Αξιοπρέπειας το Ανάγνωσμα…

26 06 2007

Γιατί ρε πούστη μου, χάνουμε το δάσος που καίγεται και μας ενδιαφέρει το χρυσό άχρηστο δεντράκι στη μέση;

Ο Χριστόδουλος έχει καρκίνο. Και γιατί όχι άλλωστε; Δεν είναι ο Θεός, δεν είναι αθάνατος και άνετα δεν μπορεί να επικαλεστεί το αλάθητο ως έκφραση παραπόνου για την περιπέτειά του αυτή. Και η ερώτηση μου είναι μία;

Ε ΚΑΙ;

Έχω να πω το εξής, και θα τα πω όσο πιο ωμά γίνεται γιατί μερικές φορές οι άνθρωποι ξεχνάμε το τι είναι σημαντικό και πιανόμαστε από το εντυπωσιακό και χρειαζόμαστε ένα πολύ γερό ταρακούνημα για να μας συνεφέρει.

Ο Χριστόδουλος θα έχει την καλύτερη δυνατή θεραπεία. Θα φύγει σε Αμερικές και Ευρώπες αναζητώντας την υγεία του και όλα αυτά καλυμμένα από τα λεφτά της εκκλησίας. Θα έχει πάντα ανθρώπους γύρω του και Η-Λ-Ι-Θ-Ι-Ο-Υ-Σ φανατικούς πιστούς που θα δηλώνουν στις εφημερίδες πως «θα έδιναν όλα τα όργανά τους για να σωθεί ο Αρχιεπίσκοπος». Θα έχει μια ολόκληρη χώρα στο πόδι με συνεχή ιατρικά ανακοινωθέντα για την πορεία της υγείας του, θα έχει προσευχές (που μπορεί να είναι και άχρηστες, μπορεί όμως να είναι και χρήσιμες) από χιλιάδες ανθρώπους, θα έχει ό,τι χρειαστεί, δε θα χάσει τη δουλειά του και δε θα χρειαστεί να κάνει οικονομία ακόμα και στο φαγητό που τρώει για να επιβιώσει όχι από την αρρώστια, αλλά από τη ζωή που προχωράει και δεν κοιτάει το «πώς» είσαι, αλλά απλά ότι υπάρχεις. Δε θα τρέξει σε γιατρούς, αυτοί θα τρέξουν σε αυτόν. Δε θα κακοπέσει και δε θα δώσει φακελάκια (α ρε Αμαλία…). Αν και όταν πεθάνει, θα τον θάψουν δημοσία δαπάνη. Δε θα τον κάνουν να νιώσει σκουπίδι και κυρίως… δε θα χάσει την αξιοπρέπειά του, αυτή με την οποία γεννιόμαστε και στην οποία έχουμε δικαίωμα όλοι ανεξαιρέτως, είτε το παίζουμε σωτήρες των λαών είτε όχι.

Μιλάω λοιπόν στους ανθρώπους που κολλάνε στις τηλεοράσεις τους περιμένοντας μια δήλωση για τον κκ. Businessman Χριστόδουλο:

Το ξέρετε πως υπάρχουν παιδιά στα νοσοκομεία που πάσχουν από ίδιες και χειρότερες μορφές καρκίνου;

Το ξέρετε πως αυτά τα παιδιά, δε θα μιλήσουν ποτέ σε κάμερες και δε θα απασχολήσουν ποτέ τα μέσα με ιατρικά ανακοινωθέντα;

Το ξέρετε πως οι γονείς που έρχονται από την επαρχία αναγκάζονται (μέχρι πρόσφατα – δεν ξέρω αν έχει αλλάξει αυτό) να πληρώνουν γιατί δεν υπάρχει ένας χώρος να τους στεγάζει όσο τα παιδιά βρίσκονται σε χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες;

Το ξέρετε πως πολλά από τα παιδιά (που είναι το αύριο, στο οποίο τόσο πολύ υπολόγιζε ο κ. Χριστόδουλος) δε θα ζήσουν ούτε για να σπουδάσουν, ούτε για να ερωτευτούν για πρώτη φορά, ούτε για να παίξουν και να διασκεδάσουν όσο τους αξίζει;

Το ξέρετε πως οι περισσότεροι γονείς θα μείνουν στον άσσο προσπαθώντας να καλύψουν τα υπέρογκα ποσά που ζητάνε τα νοσοκομεία;

Το ξέρετε πως πολλά παιδιά θα πεθάνουν απλά γιατί δεν έχουν τη δυνατότητα να φύγουν στο εξωτερικό για μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή;

Το ξέρετε πως ένα μεγάλο ποσοστό των γονιών θα πουλήσει και την ίδια του την ψυχή στο διάολο για να μπορέσει να καλύψει έξοδα διαμονής, φακελάκια και το παραμικρό πράγμα που θα μπορέσει να δώσει έστω και στιγμιαία χαρά στο παιδί τους;

Το ξέρετε πως θα απαιτηθούν χιλιάδες αδικοχαμένες ώρες (από παιδιά που πολύ απλά δεν τις έχουν διαθέσιμες για να τις δώσουν) ψάχνοντας αίμα για τα παιδιά αυτά;

Το ξέρετε πως τα παιδιά αυτά θα κοιμηθούν σε χιλιοπλυμένα σεντόνια που θα έχουν χάσει τα χρώματά τους και θα μπουν σε τουαλέτες πιο βρώμικες και από τη βρωμιά την ίδια;

Το ξέρετε πως θα κλάψουν και δε θα ακουστούν σε κανένα κανάλι και σε καμιά εφημερίδα;

Το ξέρετε πως θα περιμένουν τα επόμενα Χριστούγεννα ή τον επόμενο τηλεμαραθώνιο για να συγκεντρωθούν χρήματα για να αλλάξει κάτι από τα παραπάνω;

Το ξέρετε πως κάποιοι ακόμα και αν πουλήσουν τα πάντα, δε θα μπορέσουν να ολοκληρώσουν τις απαραίτητες θεραπείες;

Το ξέρετε πως δυστυχώς ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των παιδιών, θα πεθάνει και θα έχει ζήσει μια ζωή μισή, χωρίς να το τιμήσουν για την προσπάθειά του να κρατηθεί σε αυτή με νύχια και με δόντια, με κηδείες δημοσίας δαπάνης και στεφάνια;

Τα ξέρετε όλα αυτά;

Όλα αυτά τα έχω ζήσει και τα ξέρω. Και δεν την μπορώ τη γαμημένη την αδικία. Δεν την μπορώ. Δεν αντέχω να βλέπω τον κόσμο να σκάει με αυτά που του πασάρουν ως σημαντικά και τα πραγματικά σημαντικά να τα έχει γραμμένα στα αρχίδια του.

Και κυρίως, δεν μπορώ να καταλάβω ποίος και πότε πήρε μια ζυγαριά και έκρινε πως η αξιοπρέπεια και η σημασία του Χριστόδουλου, και του κάθε τραγόπαπα/τραγουδιάρη/ ηθο(κακο)ποιού είναι πιο «βαριά» από το χαμόγελο και το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια ενός παιδιού.

Γι’αυτό λοιπόν, όσοι ενδιαφέρεστε πραγματικά να δείτε τον πόνο (και όσοι νομίζετε πως μπορείτε να τον αντέξετε – και ΟΛΟΙ μπορούμε) πηγαίνετε μια βόλτα από το Παίδων. Μυρίστε τους χώρους που βρωμάνε θάνατο και ρίξτε μια ματιά στα παιδιά που λάμπουν μέσα στους σκοτεινούς θαλάμους από τη ζωή που παλεύει μέσα τους.

Και μετά, ελάτε να μου πείτε για την κάθε μαϊμού της Tv και για το τι αξία πραγματικά έχει…

(Γιατί μάλλον σήμερα γεννιόμαστε όλοι με την ίδια αξιοπρέπεια, απλά κάποιοι φαίνεται πως δικαιούνται περισσότερη από τους άλλους)





Summer’s (not) Gone

24 06 2007

Sing for your lover
Like blood from a stone

 

Sing for your lover
Who’s waiting at home

If you sing when you’re high
And you’re dry as a bone

Then you must realise
That you’re never alone

And you’ll sing with the dead instead

———————————————————-

Music to hug your air conditioner to

Placebo – Summer’s Gone

PJ Harvey – Beautiful Feeling

Interpol – Evil

Elisa – Heaven out of Hell

 





Kill your frickin’ phone!!

16 06 2007

Σιχαίνομαι τα κινητά και όλες τις υπηρεσίες τους.

Τις αποκρύψεις, τα ηλίθια μηνύματα που έρχονται τις πιο ακατάλληλες ώρες, τις στιγμές που περνάς πάνω από τα πλήκτρα του περιμένοντας να σου τηλεφωνήσει κάποια ή να σου στείλει μήνυμα, την απαίσια αναμονή και την υποσυνείδητη χαρά όταν κάποιος σε θυμηθεί και την απογοήτευση όταν αυτό το άτομο δεν είναι αυτή που θα ήθελες να είναι…

Ξέρω το post είναι άκυρο, αλλά who cares? This is my blog και υποσχέθηκα να γράφω κάθε κομμάτι της ζωής μου που δε χωράει άλλο μέσα μου και (όσο βαρετό και αν είναι) για μένα είναι σημαντικό.

Βαρέθηκα την πλαστική σχέση των ανθρώπων μέσα από τα κινητά. Ερωτευόμαστε και χωρίζουμε, γελάμε και κλείνουμε ραντεβού, θυμόμαστε παλιούς χαμένους φίλους και ξεχασμένες αγάπες. Και όλα αυτά μέσα από την ασφάλεια που χαρίζει το απρόσωπο μήνυμα.

Γιατί ρε πούστη μου, όσα smilies και να βάλεις, όσα «Χα χα χα» και όσα αποσιωπητικά, τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το γέλιο, το δάκρυ ή τις σκοτεινές υποσχέσεις ενός προσώπου απέναντί σου.

Δεν τα καταλαβαίνω τα ρημάδια. Όπως τα περισσότερα πράγματα, ο άνθρωπος έφτιαξε κάτι που να τον εξυπηρετεί κάτω από συγκεκριμένες καταστάσεις και ΟΧΙ για να αντικαταστήσει τις δύσκολες ή χαρούμενες εκφάνσεις της ζωής του. Αλλά επειδή ο άνθρωπος είναι… άνθρωπος και το μυαλό του φτάνει μέχρι τη φράση «τι είναι λιγότερο δύσκολο/ περισσότερο βολικό και εύκολο;» τα γάμησε όλα και αντικατέστησε τη ζωή με το κινητό. Παίζει, μιλάει, εξομολογείται, χωρίζει, γελάει, διασκεδάζει, κλαίει και πονάει μέσα από τα πλήκτρα μιας κρύας συσκευής.

ΒΑΡΕΘΗΚΑ!

Τις αναπάντητες με απόκρυψη.

Τα μηνύματα «Σε θέλω» και την απάντηση «δεν μπορώ να σας αποκαλύψω το όνομα του ιδιοκτήτη», την πιο ηλίθια απάντηση απ αρχής κόσμου, από τα στόματα των Αντι-Εξυπηρέτησης Πελατών των εταιρειών.

Να τα φτιάχνω με γκόμενες που ζουν περισσότερο μέσα από το κινητό τους

Να ξενυχτάω πάνω από ένα κινητό που δε χτυπάει και γελάει ειρωνικά μαζί μου όταν περιμένω το μήνυμα που δε θέλει να έρθει.

Τα σιχάθηκα όλα… θέλω κάτι αληθινό.

Ζητάω, αλήθεια, τόσα πολλά;;

Γιατί λες το «Σ’αγαπώ» ή το «Είμαι ερωτευμένη μαζί σου» ή ακόμα και το «Μου αρέσεις» από κινητό;; Σε νιώθω, η πιθανότητα της προσωπικής επαφής κάνει το μέτωπό σου να ιδρώνει και να ανάβεις το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Και δε φταις. Έτσι σε έμαθαν, σε έναν κόσμο που τα συναισθήματα είναι πολύ τρομακτικά και χρειάζονται την προστασία ενός πλαστικού τοίχου για να μην πληγωθούν, αλλά δεν μπορώ έτσι. Δε θέλω έτσι.

Σε μια ζωή που όλα μοιάζουν βαρετά και γκρίζα, θέλω να ακούω το «Σε σκέφτομαι» ή το «Άσε με ήσυχη», το «Σ’ αγαπώ» ή το «Σε μισώ», να βλέπω το γέλιο σου και το δάκρυσμένο σου πρόσωπο από κοντά.

Να το νιώθω όταν το λες. Να μην το διαβάζω. Να το ΝΙΩΘΩ.

Γιατί να κάνεις πλάκες τόσο χαιρέκακα και δειλά, πίσω από την ασφάλεια που σου εξασφαλίζει η ανωνυμία του κινητού; Γιατί να ξεχνάς να ζεις και να μαθαίνεις να γράφεις; Γιατί να μην κλαις και να γράφεις «…»

!!ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!! Κάποιος ας μου εξηγήσει το νόημα των κινητών τηλεφώνων και το γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο πρόθυμοι να ξεχάσουν να πονάνε για να μην πονέσουν ή να ξεχάσουν να αγαπάνε για να αγαπήσουν…

Δεν ξέρω τίποτα. Αλλά ξέρω αυτό:

Αυτά που αξίζουν σε αυτή τη ρημαδιασμένη ζωή, που σου ρουφάει το μεδούλι και σε αφήνει άδειο και ασήμαντο, είναι αυτές οι στιγμές. Το να αγγίζεις το άτομο που έχεις απέναντί σου και να νιώθεις την αλλαγή στο χρώμα της φωνής της όταν σου μιλά, είναι το μόνο αληθινό πράγμα σε αυτόν το προχειροφτιαγμένο, πλαστικό και εύθραυστο κόσμο. Ποτέ δε θα καταλάβω (και φυσικά δε θα δικαιολογήσω) τους ανθρώπους που είναι τόσο ηλίθια πρόθυμοι να ανταλλάξουν τα τελευταία ρινίσματα ανθρώπινης ψυχής με τη σιγουριά ενός ψηφιακού τοίχου. Και όχι, ποτέ δε θα δεχτώ πως η σιγουριά της απουσίας είναι καλύτερη από τον πόνο της παρουσίας: απλά είναι πιο βολική…

Aλλά από πότε η ζωή μας αξίζει όταν είναι βολική, ρε γαμώτο μου;

—————————————————————–

Music to kill your phone to:

U.N.K.L.E. – Burn My Shadow (New Single!)

Garbage – Tell Me Where It Hurts (Από το Βest Of άλμπουμ τους «Absolute Garbage» – τα σπάει σε κομμάτια!)

The Gossip – Standing in the Way of Control (Weird but I like it!)

Anouk – Everything (Κλασσικό εικονογραφ…εεεε… αγαπημένο!)





Για έναν φίλο που είναι στο διάστημα…

10 06 2007

Η ζωή είναι πραγματικά απίστευτη.

Πραγματικά είναι μερικά πράγματα που δεν έξηγούνται.Όπως για παράδειγμα οι παλιές παρέες.

Κάποτε η Razz είχε γράψει, πολύ εύστοχα πως:

«Οι παρέες είναι κάτι σαν τα πλανητικά συστήματα. Σταθερά ουράνια σώματα με σχετικά δεδομένες τροχιές (εκτός κι αν κάτσει Big Bang ή απλά ανάδρομος Ερμής), περιτριγυρισμένα από κομήτες, αστεράκια, δορυφόρους με εξίσου σταθερές -ή και όχι- περιστροφές.»

Όσο περνάει ο καιρός, όσο ξεχνάω τους φίλους που ήξερα κάποτε, γνωρίζω καινούργιους και βάζω στο ντουλάπι των αναμνήσεων τα παλιά, τόσο περισσότερο η διαπλανητική θεωρία της Razz με βρίσκει σύμφωνο.

Οι φίλοι, όπως και οι πλανήτες, είναι σώματα που κινούνται γύρω σου (ενίοτε μάλιστα, κινείσαι εσύ γύρω τους) σε προδιαγεγραμμένες τροχιές και με πολύ συγκεκριμένους τρόπους. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί στο σύμπαν των φίλων-πλανητών είναι ένα Big Bang, που θα βγάλει τους κομήτες από τη συνηθισμένη τροχιά τους και θα τους στείλει στις τέσσερις γωνίες του σύμπαντος (αν αυτές υπήρχαν).

Ωστόσο, θα ήθελα να προσθέσω ένα πολύ μικρό κομμάτι στην παραπάνω θεωρία.

Όσο μακριά και αν σας στείλει το Big Bang, όσο και αν απομακρυνθούν οι πλανήτες και χάσουν τις κοινές τροχιές τους, όσο και αν ξεχάσεις τις καθημερινές μαλακίες της ζωής του πλανήτη Χ ή τις εκνευριστικές συνήθειες του κομήτη Ψ, πάντα θα υπάρχει κάτι που να σας ενώνει: Μια ιδιαίτερη μορφή ελκτικής δύναμης που υπόκειται σε έναν ξεχωριστό νόμο της ιδιάζουσας αυτής βαρύτητας και η οποία δεν εξηγείται πάντα με τη λογική ή το συναίσθημα. Απλά υπάρχει…

Δεν ξέρω αν είναι η τύχη ή το πεπρωμένο που τα ορίζει αυτά (αν πιστέψουμε πως στη ζωή μας βασικές δυνάμεις είναι αυτές οι δύο), αλλά υπάρχει.

Πρόσφατα πήγα να δω μια ταινία στο σινεμά, πολύ καιρό μετά την τελευταία φορά που επισκέφθηκα τις αίθουσες. Πήγα να δω το Ocean’s Thirteen. Γύριζα από τη δουλειά και με πήραν τηλέφωνο οι καινούργιοι πλανήτες γύρω από τους οποίους γυρίζω όποτε το θυμηθώ και μου είπαν αν θέλω να μου βγάλουν εισιτήριο. Αρχικά δεν ήθελα, γιατί ήμουν σχεδόν σίγουρος πως δε θα προλάβαινα να φτάσω εγκαίρως. Τελικά, δέχτηκα περισσότερο γιατί βαριόμουνα να κάτσω σπίτι και λιγότερο γιατί ήθελα να δω την ταινία.

Στο δρόμο για το σινεμά, συνειδητοποίησα πως η συγκεκριμένη σειρά ταινιών συμβάδιζε απόλυτα με την πορεία προς το Big Bang της δικής μου παρέας, του δικού μου πλέγματος πλανητών: την πρώτη την είχαμε δει όλοι μαζί, τη δεύτερη όσοι είχαμε απομείνει. Η προοπτική του να δω το τρίτο μέρος χωρίς κανέναν από τα πρώην μέλη της παρέας μου μου καρφώθηκε στο μυαλό με τον ίδιο ακριβώς ενοχλητικό τρόπο που σου καρφώνεται ο ανύπαρκτος στίχος ενός τραγουδιού που όμως δε λέει να βγει από το κεφάλι σου.

Όταν μπήκα (αργοπορημένος) στην αίθουσα, έπεσα πάνω σε μια μεγάλη έκπληξη. Αντί να δω μπροστά μου την παρέα με την οποία θα έβλεπα την ταινία, έπεσα πάνω στον πρώην κολλητό μου, με τον οποίο πια έχουμε ψιλοχαθεί, κυρίως εξ αιτίας μου, με χιλιάδες διαφορετικές δικαιολογίες του στυλ «Πήζω στη δουλειά», «είμαι κουρασμένος και δεν μπορώ να βγούμε απόψε»,»έχω ήδη κανονίσει» τις οποίες έχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές εναλλάξ, για να αποφύγω μια συνάντηση τυπική, από αυτές που απλά γίνονται για να γίνουν και που δεν έχουν τίποτα να σου πουν.

Όλη την ώρα στην αίθουσα, το μόνο που σκεφτόμουν είναι το ποια δικαιολογία θα έβρισκα να του πω για να καλύψω το γεγονός πως ήμουν εδώ και έβλεπα ταινία αλλά πάντα ήμουν πολύ απασχολημένος για να βγούμε.

Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή μου ήρθε…

Συνειδητοποίησα ξαφνικά, ανάμεσα στα χαχανητά των θεατών σε κρύα αστεία και τον ενοχλητικό θόρυβο των ποπ κορν, ότι η ζωή είναι μια σειρά από κύκλους. Η πρώτη ταινία είχε βρει την παρέα ενωμένη, στην αρχή της. Η δεύτερη μισο-διαλυμένη και η τρίτη στο τέλος της. Σκέφτηκα την πορεία που ακολούθησε η λογική μου όλα αυτά τα χρόνια, από το «Να πάρω τηλέφωνο τον Χ, να πάμε για καμιά ταινία» στο «τι δικαιολογία να πετάξω στον Χ, για να καλύψω το ότι υποτίθεται πως είμαι πολύ κουρασμένος για να βγούμε»…

Ταυτόχρονα όμως αναρωτιόμουν, κατά πόσο είναι τυχαία μερικά πράγματα. Το ότι ήμασταν στην ίδια αίθουσα, την ίδια ώρα, στην ίδια ταινία που είχαμε παλιότερα δει όλοι μαζί, σχεδόν χωρίς να μιλάμε πλέον ο ένας στον άλλο, χτύπησε κόκκινο στο διαπλανητικό μου ραντάρ και ξέρω πια σίγουρα ένα πράγμα.

Ναι, οι φίλοι είναι πλανήτες που κινούνται γύρω σου.

Ναι, τα πράγματα μπορεί (και σχεδόν πάντα) πηγαίνουν αντίθετα απ’ ότι περιμένεις.

Ναι,οι παρέες χάνονται και οι δρόμοι χωρίζουν.

Αλλά πάντα υπάρχει μια βαρύτητα, μια δύναμη που έστω και τυχαία σας κρατάει μαζί.

Γιατί, στη ζωή, αυτό που έχει νόημα είναι το να κάνεις την κάθε στιγμή αντάξια του να γίνει ανάμνηση. Να δημιουργείς ένα σύμπλεγμα πλανητών που ακόμα και χιλιάδες σκορπισμένα κομμάτια μετά, έστω και άθελά του, να έχει έναν κοινό παρονομαστή.

Και κυρίως, γιατί μπορεί πλέον να συχνάζετε σε διαφορετικές γωνίες του σύμπαντος, αλλά κάποτε υπήρξατε φίλοι-πλανήτες, κινηθήκατε στις ίδιες τροχιές και αντέξατε μαζί τις βροχές των κομητών που ήρθαν…

Gravity…

What a beautiful word…

————————————————————————-

Music from the Stars

Shelby Lynne – Dreamsome ( In the dark/ I can hear you whisper/ Shadows still/ move across the distance/ What did you say/ Ιts okay/ Did you miss me?/ Did you miss me? ) – πολύ αγαπημένο…

The Smiths – I Know It’s Over ( Oh Mother/ I can feel the soil falling over my head/
And as I climb into an empty bed/ Oh well. Enough said./I know it’s over – still I cling/
I don’t know where else I can go…
)

Elliott Smith – Say Yes ( Situations get fucked up/ and turned around sooner or later/ I could be another fool/ Or an exception to the rule/ You tell me the morning after… )

Guns N’ Roses – Knockin’ On Heaven’s Door ( Mama put my guns in the ground/
I can’t shoot them anymore/ That cold black cloud is comin’ down/ Feels like I’m knockin’ on heaven’s door…
)





TV: Made in USA, Part I

6 06 2007

Ακόμα μια τηλεοπτική σεζόν έφτασε (μεγαλοπρεπώς) στο τέλος της, αφήνοντας πίσω της κενά από σειρές που δεν ανανεώθηκαν για την επόμενη χρονιά αλλά και υποσχέσεις για νέες και πιο ενδιαφέρουσες σειρές που θα έρθουν να μας βρουν το φθινόπωρο.

Από τις σειρές που παίχτηκαν φέτος στην Αμερική (είτε κάνοντας το ντεμπούτο τους είτε για 2η, 3η κτλ. σεζόν), ξεχωρίσαμε:

CSI – Season 7 (CBS)

Η φετινή σεζόν, ήταν σίγουρα η χρονιά με τις περισσότερες αλλαγές για το πολυαγαπημένο τμήμα εγκληματολογίας του Las Vegas. Ο Grissom έφυγε για λίγα επεισόδια, τη σειρά τίμησε με guest εμφάνιση ένας από τους καλύτερους κατ’ εμέ ηθοποιούς του Hollywood, ο Liev Schreiber και η μορφή της σειράς άλλαξε σε κάποια επεισόδια από το κλασσικό αυτοτελές σχήμα σε κυνήγι ενός από τους πιο καλλιτεχνικούς εγκληματίες που αντιμετώπισε ποτέ η ομάδα του CSI, του miniature killer. Η σεζόν, αν και γεμάτη ανατροπές και νέες ιδέες, δυστυχώς έδειξε πως τα 7 χρόνια αυτά (αν και μοναδικά), έχουν επιφέρει στη σειρά μια κούραση τόσο στους ηθοποιούς όσο και στις υποθέσεις που – όσο και αν γίνονται προσπάθειες – δεν ξεφεύγουν από αυτά που έχουμε δει σε προηγούμενες σεζόν ή σε κάποιο από τα άλλα δύο spin-off της σειράς (τα CSI: NY και CSI: Miami).

Η σειρά φέτος από άποψη ακροαματικοτήτων αν και δεν μπορούμε να πουμε πως δεν ήταν υπερ-επιτυχημένη, εντούτοις ήταν σχεδόν πάντα στη δεύτερη θέση, παραχωρώντας τη θέση του πρώτου στο νεοφερμένο στη ζώνη της Πέμπτης – και σαφώς πιο φρέσκο – Grey’s Anatomy.

Ο Grissom και η ομάδα του θα συνεχίσουν να ξεδιαλύνουν μυστήρια στο αμαρτωλό Las Vegas και την επόμενη χρονιά.

—————————————————————————————-

Dexter – Season 1 (HBO)

Ποτέ άλλωτε μια σειρά με τόσο μικρό marketing budget δεν κατάφερε τόσο μεγάλο hype. Και αξίζει κάθε θετικό review που έλαβε, όσο λίγες.

Δεν είναι μονάχα ότι οι ηθοποιοί είναι καταπληκτικοί στους ρόλους τους, η ιστορία σφιχτοδεμένη και χωρίς κενά: Είναι και το γεγονός πως για πρώτη φορά ένας serial killer αντιμετωπίζεται από μια άλλη οπτική γωνία και μετατρέπεται από τον αιμοσταγή παρανοϊκό στον «αθέμιτο» ήρωα, που διοχετεύει τη δίψα του για αίμα σε αυτούς που το αξίζουν.

O Dexter θα συνεχίσει να εξασκεί το αγαπημένο του χόμπυ και του χρόνου.

—————————————————————————————-

Grey’s Anatomy – Season 3 (ABC)

Η τρίτη σεζόν του Grey’s Anatomy μου άφησε ανάμικτα συναισθήματα.

Δεν ήταν λίγα τα επεισόδια στα οποία δούλεψε πολύ το fast-forward, δεν ήταν λίγες οι ανούσιες storylines, οι βαρετοί χαρακτήρες και τα «χτυπητά» περισταστικά που υπήρχαν απλά και μόνο για να μάθουν ένα καλό μάθημα στους πρωταγωνιστές. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ολόκληρη η τρίτη σεζόν μου φάνηκε… επιμελώς ατιμέλητη. Οι ατάκες που έμειναν ήταν πολλές αλλά μου φάνηκε πως ήξεραν πόσο θα τις αγαπήσει ο κόσμος γι’ αυτό και τις χρησιμοποιήσαν (δεν βασιζόταν δηλαδή στην «απρόσμενη» επιτυχία των «ατακών» προηγούμενων σεζόν), η σχέση Meredith-Derek έχει αρχίζει να κουράζει, τα ειδύλλια έχουν πολλαπλασιαστεί και τα ζευγάρια που έχουν δημιουργηθεί, δυστυχώς, απλά δεν έπρεπε να δημιουργηθούν ένα κάποια πράγματα τραβήχτηκαν από τα μαλλιά παραπάνω απ’ όσο θα έπρεπε. Ωστόσο, δηλώνω ακόμα ερωτευμένος τόσο με την Katherine Heigl (Izzie), όσο με την Kate Walsh (Αddison) και την Ellen Pompeo (Meredith) και ελπίζω σε μια πιο «φρέσκια» και λιγότερο επιτηδευμένη 4η σεζόν. Seriously…

Η Meredith θα συνεχίσει να μαθαίνει στα χειρουργεία του Seattle Grace Hospital για 4η χρονιά, ενώ η Addison Montgomery θα τραβήξει τον δικό της δρόμο στο spin-off με τίτλο Private Practice

—————————————————————————————-

Jericho – Season 1 (CBS)

Η υπόθεση αρκετά πρωτότυπη. Ενω o Jake επιστρέφει στην πόλη του για να ζητήσει τη βοήθεια των γονιών του, ένα τεράστιο μανιτάρι καπνού εμφανίζεται (όχι και τόσο) μακριά στον ορίζοντα. Η πόλη χάνει κάθε επαφή με την υπόλοιπη Αμερική και το μόνο που μπορούν να κάνουν πλέον είναι να βρουν ένα τρόπο να επιβιώσουν σε έναν κόσμο που άλλαξε τόσο γρήγορα και τόσο ριζοσπαστικά και κυρίως, χωρίς κανένας να ξέρει το γιατί ή το πώς… Αλλά φυσικά, τα φαινόμενα απατούν. Η σειρά ξεκίνησε πολύ δυνατά, αλλά γρήγορα έχασε το δυναμισμό της (πράγμα αναμενόμενο με την υπόθεση που είχε).

To CBS, αν και ανακοίνωσε επίσημα της διακοπή της σειράς, τα έχει βρει σκούρα με τους πολυάριθμους fans της σειράς που αντέδρασαν στην ανακοίνωση αυτή στέλνοντας τόνους… καρυδιών στο αμερικανικό δίκτυο για να διαμαρτυρηθούν για τη διακοπή της σειράς. Μάλιστ, πρόσφατα κυκλοφόρησε μια φήμη πως το κανάλι «καλοβλέπει» την ιδέα να επαναφέρει τη σειρά για 8 επεισόδια (ως midseason raplacement).

Don’t ask…
—————————————————————————————-

Ugly Betty – Season 1 (ABC)

Η σειρά η οποία κάνει αυτή τη στιγμή το γύρο του κόσμου είναι μια: Η Άσχημη Μπέτι. Συναντάται με πολλά ονόματα και σε πολλές μορφές: Μπέτι, Μαρία, εβδομαδιαία ή καθημερινή, διατηρώντας ωστόσο το βασικό concept: Μια κοπέλα (που δεν μπορείς με τίποτα να πεις όμορφη) πιάνει δουλειά σε περιοδικό/οίκο μόδας, ερωτεύεται τον προϊστάμενό της και κάνει τα πάντα για να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τις παγίδες που του βάζουν οι άπληστοι συνεργάτες του που προσπαθούν πάση θυσία να του φάνε τη θέση. Η αμερικάνικη version της κολομβιανής σειράς, μας συστήνει την Betty, μια έξυπνη αλλά όχι όμορφη κοπέλα, που δεν έχει ιδέα από μόδα η οποία καλείται να βοηθήσει το αφεντικό της να ξεπεράσει, δολοπλόκους αρχισυντάκτες, άπληστους συγγενείς, τρανσέξουαλ διψασμένες για εκδίκηση (!) και πολλά άλλα τέρατα του χώρου της μόδας. Αν και η σειρά προφανώς δεν είναι ούτε η επιτομή της πρωτοτυπίας ούτε και η πιο άρτια παραγωγή καταφέρνει μέσα από το εξαιρετικό cast της να μας κάνει να γελάσουμε, να μας δείξει τις διαφορές του ψυχρού χώρου της μόδας με την ζεστασιά των δικών μας ανθρώπων και τελικά να μας δώσει να καταλάβουμε πως πρέπει να δεχόμαστε τους ανθρώπους γύρω μας ακριβώς όπως είναι.

Η σειρά πήρε το πράσινο φως για 2η σεζόν.

—————————————————————————————-

Veronica Mars – Season 3 (The CW)

Η αγαπητή Miss Mars, είναι πλέον μια «δεσποινίδα» που πηγαίνει στο κολλέγιο, ασχολείται με τη σχέση της με το αγόρι της και προσπαθεί να βάλει μια τάξη στην περίπλοκη ζωή της. Κάπου εκεί, οι δημιουργοί ξέχασαν πως οι fans της Veronica δεν ήταν αποκλειστικά χαζοχαρούμενες έφηβοι και τα νούμερα άρχισαν να παίρνουν την κατρακύλα. Η τρίτη σεζόν σίγουρα δεν ήταν η καλύτερη της σειράς, και ολοκλήρωσε την παρουσία της σειράς στις μικρές οθόνες, σύμφωνα με ανακοίνωση του καναλιού πριν λίγες μέρες, με την οποία τα όποια σχέδια για επόμενη σεζόν της Veronica (μέσα στα οποία συγκαταλεγόταν και η πιθανότητα χρονικού fast-forward στην μετα-κολλεγιακή και πρωτο-FBI-κή περίοδο της Veronica), κατά πάσα πιθανότητα απορρίπτονται.

To μόνο που με στεναχωρεί είναι πως μια σειρά όπως η Veronica Mars δε θα μπορέσει να ολοκληρώσει τον κύκλο της όπως της άξιζε: με μια εκπληκτική σεζόν και ένα series finale που να δίνει απαντήσεις και να κλείνει στόματα που μίλαγαν για μια ακόμα «teen σειρά»…

H Veronica Mars (σχεδόν σίγουρα) μας αποχαιρετά, αφού το The CW, δεν την συμπεριέλαβε στα σχέδιά του για την επόμενη σεζόν, ενώ η Kristen Bell έχει ήδη κλείσει συμφωνία με το κανάλι να αναλάβει το ρόλο της διηγήτριας στην καινούργια σειρά του καναλιού, The Gossip Girls.

Farewell, Veronica. We’ll sure miss you…





Μη μ’ αγαπάς…κατάλαβέ με

1 06 2007

«Κουράγιο. Άλλωστε είναι πολλοί ακόμη που περνάνε ότι και εσύ…»

Πείτε μου. Ειλικρινά. Έχετε ακούσει πιο ηλίθια και ανούσια πρόταση στη ζωή σας;

Οι άνθρωποι στηρίζουν τις προσπάθειες ψυχολογικής στήριξης του διπλανού, του φίλου, του συγγενή, του γνωστού σε μια αναγωγή σε άλλες, παρόμοιες καταστάσεις. Ξεχνούν όμως το βασικότερο όλων. Το ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και την βασική Αρχή του Πόνου που λέει «δε με νοιάζει αν εσύ έσπασες και τα δυο σου χέρια, εμένα πονάει το δάχτυλό μου».

Άλλα όλα δικαιολογούνται, αν έχεις το κουράγιο να δεις μέσα από την ομίχλη του δικού σου πόνου που σε τυφλώνει και δε σε αφήνει να δεις παρακάτω όσα φώτα ομίχλης και αν ανάψεις.

Ο κόσμος δεν πονά. Δε σε αγαπά και δε σε νοιάζεται. Δε λυπάται με τη δυστυχία σου και δεν αναγαλλιάζει με την ευτυχία σου. Και γιατί θα έπρεπε άλλωστε; Αν ίσχυε κάποιο από τα παραπάνω, ο κόσμος θα ήταν είτε μια ατέλειωτη Κόλαση είτε μια απέραντη τσουλήθρα. Ο κόσμος απλά ΔΕΝ λειτουργεί έτσι!

Το σύμπαν είναι πολύ μεγαλύτερο από εσένα, υπήρχε πριν εσύ δεις το φως της πρώτης σου μέρας και θα υπάρχει ακόμα και όταν εσύ δεν θα είσαι (και αυτό αν είσαι τυχερός) παρά μια μακρινή ανάμνηση στο παλάτι των αναμνήσεων των ανθρώπων που σε αγάπησαν και σε έβαλαν στην ψυχή τους. Δεν είναι παράλογο να ζητάς να αλλάξουν τα πάντα γύρω σου για να νιώθεις εσύ καλύτερα;

Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος ο άνθρωπος που επιλέγεις να μοιραστείς τους προβληματισμούς σου να σε καταλάβει, να νιώσει αυτά που λες κάτω από το δέρμα του να τριγυρνάνε σαν το μολυσμένο αίμα που πονάει στις ανοιχτές πληγές.

Όλα αυτά τα ξέρω και τα έχω νιώσει. Το ερώτημά μου όμως είναι άλλο:

Γιατί ο άνθρωπος νιώθει την ανάγκη να σε παρηγορήσει λέγοντάς σου πως κάπου στον κόσμο υπάρχει και κάποιος άλλος που πονάει για τον ίδιο (πάνω-κάτω) λόγο που πονάς και εσύ;

Πώς είναι δυνατόν μια τέτοια δήλωση να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα, δεδομένης της Αρχής του Πόνου; (Άλλωστε για κάθε άνθρωπο στον κόσμο που πονάει όσο και όπως εσύ, υπάρχει και κάποιος που είναι ευτυχισμένος ακριβώς το ίδιο όσο και εσύ δυστυχισμένος).

Γιατί θα πρέπει αυτό να σε ανακουφίζει έστω και λίγο από τη στιγμή που δεν αποτελεί ούτε καν μια ένδειξη κατανόησης του πρόβληματός σου και τελικά, οι άνθρωποι νοιαζόμαστε πραγματικά τόσο λίγο ώστε το μόνο που να μπορούμε να σκεφτούμε την ώρα που παρηγορούμε τον άλλο να είναι κάτι τόσο ρηχό όσο μια σύγκριση της δικής του κατάστασης με κάποιου άλλου, κάπου στον κόσμο;

Όταν ρίχνεις την τσακισμένη καρδιά σου στο τραπέζι, δεν περιμένεις φυσικά ο συνομιλητής σου να την γιατρέψει μαγικά. Είπαμε, απλά ο κόσμος δε λειτουργεί έτσι. Ωστόσο, περιμένεις ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, κατανόηση και ειλικρίνεια και όχι μια κοινότυπη φράση που λέγεται απλά για να λεχθεί.

Δε θέλω να την ξανακούσω αυτή τη φράση. Με πονάει περισσότερο απ’ ότι με παρηγορεί. Με μπερδεύει περισσότερο απ’ όσο με βοηθάει να ξεμπλέξω το γαμημένο κουβάρι της γαμημένης μου ζωής. Μου σπάει τα νεύρα που έχουν ήδη τσακιστεί από το γκρίζο της στιγμής. Απλά δε θέλω και δε μπορώ να την ξανακούσω.

Το ξέρω πως δεν πρέπει να ζητάς περισσότερα απ’ όσα μπορούν να σου δώσουν, το ξέρω πως οι άνθρωποι φυλάνε τα αποθέματα της γενναιότητάς και της ανακουφιστικής ενέργειάς τους για τους προσωπικούς τους αγώνες και τα δικά τους κρυφά τραύματα, για περιπτώσεις δηλαδή που ξέρουν πως δε θα μπορέσουν να βασιστούν στον συνάνθρωπο, στον φίλο και τον γνωστό, αλλά πραγματικά, ζητάω πολλά απαιτώντας από τους ανθρώπους να φέρονται με ανθρωπιά και κατανόηση;
Είναι αυτό όντως τόσο εγωιστικά παράλογο;

(ΥΓ: Καλό μήνα)

————————————————————————–

Beth Orton – Comfort of Strangers ( I know the stars that shine on me /Are brighter than you or I could ever be/ I know there’s an answer to your question/ But I don’t know if I could word it right…)

Jeff Buckley – Hallelujah ( Well there was a time when you let me know/ What’s really going on below/But now you never show that to me, do you? )

Mazzy Star – Bells Ring ( Don’t want to say that I’m through with it/Just want to be/ Right by your side/ Right by your side. )

Eurythmics – Seventeen Again ( Times might break you/ God forsake you/ Leave you burned and bruised/ Innocence will teach you/ What it feels like to be used… )