια με τους αθλητές. Πολλοί δε μίλαγαν καλά αγγλικά και προσπαθούσαμε να επικοινωνήσουμε με νοήματα και ό,τι ξέραμε από τη γλώσσα του καθενός. Ξέρετε πόσο δύσκολο και όμορφο ήταν να επικονωνείς με ανθρώπους που δεν μπορούν να δουν τα νοήματα σου, ούτε καταλαβαίνουν κάποια από τις γλώσσες στις οποίες μπορείς να μιλήσεις; Ξέρετε πόσο εύκολο το έκαναν να φαίνεται η ευτυχία της στιγμής και η αστείρευτη διάθεση όλων μας;

Θυμάμαι τα στάδια γεμάτα με παιδιά, θυμάμαι τα στάδια γεμάτα με οικογένειες, θυμάμαι τα στάδια γεμάτα με τουρίστες που λιάζονταν στον ελληνικό ήλιο. Θυμάμαι τα πανώ (πως θα μπορούσα να τα ξεχάσω άλλωστε!!),θυμάμαι τους χορούς που στήναμε στα διαλείμματα, τα γέλια και τις φιγούρες μέσα στον αγωνιστικό χώρο στα ημίχρονα. Ντάλα ο ήλιος και εμείς απτόητοι. Ήταν ζεστά και ήταν όμορφα. Ήταν λαμπερά και αληθινά.

Θυμάμαι τις υποσχέσεις που δώσαμε με τους υπόλοιπους της παρέας να μη χαθούμε μετά τους αγώνες. Υποσχέσεις που ξέραμε ακόμα και όταν τις δίναμε πως θα τις αθετούσαμε…αλλά, είπαμε… ποιός γαμάει το αύριο με ένα τόσο όμορφο και αληθινό σήμερα στα χέρια του;

Η πιο γελοία στιγμή; Το λάθος που έκανα στο κομπιούτερ και… χάρισα ένα γκολ παραπάνω σε μια από τις δύο ομάδες. Πανηγύρι. Εγώ να τρελαίνομαι να πατάω κουμπιά να το διορθώσω, οι ασύρματοι να βουίζουν, ο πίνακας βαθμολογίας να τα έχει παίξει… ΑΦΑΣΙΑ! Μέχρι να επαναφέρω το σκορ στα ίσα του έχασα τρία κιλά ιδρώτα και όταν τα κατάφερα, πέσαμε όλοι κάτω από τα γέλια.

Θυμάμαι ακόμα τον αποχαιρετισμό. Τα «αντίο» και τα «θα τα πούμε σύντομα» των άλλων παιδιών. Το γλυκιά λύπη του τέλους. Θυμάμαι τις φωτογραφίες μας πάνω στο βάθρο μετά την τελετή λήξης των αγωνισμάτων. Τους αθλητές να μας υπογράφουν μπάλες, ρούχα, καπέλα και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας και να μας ευχαριστούν για όλα όσα κάναμε.

Τα έχω κρατήσει όλα. Ρούχα, δώρα, διαπιστευτήρια, χαρτιά. Είναι κλεισμένα καλά σε μέρη που μόνο εγώ μπορώ να δω. Μερικά πράγματα πρέπει να τα κρατάς γερά από το χέρι γιατί αλλιώς μπορούν να σου φύγουν. Μόνο τα διαπιστευτήρια (που δεν έβγαλα από πάνω μου ούτε στιγμή εκείνο τον Σεμπτέμβρη), έχω κρεμάσει κάπου στο δωμάτιό μου για να μου θυμίζουν κάθε μέρα τις μέρες εκείνες.

Στεναχωριέμαι όσο σκέφτομαι πως δύσκολα θα ζήσουμε ξανά όσα ζήσαμε και ακόμα περισσότερο όσο σκέφτομαι πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν τα έζησαν. ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ, δεν ξέρουν τι έχασαν. Αλλά από την άλλη, κάποια πράγματα έχουν τόσο μεγάλη αξία ακριβώς επειδή η επανάληψή τους είναι τόσο δύσκολη: διατηρούν το μυστήριο της μοναδικότητας.

Άλλωστε, είναι γνωστό πως όσο και να προσπαθήσεις, η επανάληψη μιας στιγμής, μιας εμπειρίας, μιας ευτυχισμένης φωτογραφίας κολλημένης στον πίνακα ανακοινώσεων πάνω από το γραφείο, με πρόσωπα λαμπερά και χαμόγελα φυσικά, δεν εξασφαλίζει ποτέ την επανάληψη και της αίσθησης της επίτευξης, της επιτυχίας και της πραγματικής χαράς της στιγμής. Εκεί είναι η μαγεία.

