Μη μ’ αγαπάς…κατάλαβέ με

1 06 2007

«Κουράγιο. Άλλωστε είναι πολλοί ακόμη που περνάνε ότι και εσύ…»

Πείτε μου. Ειλικρινά. Έχετε ακούσει πιο ηλίθια και ανούσια πρόταση στη ζωή σας;

Οι άνθρωποι στηρίζουν τις προσπάθειες ψυχολογικής στήριξης του διπλανού, του φίλου, του συγγενή, του γνωστού σε μια αναγωγή σε άλλες, παρόμοιες καταστάσεις. Ξεχνούν όμως το βασικότερο όλων. Το ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και την βασική Αρχή του Πόνου που λέει «δε με νοιάζει αν εσύ έσπασες και τα δυο σου χέρια, εμένα πονάει το δάχτυλό μου».

Άλλα όλα δικαιολογούνται, αν έχεις το κουράγιο να δεις μέσα από την ομίχλη του δικού σου πόνου που σε τυφλώνει και δε σε αφήνει να δεις παρακάτω όσα φώτα ομίχλης και αν ανάψεις.

Ο κόσμος δεν πονά. Δε σε αγαπά και δε σε νοιάζεται. Δε λυπάται με τη δυστυχία σου και δεν αναγαλλιάζει με την ευτυχία σου. Και γιατί θα έπρεπε άλλωστε; Αν ίσχυε κάποιο από τα παραπάνω, ο κόσμος θα ήταν είτε μια ατέλειωτη Κόλαση είτε μια απέραντη τσουλήθρα. Ο κόσμος απλά ΔΕΝ λειτουργεί έτσι!

Το σύμπαν είναι πολύ μεγαλύτερο από εσένα, υπήρχε πριν εσύ δεις το φως της πρώτης σου μέρας και θα υπάρχει ακόμα και όταν εσύ δεν θα είσαι (και αυτό αν είσαι τυχερός) παρά μια μακρινή ανάμνηση στο παλάτι των αναμνήσεων των ανθρώπων που σε αγάπησαν και σε έβαλαν στην ψυχή τους. Δεν είναι παράλογο να ζητάς να αλλάξουν τα πάντα γύρω σου για να νιώθεις εσύ καλύτερα;

Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος ο άνθρωπος που επιλέγεις να μοιραστείς τους προβληματισμούς σου να σε καταλάβει, να νιώσει αυτά που λες κάτω από το δέρμα του να τριγυρνάνε σαν το μολυσμένο αίμα που πονάει στις ανοιχτές πληγές.

Όλα αυτά τα ξέρω και τα έχω νιώσει. Το ερώτημά μου όμως είναι άλλο:

Γιατί ο άνθρωπος νιώθει την ανάγκη να σε παρηγορήσει λέγοντάς σου πως κάπου στον κόσμο υπάρχει και κάποιος άλλος που πονάει για τον ίδιο (πάνω-κάτω) λόγο που πονάς και εσύ;

Πώς είναι δυνατόν μια τέτοια δήλωση να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα, δεδομένης της Αρχής του Πόνου; (Άλλωστε για κάθε άνθρωπο στον κόσμο που πονάει όσο και όπως εσύ, υπάρχει και κάποιος που είναι ευτυχισμένος ακριβώς το ίδιο όσο και εσύ δυστυχισμένος).

Γιατί θα πρέπει αυτό να σε ανακουφίζει έστω και λίγο από τη στιγμή που δεν αποτελεί ούτε καν μια ένδειξη κατανόησης του πρόβληματός σου και τελικά, οι άνθρωποι νοιαζόμαστε πραγματικά τόσο λίγο ώστε το μόνο που να μπορούμε να σκεφτούμε την ώρα που παρηγορούμε τον άλλο να είναι κάτι τόσο ρηχό όσο μια σύγκριση της δικής του κατάστασης με κάποιου άλλου, κάπου στον κόσμο;

Όταν ρίχνεις την τσακισμένη καρδιά σου στο τραπέζι, δεν περιμένεις φυσικά ο συνομιλητής σου να την γιατρέψει μαγικά. Είπαμε, απλά ο κόσμος δε λειτουργεί έτσι. Ωστόσο, περιμένεις ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, κατανόηση και ειλικρίνεια και όχι μια κοινότυπη φράση που λέγεται απλά για να λεχθεί.

Δε θέλω να την ξανακούσω αυτή τη φράση. Με πονάει περισσότερο απ’ ότι με παρηγορεί. Με μπερδεύει περισσότερο απ’ όσο με βοηθάει να ξεμπλέξω το γαμημένο κουβάρι της γαμημένης μου ζωής. Μου σπάει τα νεύρα που έχουν ήδη τσακιστεί από το γκρίζο της στιγμής. Απλά δε θέλω και δε μπορώ να την ξανακούσω.

Το ξέρω πως δεν πρέπει να ζητάς περισσότερα απ’ όσα μπορούν να σου δώσουν, το ξέρω πως οι άνθρωποι φυλάνε τα αποθέματα της γενναιότητάς και της ανακουφιστικής ενέργειάς τους για τους προσωπικούς τους αγώνες και τα δικά τους κρυφά τραύματα, για περιπτώσεις δηλαδή που ξέρουν πως δε θα μπορέσουν να βασιστούν στον συνάνθρωπο, στον φίλο και τον γνωστό, αλλά πραγματικά, ζητάω πολλά απαιτώντας από τους ανθρώπους να φέρονται με ανθρωπιά και κατανόηση;
Είναι αυτό όντως τόσο εγωιστικά παράλογο;

(ΥΓ: Καλό μήνα)

————————————————————————–

Beth Orton – Comfort of Strangers ( I know the stars that shine on me /Are brighter than you or I could ever be/ I know there’s an answer to your question/ But I don’t know if I could word it right…)

Jeff Buckley – Hallelujah ( Well there was a time when you let me know/ What’s really going on below/But now you never show that to me, do you? )

Mazzy Star – Bells Ring ( Don’t want to say that I’m through with it/Just want to be/ Right by your side/ Right by your side. )

Eurythmics – Seventeen Again ( Times might break you/ God forsake you/ Leave you burned and bruised/ Innocence will teach you/ What it feels like to be used… )

Advertisements

Ενέργειες

Information

19 Σχόλια

1 06 2007
Balidor

Οι άνθρωποι αρέσκονται στο να μπαίνουν σε ομάδες. Ακόμα και όταν πονάνε…
Δεν είμαι μόνος που πονάω.
Πονάνε κι άλλοι,
αν πονάνε οι άλλοι πιο πολύ από μένα εγώ νιώθω καλύτερα.
ΑΥΤΟ είναι γαμημένος εγωισμός.

Είναι δύσκολο να καταλαβαίνεις τον άλλον χωρις να έχεις ζήσει κάτι ανάλογο…
είναι ένα απο τα πράγματα που μας το ονόμασαν στην σχολή και έπρεπε να το βρεις μέσα σου,
λέγετε ενσυναίσθηση !

1 06 2007
Fingo

Τι να πω ρε man.Μας γαμησες βραδιατικα.Τεσπα

1 06 2007
Nam3l3ss

@ Balidor: Ακριβώς… όπως το είπες. Ο άνθρωπος αρέσκεται στο να ομαδοποιείται. Ακόμα και στον πόνο.

@ Fingo: Ε?? Ελπίζω να μην εννοείς ότι σας τα ‘πρηξα.

2 06 2007
starlight

Είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσεις κάτι όταν ξέρεις πως δεν είσαι ο μόνος που το περνάς. Δεν σε παρηγορεί ο πόνος του άλλου απλά κάπου μέσα σου ελπίζεις πως αν αυτός τα κατάφερε μπορείς κ εσύ.
Αν μπορεί πάντα να σε καταλάβει το άτομο στο οποίο μιλάς έχεις δίκιο. Τις περισσότερες φορές δεν μπορεί ακριβώς γιατί είναι διαφορετικός από εσένα και βλέπει τα πράγματα αλλιώς. Αυτό δεν είναι όμως και το νόημα στο να μιλήσεις σε κάποιον? Να τα βγάλεις από μέσα σου και ν ακούσεις και μια άλλη άποψη?

2 06 2007
Fingo

Οχι ρε μλκ.OMG δηλαδη.Αντιθετα.Απλα με επιασε μια θλιψη.ΤΕΛΕΙΩΣΑ ΡΕ!

2 06 2007
Nam3l3ss

LOL… Και τώρα, PARTY time στον ορίζοντα!!!!

2 06 2007
RaZzMaTaZz

Awww mate… έτσι ακριβώς.

