Για έναν φίλο που είναι στο διάστημα…

10 06 2007

Η ζωή είναι πραγματικά απίστευτη.

Πραγματικά είναι μερικά πράγματα που δεν έξηγούνται.Όπως για παράδειγμα οι παλιές παρέες.

Κάποτε η Razz είχε γράψει, πολύ εύστοχα πως:

«Οι παρέες είναι κάτι σαν τα πλανητικά συστήματα. Σταθερά ουράνια σώματα με σχετικά δεδομένες τροχιές (εκτός κι αν κάτσει Big Bang ή απλά ανάδρομος Ερμής), περιτριγυρισμένα από κομήτες, αστεράκια, δορυφόρους με εξίσου σταθερές -ή και όχι- περιστροφές.»

Όσο περνάει ο καιρός, όσο ξεχνάω τους φίλους που ήξερα κάποτε, γνωρίζω καινούργιους και βάζω στο ντουλάπι των αναμνήσεων τα παλιά, τόσο περισσότερο η διαπλανητική θεωρία της Razz με βρίσκει σύμφωνο.

Οι φίλοι, όπως και οι πλανήτες, είναι σώματα που κινούνται γύρω σου (ενίοτε μάλιστα, κινείσαι εσύ γύρω τους) σε προδιαγεγραμμένες τροχιές και με πολύ συγκεκριμένους τρόπους. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί στο σύμπαν των φίλων-πλανητών είναι ένα Big Bang, που θα βγάλει τους κομήτες από τη συνηθισμένη τροχιά τους και θα τους στείλει στις τέσσερις γωνίες του σύμπαντος (αν αυτές υπήρχαν).

Ωστόσο, θα ήθελα να προσθέσω ένα πολύ μικρό κομμάτι στην παραπάνω θεωρία.

Όσο μακριά και αν σας στείλει το Big Bang, όσο και αν απομακρυνθούν οι πλανήτες και χάσουν τις κοινές τροχιές τους, όσο και αν ξεχάσεις τις καθημερινές μαλακίες της ζωής του πλανήτη Χ ή τις εκνευριστικές συνήθειες του κομήτη Ψ, πάντα θα υπάρχει κάτι που να σας ενώνει: Μια ιδιαίτερη μορφή ελκτικής δύναμης που υπόκειται σε έναν ξεχωριστό νόμο της ιδιάζουσας αυτής βαρύτητας και η οποία δεν εξηγείται πάντα με τη λογική ή το συναίσθημα. Απλά υπάρχει…

Δεν ξέρω αν είναι η τύχη ή το πεπρωμένο που τα ορίζει αυτά (αν πιστέψουμε πως στη ζωή μας βασικές δυνάμεις είναι αυτές οι δύο), αλλά υπάρχει.

Πρόσφατα πήγα να δω μια ταινία στο σινεμά, πολύ καιρό μετά την τελευταία φορά που επισκέφθηκα τις αίθουσες. Πήγα να δω το Ocean’s Thirteen. Γύριζα από τη δουλειά και με πήραν τηλέφωνο οι καινούργιοι πλανήτες γύρω από τους οποίους γυρίζω όποτε το θυμηθώ και μου είπαν αν θέλω να μου βγάλουν εισιτήριο. Αρχικά δεν ήθελα, γιατί ήμουν σχεδόν σίγουρος πως δε θα προλάβαινα να φτάσω εγκαίρως. Τελικά, δέχτηκα περισσότερο γιατί βαριόμουνα να κάτσω σπίτι και λιγότερο γιατί ήθελα να δω την ταινία.

Στο δρόμο για το σινεμά, συνειδητοποίησα πως η συγκεκριμένη σειρά ταινιών συμβάδιζε απόλυτα με την πορεία προς το Big Bang της δικής μου παρέας, του δικού μου πλέγματος πλανητών: την πρώτη την είχαμε δει όλοι μαζί, τη δεύτερη όσοι είχαμε απομείνει. Η προοπτική του να δω το τρίτο μέρος χωρίς κανέναν από τα πρώην μέλη της παρέας μου μου καρφώθηκε στο μυαλό με τον ίδιο ακριβώς ενοχλητικό τρόπο που σου καρφώνεται ο ανύπαρκτος στίχος ενός τραγουδιού που όμως δε λέει να βγει από το κεφάλι σου.