Αλλά είπαμε. Το ηθικό δίδαγμα της εμπειρίας αυτής μπορεί να συνοψιστεί σε μια μόνο φράση, χωρίς άλλες πολυλογίες:

«Δε με νοιαζει που δεν μπορείς να πετάξεις, μου αρκεί που ακούς τη σιωπή…»

(Thanks, zero2one, για την πρό(σ)κληση να μπω στη χρονομηχανή…)





Δι’ Αντιγόνης και θάρρους…κάθαρσις

15 08 2007

Πρόσφατα σε μια συζήτηση, θυμήθηκα ένα τσακωμό που είχα ρίξει με μια καθηγήτριά μου πάνω σε ένα θέμα, στο οποίο οι απόψεις μας απήχαν όσο απέχει η Γη από τον Ήλιο. Θυμάμαι, πως η καθηγήτρια επέλεξε να παρουσιάσει τα γεγονότα, χρησιμοποιώντας την ιδιότητά της για να μας δώσει μια μονοδιάστατη, υποκειμενική και (κατά τη γνώμη της) υπεύθυνη γνώμη πάνω στο θέμα.

Ήταν η πρώτη και (ίσως με εξαίρεση τα θρησκευτικά, στα οποία ήμουν πάντα αντιρρησίας συνείδησης) η τελευταία φορά που έμπαινα στον κόπο να μπω σε αντιπαράθεση με καθηγητή πάνω σε θέμα μαθήματος, ίσως επειδή δε με ένοιαζαν τόσο αυτά που έλεγαν, ίσως γιατί δεν έβρισκα πως είχαν κάτι να με μάθουν από τις προσωπικές τους απόψεις, ίσως γιατί αυτά που έλεγαν ήταν τόσο τυποποιημένα και βαρετά που δεν έβρισκα το λόγο να προσπαθήσω να τους εξηγήσω τη δική μου οπτική (ή ίσως γιατί δεν ήμουν σχεδόν ποτέ στην τάξη για να το κάνω :p).

Το μάθημα ήταν η Αντιγόνη του Σοφοκλή, ένα από τα καλύτερα αρχαία κείμενα (που όσο και αν γκρίνιαζα γι’ αυτό, καλά κάνανε και μας το βάζανε από το πρωτότυπο), if you ask me. Το κεφάλαιο που μελετούσαμε ήταν εκείνο στο οποίο η Αντιγόνη λέει πως «για κανέναν άλλον εκτός από τον αδελφό της, δεν θα έκανε αυτή την θυσία. Γιατί αν πέθαινε ο άντρας της, θα μπορούσε να παντρευτεί άλλον και να κάνει παιδί. Μα τώρα που ο πατέρας και η μητέρα της έχουν κατεβεί στον Άδη, πώς είναι δυνατόν να γεννηθεί άλλος αδελφός γι’ αυτήν», όπως πολύ σωστά διακρίνει ο κύριος Φοδελιανάκης, στην ανάλυσή του πάνω στο βιβλίο.

Η καθηγήτρια επέμενε πως η Αντιγόνη ήταν (λίγο-πολύ) υπερβολική, ότι παραβίασε το νόμο χωρίς ουσιαστικό λόγο και πως το έκανε περισσότερο επειδή ήταν επαναστατικό πνεύμα και όχι γιατι έτσι ένιωθε πως έπρεπε να γίνει ή γιατί ένιωθε πως το όφειλε στο νεκρό αδερφό της.

Έφριξα όταν την άκουσα. Δεν περίμενα ποτέ πως ένας καθηγητής, που υποτίθεται πως έχει μελετήσει (δηλαδή εμβαθύνει, δηλαδή κατανοήσει, δηλαδή νιώσει, δηλαδή…τρέχα γύρευε) το κείμενο αυτό θα έλεγε ποτέ κάτι τέτοιο. Χωρίς λοιπόν να σηκώσω καν το χέρι μου, της είπα πως αν το συγκεκριμένο κομμάτι έπεφτε στις Πανελλαδικές (ναι, τότε υπήρχαν και στη Β’ Λυκείου), εγώ αυτό που μας είπε δε θα το έγραφα ούτε με σφαίρες και πως είναι καθαρά δική της άποψη.

Μου είπε πως εκείνη αυτό το έχει σπουδάσει και με ρώτησε προκλητικά, αν νομίζω πως ξέρω τα πράγματα καλύτερα από εκείνη. Και εγώ, με όλο το θράσος του εφήβου που φιμώνεται από κάποιον τυποποιημένο καραγκιόζη, της απάντησα πως στο συγκεκριμένο θέμα δε φαίνεται να ξέρει τίποτα.

Η Αντιγόνη, και η κάθε Αντιγόνη, έκανε αυτό που ένιωθε σωστό. Έθαψε τον νεκρό αδερφό της. Όχι τον προδότη της χώρας της, όχι τον άνθρωπο που σκότωσε, όχι τον εχθρό, όχι το τέρας που τόλμησε να τα βάλει με τους Θηβαίους, όχι το δολοφόνο του Ετεοκλή. Τον αδερφό της. Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβει μια μορφωμένη (?) γυναίκα άνω των 40 πως μερικά πράγματα είναι ιερά και πως δεν υπάρχει κανένας παραλογισμός ή υπερβολή στο να θέλεις να τιμήσεις τους νεκρούς σου και όχι να τους αφήσεις να τους φάνε τα πουλιά; Η Αντιγόνη δεν ήταν ηλίθια. Ήξερε πως θα πέθαινε αν παραβίαζε τους νόμους του Κρέοντα. Είχε όμως τα αρχίδια – σε αντίθεση με την Ισμήνη – να θυσιαστεί για αυτό που θεωρούσε δίκαιο και πρέπον για το νεκρό της αγαπημένο. Και αυτό την κάνει αντράκι.

Στη ζωή, ομως όλα είναι μια συνισταμένη εμπειριών και κοσμοθεωρίας. Αν οι αρχαίοι συγγραφείς είναι όσο σοφοί τους παρουσιάζουν, τότε σίγουρα θέλουν να σε βάλουν να επιλέξεις τη δική σου θέση σε αυτή τη διαμάχη. Αν μου έλεγε πως αυτό που υποστήριζε ήταν η δική της άποψη, θα διαφωνούσα αλλά θα το σεβόμουν. Το να προσπαθεί όμως να πείσει ένα κοινό εφήβων που ασυνείδητα καλλιεργούν το δικό τους χαρακτήρα και τη δική τους κοσμοθεωρία μέσα από το σχολείο – όσο αδιάφοροι και αν φαίνεται πως είναι μερικές φορές – πως το να σκύβεις το κεφάλι και να επιλέγεις το δρόμο της ασφάλειας, πατώντας πάνω σε αυτό που θεωρείς εσύ σωστό, ιερό και δίκαιο είναι το «΄λογικό» και το «αποδεκτό»… ε, αυτό είναι ανεπίτρεπτο.

Η κατάληξη;

Με έβγαλε από την τάξη, με πήγε στη διευθύντρια, η οποία αν και σκύλα κατάλαβε πως έχω δίκιο και έτσι γλίτωσα την 3ημερη για «ασέβεια και προσβολή».

Βγήκα από το γραφείο ένα βήμα πιο κοντά στη βεβαιότητα πως ο κόσμος γύρω σου σου πλασάρει το «εύκολο», το «λογικό» και το «σκυμμένο κεφάλι» ως τη σωστή απάντηση στο «δύσκολο», το «κάνω αυτό που νιώθω» και την «επανάσταση σε ό,τι σε πνίγει» και πως το εκπαιδευτικό σύστημα δεν πάσχει από έλλειψη καλογραμμένων βιβλίων, σχολείων και εξετάσεων αλλά από οξεία έλλειψη ανοιχτών μυαλών, μια έλλειψη που κανένα νεοανεγερθέν κτίριο και καμία εκπαιδευτική μεταρύθμιση δε θα μπορούσε να διορθώσει.

————————————————

Music to listen to while choosing between security and revolution:

Cat Stevens – Wild World ( Oh, baby, baby, it’s a wild world/ It’s hard to get by just upon a smile… )

Oasis – Don’t Look Back In Anger (Acoustic) ( So I start a revolution from my bed/ ‘Cause you said the brains I had went to my head/ Step outside the summertime’s in bloom/ Stand up beside the fireplace/ Take that look from off your face/ You ain’t ever gonna burn my heart out… )

Looper – Mondo ’77





Ονειροπαγίδες

14 08 2007

Είδα ξανά το ίδιο όνειρο χθες βράδυ…
Πάντα το ίδιο όνειρο.
Θάνατος μικρός ολοένα και μεγαλύτερος.

Καθόταν στην ίδιο καναπέ που καθόμασταν πάντα. Στον ίδιο καναπέ που ξαπλώναμε μαζί. Στον ίδιο καναπέ, με τα μαξιλάρια που πότισαν δυστυχία, όταν μάθαμε πόσο άδικη είναι η ζωή μαζί της και πόσο θάρρος έκρυβε στα σπλάχνα της. Καθόταν στον καναπέ, με ένα βλέμμα παραπονιάρικο, με μια συννεφιασμένη Κυριακή ξαπλωμένη στα μάτια της, με ένα παράπονο κρυμμένο στο αδιόρατο χαμόγελό της. Την πλησίασα. Γονάτισα μπροστά της και μου είπε την ίδια φράση που έχω ακούσει χιλιάδες φορές, κάθε φορά και μια μαχαιριά στο κορμί μου και ένα κομμάτι από την ζωή μου να χάνεται στο τέλος των ματιών της: «Είδα λίγο αίμα. Σε παρακαλώ, μην το πεις στη μαμά.»

Το ίδιο συναίσθημα αδυναμίας. Η ίδια συνειδητοποίηση του πόσο μικροί και ασήμαντοι είμαστε, του πόσο ανίκανος ένιωθα μπροστά της, πόσο μικρός, άχρηστος και πόσο ανυπέρβλητα μηδενικός ένιωθα στη σκέψη πως δεν υπήρχε τίποτα στον κόσμο που να μπορώ να κάνω για να τη βοηθήσω. Τα δάκρυα έρχονται σε κύματα και χάνω τη φωνή μου. Δεν μπορώ να πάρω ανάσα σωστά και η καρδιά μου θέλει να φύγει, να σπάσει σε χίλια κομμάτια και να κρυφτεί σε μέρη που να μην μπορεί ποτέ κανείς να τη βρει, να την ξαναενώσει και να της δώσει χτύπους, γιατί ο πόνος είναι εχθρός μπάσταρδος και σε βρίσκει όσο καλά και να του κρυφτείς.

Σηκώνω το κεφάλι μου και τη βλέπω να μου χαμογελά. Σαν τίποτα απ’ όσα μου είπε να μην είναι αλήθεια, σαν τίποτα απ’ όσα συμβαίνουν γύρω μας να μην έχει σημασία, σαν όλα να είναι ένας εφιάλτης, απ’ αυτούς που γεννιούνται και πεθαίνουν στο μυαλό μας, σε μέρη σκοτεινά και υπόγεια ανήλιαγα.

…και το όνειρο παύει να είναι όνειρο…

Εκεί που τελειώνει η γραμμή του ονείρου ξεκινάει μια άλλη ζωή, σε έναν κόσμο που οι ζωές δεν τελειώνουν ποτέ. Ανοίγω το στόμα μου και της λέω πως νιώθω ενοχές, πως δεν μπορώ πια να κοιμηθώ τα βράδια και πως έπρεπε να είχα κάνει περισσότερα. Οι δικαιολογίες που μου έμαθαν οι άλλοι, για να τις καταπίνω και να μουδιάζω τον πόνο της ενοχής, γυρνάνε στο μυαλό του ονείρου σαν μαυροφορεμένες καμπάνες: «ήσουν μικρός», «δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα άλλο», «έδωσες ό,τι μπορούσες». Δεν τις αφήνω να μπουν στο κεφάλι μου. Θέλω να πω αυτό που αισθάνομαι. Αυτό που μου μουδιάζει το μυαλό και μου φέρνει δάκρυα στα μάτια:

Δεν έκανα όσα έπρεπε, δεν χρησιμοποίησα σωστά το χρόνο, δεν ήμουν εκεί κάθε φορά που με ζήταγες, δε σου κράτησα το χέρι όσο έπρεπε, δε σου είπα όσα παραμύθια ήξερα, δεν σου έμαθα ότι σκατά ήξερα για αυτή τη γαμημένη τη σκύλα τη ζωή, δεν σε πήγα όπου σου άξιζε, δε σου είπα πως και εγώ σε αγαπάω πιο πάνω από τον ουρανό, δεν πλακωθήκαμε όσο ήθελα, δε σε χάρηκα όσο ήθελα, ποτέ δεν πρόλαβα να χαρώ τις στιγμές, ποτέ δεν σταμάτησα να φοβάμαι πως θα σε χάσω, ποτέ δεν είχα χρόνο. Ποτέ δεν υπήρχε πραγματικά χρόνος. Μόνο οι ψευδαισθήσεις ενός μέλλοντος που δεν ήρθε ποτέ. Μόνο τα σπασμένα κομμάτια μιας ζωής. Τίποτα παραπάνω.

