Άνθρωποι-Φαντάσματα

27 05 2007

Δεν είναι πραγματικά απαίσιο το πόσο κοντά μοιάζει να είναι η ζωή μερικών ανθρώπων με αυτή των φαντασμάτων;;

Υπάρχουν άνθρωποι (απλοί, καθημερινοί, συνηθισμένοι) που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, μιλάνε, κλαίνε και γελάνε με αυτά που τους συμβαίνουν κάθε μέρα, δουλεύουν, σπουδάζουν, βγαίνουν για καφέ και μετανοιώνουν για τις λάθος αποφάσεις τους όπως και εμείς, οι οποίοι όμως δε θα λείψουν σε απολύτως κανέναν όταν σταματήσουν να καταλαμβάνουν τον χώρο που τους αντιστοιχεί σε αυτή τη γη;

Η ζωή μου δεν είναι αυτή που θα ήθελα.

Διάολε, η ζωή μου δεν είναι καν στο ΔΡΟΜΟ για να φτάσει εκεί που θέλω να την πάω. Κάθε μέρα ανακαλύπτω και μια μικρή και καλά κρυμμένη πτυχή του χαρακτήρα μου που μου ήταν παντελώς άγνωστη μέχρι χθες. Οι φίλοι μου είναι μετρημένοι (γιατί έτσι επέλεξα εγώ) και οι βόλτες είναι μικρές προσπάθειες απόδρασης από τη ρουτίνα. Ο κόσμος δεν κινείται γύρω από εμένα και το ξέρω καλά πως αν αύριο πέθαινα δε θα με έθαβαν δημοσία δαπάνη ή δε θα μετέτρεπαν τη μέρα σε αργία στο όνομά μου.

Και όμως…

Όσο και να παραπονιέμαι γι’ αυτήν και για τα χιλιάδες στραβά της, οι διέξοδοί μου είναι ακόμα περισσότερες από τα αδιέξοδα και έχω ένα (μπερδεμένο και αβέβαιο, έστω) μέλλον για να ελπίζω.

Αντίθετα, υπάρχουν άνθρωποι-φαντάσματα εκεί έξω που κυκλοφορούν ήσυχα ανάμεσά μας σχεδόν διάφανοι και σίγουρα εύθραυστοι. Άνθρωποι που αν χαθούν αύριο το πρωί κανείς δε θα τους θρηνήσει, που αν ζητήσουν βοήθεια κανείς δε θα τρέξει, που αν κλάψουν κανείς δε θα είναι εκεί για να τους ακούσει και που όλοι οι δρόμοι τους οδηγούν σε αδιέξοδο.

Περπατώντας στο δικό τους μονοπάτι, καταλαβαίνεις πως – αντίθετα με αυτό που πιστεύεις – your life is a blessing.

Μπορεί να είναι μικρά τα πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένο, αλλά τουλάχιστον έρχονται. Ίσως ποτέ να μην έρχονται σε ποσότητες που να αντιστοιχούν σε μεγάλες χρονικές περιόδους ευτυχίας, αλλά, ρε γαμώτο, έρχονται.

Kαι ναι, χαίρομαι που φίλοι μου που έχω να δω καιρό και νομίζω πως με έχουν ξεχάσει όσο και εγώ, παίρνουν τηλέφωνο απλά και μόνο για να δουν αν είμαι καλά.

Και ναι, γουστάρω τη δουλειά μου που με κουράζει και με εκνευρίζει

Και ναι, χαίρομαι που όταν πάρω τηλέφωνο θα βρω παρέα να πάω για έναν καφέ

Και κυρίως, χαίρομαι που η ζωή μου μέχρι τώρα μπορεί με την πρώτη ματιά να οδηγούσε σε ερμητικά κλειστούς δρόμους, στην πραγματικότητα όμως πάντα υπήρχε ένα μικρό στενό, στρατηγικά χωμένο στο τέλος του δρόμου για να μη μείνω για πάντα κολλημένος στο ίδιο γαμημένο και ακαταλαβίστικα κλειστό δρόμο.

Το post μου λοιπόν αυτό πηγαίνει σε αυτούς τους ανθρώπους. Αυτούς που σπρώχνουμε χωρίς να καταλάβουμε στο δρόμο, αυτούς που πηγαινοέρχονται σαν φαντάσματα που έχασαν το δρόμο για την άλλη πλευρά, αυτούς που δε θα κάνουν ποτέ τίποτα άξιο λόγου, αυτούς για τους οποίους δε θα χτιστούν ποτέ αγάλματα και δε θα γραφτούν τραγούδια.

Αν θέλουμε να μάθουμε να παλεύουμε για τα πολλά, πρέπει να αγαπάμε και να παλεύουμε με το «λίγο» της ζωής.

Άλλωστε, αξία έχουν μόνο τα πράγματα τα οποία αποκτήσαμε με προσπάθεια, μέσα από ξενύχτια και μόνιμη κούραση. Εκείνα που μας κάνανε καλύτερους και ταυτόχρονα χειρότερους.

Γιατί αυτή είναι η ζωή: Σου δίνει τα υλικά. Η συνταγή, όμως, όπως άλλωστε και το τελικό πιάτο, είναι ολοκληρωτικά δικό σου. Και, πραγματικά, η γεύση του σίγουρα είναι μοναδική.

(YΓ: Παραφράζοντας αυτό που τόσο σοφά έγραψε κάποτε ο Καβάφης, «σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχευσαι να ‘ναι ανοιχτός ο δρόμος…». Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα στη ζωή από έναν δρόμο που δε βγάζει ποτέ πουθενά.)

Τhink. Provoke. Stay Alert.

——————————————————————

Unkle Bob – Swans ( By my side you’ll never be/ ‘Cause I’m fake at the seams/ Lost in my dreams/ and I want you to know/ that I can’t let you go…)

Bobby Hebb – Sunny ( Sunny, yesterday my life was filled with rain/ Sunny, you smiled at me and really eased the pain…)

Lifehouse – Empty Space ( You’re beautiful/ You’re confusing/ You’re illogical/ You’re amazing/ And I’ve seen the world/ it’s overrated/ until you’re everything/ I have nothing/ but empty space…)

Bic Runga – Sway ( And there’s no cure/ And no way to be sure/ Why everything’s turned inside out/ Instilling so much doubt/ It makes me so tired/ I feel so uninspired…)

Advertisements

Ενέργειες

Information

15 Σχόλια

27 05 2007
bliss

2 σωληνακια
μια διαπεραστικη μεμβρανη
και το φαιμονενο της οσμωσης
διαχωρισμος
κιβδυλων και αληθινων
δν ζουμε με την αλικη και σε καμια χωρα θαυματων
εμεις οριζουμε τις θεσεις μας και τις αλληλεπριδρασεις μας με το περιβαλλον
ρεαλιστικοτατο το κειμενο σου
και μ αρεσε!
μη χανεσαι
να γραφεις πιο συχνα μικρε
μακια

27 05 2007
bereniki

arxizeis na to pianeis to nohma… krata to gera!!
pou tha mas bgalei auti h eutuxia?…. exei shmasia????
enjoy 😉
hugz+mats

*****

27 05 2007
Nam3l3ss

@ Bliss: Ακόμα και να είχαμε την ψευδαίσθηση ότι ζούμε στη χώρα των θαυμάτων, απλά δεν μπορούμε να περιμένουμε καμιά Αλίκη να μας σώσει. Μόνοι μας θα το παλέψουμε.

Thanks Bliss 🙂
Nice to see you again 🙂

@ Βερενίκη: Το κρατάω (μη φανταστείς βέβαια, ότι θα παραμείνει έτσι για πάνω από 2-3 μέρες). Αλλά δε βαριέσαι. Τις επόμενες τρεις θα έχω να θυμάμαι, και τις ακόμα πιο μετά τρεις θα είμαι και πάλι ευτυχισμένος. Ρόδα είναι όλα και γυρνάνε.

Hugz 🙂

27 05 2007
Fingo

Ετσι ετσι.Η Αλικη στην χωρα των φαντασματων

27 05 2007
ocsoul

Τίποτα δε μας χαρίζεται… και δυστυχώς και εμείς είμαστε υποψήφια φαντάσματα… αλλά απλά δεν πρέπει να το αφήσουμε να μας πάρει απο κάτω και κυρίως αξίζει να προσπαθήσουμε να βγάλουμε κι άλλους από τον κόσμο των φαντασμάτων και να τους βάλουμε στο δικό μας κόσμο. Καλύτερα να είμαστε πολλοί στο δρόμο της ζωής, σωστά??

(ΝΑ ΜΠΑΙΝΕΙΣ MSN!! από εδώ και πέρα, όπως σου είχα πει, θα το γράφω σε κάθε comment που θα κάνω στο blog σου! (επόμενο βήμα θα είναι να το αναρτήσω σε πανό έξω από το σπίτι σου :P))

28 05 2007
Balidor

Έτσι ρε,
ειν’ όμορφη η ζωή…
δύσκολη σαν γκόμενα που γνωρίζει ότι είναι ωραία!

Δεν είναι ωραίο να παλεύεις;
γιατί στο τέλος τι θα μείνει εσύ, αυτά που πάλεψες και οι άνθρωποι που «κέρδισες» !

28 05 2007
Fingo

Βασικα Βαλιδορε υπαρχει τροπος να ριξεις μια ομορφη γκομενα που το ξερει.Αλλα θελει αρκετο skill και καθολου ντροπη

29 05 2007
lifewhispers

Αργείς, αλλά όταν ποστάρεις λέω it was worth it! Μα, αν δεν ήταν και όλοι αυτοί (που μπορεί κι εγω κι εσυ να μαστε ανάμεσά τους), πως θα καταλάβαιναν όλοι οι άλλοι – κι εμέις – το πόσο η ζωή είναι ΔΙΚΟ μας κατόρθωμα; Αν μας σπρώχνουν, αν γινόμαστε άφαντοι, το χουμε κάνει εμείς. Γι αυτό, όταν έχουμε φίλους, όταν παλέυουμε τη ζωή κι ας μην έχουμε βρεθεί στην κορυφήτης σκάλας της επιτυχίας, χαιρόμαστε. Για΄τι κοιτάμε κατάματα για ενα εκατοστο του δευτερολεπτου, τη ΣΤΙΓΜΗ.

29 05 2007
greek history x

Εξαίσιες οι φωτογραφίες…

31 05 2007
keimgreek

oraio post. tora menei na myisume kai tus ypoloipus sti filosofia mas gia to «ligo» ;-p

31 05 2007
starlight

Υπάρχουν όντως άνθρωποι φαντάσματα εκεί έξω.. που δεν έχουν διέξοδο μόνο προβλήματα και μικρή αν όχι ανύπαρκτη βοήθεια για να τα λύσουν. Γι αυτούς και μόνο αξίζει να ευχαριστεί κανείς την τύχη του για την παραμικρή αχτίδα φωτός στη ζωή του. Γιατί αυτή η αχτίδα είναι ικανή να τ αλλάξει όλα! Κρίμα μόνο που αυτούς τους ανθρώπους δεν τους διακρίνουμε συχνά κ έτσι συνεχώς δεν είμαστε ευχαριστημένοι με τις αχτίδες μας..

9 04 2008
ευα

σορρυ αλλα τι είναι αυτο δηλαδη τι ακριβώς σελιδα είναι αυτη?διαβασα αυτες της ιστορίες,οχι όλες αλλα αρκετές και ηταν ενδιαφέρων αλλα ακόμα δεν κατάλαβα ποιος και γιατι γράφει.Μπορει καποιος να μου εξηγήσει?

10 04 2008
ευα

Γιατι δεν μου απανταει κανεις?

10 04 2008
Nam3l3ss

Σε τι ακριβώς θέλεις απάντηση;
Γιατί αδυνατώ να καταλάβω την ερώτηση.

5 05 2008
ευα

μπορώ και εγώ να γράψω ιστορία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: