Η Θεωρία των Μαγικών Φασολιών

15 07 2007

Τα «Φιλαράκια» ήταν κάτι περισσότερο από μια σειρά.Ήτανε μια pop κουλτούρα, μια σειρά πρότυπο, ένας ύμνος στη φιλία και ένα non stop δρομολόγιο από το γέλιο στο δάκρυ και για τα 20 (και αργότερα 30) λεπτά του κάθε επεισοδίου.

Αλλά κυρίως, ήταν μια σειρά γεμάτη μηνύματα.

Ένα από αυτά το οποίο σκεφτόμουν πολύ αυτές τις μέρες, είχε ειπωθεί σε ένα από τα πρώτα επεισόδια της σειράς, αναφερόμενη στο σχέδιο το οποίο ακολουθείς στη ζωή σου και στις δυνατότητες που μπορεί και θα σου φέρει το μέλλον, η Rachel είχε πει μια απλή, η οποία με την πρώτη ματιά μπορεί να φαίνεται ακόμα και αστεία, αλλά στην πραγματικότητα, απίστευτα σοφή φράση.

Όλη η σοφία της απορίας της Rachel συνοψίζεται στην εξής πρόταση:

«What if we don’t get magic beans? I mean, what if all we’ve got are.. beans?»

Η σκέψη αυτή με τυραννάει πολλές μέρες τώρα. Ειλικρινά, αν στη ζωή μας, στην οποία θεωρούμε δεδομένο ότι κάποια στιγμή θα βρούμε το θησαυρό στο τέλους του ουράνιου τόξου, ότι θα κερδίσουμε τη μάχη με το δράκο και ότι τα φασόλια μας θα είναι όντως τα μαγικά φασόλια του Jack, το μόνο που βρούμε είναι χρωματιστά γυαλιά, αθάνατους δράκους και απλά φασόλια, τότε τι γίνεται;

Ας μεταφράσω τώρα την παραπάνω απορία:

Τι γίνεται αν δεν υπάρχει «happy ever after» στη δική μας ζωή; Τι γίνεται όταν συνειδητοποιείς πως η ζωή σου οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια χιλιοστού εκεί που μισείς περισσότερο; Τι γίνεται όταν η μαγική φασολιά είναι, τελικά, απλά ένας ακόμα μύθος που σου μαθαίνουν για να συνεχίσεις να ζεις; Και κυρίως πότε ξεκαθαρίζει το θολό τοπίο και αρχίζουν τα πράγματα στη ζωή σου (ή η ίδια η ζωή σου) να βγάζει επιτέλους κάποιο νόημα;

Δεν είχα ποτέ «πλάνο» στη ζωή μου. Ή μάλλον… λέω ψέματα. Το μοναδικό πλάνο που είχα καταστράφηκε με τόσο βίαιο τρόπο που πλέον κάθε προσπάθεια δημιουργίας καινούργιου μου φαίνεται ανούσια αφού στο τέλος και αυτό θα καεί στις φλόγες ενός χαμού, ενός χωρισμού, μιας αδύναμης στιγμής.

Υπάρχουν μέρες που κινούμαι μηχανικά. Ντύνομαι, πλένομαι, πηγαίνω στη δουλειά ή στη σχολή, μιλάω και γελάω με τον κόσμο, προσποιούμαι την πλειοψηφία των ανθρώπινων συναισθημάτων και προχωράω σαν καλοπρογραμματισμένο ρομπότ ανάμεσα στα δεκάδες ανθρωπόμορφα ρομπότ που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Σταματάω στη μέση του δρόμου και αναρωτιέμαι ειλικρινά, ποια δύναμη με κινεί, τι έχω να περιμένω και γιατί ελπίζω στη δύναμη αλλαγής της επόμενης μέρας, αφού δεν προσμένω να μου φέρει κάτι διαφορετικό από την επόμενη, τουλάχιστον όχι κάτι που να με κάνει να θέλω να δω την μεθεπόμενη μέρα. Δε ζητάω πολλά. Δεν προσμένω έναν αιώνα ευτυχίας, χρειάζομαι απλά μερικές στιγμές για να μπορώ να προχωρήσω. Είμαι ρεαλιστής. Ωστόσο, δε θεωρώ παράλογο το να νιώθω χαμένος. Όχι, δεν το θεωρώ ούτε παράλογ, ούτε εγωιστικό.