Και εκείνη μου χαμογελά ακόμα, μέσα στο κρύο του σαλονιού και μου λέει πως δεν υπάρχει τίποτα για να νιώθω ένοχος. Πως όλα είναι εντάξει και πως μ’ αγαπάει πολύ. Και αυτό μου φτάνει. Αυτό πάντα μου φτάνει.

… και μετά ξυπνάω. Αύγουστο μήνα σε ένα παγωμένο δωμάτιο, Αύγουστο μήνα σε μια παγωμένη ζωή, Αύγουστο μήνα σε μια παγωμένη ψευδαίσθηση. Τη νιώθω ακόμα δίπλα μου για μερικά δευτερόλεπτα αφού ξυπνήσω.

Και την μισώ αυτή τη ζωή που με ανάγκασε να συμβιβάζομαι στη φευγαλέα ευτυχία που προσφέρουν τα απομεινάρια ενός οδυνηρού και συνάμα λυτρωτικού ονείρου και το μισώ αυτό το δωμάτιο γιατί μου θυμίζει εκείνη και το λατρεύω γιατί είναι το μόνο που μπορώ ακόμα να τη μυρίσω στα μαξιλάρια και να την αγκαλιάσω στα σκοτεινά.

Και με πονάει το όνειρο, αλλά, Θεέ μου, δε θέλω ποτέ να σταματήσει. Το χρειάζομαι. Γιατί έμαθα να μη ζητάω τίποτα και αυτό είναι το δικό τίποτα. Είναι το μοναδικό πράγμα που έχω. Νιώθω πως μια ζωή στήνω αντίστροφες ονειροπαγίδες, όχι για να κρατήσω μακριά τους εφιάλτες μου, αλλά για να κρατήσω ό,τι μου απέμεινε.

Και το νιώθω πως κάποια φορά δε θα αντέξω να δω μέχρι το τέλος του ονείρου, πως θα λυγίσω και δε θα ξανανιώσω κανένα κρύο πρωινό και καμία φευγαλέα ψευδαίσθηση και πως τότε εκείνη θα με ξαναγκαλιάσει, όπως κάναμε όταν ήμασταν παιδιά…

Και θα τελειώσουν όλα τα όνειρα, όπως ξεκίνησαν.

Και πως θα είμαι ξανά ευτυχισμένος, χωρίς γιατί και πως. Απλά ευτυχισμένος.

Σ’ ένα – επιτέλους- ζεστό πρωινό.





Πάμε Πάλι απ’ το «Λόλα, Να Ένα Μήλο…»

13 08 2007

Καλά, ε…. γουστάρω τρελά τα ελληνικά slang!

Σε αντίθεση με τα αγγλικά, τα ελληνικά είναι πολύ πιο έξυπνα, πολύ πιο περιεκτικά σε νόημα και πολύ LOL.

Να μερικά που έτυχε να βρω σήμερα στο slang.gr και με έκαναν να ρίξω την αγαπημένη μου Starbuck’s κούπα από το γραφείο (την τύχη μου την ντεκαφεϊνέ) – αλλά δε γαμιέται… γέλασα τρελά:

1) Μαλένγχξ
Δεν θέλει ιδιαίτερη φιλοσοφία για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει. Είναι μια πολύ αεράτη -σχεδόν καλοκαιρινή- εκδοχή του ‘Μαλάκα΄

(…εδώ παρατηρούμε τη λεπτομέρεια στην έκφραση, την αέρινη κίνηση της λέξης, το ανάλαφρο βάδισμα του νοήματος. Συνοδεύεται απαραιτήτως από τρυφερές βοηθητικές λέξεις όπως «τράβα γραμήσου» και «τουρλοκωλιάσου μη σε πάρει ο Διάολος». Θα φορεθεί πολύ φέτος το καλοκαίρι σε μπαράκια, κωλάδικα και Μπ(λι)ά(χ)λουξ)

2) Παντοφλερ
Κινέζος γιγαντόσωμος νάνος με ειδικό μοντούλ για extended undercover σαγιονάρες και hobby την αναθεώρηση του συντάγματος επι χούντας.

(φαντάσου τι πρέπει να είχε πάρει ο δημιουργός – που στο διάολο φυτρώνει τέτοιας ποιότητας χόρτο να τρέξω;; )

3) Κώλος
κώλος σημαίνει τελείως μουνί.

(και αντιστοίχος φαντάζομαι, μουνί σημαίνει τελείως κώλος. Είδες βρε παιδί μου, κύκλος η ζωή! )

4) Ψευτομαλακίζομαι
Ενδιάμεσο στάδιο ανάπαυσης έιτε μετα το πέρας παρατεταμένης εργασίας, είτε λόγω ελειψης ενδιαφέροντος προς την εργασία αυτή, είτε κατα την διαδικασία «πσολινγκ». Παρατηρείται όμως πάντοτε κατά την προσπάθεια επιλογής πετσέτας Μπομπ Σφουγγαράκης με βέλτιστο σκίτσο που εμπεριέχει και Πάτρικ.

(μετά από αυτή την επεξήγηση, νομίζω πως μπορώ να πεθάνω νιώθοντας πως τα έζησα, τα είδα και τα άκουσα όλα! Μα όλα!)

5) Ζαμπόν
Βγαίνει από το ζα το οποίο βγαίνει από το πρέζα.

(Αυτό τώρα, ή βγάζει όντως νόημα ή εγώ πρέπει να κόψω τα βαριά – μπα, θα βγάζει νόημα :p)

6) Τυρόπιτας
Τύπος χωμένος στο μουνί της γκόμενας μέχρι το λαιμό. Αλλιώς και σκαλτσόνας ή πεϊνιρλής.

( ή σκαλοπίνιας, ή πίτσας, ή σπανακόπιτας… )

7) Κωλιάζω
Όταν έχεις πιει τον κώλο σου είτε απο ουσίες είτε απο ξύδια μα περισσότερο απο ουσίες και έχεις γίνει ένα με το πάτωμα.

(LoL… μήπως να κόψω το Nam3l3ss να το κάνω Koliasmenos; )

8 ) Τυρόχλα
Άσχημη, άκομψη, υπέρβαρη κοπέλα, συνήθως με ακμή.

(LOL)

9) Σκαλά
Συνδυασμός των λέξεων σκατά + καλά. Τροπικό επίρρημα που χρησιμοποιείται όταν τα πράγματα δεν είναι ούτε καλά, ούτε κακά.

(Ολά Σκαλά! Πάντα Σκαλά)

10) Πουτσοσπορά
Συνώνυμη έκφραση του αρχιδόκαμπος και πουτσοχώραφο, αλλά δίνει περισσότερο έκφραση στα πρόσωπα παρά στο μέρος.

(Αυτό είναι το σωστό! Να υπάρχει έκφραση για το μέρος, αλλά να υπάρχει και άλλη ξεχωριστή για τα πρόσωπα. Ή τα μιλάμε ή δεν τα μιλάμε!)

11) Υποφρικιό
Άτομο που φλερτάρει με την αισθητική των φρικιών, χωρίς να την υιοθετεί πλήρως.

(παραλλαγή: Cyberφρίκιο – το blogοφρικιό)

12) Αχρίδι
Το αρχίδι σε πιο light κατάσταση.

(0 ή 2% ?? )

13) Ρόφτυμα
Ο καφές που σερβίρεται σε σταθμούς ΚΤΕΛ, καράβια κ.λπ.

(Εδώ δε μιλάμε για slang! Μιλάμε για καταγγελία!)

14) Ζεβουαζιόν
Δηλώνει κατάσταση, ενίοτε και άτομο, που ενώ δε σε ξέρει θα πιει τον καφέ σου, θα κάνει απ’τα τσιγάρα σου, θα σου σηκώσει το τηλέφωνο κλπ κλπ. Η κατάσταση δηλώνει τζαμπέ και χαλαρά μαζί.

(Έχω καεί εγώ από ζεβουαζιόν άτομα… Να καπνίζεις και να χάνεις το τσιγάρο σου όπως είναι αναμμένο. Πώς στο διάλο το κάνουν!! Είναι τέχνη, τι να πεις!)

15) Σάπινγκ
Η κατάσταση σαπίλας, σήψης, αποσύνθεσης. Προκύπτει απ’ το σαπίζω και την κατάληξη ing του αγγλικού γερούνδιου. Στα αγγλικά θα γραφόταν sapping.

(Νο comments!)