War of the Blogs: Episode 1

30 07 2007

Δεν ξέρω γιατί αλλά τις τελευταίες μέρες παρατηρώ μια «ένταση» στα blogs. Δεν αποδίδεται κάπου συγκεκριμένα, ούτε και νομίζω προσωπικά πως οφείλεται κάπου…απλά υπάρχει. Τη νιώθεις στα posts, στα λόγια των bloggers, στους τίτλους των κειμένων, στις ερωτήσεις που τίθονται…παντού.

Διαβάζοντας προχτές ένα πολύ αγαπημένο blog (και συγκεκριμένα της Bliss), του οποίου η ιδιοκτήτρια αναρωτιόταν πότε γέμισε τόσο ασφυκτικά η ελληνική blogόσφαιρα από κόσμο που μιλάει χωρίς να λέει απολύτως τίποτα και πότε έγινε το blogging κάτι τόσο τυποποιημένο και, τελικά, ανούσιο.

Συμφωνώ σε πολλά από αυτά που λέει και περισσότερο απ’ όλα γουστάρω τον τρόπο που τα λέει. Από την άλλη τα blogs είναι ένα κομμάτι σου: αν είσαι βαρετός, ανούσιος, γκρινιάρης και μονόχνωτος στην πραγματική ζωή, γιατί και πώς να είναι κάπως αλλιώς το blog σου; Αν δεν έχεις τίποτα να πεις γιατί να περιμένει κανείς πως θα το γράψεις;

Τώρα, γιατί κάποιος που δεν έχει να γράψει τίποτα, να γράφει;; Καλή ερώτηση… Ίσως γιατί είναι μόδα. Ίσως γιατί είναι μια προσπάθεια να νιώσουν και εκείνοι πως κάτι έχουν να πουν. Ίσως γιατί ο κόσμος των blogs, όπως και ο πραγματικός, χρειάζεται όλα τα είδη ανθρώπων για να επιβιώσει. Και αυτούς που μπορούν να προσφέρουν και αυτούς που αδυνατούν.

Να σας πω ποιούς παραδέχομαι και γουστάρω απίστευτα εγώ; Αυτούς που μιλάνε ίσα και σταράτα στα blog τους. Που ρίχνουν την ψυχή τους στα πλήκτρα και φωτίζουν τις σκέψεις τους στην οθόνη, στολίζοντας τα λόγια τους με εικόνες και μουσικές. Δεν έχει σημασία αν αυτά που έχουν να πουν με αφορούν ή με ενδιαφέρουν, άμεσα. Μονάχα να λένε αυτά που πραγματικά νιώθουν, γουστάρουν, φοβούνται, ελπίζουν και θυμούνται. Άλλωστε θεωρώ πως είναι τουλάχιστον ηλίθιο να κρύβεσαι πίσω από τεράστια ψέματα σε ένα χώρο που είναι πραγματικά μονάχα δικός σου.

Τι είναι για μένα ένα blog; Μμμμ… είναι ένας χώρος που μπορείς να μιλάς ελεύθερα. Πέρα από τα «δεν κάνει» και τα «μην τα λες αυτά» του κόσμου που σε ξέρει… Ένας χώρος που γουστάρεις και θέλεις να ξεγυμνώνεις την ψυχή και το μυαλό σου. Ένα μέρος για να μοιράζεσαι τη δική σου κοσμοθεωρία, τους φόβους και τα άγχη σου. Ένας χώρος για να γράφεις τις μεγαλύτερες ελπίδες και τις πιο βαθειά ριζωμένες σου αναμνήσεις. Χωρίς όρια. Χωρίς πρέπει και μη.

Όταν ξεκίνησα το blog αυτό, ήθελα να γράψω για μένα και τον κόσμο (μου). Γι’ αυτά που με πονάνε, αυτά για τα οποία εύχομαι στα μεγαλύτερα μεθύσια μου, αυτά που θυμάμαι και αγαπάω, που βλέπω γύρω μου, τις σκέψεις και τις αγωνίες μου. Δεν ξέρω πόσο τα κατάφερα ή πόσους αφορούν αυτά που γράφω, αλλά 70+ posts αργότερα, το blogging είναι το πιο γνήσιο και αποδοτικό group therapy για μένα και δεν το αλλάζω με τίποτα…

Είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό που συμβαίνει με τα blogs. Για μια ακόμα φορά η φύση του ανθρώπου «μετάλλαξε» μια αρχική ύλη σε κάτι διαφορετικό, πότε γαμάτο και πότε γάμησέ το. Το μόνο που με στεναχωρεί είναι όταν βλέπω τυποποιημένα blogs. Όταν γράφεις την ιστορία σου, φρόντισε ο χώρος που τη γράφεις να μη μοιάζει με χιλιάδες άλλους πανομοιότυπους χώρους. Άλλαξε τον. Δώσε του το δικό σου φως και χρώμα.

Δε θέλω καν να σχολιάσω κάποιους χρήστες που μπαίνουν και βρίζουν σε ξένα blogs. Δεν το θεωρώ μόνο άνανδρο και γελοίο, αλλά και ανούσιο και ντροπιαστικό ακόμα για να ασχοληθώ με αυτό: πόσο loser πρέπει να είσαι για να βρίζεις και να προσβάλεις τις σκέψεις του άλλου, όποιες και αν είναι αυτές;

Το blogging είναι δώρο το Θεού του Internet στα messed-up παιδιά του (δηλ. εμάς).
Είναι ο τρόπος μας να ενωνόμαστε, να μιλάμε και να μοιραζόμαστε.
Μην αφήνετε κανέναν να μας το χαλάσει, παίδες.

In Blogs we trust!!

Think. Provoke. Stay Alert. And write. Always write.

Nam3l3ss

————————————————————————-

Music to listen to while surfing your favorite blogs:

Christopher Cross – Sailing (Sailing/ Takes me away/ To where I’ve always heard it could be/ Just a dream and the wind to carry me/ And soon I will be free… )

Tracey Thorn – Grand Canyon ( Down among the heretics, the losers, and the saints/ You are here amongst your own/ You’ve come home… )

Alanis Morissette – Ironic (iTunes Sessions) ( Well life has a funny way/ of sneaking up on you/ when you think everything’s okay/ and everything’s going right/ And life has a funny way/ of helping you out/ when you think everything’s gone wrong/ and everything blows up in your face… )

Sia – Don’t Bring Me Down ( Your face becomes the sun/ and i’m addicted to the joy/ that the little things,/ those little things/ the little things they bring… )





Unsent

28 07 2007

Αγαπητή Εσύ,

Σε είδα πάλι προχτές στο τρένο. Σα φάντασμα, ταξιδεύεις ανάμεσα στη σκέψη και την καρδιά μου. Δε σου μίλησα φυσικά, γιατί ήξερα πως δεν μπορεί να είσαι εσύ. Ήταν απλά κάποια που σου έμοιαζε, κάποια που φευγαλέα μου θύμισε τη γλυκιά μορφή σου. Κάποια που δεν με ξέρει, δε μου μίλησε ποτέ, δε με αγκάλιασε, δε με συμβούλεψε και δε με έκανε να γελάσω όπως εσύ, αλλά κατάφερε για μια μονάχα στιγμή να μου ανοίξει και πάλι για λίγο την πληγή που άφησες εσύ πίσω σου όταν έφυγες.

Δε σου γράφω για να το διαβάσεις. Σου γράφω ακριβώς επειδή ξέρω πως δεν πρόκειται ποτέ να το διαβάσεις. Δε θα σου έγραφα ποτέ ξέροντας πως μπορεί να δεις αυτές τις λέξεις. Δε θα σου έγραφα ποτέ γνωρίζοντας πως κάτι που θα έκανα εγώ θα μπορούσε να σε στενοχωρήσει.

Σου γράφω απλά γιατί πρέπει. Είναι το μόνο που ξέρω και μπορώ να κάνω για να αδειάσω το μυαλό μου. Δεν έχω άλλη διέξοδο. Είναι το μόνο χαρτί που μπορώ να παίξει, σε ένα παιχνίδι από καιρό στημένο εναντίον μας. Βαρέθηκα να ψάχνω και να ρωτάω. Βαρέθηκα να θυμώνω και να μετανιώνω. Κουράστηκα να παλεύω και να μην ξέρω ποτέ το γιατί. Απελπίστηκα να ζητάω απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν ξέρω αν είναι καν εκεί.

Υπάρχουν μέρες που απλά δεν ξέρω γιατί συνεχίζω. Δε βρίσκω νόημα σε κανέναν και σε τίποτα γύρω μου και όμως τα κάνω όλα ξανά και ξανά, ελπίζοντας πως κάποια στιγμή τα κομμάτια μου θα μπουν ξανά στη θέση τους και ότι θα ξεκινήσω επιτέλους να αναπνέω χωρίς τη μηχανική υποστήριξη που προσφέρει η ελπίδα. Ίσως πάλι, να συνεχίζω στα ίδια γιατί έτσι σε θυμάμαι ακόμα πιο πολύ. Μπορεί όλα όσα κάνουν να έχουν για βάση τους τη δική σου ύπαρξη. Μπορεί το δικό μου κομμάτι στον κόσμο να κρύβεται στις αναμνήσεις μου από εσένα και γι’αυτό να μου είναι τόσο δύσκολο να απαγκιστρωθώ από αυτές. Δεν ξέρω. Ώρες-ώρες, δε θέλω και να ξέρω.

Να σου πω ένα μυστικό; Να σου πω μια αλήθεια που κρύβεται στον πυρήνα της ανθρώπινης καρδιάς; Παίζει πολύ μοναξιά. Το βράδυ όταν κοπάσουν τα γέλια, οι ατέλειωτες διαδρομές από και προς τη δουλειά, η σιωπή, η αγωνία μήπως και τελικά το αύριο δεν αποδειχθεί καλύτερο του σήμερα…. σε όλα παντού και πάντα αφεντεύει η μοναξιά. Είναι γελοίο το πόσο μόνος μπορεί να νιώθεις ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους. Είναι πραγματικά γελοίο. Η μοναξιά είναι μικρόβιο. Ξέρει να κρύβεται καλά και όταν σε βρει αδύναμο σε χτυπάει τόσο δυνατά που νιώθεις ανίκανος να αντιδράσεις. Και το χειρότερο είναι πως το συγκεκριμένο μικρόβιο δεν μπορεί να απομακρυνθεί: είναι βαθιά ριζωμένο μέσα σου. Λένε πως ο άνθρωπος, γεννιέται και πεθαίνει μόνος. Λάθος. Ο άνθρωπος γεννιέται, ζει και πεθαίνει μόνος, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες μοναξιές.

Μου έχεις λείψει. Πολύ. Αλλά τι σημασία έχει, σωστά; Ξέρουμε και οι δυο πως δεν υπάρχει λύση στο πρόβλημα μας, πως δεν μπορούμε να προστατεύσουμε τις πληγές μας. Μονάχα να τις περιποιούμαστε όταν αυτές αρχίζουν να ματώνουν.

Το πρωί θα είμαι και πάλι μόνος, παρέα με ότι έχει απομείνει από εμένα, εσένα και τα θρύψαλλα του κόσμου. Ένα συνοθύλευμα ζωών στο ξημέρωμα νέας μέρας.

Καλημέρα.

Σ’ αγαπώ





Quick Rhetorical Question…

20 07 2007

Πότε μπορείς να είσαι σίγουρος πως ξέρεις τους φίλους σου;;

Οταν 10 μήνες μετά την τελευταία φορά που τους είδες, η ενστικτώδης απάντηση στην κλασσική, ice-breaking ερώτηση «τι νέα;«, παραμένει ακόμα «όπως τα ξέρεις, μωρέ» με την ίδια φυσικότητα και ρουτινο-βαρεμάρα που η ίδια απάντηση δινόταν και όταν βλεπόσασταν 10 μέρες τη βδομάδα.

(Either that, or your friends are great big losers… lol)





(Παλιο)Φιλοι

18 07 2007

Τι κάνεις όταν το παρελθόν σου χτυπάει την πόρτα;

Την ανοίγεις ή κάνεις πως λείπεις ελπίζοντας να μην κάνεις τη λάθος κίνηση;

Ένας φίλος μου έστειλε απόψε μήνυμα, μετά από «σιγή» περίπου 9 μηνών. Για την ακρίβεια, ο εν λόγω φίλος, είναι ο πρώην κολλητός μου. Ένας άνθρωπος μαζί με τον οποίο περάσαμε πανελλήνιες, διακοπές, πρώτους έρωτες, πρώτες απογοητεύσεις και που κάποτε θεωρούσαμε πως όταν το σχολείο τελειώσει θα μέναμε μαζί για να ζήσουμε τις κραιπάλες, τα γκομενιλίκια και τις μαλακίες μας στο έσχατο σημείο, Need I say that nothing actually came true in the end?

Η παρέα μου διαλύθηκε ένα χρόνο πριν. Έκτοτε είμαστε «ο καθένας για την πάρτη του». Εκείνος ήταν ένα από τα δύο άτομα που έφταιγαν για την διάλυση της παρέας και «αυτο-εξορίστηκε» στην πόλη που πέρασε, γνωρίζοντας προφανώς πως τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο εδώ, όταν έχοντας κάνει τη μαλακία, κανείς πλέον δε σε εμπιστεύεται αρκετά για να σε αποζητήσει.

Η αλήθεια είναι πως μου έλειψε. Τα ξενύχτια, τα ποτά, οι γκομενοκαταστάσεις που σκαρώναμε μαζί, τα κορίτσια για τα οποία συζητάγαμε και τρώγαμε ώρες από τη ζωή μας, τα προβλήματα, οι μαλακίες και οι βόλτες μας. Μήνες τώρα αναρωτιόμουν αν θα τον ξαναέβλεπα ποτέ, αν θα αποφάσιζε να γυρίσει από την προσωπική του εξορία και αν θα μπορούσαμε να ξαναβγούμε για να ζήσουμε (ένα μέρος έστω) της πλάκας που κάναμε όταν ήμασταν κάποτε κολλητοί.

Χθες, στην πιο άκυρη στιγμή της ημέρας, μου έστειλε ένα μήνυμα λέγοντάς μου πως γύρισε και πως αν και εγώ θέλω, να κανονίσουμε να βγούμε.

Και ξαναρωτάω;

Ain’t life frickin’ funny?

Πάνω που ξεγράφεις έναν άνθρωπο από τη ζωή σου και τον βάζεις στο κουτί με τις παιδικές σου αναμνήσεις, ψηλά στην ντουλάπα μπαίνεις στο εξής δίλλημα:

Προχωράς στη ζωή σου σαν να μην έγινε τίποτα, σαν να μην έλαβες κανένα μήνυμα ή γυρνάς στο παρελθόν για να κλείσεις (ή να ξανανοίξεις) παλιούς λογαριασμούς που στην ουσία δεν έκλεισαν ποτέ από μόνοι τους; Μήπως τελικά, για να προχωρήσεις μπροστά, το μόνο που χρειάζεται είναι ένα βήμα πίσω, για να θυμηθείς και να ξαναζήσεις; Για να κρίνεις και να αποφασίσεις;

Χαίρομαι που έστειλε. Ακόμα και αν δεν ξέρω αν τελικά θα ξαναβρεθούμε, τουλάχιστον ξέρω πως είναι καλά. Και ακόμα και αν εκείνος είναι μια από τις αιτίες για τις πληγές που άνοιξαν σε μια ολόκληρη παρέα, δεν παύει να είναι ένας από τους ανθρώπους μαζί με τους οποίους ονειρεύτηκα το τώρα και το μετά, όταν και τα δύο αποτελούσαν μακρινό μέλλον.

Now…what the hell do I do?

———————————————–

Music to count your remaining friends to:

(sorry για το rapidshare – το fileden δε δούλευε)

Placebo – Space Monkey ( We’re sown together/ she’s born to mesmer/Beside, astride her/ I die inside her/ It’s far too sacred/ don’t ever fake it/ and don’t and don’t/ and don’t let me down/ like you let me down before… )

Oasis – Go Let It Out ( I’m going leaving this city/ I’m goin drivin’ outta town/ You’re comin’ with me/ the right time is always now/ Go let it out, Go let it in, Go let it out… )

Alanis Morissette – King of Pain (Unplugged) (I have stood here before/ inside the pouring rain/ With the world turning circles/ running round my brain/ guess I’m always hoping that you’ll end this reign/ But its my destiny/ to be the king of pain… )





Μουσική Μπαλκονιού (Music Special #3)

17 07 2007

Παρατηρώντας τις μέχρι τώρα μουσικές επιλογές μου, τα τραγούδια δηλαδή που σας έχω προτείνει και σας έχω χαρίσει, συνειδητοποιώ πως είναι σχεδόν όλα ξένα. Και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό, αφού όντως το 90% των τραγουδιών που ακούω είναι ξένα.

Δεν την αντέχω τη μιζέρια της ελληνικής μουσικής, που στις περισσότερες περιπτώσεις απονέουν τα τραγούδια. Ωστόσο, σκέφτηκα να φτιάξω το πρώτο μου compilation και νομίζω πως τελικά αυτό θα είναι ακριβώς αντίθετο απ’ ότι είχα σκεφτεί αρχικά: θα είναι εξ ολοκλήρου ελληνικό. Μην περιμένετε βέβαια Πετρέλη και Βίσση. Είπαμε… ελληνικά αλλά όχι τελείως… «τζατζίκι».

Τα παρακάτω τραγούδια είναι το αγαπημένα μου. Τα περισσότερα από αυτά είναι τραγουδισμένα από φωνές που με μια λέξη θα μπορούσες κανείς να περιγράψει ως «γκρινιάρικες» ή κάποιος πιο ευγενικός ως απλά «παραπονιάρικες». Είναι τραγούδια που μου κράτησαν συντροφιά πολλά βράδια, με πήραν από το χέρι και μου απάλυναν για λίγο τον πόνο, με βοήθησαν να βγάλω εις πέρας πολλά δεκάωρο ταξίδια και με πήγαν και με έφεραν αρκετές φορές από τη δουλειά. Φυσικά δεν είναι τα μόνα αγαπημένα μου ελληνικά.

Η συλλογή αυτή έγινε με τη λογική «τι να ακούς ένα καλοκαιρινό βράδυ, παίζοντας χαρτιά στο μπαλκόνι και πίνοντας κρασί». So here it goes:

Music to listen to on a hot, summer night while playing card & drinking wine:

1. Μάνος Χατζιδάκις – Το Βαλς των Χαμένων Ονείρων (εδώ δε χρειάζονται λόγια…)

2. Χάρις Αλεξίου -Μινοράκι (από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια -έτσι βγαίνουν τα τραγούδια μάτια μου/ σε γνωρίζει ο πόνος κι έρχεται κοντά σου…)

3. Δήμητρα Γαλάνη – Άσπρο Περιστέρι (σε ταξιδεύει…)

4. Δημήτρης Παναγόπουλος – Αύρα (…τι όμορφο τραγούδι, πραγματικά είναι σαν αέρας που περνά και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν… )

5. Ελένη Τσαλιγοπούλου – Δε Μας Συγχωρώ (για πάντα καταραμένο να μου θυμίζει Εκείνη, όταν η Ελένη τραγουδά «δε μας συγχωρώ/από φόβο χάσαμε»… )

6. Αρλέτα – Τα Ήσυχα Βράδια (γνωστό και ως «Το Τραγούδι της Ερήμου». Ένα από τα all-time favorite κομμάτια μου, βαθιά ριζωμένο στην καρδιά μου, από πολλούς και διαφορετικούς ερμηνευτές. Εδώ στην original εκτέλεσή του)

7. Χρήστος Θηβαίος – Πόσο Πολύ Σ’ Αγάπησα (…ποτέ δεν θα το μάθεις… )

8. Άλκηστις Πρωτοψάλτη – Η Σωτηρία Της Ψυχής (πόση σοφία μπορεί να χωρέσει σε λίγους στίχους; )

9. Αλκίνοος Ιωαννίδης – Γιατί Δεν Έρχεσαι Ποτέ (Όταν Σε Θέλω) (γιατί;)

10. Ελένη Βιτάλη – Ξαφνικός Έρωτας ( Αφιερωμένο. Ξέρει εκείνη… )

11. Στάθης Δρογώσης & Γιάννης Κότσιρας – Βιαστικό Πουλί Του Νότου ( γλυκό )

12. Νίκος Πορτοκάλογλου & Ελένη Τσαλιγοπούλου – Να Με Προσέχεις ( Απλά πανέμορφο )

13. Παύλος Σιδηρόπουλος – Να Μ’ Αγαπάς (… όσο μπορείς, να μ’ αγαπάς…)

14. Νατάσσα Θεοδωρίδου – Στα Λιμάνια Ανάψανε Φωτίες (Ακούστε το και θα καταλάβετε γιατί αυτό το κομμάτι είναι το μοναδικό αξιόλογο στη δισκογραφία της Νατάσσας «καταζητείται-καταζητείται» Θεωδορίδου. Αφιερωμένο σε μια ψυχή που έφυγε για λιμάνια μακρινά.)

15. Δήμητρα Παπίου – Αυτή η Νύχτα Μένει (…αιώνες παγωμένη…)

16. Ελένη Τσαλιγοπούλου – Δε Θα Φύγω Από ‘Δω (…αν δεν τα χάσω πρώτα όλα. ΟΛΑ… )

17. Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας – Ανόητες Αγάπες (για όλα τα ανόητα φιλιά)

18. Πυξ Λαξ – Μοναξιά Μου Όλα (Μη θυμώσεις, Razz ;). Θεώρησέ το ένα tribute στις πενταήμερες, στα σχολικά μας χρόνια και στα κρυφά τσιγάρα στο προαύλιο)

19. Νίκος Παπάζογλου – Αύγουστος (γιατί το τραγούδι πρέπει να ‘ναι λυπητερό)

20. Παύλος Παυλίδης – Μόχα ( η μουσική σε αυτό το τραγούδι είναι απίστευτη )

There

Τώρα έχετε ένα soundtrack για να κάνει παρέα στον ήχο του ανεμιστήρα, στον ήχο των γέλιων σας, στον ήχο της νύχτας, στον ήχο του καλοκαιριού.

Καλή ακρόαση

😉





Η Θεωρία των Μαγικών Φασολιών

15 07 2007

Τα «Φιλαράκια» ήταν κάτι περισσότερο από μια σειρά.Ήτανε μια pop κουλτούρα, μια σειρά πρότυπο, ένας ύμνος στη φιλία και ένα non stop δρομολόγιο από το γέλιο στο δάκρυ και για τα 20 (και αργότερα 30) λεπτά του κάθε επεισοδίου.

Αλλά κυρίως, ήταν μια σειρά γεμάτη μηνύματα.

Ένα από αυτά το οποίο σκεφτόμουν πολύ αυτές τις μέρες, είχε ειπωθεί σε ένα από τα πρώτα επεισόδια της σειράς, αναφερόμενη στο σχέδιο το οποίο ακολουθείς στη ζωή σου και στις δυνατότητες που μπορεί και θα σου φέρει το μέλλον, η Rachel είχε πει μια απλή, η οποία με την πρώτη ματιά μπορεί να φαίνεται ακόμα και αστεία, αλλά στην πραγματικότητα, απίστευτα σοφή φράση.

Όλη η σοφία της απορίας της Rachel συνοψίζεται στην εξής πρόταση:

«What if we don’t get magic beans? I mean, what if all we’ve got are.. beans?»

Η σκέψη αυτή με τυραννάει πολλές μέρες τώρα. Ειλικρινά, αν στη ζωή μας, στην οποία θεωρούμε δεδομένο ότι κάποια στιγμή θα βρούμε το θησαυρό στο τέλους του ουράνιου τόξου, ότι θα κερδίσουμε τη μάχη με το δράκο και ότι τα φασόλια μας θα είναι όντως τα μαγικά φασόλια του Jack, το μόνο που βρούμε είναι χρωματιστά γυαλιά, αθάνατους δράκους και απλά φασόλια, τότε τι γίνεται;

Ας μεταφράσω τώρα την παραπάνω απορία:

Τι γίνεται αν δεν υπάρχει «happy ever after» στη δική μας ζωή; Τι γίνεται όταν συνειδητοποιείς πως η ζωή σου οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια χιλιοστού εκεί που μισείς περισσότερο; Τι γίνεται όταν η μαγική φασολιά είναι, τελικά, απλά ένας ακόμα μύθος που σου μαθαίνουν για να συνεχίσεις να ζεις; Και κυρίως πότε ξεκαθαρίζει το θολό τοπίο και αρχίζουν τα πράγματα στη ζωή σου (ή η ίδια η ζωή σου) να βγάζει επιτέλους κάποιο νόημα;

Δεν είχα ποτέ «πλάνο» στη ζωή μου. Ή μάλλον… λέω ψέματα. Το μοναδικό πλάνο που είχα καταστράφηκε με τόσο βίαιο τρόπο που πλέον κάθε προσπάθεια δημιουργίας καινούργιου μου φαίνεται ανούσια αφού στο τέλος και αυτό θα καεί στις φλόγες ενός χαμού, ενός χωρισμού, μιας αδύναμης στιγμής.

Υπάρχουν μέρες που κινούμαι μηχανικά. Ντύνομαι, πλένομαι, πηγαίνω στη δουλειά ή στη σχολή, μιλάω και γελάω με τον κόσμο, προσποιούμαι την πλειοψηφία των ανθρώπινων συναισθημάτων και προχωράω σαν καλοπρογραμματισμένο ρομπότ ανάμεσα στα δεκάδες ανθρωπόμορφα ρομπότ που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Σταματάω στη μέση του δρόμου και αναρωτιέμαι ειλικρινά, ποια δύναμη με κινεί, τι έχω να περιμένω και γιατί ελπίζω στη δύναμη αλλαγής της επόμενης μέρας, αφού δεν προσμένω να μου φέρει κάτι διαφορετικό από την επόμενη, τουλάχιστον όχι κάτι που να με κάνει να θέλω να δω την μεθεπόμενη μέρα. Δε ζητάω πολλά. Δεν προσμένω έναν αιώνα ευτυχίας, χρειάζομαι απλά μερικές στιγμές για να μπορώ να προχωρήσω. Είμαι ρεαλιστής. Ωστόσο, δε θεωρώ παράλογο το να νιώθω χαμένος. Όχι, δεν το θεωρώ ούτε παράλογ, ούτε εγωιστικό.

Θέλω να παλεύω για κάτι και το μόνο που ζητάω είναι να μάθω για τι παλεύω, ποιά κρυφή ελπίδα και ποιός προορισμός με περιμένει στο τέλος του ταξιδιού. Θέλω να ξέρω γιατί βγήκα στο δρόμο και προς τα που πηγαίνω, για να δικαιολογήσω στον εαυτό μου τις μηχανικές κινήσεις μου και όλα αυτά που κάνω χωρίς να ξέρω ή να ψάχνω το γιατί. Θέλω να μάθω, αν πρέπει ή όχι να συνεχίζω την προσπάθεια ή αν απλά η ζωή μας είναι σαν τον δρόμο που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ σου: μπορείς να οδηγήσεις σ’ αυτόν, να κάνεις ολόκληρα χιλιόμετρα και να ξοδέψεις ώρες που δε θα ξαναβρείς ποτέ, ανεχόμενος το μποτιλιάρισμα και τις υποχρεωτικές στροφές, χωρίς κανείς να εγγυάται πως θα σε βγάλει εκεί που θέλεις ή πως ακόμα και όταν φτάσεις εκεί θα καταλάβεις ότι αυτός είναι ο προορισμός σου.

Life’s a bitch. Σου δείχνει το δρόμο και μετά σου κόβει τις γέφυρες. Σου δίνει πολέμους και σου κλέβει τα όπλα. Σε σπρώχνει και σε αφήνει να τρέξεις μόνος σου κόντρα σε αυτά που πονάνε.

Και κανένας δε μπορεί να σου πει τι να κάνεις. Δεν υπάρχει εγχειρίδιο ή σωστός τρόπος, υπάρχει μόνο «ο δικός σου» και «ο δικός μου» τρόπος που μπορεί να είναι τόσο ίδιος αλλά και τόσο διαφορετικός, όπως δύο στάλες της ίδιας βροχής και που δεν τους ξέρουμε μέχρι να αποφασίσουν οι ίδιοι να μας ανακοινώσουν την παρουσία τους.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, δυστυχώς, είναι υπομονή. Υπομονή, περιμένοντας πως θα γυρίσει η παλίρροια και πως θα φανεί ξανά ο δρόμος, πως οι στόχοι σου, ο λόγος ύπαρξής σου και ο πραγματικός σου ρόλος σε αυτόν τον πολυάσχολο και θολό κόσμο θα λάμψει μπροστά σου, σαν την αστραπή στην καταιγίδα.

Και πως τότε, εσύ θα έχεις τα μάτια ανοιχτά για να τον δεις και την καρδιά αρκετά δυνατή για να τον αποδεχτείς.

——————————————————

Music to lose and find your way to

Sia – Numb ( You made me smile today/ You spoke with many voices/ We travelled miles today/ Shared expressions voiceless… )

Craig Armstrong ft. Paul Buchanan – Let’s Go Out Tonight ( Let’s go out tonight/ Where the cars go by/ Where the lights won’t shine/ Tonight… )

Bird York – In The Deep ( In the silence/ all your secrets/ will raise their worried heads/ Well, you can pin yourself back together/ to who you thought you were… )

Blackfield – Pain ( To me nightmare with the devil/ ‘ll go strong, I’ll go strong/ All my friends now try to save me/ What a joke, what a joke… )





Nam3l3ss & Hop3l3ss…

14 07 2007

Μετά από απουσία 10 ημερών, που πιστέψτε με μου φάνηκαν αιώνας, και αφού κατάφερα να συγκλονίσω τη σχολή μου με το εκθαμβωτικό 1/6 μαθήματα που πέρασα, Nam3l3ss is Back.

Sorry που δεν σας απάνταγα στα σχόλια, sorry που δεν έκανα κανένα καινούργιο post αλλά έπρεπε να δικαιολογήσω με κάποιο τρόπο (αν και ανεπιτυχώς) την φοιτητική μου ιδιότητα.

So I’m back. Nam3l3ss & more Hop3l3ss than ever. Πιο χάλια από ποτέ, πιο απογοητευμένος και πιο κουρασμένος, με ακόμα περισσότερα μαθήματα στο βουνό των χρωστούμενων, με ακόμα περισσότερες δυσκολίες για το άμεσο μέλλον.

Αλλά και πιο δυνατός, πιο σίγουρος και με περισσότερη όρεξη για καινούργια πράγματα από ποτέ (τουλάχιστον μέχρι τα τέλη Αυγούστου που θα ξεκινήσω το επόμενο ταξίδι μου προς τον Γολγοθά…εεε… την εξεταστική εννοώ).

Stay tuned…

Nam3l3ss

(Sorry στα παιδιά που μου έστειλαν e-mails και δεν απάντησα. I’ll make it up to you guys… 😉 )

—————————————————–

Music that I discovered during my time off :

The Twilight Sad – And She Would Darken The Memory ( Because I’m putting up with your constant whine/ And that won’t last too long/ And friendly faces with put-on smiles/ A drunken mind game past/ Because I’m putting the boot in tonight… )

Interpol – Heinrich Maneuver ( Well I’ve got a chance for a sweet sane life/ said I’ve got a dance/ it moves into the night/ Well I’ve got a plan with forward in my eyes/ But today my heart swings… )

Stars – Your Ex-Lover’s Dead ( There’s one thing I want to say, so I’ll be brave
You were what I wanted/ I gave what I gave/ I’m not sorry I met you/ I’m not sorry it’s over/ I’m not sorry there’s nothing to say…
)

Travis – Selfish Jean ( Well I’m standing on my own/ And this house is not a home
It’s so sad to see you go/ Things are high, things are low/ And it’s good to know you know…
)