Θέλω να παλεύω για κάτι και το μόνο που ζητάω είναι να μάθω για τι παλεύω, ποιά κρυφή ελπίδα και ποιός προορισμός με περιμένει στο τέλος του ταξιδιού. Θέλω να ξέρω γιατί βγήκα στο δρόμο και προς τα που πηγαίνω, για να δικαιολογήσω στον εαυτό μου τις μηχανικές κινήσεις μου και όλα αυτά που κάνω χωρίς να ξέρω ή να ψάχνω το γιατί. Θέλω να μάθω, αν πρέπει ή όχι να συνεχίζω την προσπάθεια ή αν απλά η ζωή μας είναι σαν τον δρόμο που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ σου: μπορείς να οδηγήσεις σ’ αυτόν, να κάνεις ολόκληρα χιλιόμετρα και να ξοδέψεις ώρες που δε θα ξαναβρείς ποτέ, ανεχόμενος το μποτιλιάρισμα και τις υποχρεωτικές στροφές, χωρίς κανείς να εγγυάται πως θα σε βγάλει εκεί που θέλεις ή πως ακόμα και όταν φτάσεις εκεί θα καταλάβεις ότι αυτός είναι ο προορισμός σου.

Life’s a bitch. Σου δείχνει το δρόμο και μετά σου κόβει τις γέφυρες. Σου δίνει πολέμους και σου κλέβει τα όπλα. Σε σπρώχνει και σε αφήνει να τρέξεις μόνος σου κόντρα σε αυτά που πονάνε.

Και κανένας δε μπορεί να σου πει τι να κάνεις. Δεν υπάρχει εγχειρίδιο ή σωστός τρόπος, υπάρχει μόνο «ο δικός σου» και «ο δικός μου» τρόπος που μπορεί να είναι τόσο ίδιος αλλά και τόσο διαφορετικός, όπως δύο στάλες της ίδιας βροχής και που δεν τους ξέρουμε μέχρι να αποφασίσουν οι ίδιοι να μας ανακοινώσουν την παρουσία τους.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, δυστυχώς, είναι υπομονή. Υπομονή, περιμένοντας πως θα γυρίσει η παλίρροια και πως θα φανεί ξανά ο δρόμος, πως οι στόχοι σου, ο λόγος ύπαρξής σου και ο πραγματικός σου ρόλος σε αυτόν τον πολυάσχολο και θολό κόσμο θα λάμψει μπροστά σου, σαν την αστραπή στην καταιγίδα.

Και πως τότε, εσύ θα έχεις τα μάτια ανοιχτά για να τον δεις και την καρδιά αρκετά δυνατή για να τον αποδεχτείς.

——————————————————

Music to lose and find your way to

Sia – Numb ( You made me smile today/ You spoke with many voices/ We travelled miles today/ Shared expressions voiceless… )

Craig Armstrong ft. Paul Buchanan – Let’s Go Out Tonight ( Let’s go out tonight/ Where the cars go by/ Where the lights won’t shine/ Tonight… )

Bird York – In The Deep ( In the silence/ all your secrets/ will raise their worried heads/ Well, you can pin yourself back together/ to who you thought you were… )

Blackfield – Pain ( To me nightmare with the devil/ ‘ll go strong, I’ll go strong/ All my friends now try to save me/ What a joke, what a joke… )


Ενέργειες

Πληροφορίες

10 Σχόλια

15 07 2007
Dreamgirl

Πόσες φορές δεν ήταν κάθε κίνηση μηχανική; Πόσες φορές δεν ειπώθηκε το «και τώρα τι»; Απάντηση δεν έχω πάρει που να με έχει καλήψει, αλλά εκεί που δεν περίμενα τίποτα ήρθε κάτι και το χαμόγελο εμφανίστηκε ξανά. Άργησε αλλά ήρθε από εκεί που δεν το περίμενε κανείς. Και πάντα από εκεί έρχετε και πάντα έρχετε, ακόμα και αν αργεί, αν αργεί πολύ… Η μόνη περίπτωση να χάσεις αυτή την ευκαιρία είναι όπως λες και εσύ να έχεις τα μάτια κλειστά…

15 07 2007
zero2one

Πάνω-κάτω τους ίδιους προβληματισμούς είχα και έχω κι εγώ για τη ζωή.

Ξεκίνησα να τα σκέφτομαι όλα αυτά πριν 7 περίπου χρόνια, όταν κάποιος συνάδελφος με ρώτησε το εξής: «Ποιος είναι ο στόχος σου στη ζωή, ποιος ο απώτερος σκοπός, ποιο το πλάνο σου για να τον φτάσεις;» Κι εγώ δεν ήξερα να του απαντήσω…

Δες κι αυτό:

http://zero2one.blogspot.com/2007/06/blog-post_05.html

Είμαι λίγο δογματικός/απόλυτος; Ίσως. Σκέψου όμως πόσο εύκολο είναι να χάσεις το δάσος ψάχνοντας για το δέντρο. Σκέψου ένα ακυβέρνητο καράβι που δεν ξέρει που πάει… Σκέψου επίσης πόση ενέργεια έχουν οι ακτίνες του ήλιου όταν τις μαζέψεις όλες σ’ ένα σημείο…

(Και μια που τα λέω όλα αυτά, είναι μια καλή ευκαιρία να ξανασκεφτώ τα δικά μου σχέδια, τα οποία έχω κάπως παραμελήσει τον τελευταίο καιρό)

Επίσης, η ζωή μπορεί να είναι σκύλα, όμως αυτό θα πρέπει να ωθήσει εμάς να γίνουμε πιο δυνατοί για να την κρατήσουμε από το …λαιμό να μη μας δαγκώσει (-;

~~~

Τέλος, μπόνους στίχοι από ένα αγαπημένο μου τραγουδάκι:

Μάνθος Αρμπελιάς – Αμέρικα

Μες στο ποτήρι το κρασί ο γέροντας κοιτά
σαν πειρατής παλιός αλλάζει την πορεία.
Κάνει γαλέρα την ταβέρνα με πανιά
και κάθε βράδυ λεει την ίδια ιστορία.

«Αύγουστος ήτανε που ανοίξαμε πανιά για την Αμέρικα
ήταν θυμάμαι στην προβλήτα δακρυσμένη η γριά μου μάνα.
Της είχα πει πως θα γυρίσω, δώρα της έταξα
και προσευχόταν στο Θεό
να ΄χω μπονάτσα τον καιρό, γερό να με κρατά…

Σαν κόκκος άμμου, μάνα μου, στον άνεμο σκορπίστηκα
μες στην οδύνη των κυμάτων χρόνια βυθίστηκα
κι όλα τα δώρα που έταξα, έμπλεξα και ξέχασα
σ΄ αγάπες ξωτικές, πλάνες ματιές, γλυκιές σειρήνες.

Μάγισσα η θάλασσα που πάει για την Αμέρικα…
Μάγισσα η θάλασσα που πάει για την Αμέρικα…
Μάγισσα η θάλασσα που πάει για την Αμέρικα…
Μάγισσα η θάλασσα που πάει για την Αμέρικα…

Κι ήρθε ένας Αύγουστος ζεστός που ξαναγύρισα
χωρίς τα νιάτα μου που ξόδεψα στα μακρινά λιμάνια
κανείς δε με περίμενε
κι όσους βαθιά αγάπησα, για πάντα είχανε φύγει…»

Μες στο ποτήρι το κρασί ο γέροντας κοιτά
η νοσταλγία του άφησε δυο δάκρυα μεθυσμένα
το κομπολόι στα χέρια του ζωντάνεψε ξανά
και κάθε βράδυ ίδιο ταξίδι στην ταβέρνα…

15 07 2007
nemo..

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν σκέφτηκα ότι είναι δεδομένο πως κάποια στιγμή θα βρω κάτι στο τέλος της διαδρομής το οποίο θα με κάνει να πω πως άξιζαν τόσα χιλιόμετρα δρόμος.

Και για μένα ο δρόμος της ζωής δεν έχει κάποιο προορισμό προδιαγεγραμμένο. Εσύ οδηγάς. Έστω και χωρίς χάρτη.
Εγώ οδηγάω με την ελπίδα να βγω κάπου. Δεν με νοιάζει που. Δε με νοιάζει. Θέλω να αντιμετωπίσω ο,τι έρθει εμπόδιο στο δρόμο μου και μετά να επουλώσω πληγές ή να καλωσορίσω ό,τι καλό με βρει και μετά όταν φύγει να χαμογελώ, συνεχίζοντας τη πορεία μου.

Την καλύτερη «απάντηση» στα αναπάντητα ερωτήματα σου πιστεύω πως μπορεί να στη δώσει ο Καβάφης μέσα απ΄το ποίημα του Ιθάκη. Στην τελευταία στροφή γράφει:
«Και αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε ξεγέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
Ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθακες τι σημαίνουν.»

Έχω τόσα πολλά να σου γράψω.. Όμως..

Να είσαι καλά..

nemo..

15 07 2007
Nam3l3ss

@ Dreamgirl: Πόσες, αλήθεια; Πόσες φορές δεν νιώσαμε όλοι πως υπάρχουμε απλά για να υπάρχουμε, για να γεμίζουμε μια θέση στον υπερ-πλήρη αυτό κόσμο;

@ zero2one: Διάβασα το post σου και η βασική μου ερώτηση είναι η εξής: Και αν όντως η ζωή μας είναι μια «άσκοπη περιπλάνηση»; Και αν τα όνειρα, είναι απλά ψευδαισθήσεις; Και αν οι στόχοι (ούτε κοντινοί είτε μακρινοί) δεν έρχονται πιο κοντά αλλά αντίθετα, φεύγουν πιο μακριά; Τότε τι;

@ nemo: Παρέθεσες κομμάτι από το πιο αγαπημένο μου ποιήμα (δεν ήταν δύσκολο να μαντέψεις πόσο νιώθω ότι μιλάει για μένα αυτό το ποιήμα, έτσι; ). Ναι, ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του να ζεις είναι το να πέφτεις και να σηκώνεσαι ξανά, το να πληγώνεσαι και μετά να φροντίζεις τις πληγές σου, μόνος σου ή με τη βοήθεια άλλων και όταν οι πληγές επουλωθούν και τα τραύματα κλείσουν εσύ, χαμογελώντας όπως πολύ σωστά λες, να συνεχίσεις το δρόμο σου με μια παραπάνω εμπειρία, κάτι λιγότερο να μάθεις και κάτι περισσότερο για να χρησιμοποιήσεις ως ασπίδα την επόμενη φορά που θα σου επιτεθεί η ζωή.

(Όταν έχεις πολλά να γράψεις να τα γράφεις, οι σκέψεις πρέπει να βγαίνουν από το μυαλό μας γιατί αλλιώς το γεμίζουν και δεν αφήνουν χώρο σε άλλες. Άκου με και εμένα…κάτι ξέρω…;) )

15 07 2007
RaZzMaTaZz

Όσο ψάχνουμε συνέχεια το σκοπό, χάνουμε το μονοπάτι.
Γι’ αυτό την πάτησε ο Anakin.

ΥΓ. Καβάφης; Όχι, ξεβάφεις.

16 07 2007
keimgreek

υπομονηηηηηηη

16 07 2007
starlight

Εγώ έπαψα να πιστεύω πως υπάρχει προορισμός ή σκοπός , ή ευτυχισμένο τέλος. Ο λόγος που με κάνει να προσπαθώ είναι γιατί θέλω να κάνω το δρόμο λίγο πιο ευχάριστο για μένα και τους γύρω μου.

16 07 2007
BLISS

tsekare to blog mou
gia na mh les pws eimai amartwlo plasma

16 07 2007
jirashimosu

Μια φράση θα σου πω (που δεν είναι καν δική μου):

Είχε πει λοιπόν που λες ο συγχωρεμένες ο Paul Valery:

«Γεννήθηκα πολλοί και θα πεθάνω ένας»

που πάει να πει, ότι δεν έχει σημασία πόσες ευκαιρίες πιστεύεις οτι χάνεις στη ζωή από τα όνειρα που δεν πραγματοποίησες… Σημασία έχει ότι στην πορεία, πετώντας τα ενδεχόμενα ένα ένα βρίσκεις σταδιακά ποιος είσαι…

Δεν είναι σημαντικό να ξέρεις οτι κάποια στιγμή θα σταθείς απέναντι στο απόλυτο εσύ και θα σου πει ένα «χαίρω πολυ, χαρηκα που με βρήκες επιτέλους;»

16 07 2007
Nam3l3ss

@ Razz: Ναι, αλλά τουλάχιστον αυτός είχε την Force που θα μπορούσε να ελπίζει ότι θα τον βοηθήσει. Εμείς τι διάολο έχουμε;

ΥΓ: Μπααα… τα βάφεις.

@ keimgreek: Κάνω και τίποτα άλλο;

@ starlight: Σωστή και αυτή η άποψη. Άλλωστε αν το αφήσουμε να μας πάρει από κάτω, ούτε τον δρόμο θα χαρούμε ούτε τους συνοδοιπόρους μας.

@ Bliss: Αμαρτία erased. Go now, my child, and try not to sin anymore 😉

YΓ: Πού είναι η Βερενίκη;;

@ jirashimosu: Έχεις δίκιο. Η ζωή είναι μια σειρά από πόρτες. Κλείνοντας μία, ανοίγεις μια άλλη. Ας ελπίζουμε μόνο πως δεν κλείνουμε τις λάθος πόρτες και πως στο τέλος της μέρας μας, θα μπούμε «σπίτι» μας και θα πούμε «Αυτό ήταν, μεγάλε. Τώρα είσαι σπίτι. Και δεν πάει στο διάολο η κούραση μέχρι να φτάσεις εδώ. It was all worth it…»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: