Μια ακόμα συνηθισμένη μέρα…

8 05 2007

Ήταν μια ακόμα συνηθισμένη μέρα.

Τον ξύπνησαν οι μελωδίες τις πόλεις, οι φωνές των περαστικών και οι ανάσες των αυτοκινήτων, που σκαρφάλωναν απ’ το μισάνοιχτο παράθυρό του.

Ήταν μια ακόμα συνηθισμένη μέρα.

Τίποτα σημαντικό δε θα συνέβαινε σήμερα. Ούτε τεράστιες ευχάριστες αλλαγές ούτε απογοητευτικά απαισιόδοξες αναπροσαρμογές της μουντής του καθημερινότητας.

Τα μάτια του τρεμόπαιζαν στις ακτίνες του ήλιου που μπαίναν από τις γρίλιες στο μισοσκότεινο δωμάτιο του, που ήταν ακριβώς ίδιο όπως το άφησε το προηγούμενο βράδυ.

Σηκώθηκε και άνοιξε το παράθυρο διάπλατα. Η μυρωδιά της νέας μέρας τρύπωσε στα ρουθούνια του και τα μάτια του συνήθισαν σιγά-σιγά στο βάρβαρο φως του πρωινού. Δεν ένιωθε άσχημα, δεν πόναγε πουθενά και δεν ήταν αγχωμένος για κάτι. Δεν ένιωθε ούτε και καλά, ακριβώς για τους ίδιους λόγους.

Ήταν μια ακόμα συνηθισμένη μέρα.

Στην μικρή κουζίνα, εκεί όπου το φως δεν ήταν ποτέ αρκετό, ο καφές ήταν ήδη έτοιμος και το σημείωμα στο τραπέζι έγραφε «Σ’αγαπώ. Καλημέρα«. Τι ειρωνεία! Πόσο κοινότυπο μπορεί να ακουστεί κάτι που γράφτηκε για να σου φτιάξει τη μέρα και να σε βγάλει για μερικά δευτερόλεπτα από την κούραση της επερχόμενης ρουτίνας.

Μπήκε στο μπάνιο και κοίταξε τον καθρέφτη. Για μερικά λεπτά, δεν αναγνώριζε το πρόσωπο που έβλεπε απέναντί του. Το άγγιζε απαλά, λες και φοβόταν μη σπάσει το πορσελάνινο προσωπείο του, το εξερευνούσε χιλιοστό προς χιλιοστό σα χαμένος. Όχι, δεν του θύμιζε κάτι. Κάτι είχε αλλάξει. Κάτι είχε μεταλλαχθεί. Το πρόσωπο που έβλεπε απέναντί του είχε ρυτίδες – αλλά ρυτίδες έχουν μόνο οι γέροι, το πρόσωπο που έβλεπε απέναντί του ήταν αξύριστο και κουρασμένο – αλλά κουρασμένοι είναι μόνο αυτοί που χάραξαν την πορεία τους στο πρόσωπό τους. Ήταν δυστυχισμένο – αλλά εκείνος δεν ένιωθε την απουσία της ευτυχίας. Ήταν σκοτεινό – αλλά εκείνος δεν ένιωθε την απουσία του φωτός. Δεν ένιωθε τίποτα. Μονάχα μουδιασμένος.

Ήταν μια ακόμα συνηθισμένη μέρα.

Με τον κόσμο στους δρόμους να προσπαθεί μάταια να ξυπνήσει, τα αυτοκίνητα να σχηματίζουν ουρές που δεν ξεκινάνε και δεν τελειώνουν πουθενά και τα τελευταία αρώματα της νύχτας να κρύβονται μέχρι να ξαναβγούν. Δεν ένιωθε διαφορετικός. Αλλά ήταν.

Το μετρό ήταν γεμάτο κόσμο. Κόσμο που πήγαινε μουτρωμένος σε δουλειές που δεν γούσταρε. Κόσμο που πήγαινε σε σχολές που ποτέ δεν επέλεξε. Κόσμο που εκπλήρωνε υποχρεώσεις που ποτέ δεν κατάλαβε. Κόσμο που πήγαινε και ερχόταν, χωρίς ποτέ ουσιαστικά να προχωράει.

Ένιωσε κάτι. Μόνο για μερικά δευτερόλεπτα. Ένιωσε πως ο χρόνος σταμάτησε γύρω του. Όχι, όχι. Δε σταμάτησε. Απλά μείωσε την ταχύτητά του. Τα πρόσωπα γύρω του εναλλάσονταν συνεχώς αλλά στο τέλος, όλα ήταν ένα, το δικό του, εξ ίσου άγνωστο με όλα τα υπόλοιπα. Κατέβηκε στον πρώτο σταθμό και εκεί, κοιτώντας το τρένο που χανόταν στο βάθος της σκοτεινής σύραγγας, του ήρθε:

Πόσο εύκολο είναι να τελειώσεις αυτό που δεν έχεις το κουράγιο να αρχίσεις. Πόσο εύκολο είναι να σβήσεις μεμιάς ότι σε βασάνισε ποτέ και μαζί ότι πρόκειται ποτέ να σε βασανίσει. Πόσο εύκολο είναι να μην περιμένεις ποτέ ξανά το αύριο να είναι καλύτερο από το χθες και διαφορετικό από το σήμερα. Και τελικά, πόσο πολύ ήθελε να σταματήσει να σκέφτεται.

Στάθηκε στην άκρη της αποβάθρας και ένιωσε δυνατός. Ενιωσε ταυτόχρονα ελαφρύς σαν φτερό και βαρύς σαν πέτρα και, πέφτοντας, το μυαλό του γέμισε με εικόνες. Κάποιες αναμνήσεις, κάποιες που θα μπορούσαν να είναι αναμνήσεις, κάποιες που δε θα γινόντουσαν ποτέ αναμνήσεις, φίλους, γκόμενες, πρώτες συγκινήσεις, τελευταία αντίο και θρυμματισμένα κομμάτια ονείρων.

Και μετά όλα ησύχασαν.

Ήταν μια ακόμα συνηθισμένη μέρα.

Τίποτα σημαντικό δε συνέβη, σήμερα…

———————————————————–

Inspiration Fountain:

Terry Hall – Ballad of a Landlord (Acoustic) (Where once hearts rested/ now there’s nothing/ but a hole…)

Tears for Fears – Creep (Live Radiohead cover) (So very special/ I wish I was special…)

Marianne Faithfull – There is a Ghost (There is a tree/ Its leaves have gone/ For what it seems/ It stands alone)

Placebo – My Sweet Prince (Live) (Me and my valuable friend/ Can fix all the pain away/ So before I end my day/ Remember…/ My sweet prince/ you are the one…)

Radiohead – Exit Music (For A Film) (Sing us a song/ A song to keep us warm
There’s such a chill/ Such a chill
)

Advertisements

Ενέργειες

Information

3 Σχόλια

9 05 2007
starlight

«Πόσο εύκολο είναι να μην περιμένεις ποτέ ξανά το αύριο να είναι καλύτερο από το χθες και διαφορετικό από το σήμερα. Και τελικά, πόσο πολύ ήθελε να σταματήσει να σκέφτεται.»

Καθόλου εύκολο.. Δεν γίνεται να μην ελπίζεις για ένα καλύτερο αύριο. Έτσι είναι η φύση του ανθρώπου. Μπορεί μια χαμένη ελπίδα να φαίνεται πως σε απελπίζει περισσότερο από το να μην έχεις ελπίδα αλλά αν δεν έχεις δεν θα γίνεις ποτέ καλύτερα.Όπως λένε, αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς.

Θελώ κ εγώ να σταματήσω να σκέφτομαι! Γίνεται άραγε?

10 05 2007
kat.

Ποτέ δεν συμβαίνει κάτι σημαντικό! Το δικό μας το μυαλό συνήθως τα κάνει ξεχωριστά, σημαντικά, καλύτερα, χειρότερα, ίδια! Δηλαδή οτι μας βολεύει…ανάλογα με την περίσταση!

10 05 2007
greek history x

Σημαντικά μπορεί να είναι πολύ απλά πράγματα που φαίνονται ασήμαντα. Το βασικό είναι να ξεφεύγεις από την ρουτίνα και το μούχλιασμα. Αυτό είναι θέμα προσωπικό…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: