(Παλιο)Φιλοι

18 07 2007

Τι κάνεις όταν το παρελθόν σου χτυπάει την πόρτα;

Την ανοίγεις ή κάνεις πως λείπεις ελπίζοντας να μην κάνεις τη λάθος κίνηση;

Ένας φίλος μου έστειλε απόψε μήνυμα, μετά από «σιγή» περίπου 9 μηνών. Για την ακρίβεια, ο εν λόγω φίλος, είναι ο πρώην κολλητός μου. Ένας άνθρωπος μαζί με τον οποίο περάσαμε πανελλήνιες, διακοπές, πρώτους έρωτες, πρώτες απογοητεύσεις και που κάποτε θεωρούσαμε πως όταν το σχολείο τελειώσει θα μέναμε μαζί για να ζήσουμε τις κραιπάλες, τα γκομενιλίκια και τις μαλακίες μας στο έσχατο σημείο, Need I say that nothing actually came true in the end?

Η παρέα μου διαλύθηκε ένα χρόνο πριν. Έκτοτε είμαστε «ο καθένας για την πάρτη του». Εκείνος ήταν ένα από τα δύο άτομα που έφταιγαν για την διάλυση της παρέας και «αυτο-εξορίστηκε» στην πόλη που πέρασε, γνωρίζοντας προφανώς πως τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο εδώ, όταν έχοντας κάνει τη μαλακία, κανείς πλέον δε σε εμπιστεύεται αρκετά για να σε αποζητήσει.

Η αλήθεια είναι πως μου έλειψε. Τα ξενύχτια, τα ποτά, οι γκομενοκαταστάσεις που σκαρώναμε μαζί, τα κορίτσια για τα οποία συζητάγαμε και τρώγαμε ώρες από τη ζωή μας, τα προβλήματα, οι μαλακίες και οι βόλτες μας. Μήνες τώρα αναρωτιόμουν αν θα τον ξαναέβλεπα ποτέ, αν θα αποφάσιζε να γυρίσει από την προσωπική του εξορία και αν θα μπορούσαμε να ξαναβγούμε για να ζήσουμε (ένα μέρος έστω) της πλάκας που κάναμε όταν ήμασταν κάποτε κολλητοί.

Χθες, στην πιο άκυρη στιγμή της ημέρας, μου έστειλε ένα μήνυμα λέγοντάς μου πως γύρισε και πως αν και εγώ θέλω, να κανονίσουμε να βγούμε.

Και ξαναρωτάω;

Ain’t life frickin’ funny?

Πάνω που ξεγράφεις έναν άνθρωπο από τη ζωή σου και τον βάζεις στο κουτί με τις παιδικές σου αναμνήσεις, ψηλά στην ντουλάπα μπαίνεις στο εξής δίλλημα:

Προχωράς στη ζωή σου σαν να μην έγινε τίποτα, σαν να μην έλαβες κανένα μήνυμα ή γυρνάς στο παρελθόν για να κλείσεις (ή να ξανανοίξεις) παλιούς λογαριασμούς που στην ουσία δεν έκλεισαν ποτέ από μόνοι τους; Μήπως τελικά, για να προχωρήσεις μπροστά, το μόνο που χρειάζεται είναι ένα βήμα πίσω, για να θυμηθείς και να ξαναζήσεις; Για να κρίνεις και να αποφασίσεις;

Χαίρομαι που έστειλε. Ακόμα και αν δεν ξέρω αν τελικά θα ξαναβρεθούμε, τουλάχιστον ξέρω πως είναι καλά. Και ακόμα και αν εκείνος είναι μια από τις αιτίες για τις πληγές που άνοιξαν σε μια ολόκληρη παρέα, δεν παύει να είναι ένας από τους ανθρώπους μαζί με τους οποίους ονειρεύτηκα το τώρα και το μετά, όταν και τα δύο αποτελούσαν μακρινό μέλλον.

Now…what the hell do I do?

———————————————–

Music to count your remaining friends to:

(sorry για το rapidshare – το fileden δε δούλευε)

Placebo – Space Monkey ( We’re sown together/ she’s born to mesmer/Beside, astride her/ I die inside her/ It’s far too sacred/ don’t ever fake it/ and don’t and don’t/ and don’t let me down/ like you let me down before… )

Oasis – Go Let It Out ( I’m going leaving this city/ I’m goin drivin’ outta town/ You’re comin’ with me/ the right time is always now/ Go let it out, Go let it in, Go let it out… )

Alanis Morissette – King of Pain (Unplugged) (I have stood here before/ inside the pouring rain/ With the world turning circles/ running round my brain/ guess I’m always hoping that you’ll end this reign/ But its my destiny/ to be the king of pain… )