Όταν μπήκα (αργοπορημένος) στην αίθουσα, έπεσα πάνω σε μια μεγάλη έκπληξη. Αντί να δω μπροστά μου την παρέα με την οποία θα έβλεπα την ταινία, έπεσα πάνω στον πρώην κολλητό μου, με τον οποίο πια έχουμε ψιλοχαθεί, κυρίως εξ αιτίας μου, με χιλιάδες διαφορετικές δικαιολογίες του στυλ «Πήζω στη δουλειά», «είμαι κουρασμένος και δεν μπορώ να βγούμε απόψε»,»έχω ήδη κανονίσει» τις οποίες έχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές εναλλάξ, για να αποφύγω μια συνάντηση τυπική, από αυτές που απλά γίνονται για να γίνουν και που δεν έχουν τίποτα να σου πουν.

Όλη την ώρα στην αίθουσα, το μόνο που σκεφτόμουν είναι το ποια δικαιολογία θα έβρισκα να του πω για να καλύψω το γεγονός πως ήμουν εδώ και έβλεπα ταινία αλλά πάντα ήμουν πολύ απασχολημένος για να βγούμε.

Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή μου ήρθε…

Συνειδητοποίησα ξαφνικά, ανάμεσα στα χαχανητά των θεατών σε κρύα αστεία και τον ενοχλητικό θόρυβο των ποπ κορν, ότι η ζωή είναι μια σειρά από κύκλους. Η πρώτη ταινία είχε βρει την παρέα ενωμένη, στην αρχή της. Η δεύτερη μισο-διαλυμένη και η τρίτη στο τέλος της. Σκέφτηκα την πορεία που ακολούθησε η λογική μου όλα αυτά τα χρόνια, από το «Να πάρω τηλέφωνο τον Χ, να πάμε για καμιά ταινία» στο «τι δικαιολογία να πετάξω στον Χ, για να καλύψω το ότι υποτίθεται πως είμαι πολύ κουρασμένος για να βγούμε»…

Ταυτόχρονα όμως αναρωτιόμουν, κατά πόσο είναι τυχαία μερικά πράγματα. Το ότι ήμασταν στην ίδια αίθουσα, την ίδια ώρα, στην ίδια ταινία που είχαμε παλιότερα δει όλοι μαζί, σχεδόν χωρίς να μιλάμε πλέον ο ένας στον άλλο, χτύπησε κόκκινο στο διαπλανητικό μου ραντάρ και ξέρω πια σίγουρα ένα πράγμα.

Ναι, οι φίλοι είναι πλανήτες που κινούνται γύρω σου.

Ναι, τα πράγματα μπορεί (και σχεδόν πάντα) πηγαίνουν αντίθετα απ’ ότι περιμένεις.

Ναι,οι παρέες χάνονται και οι δρόμοι χωρίζουν.

Αλλά πάντα υπάρχει μια βαρύτητα, μια δύναμη που έστω και τυχαία σας κρατάει μαζί.

Γιατί, στη ζωή, αυτό που έχει νόημα είναι το να κάνεις την κάθε στιγμή αντάξια του να γίνει ανάμνηση. Να δημιουργείς ένα σύμπλεγμα πλανητών που ακόμα και χιλιάδες σκορπισμένα κομμάτια μετά, έστω και άθελά του, να έχει έναν κοινό παρονομαστή.

Και κυρίως, γιατί μπορεί πλέον να συχνάζετε σε διαφορετικές γωνίες του σύμπαντος, αλλά κάποτε υπήρξατε φίλοι-πλανήτες, κινηθήκατε στις ίδιες τροχιές και αντέξατε μαζί τις βροχές των κομητών που ήρθαν…

Gravity…

What a beautiful word…

————————————————————————-

Music from the Stars

Shelby Lynne – Dreamsome ( In the dark/ I can hear you whisper/ Shadows still/ move across the distance/ What did you say/ Ιts okay/ Did you miss me?/ Did you miss me? ) – πολύ αγαπημένο…

The Smiths – I Know It’s Over ( Oh Mother/ I can feel the soil falling over my head/
And as I climb into an empty bed/ Oh well. Enough said./I know it’s over – still I cling/
I don’t know where else I can go…
)

Elliott Smith – Say Yes ( Situations get fucked up/ and turned around sooner or later/ I could be another fool/ Or an exception to the rule/ You tell me the morning after… )