Και ξέρεις κάτι; Αυτοί που χρησιμοποιούν συνέχεια τους άλλους ως παραδείγματα, είναι αυτοί που δεν αντέχουν να χωνέψουν στην ολότητά του ο,τι τους λες για τη δική σου, προσωπική κατάσταση. Άσε και την καραμέλα «υπάρχουν και χειρότερα» [πραγματικά θα χτυπήσω στεγνά κι απροκάλυπτα τον επόμενο που θα μου το πει αυτό…]
Ναι , στην Αφρική υπάρχουν παιδάκια που πεθαίνουν της πείνας. Ναι, κι άλλοι ορφάνεψαν, και άλλοι χάσανε τους φίλους τους στα 23 από ένα μεθυσμένο παπάρα που κρατούσε τιμόνι.
Ναι. Όμως δεν πονάμε βάση πλειοψηφίας, δηλαδή όσο πιο σπάνια η δυστυχία τόσο μεγαλύτερος ο πόνος.
Και γιατί λοιπόν επικαλούνται συνέχεια τη global δυστυχία του «άλλου», των «πολλών»;

Γιατί φοβούνται να κοιτάξουν και να δουν οτι η πίκρα έχει πολλά πρόσωπα, κι οτι ένα από αυτά είναι ακριβώς δίπλα τους -να γιατί.

2 06 2007
Nam3l3ss

Razz, το ‘χεις!!

Ακριβώς έτσι. Φοβούνται πως αν κοιτάξουν στα μάτια τη δυστυχία του άλλου, αν ξοδέψουν λίγο από το χρόνο τους για να βρουν – έστω – κάτι καλύτερο να πουν να σε παρηγορήσουν, θα χάσουν περισσότερα απ’ ότι θα κερδίσουν…

Και επιτέλους, ας πάψει αυτή η πεποίθηση πως η «global δυστυχία», όπως πολύ σωστά λες, μπορεί να κάνει κάποιον που πονά να νιώσει καλύτερα!!!

For fuck’s sake, δηλαδή!!

2 06 2007
bereniki

….και τότε αποφασίζεις να σταματήσεις να λες αυτά που σε πονάνε σε οποιονδήποτε… γιατί όλοι γλυκέ μου ζουν στην κοσμάρα τους.. στην ευτυχία ή τη δυστυχία τους… κ κανείς δεν θα ασχοληθεί πραγματικά μαζί σου…
και πάνω που σταματάς να τα μοιράζεσαι και απλά αποφασίζεις να τα αντιμετωπίσεις μόνος σου, χωρίς να περιμένεις την κατανόηση του καθενός… αρχίζουν όλοι να ενδιαφέρονται για το τι κάνεις και πώς είσαι….
περίεργο δεν είναι?
τι τους νοιάζει… αφού δεν μπορούν ν ασε βοηθήσουν….
τέσπα…
ας μην αρχίσω τη γκρίνια!
απλά έτσι νιώθω… και απλά από ένα ΄σημείο..σταμάτησα να μοιράζομαι πολλά…
μπορεί απλά να είμαι παράξενη… αλλά δεν πιστεύω πια πως μπορεί κάποιος πραγματικά να δει το οποιοδήποτε πρόβλημά μου στ ασοβαρά… οπότε γιατί να το μοιραστώ?
*****

3 06 2007
keimgreek

μην περιμένεις πράγματα από τους άλλους, αλλά από τον εαυτό σου. ένιγουει το εξώφυλλο των κράνμπεριζ δεν είναι αυτό; xexe.

3 06 2007
Nam3l3ss

@ Βερενίκη: Να σου πω την αλήθεια και εγώ το ίδιο με εσένα λέω/κάνω στην τελική. Αλλά είναι λύση το να μη μιλάς σε κανέναν από φόβο πως δε θα σε νιώσουν;

@ Keimgreek: Όντως, οι άλλοι δεν είναι να τους εμπιστεύεσαι ούτε και στο ελάχιστο. Στις περισσότερες φορές θα σου τη φέρουν και θα σε πληγώσουν ή, τουλάχιστον, θα κάνουν πως σε ακούν χωρίς κανένα πραγματικό ενδιαφέρον.

Ναι, αυτό είναι. Πάντα μου άρεσε αυτό το εξώφυλλο. 🙂

3 06 2007
bereniki

den to kaneis apo fobo pws de tha se niwsoun…t o kaneis giati meta apo wrimi skepsh k parathrhsh exeis katalabei oti de se niwthoun ara den exei nohma na tous anoigeis thn kardia sou… auto den kaneis otan les ta problhmata sou?
..uparxoun anthrwpoi pou tha prospathisoun na se niwsoun pragmatika… (lew tha prospathisoun giati teinw na pistepsw pws einai polu duskolo na katalabei kapoios pragmatika ti skeftesai, pws skeftesai k giati se ponane kapoia pragmata… ektos k an biwnei paromoies katastaseis… apla uparxoun an8rwpoi pou 8a se agaphsoun k 8a prospa8hsoun na katalaboun ola auta k na sou poun kati xrhsimo…) …apla einai poly ligoi autoi… k einai duskolo na tous breis… alla einai autoi pou tha meinoun mexri to telos 🙂

3 06 2007
keimgreek

den enousa auto akribws alla ok ;-p

3 06 2007
Nam3l3ss

@ Βερενίκη: Μα αυτό είναι και το ερώτημα μου. Όχι τόσο το ΓΙΑΤΙ δεν ενδιαφέρονται οι άνθρωποι γενικά, όσο το ΓΙΑΤΙ δεν προσπαθούν ΚΑΝ να σε καταλάβουν και σε ξεπετάνε με χαζές «λυπημένο-χτύπημα-στην-πλάτη» ατάκες του στυλ, «κουράγιο», «θα περάσει κι αυτό» (ιδιαίτερα το δεύτερο μου θυμίζει κάτι κεντημένα καδράκια μιας θείας στο νησί, με ρητά) κτλ…

Δεν ξέρω αν με πιάνεις. Δε με νοιάζει που δεν μπορούν να καταλάβουν όλοι -πλην λίγων ομοιοπαθών εξαιρέσεων -, αλλά με εκνευρίζει που και οι υπόλοιποι που υποτίθεται ότι είναι εδώ για να σε ακούσουν δεν μπαίνουν καν στον κόπο να ανοίξουν αυτιά και μυαλό.

That’s it…

@ keimgreek: Where did I get it wrong? 🙂

3 06 2007
bereniki

*γιατί δεν καταλαβαίνουν πόσο ανάγκη το έχεις.. γιατί οι άνθρωποι είναι εγωιστές.. γιατί έχουν καλύτερα πράγματα να κάνουν και ίσως αυτές οι κοινότυπες ατάκες είναι απλά θέμα ευγένειας…
…καλά δεν θέλω να γίνομαι υπερβολική.. αλλά΄έτσι νιώθω.. ότι από τη στιγμή που δεν σκέφτονται καν το πώς θα σου απαντήσουν, θεωρούν χάσιμο χρόνου και το ότι σε άκουσαν…
αλλά γιατί να αναρωτιόμαστε?
μάκια

4 06 2007
Greek History X

Χειρότερη φράση ever: «Υπάρχουν και χειρότερα»

5 06 2007
mauve_all

Σκέψη ένα: για τους άλλους, εμείς είμαστε οι άλλοι.
Σκέψη δύο: η μοναξιά είναι συστατικό του συναισθηματικού κόσμου. Ποιο συναίσθημα δε βιώνεται μοναχικά; Η θλίψη; Ο πόνος; Η αγανάκτηση; Ή μήπως ο έρωτας;
Σκέψη τρία: όλα και όλοι τρέχουμε πίσω από μια γαμημένη ψευδαίσθηση συντροφικότητας, κατανόησης, μοιράσματος.

Καλημέρα.

5 06 2007
lifewhispers

λοιπόν. Ειπώθηκε και πριν αλλα για κοίταξε το λίγο αλλιώς. Είναι σωστό το σκεπτικο: «Γιατί να το μοιραστείς μεκάποιον;», αλλά όχι από φόβο για το πως θα φερθουν/αντιδράσουν/βοηθήσουν κλπ. Αλλά γιατί τελικα΄τις σωστότερες αποφάσεις τις παίρνουμε μόνοι μας, after all. Και δεν σταματας να μοιράζεσαι απο τη στιγμη που καταλαβαινεις τι ειναι οι υπόλοιποι. ΞΕΚΙΝΑΣ από το να ΜΗ μοιράζεσαι από την αρχή. Σου φαίνεται σκληρό; Χμμμμ..Ισως και να μην είναι.

5 06 2007
keimgreek

just let go ;-p

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: