War of the Blogs: Episode 1

30 07 2007

Δεν ξέρω γιατί αλλά τις τελευταίες μέρες παρατηρώ μια «ένταση» στα blogs. Δεν αποδίδεται κάπου συγκεκριμένα, ούτε και νομίζω προσωπικά πως οφείλεται κάπου…απλά υπάρχει. Τη νιώθεις στα posts, στα λόγια των bloggers, στους τίτλους των κειμένων, στις ερωτήσεις που τίθονται…παντού.

Διαβάζοντας προχτές ένα πολύ αγαπημένο blog (και συγκεκριμένα της Bliss), του οποίου η ιδιοκτήτρια αναρωτιόταν πότε γέμισε τόσο ασφυκτικά η ελληνική blogόσφαιρα από κόσμο που μιλάει χωρίς να λέει απολύτως τίποτα και πότε έγινε το blogging κάτι τόσο τυποποιημένο και, τελικά, ανούσιο.

Συμφωνώ σε πολλά από αυτά που λέει και περισσότερο απ’ όλα γουστάρω τον τρόπο που τα λέει. Από την άλλη τα blogs είναι ένα κομμάτι σου: αν είσαι βαρετός, ανούσιος, γκρινιάρης και μονόχνωτος στην πραγματική ζωή, γιατί και πώς να είναι κάπως αλλιώς το blog σου; Αν δεν έχεις τίποτα να πεις γιατί να περιμένει κανείς πως θα το γράψεις;

Τώρα, γιατί κάποιος που δεν έχει να γράψει τίποτα, να γράφει;; Καλή ερώτηση… Ίσως γιατί είναι μόδα. Ίσως γιατί είναι μια προσπάθεια να νιώσουν και εκείνοι πως κάτι έχουν να πουν. Ίσως γιατί ο κόσμος των blogs, όπως και ο πραγματικός, χρειάζεται όλα τα είδη ανθρώπων για να επιβιώσει. Και αυτούς που μπορούν να προσφέρουν και αυτούς που αδυνατούν.

Να σας πω ποιούς παραδέχομαι και γουστάρω απίστευτα εγώ; Αυτούς που μιλάνε ίσα και σταράτα στα blog τους. Που ρίχνουν την ψυχή τους στα πλήκτρα και φωτίζουν τις σκέψεις τους στην οθόνη, στολίζοντας τα λόγια τους με εικόνες και μουσικές. Δεν έχει σημασία αν αυτά που έχουν να πουν με αφορούν ή με ενδιαφέρουν, άμεσα. Μονάχα να λένε αυτά που πραγματικά νιώθουν, γουστάρουν, φοβούνται, ελπίζουν και θυμούνται. Άλλωστε θεωρώ πως είναι τουλάχιστον ηλίθιο να κρύβεσαι πίσω από τεράστια ψέματα σε ένα χώρο που είναι πραγματικά μονάχα δικός σου.

Τι είναι για μένα ένα blog; Μμμμ… είναι ένας χώρος που μπορείς να μιλάς ελεύθερα. Πέρα από τα «δεν κάνει» και τα «μην τα λες αυτά» του κόσμου που σε ξέρει… Ένας χώρος που γουστάρεις και θέλεις να ξεγυμνώνεις την ψυχή και το μυαλό σου. Ένα μέρος για να μοιράζεσαι τη δική σου κοσμοθεωρία, τους φόβους και τα άγχη σου. Ένας χώρος για να γράφεις τις μεγαλύτερες ελπίδες και τις πιο βαθειά ριζωμένες σου αναμνήσεις. Χωρίς όρια. Χωρίς πρέπει και μη.

Όταν ξεκίνησα το blog αυτό, ήθελα να γράψω για μένα και τον κόσμο (μου). Γι’ αυτά που με πονάνε, αυτά για τα οποία εύχομαι στα μεγαλύτερα μεθύσια μου, αυτά που θυμάμαι και αγαπάω, που βλέπω γύρω μου, τις σκέψεις και τις αγωνίες μου. Δεν ξέρω πόσο τα κατάφερα ή πόσους αφορούν αυτά που γράφω, αλλά 70+ posts αργότερα, το blogging είναι το πιο γνήσιο και αποδοτικό group therapy για μένα και δεν το αλλάζω με τίποτα…

Είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό που συμβαίνει με τα blogs. Για μια ακόμα φορά η φύση του ανθρώπου «μετάλλαξε» μια αρχική ύλη σε κάτι διαφορετικό, πότε γαμάτο και πότε γάμησέ το. Το μόνο που με στεναχωρεί είναι όταν βλέπω τυποποιημένα blogs. Όταν γράφεις την ιστορία σου, φρόντισε ο χώρος που τη γράφεις να μη μοιάζει με χιλιάδες άλλους πανομοιότυπους χώρους. Άλλαξε τον. Δώσε του το δικό σου φως και χρώμα.

Δε θέλω καν να σχολιάσω κάποιους χρήστες που μπαίνουν και βρίζουν σε ξένα blogs. Δεν το θεωρώ μόνο άνανδρο και γελοίο, αλλά και ανούσιο και ντροπιαστικό ακόμα για να ασχοληθώ με αυτό: πόσο loser πρέπει να είσαι για να βρίζεις και να προσβάλεις τις σκέψεις του άλλου, όποιες και αν είναι αυτές;

Το blogging είναι δώρο το Θεού του Internet στα messed-up παιδιά του (δηλ. εμάς).
Είναι ο τρόπος μας να ενωνόμαστε, να μιλάμε και να μοιραζόμαστε.
Μην αφήνετε κανέναν να μας το χαλάσει, παίδες.

In Blogs we trust!!

Think. Provoke. Stay Alert. And write. Always write.

Nam3l3ss

————————————————————————-

Music to listen to while surfing your favorite blogs:

Christopher Cross – Sailing (Sailing/ Takes me away/ To where I’ve always heard it could be/ Just a dream and the wind to carry me/ And soon I will be free… )

Tracey Thorn – Grand Canyon ( Down among the heretics, the losers, and the saints/ You are here amongst your own/ You’ve come home… )

Alanis Morissette – Ironic (iTunes Sessions) ( Well life has a funny way/ of sneaking up on you/ when you think everything’s okay/ and everything’s going right/ And life has a funny way/ of helping you out/ when you think everything’s gone wrong/ and everything blows up in your face… )

Sia – Don’t Bring Me Down ( Your face becomes the sun/ and i’m addicted to the joy/ that the little things,/ those little things/ the little things they bring… )