Guns N’ Roses – Knockin’ On Heaven’s Door ( Mama put my guns in the ground/
I can’t shoot them anymore/ That cold black cloud is comin’ down/ Feels like I’m knockin’ on heaven’s door…
)

Advertisements

Ενέργειες

Information

13 Σχόλια

10 06 2007
ocsoul

Μερικές φιλίες διατηρούνται ακόμα κι αν δε μιλάμε. Μένουν πάντα εκεί κι όταν χρειαζόμαστε φίλους, αυτοί τρέχουν χωρίς να παραπονεθούν ή να πουν οτιδήποτε για το κενό μεσοδιάστημα, αφού ότι έχουμε ζήσει μας ενώνουν και μας κρατάνε μαζί για πάντα.
Εύχομαι πάντα να έχεις τέτοιους φίλους! 😉

10 06 2007
dizzydream

Δεν ξέρω τι θέλω να σου γράψω. Μου άρεσε. Είναι μήνες που με τριγυρίζει αυτό το θέμα και δεν έχω βρει ακόμα τις λέξεις. Άσε που δεν ξέρω αν είναι καλύτερα για τους πλανήτες να εκσφενδονίζονται ύστερα από big bang ή απλώς να απομακρύνονται αργά-αργά οι τροχιές τους.

Αυτό το «Μερικές φιλίες διατηρούνται ακόμα κι αν δε μιλάμε» που λέει η ocsoul, το πιστεύω κι εγώ. Όχι απλά το πιστεύω, το νιώθω. Μα μερικές φορές φοβάμαι πως είναι ένα τραγικό άλλοθι για να μην εντείνουμε τις προσπάθειες να τα πούμε δια ζώσης.

10 06 2007
RaZzMaTaZz

Πάντα πίσω από οποιαδήποτε απομάκρυνση υπάρχει ένας λόγος. Είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε φταίμε είτε όχι -δεν έχει σημασία, αυτός υπάρχει. Τα «έλα μωρέ χαθήκαμε» και τέτοια εγώ τ’ ακούω βερεσέ. Αν θες, βρίσκεις τρόπο. Αν δε θες, ομοίως. Κι αν θες αλλά δε γίνεται, τότε τρως τη γείωση και τουλάχιστον ξέρεις τι σου λείπει και γιατί βουρκώνεις κάτι άσχετα βράδια.

11 06 2007
mauve_all

Hey, what’s on your mind lately?
Τι διαβάζω πάνω-πάνω δεξιά;;

11 06 2007
lifewhispers

Nameless,
Δεν το χα σκεφτεί ποτέ έτσι. Είχα – και σε καποιο βαθμο – ακομη εχω τη συνηθεια ν αεμπιστευομαι ευκολα και να πιστευω οτι εχω αρκετους φιλους. Αλλα καταλαβα οτι οντως ερχονται και παρερχονται..Βεβαια δεν μπορω να καταλαβω αυτο που λες,οτι σε καποια φαση «κινηθηκαμε μαζί» σαν πλανητες, διότι εύκολα έβαλα ένα χ και συνεχισα. Νομίζω ότι αν καταφερεις μεσα στον κυκεωνα που λεγεται ζωή να συναντησεις 2 άντε τριες πλανητες που οι τροχιες σας να είναι παντα κοντινές, θα σαι τυχερός…

12 06 2007
Nam3l3ss

@ Ocsoul: Aυτή η ευχή είναι από τις πιο όμορφες friends-related ευχές που έχω δεχτεί ποτέ και σε ευχαριστώ…

@ Dizzydream: Τhanks. Και ναι, μερικές φορές είναι απλά μια δικαιολογία, το «δε χρειάζεται να τα λέμε, τους αγαπάω και με αγαπάνε και το ξέρουμε και οι δύο αυτό», αλλά είναι μια δικαιολογία απαραίτητη για τη ζωή μας που αλλάζει συνεχώς και χρειάζεται κάποιες σταθερές για να πατήσει επάνω και να συνεχίσει

@ Razzmatazz: Για όλα υπάρχει και ταυτόχρονα δεν υπάρχει μια καλή δικαιολογία. Οι φιλίες θέλουν προσπάθεια, ξενύχτια με ποτά και ατέλειωτες συζητήσεις και τρέξιμο σε άσχετες ώρες που σε έχει ανάγκη ο άλλος. Το σημαντικό δεν είναι απλά να κάνουμε τα παραπάνω. Το σημαντικό, για μένα, είναι να τα κάνουμε γιατί ΘΕΛΟΥΜΕ και ΝΙΩΘΟΥΜΕ πως μερικά πράγματα στη ζωή αξίζουν το χρόνο μας.

@ Mauve_all: I have no idea. Αλλά ο συγκεκριμένος στίχος (όπως πολύ πιθανόν γνωρίζεις) ανήκει σε μια από τις λίγες Ελληνίδες τραγουδίστριες που ποτέ δε βαριέμαι να ακούω και ποτέ δε με έχουν απογοητεύσει ως τώρα με τις επιλογές. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η συγκεκριμένη φράση μου τριγυρίζει σαν ιδέα που δεν βρήκε το δρόμο της, στο κεφάλι μου.

@lifewhispers: Αυτό που λέω, μεταφράζεται ως «ζήσαμε καταστάσεις», «χτίσαμε αναμνήσεις» ή «φτιάξαμε μια κοινή πορεία». Δεν μπορώ να πω ότι είχα ποτέ χιλιάδες φίλους (ενώ αντίθετα μπορώ άνετα να πω, πως είχα και έχω χιλιάδες γνωστούς). Ίσως επειδή ο πλανήτης Nam3l3ss διαγράφει συνεχώς μια ακαθόριστη πορεία που ποτέ δεν ξέρει σε ποιο σημείο του σύμπαντος θα τον ξεβράσει, να μην προσπαθώ να βρω πλανήτες που να διαγράφουν παρόμοια, ανώμαλη πορεία. Απλά τους αφήνω να με βρουν. 😉

13 06 2007
keimgreek

μ’ αρέσει η συμπαντική σου θεώρηση

14 06 2007
ΣεΞπΥρ

Τι να πω, φαίνεται να το έχεις ψάξει καλά το θέμα. Εγώ δεν έχω καταλήξει ακόμα και ούτε νομίζω ότι θα καταλήξω ποτέ, μεταξύ μας.

14 06 2007
Nam3l3ss

@ Keimgreek: Μμμμ… δε θα την έλεγα ακριβώς «μου». Θα την έλεγα εξέλιξη της θεωρίας της Razz. Αλλά thanks all the same 😉

@ ΣεΞπΥρ: Το πρόβλημά μου, είναι ότι δεν το ψάχνω. Το ρημαδιασμένο …αυτό με ψάχνει!!

14 06 2007
Balidor

Γαμησέτα, έτσι είναι…
κανα δυο φιλαράκια βέβαια τα κρατάω (και με κρατάνε) με διαγαλαξιακό σπάγκο.
Είναι μερικές στιγμές που ενώ βγαίνεις για μια τυπική μπύρα, γίνεστε κουρούμπελο και κάνετε όλοι μια αγκαλιά και λέει ο διαγαλαξιακά δεμένος φίλος σου «Μαλάκα, είμαι πολύ ευτυχισμένος» σε μια εποχή που όλα πάνε σκατά.

ΝΑΙ, χαίρομαι που υπάρχουν φίλοι.
Πρέπει να τους κλονοποιήσουμε γμτ !

14 06 2007
Nam3l3ss

…και στη συνέχεια να τους κάνουμε αθάνατους (μιλάμε πάντα για τους διαγαλαξιακά δεμένους φίλους που αναφέρεις)…

Γιατί ρε πούστη μου, αυτοί που θα σε αγκαλιάσουν και θα σου πουν «είμαι ευτυχισμένος» είναι απελπιστικά λιγότεροι από αυτούς που θα σε αγκαλιάσουν απλά και μόνο για να σου μπήξουν το μαχαίρι στην πλάτη.

15 06 2007
zero2one

> Γιατί, στη ζωή, αυτό που έχει νόημα είναι το να κάνεις την κάθε στιγμή
> αντάξια του να γίνει ανάμνηση. Να δημιουργείς ένα σύμπλεγμα πλανητών
> που ακόμα και χιλιάδες σκορπισμένα κομμάτια μετά, έστω και άθελά του,
> να έχει έναν κοινό παρονομαστή.

Αυτό το κρατάω για να το σημειώσω στο Μεγάλο Λεύκωμα της Ζωής…

15 06 2007
Balidor

Nameless τους άλλους απλά δεν τους δίνει σημασία,
κι έτσι
οι «καλοί» είναι περισσότεροι !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: