Τι τραγουδούν οι φωνές στο κεφάλι μου;;

29 05 2007

«Dear You,

Τo look life in the face.

 

Always, to look life in the face and to know it for what it is.

At last, to know it.

 

To love it for what it is.

And then…

to put it away.

You,

always the years between us.

Always the years.

Always the love.

Always…

the hours.»

(Από την τελευταία σκηνή του {The} Hours – αφιερωμένο στην Αμαλία όλων των bloggers… Καλή ξεκούραση)

————————————————————————

Nirvana – The Man Who Sold The World (Unplugged) ( Who knows/ not me/ I never lost control/You’re face/ to face/ With the man who sold the world… )

Semisonic – Secret Smile ( So save me/ I’m waiting/ I’m needing/ hear me pleading/ And soothe me/ improve me/I’m grieving/ I’m barely believing now, now…)

Bush – Glycerine ( I’m never alone/ I’m alone all the time…)

Skunk Anansie – Brazen (Weep) ( I called you brazen/ Called you whore right to your face/ And watched you silently/ And publicly disgraced…)





Άνθρωποι-Φαντάσματα

27 05 2007

Δεν είναι πραγματικά απαίσιο το πόσο κοντά μοιάζει να είναι η ζωή μερικών ανθρώπων με αυτή των φαντασμάτων;;

Υπάρχουν άνθρωποι (απλοί, καθημερινοί, συνηθισμένοι) που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, μιλάνε, κλαίνε και γελάνε με αυτά που τους συμβαίνουν κάθε μέρα, δουλεύουν, σπουδάζουν, βγαίνουν για καφέ και μετανοιώνουν για τις λάθος αποφάσεις τους όπως και εμείς, οι οποίοι όμως δε θα λείψουν σε απολύτως κανέναν όταν σταματήσουν να καταλαμβάνουν τον χώρο που τους αντιστοιχεί σε αυτή τη γη;

Η ζωή μου δεν είναι αυτή που θα ήθελα.

Διάολε, η ζωή μου δεν είναι καν στο ΔΡΟΜΟ για να φτάσει εκεί που θέλω να την πάω. Κάθε μέρα ανακαλύπτω και μια μικρή και καλά κρυμμένη πτυχή του χαρακτήρα μου που μου ήταν παντελώς άγνωστη μέχρι χθες. Οι φίλοι μου είναι μετρημένοι (γιατί έτσι επέλεξα εγώ) και οι βόλτες είναι μικρές προσπάθειες απόδρασης από τη ρουτίνα. Ο κόσμος δεν κινείται γύρω από εμένα και το ξέρω καλά πως αν αύριο πέθαινα δε θα με έθαβαν δημοσία δαπάνη ή δε θα μετέτρεπαν τη μέρα σε αργία στο όνομά μου.

Και όμως…

Όσο και να παραπονιέμαι γι’ αυτήν και για τα χιλιάδες στραβά της, οι διέξοδοί μου είναι ακόμα περισσότερες από τα αδιέξοδα και έχω ένα (μπερδεμένο και αβέβαιο, έστω) μέλλον για να ελπίζω.

Αντίθετα, υπάρχουν άνθρωποι-φαντάσματα εκεί έξω που κυκλοφορούν ήσυχα ανάμεσά μας σχεδόν διάφανοι και σίγουρα εύθραυστοι. Άνθρωποι που αν χαθούν αύριο το πρωί κανείς δε θα τους θρηνήσει, που αν ζητήσουν βοήθεια κανείς δε θα τρέξει, που αν κλάψουν κανείς δε θα είναι εκεί για να τους ακούσει και που όλοι οι δρόμοι τους οδηγούν σε αδιέξοδο.

Περπατώντας στο δικό τους μονοπάτι, καταλαβαίνεις πως – αντίθετα με αυτό που πιστεύεις – your life is a blessing.

Μπορεί να είναι μικρά τα πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένο, αλλά τουλάχιστον έρχονται. Ίσως ποτέ να μην έρχονται σε ποσότητες που να αντιστοιχούν σε μεγάλες χρονικές περιόδους ευτυχίας, αλλά, ρε γαμώτο, έρχονται.

Kαι ναι, χαίρομαι που φίλοι μου που έχω να δω καιρό και νομίζω πως με έχουν ξεχάσει όσο και εγώ, παίρνουν τηλέφωνο απλά και μόνο για να δουν αν είμαι καλά.

Και ναι, γουστάρω τη δουλειά μου που με κουράζει και με εκνευρίζει

Και ναι, χαίρομαι που όταν πάρω τηλέφωνο θα βρω παρέα να πάω για έναν καφέ

Και κυρίως, χαίρομαι που η ζωή μου μέχρι τώρα μπορεί με την πρώτη ματιά να οδηγούσε σε ερμητικά κλειστούς δρόμους, στην πραγματικότητα όμως πάντα υπήρχε ένα μικρό στενό, στρατηγικά χωμένο στο τέλος του δρόμου για να μη μείνω για πάντα κολλημένος στο ίδιο γαμημένο και ακαταλαβίστικα κλειστό δρόμο.

Το post μου λοιπόν αυτό πηγαίνει σε αυτούς τους ανθρώπους. Αυτούς που σπρώχνουμε χωρίς να καταλάβουμε στο δρόμο, αυτούς που πηγαινοέρχονται σαν φαντάσματα που έχασαν το δρόμο για την άλλη πλευρά, αυτούς που δε θα κάνουν ποτέ τίποτα άξιο λόγου, αυτούς για τους οποίους δε θα χτιστούν ποτέ αγάλματα και δε θα γραφτούν τραγούδια.

Αν θέλουμε να μάθουμε να παλεύουμε για τα πολλά, πρέπει να αγαπάμε και να παλεύουμε με το «λίγο» της ζωής.

Άλλωστε, αξία έχουν μόνο τα πράγματα τα οποία αποκτήσαμε με προσπάθεια, μέσα από ξενύχτια και μόνιμη κούραση. Εκείνα που μας κάνανε καλύτερους και ταυτόχρονα χειρότερους.

Γιατί αυτή είναι η ζωή: Σου δίνει τα υλικά. Η συνταγή, όμως, όπως άλλωστε και το τελικό πιάτο, είναι ολοκληρωτικά δικό σου. Και, πραγματικά, η γεύση του σίγουρα είναι μοναδική.

(YΓ: Παραφράζοντας αυτό που τόσο σοφά έγραψε κάποτε ο Καβάφης, «σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχευσαι να ‘ναι ανοιχτός ο δρόμος…». Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα στη ζωή από έναν δρόμο που δε βγάζει ποτέ πουθενά.)

Τhink. Provoke. Stay Alert.

——————————————————————

Unkle Bob – Swans ( By my side you’ll never be/ ‘Cause I’m fake at the seams/ Lost in my dreams/ and I want you to know/ that I can’t let you go…)

Bobby Hebb – Sunny ( Sunny, yesterday my life was filled with rain/ Sunny, you smiled at me and really eased the pain…)

Lifehouse – Empty Space ( You’re beautiful/ You’re confusing/ You’re illogical/ You’re amazing/ And I’ve seen the world/ it’s overrated/ until you’re everything/ I have nothing/ but empty space…)

Bic Runga – Sway ( And there’s no cure/ And no way to be sure/ Why everything’s turned inside out/ Instilling so much doubt/ It makes me so tired/ I feel so uninspired…)





Ζωή Σαν Τρόλλεϋ

17 05 2007

Η ζωή μου μοιάζει με ένα τρόλλεϋ

Μου φαίνεται πως συνεχώς την περιμένω και εκείνη δεν καταδέχεται να με περιμένει ούτε δευτερόλεπτο. Εγώ τρέχω να την προλάβω και οι πόρτες μπροστά μου κλείνουν απρόσμενα.

Μου φαίνεται πως δε σταματά πουθενά και για τίποτα και πως όλοι οι άνθρωποι γύρω μου μπαίνουν και βγαίνουν σε αυτήν, το ίδιο βαστικά, κουραστικά και αγχωμένα όπως και αυτοί που χρησιμοποιούν κάθε μέρα τα τρόλλεϋ που κυκλοφορούν στους δρόμους της πόλης.

Μου φαίνεται πως νιώθω τα πράγματα γύρω μου να περνούν με την ταχύτητα που αναπτύσει το τρόλλεϋ όταν βρίσκει ανοιχτό δρόμο.

Νιώθω πως οι στάσεις είναι συχνές (άλλες για ξεκούραση άλλες για ακόμα μεγαλύτερη κούραση), αναγκαίες και, τελικά, ενοχλητικές αν θέλεις να φτάσεις γρήγορα στον προορισμό σου.

Νιώθω πως η ζωή μου μοιάζει με τη διαδρομή του τρόλλεϋ. Ένα αέναο ταξίδι από το ένα σημείο στο άλλο, με μια σειρά από δεκάδες μικρές στάσεις (που τελικά είναι και αυτές που σου μένουν) στη διάρκεια.

Και, κατά έναν περίεργο τρόπο, αν αφαιρεθείς και χάσεις το τρόλλεϋ σου, ο χρόνος που χρειάζεται για να έρθει το επόμενο, είναι πάντοτε αντιστρόφως ανάλογος του χρόνου που εσύ μπορείς να διαθέσεις. Ακριβώς όπως και στη ζωή.

Παραμένω και περιμένω λοιπόν στην προσωπική μου στάση, για το προσωπικό μου τρόλλεϋ (το φαντάζομαι σα μια «ειδική έκδοση» του 4), να μπω μέσα και να με πάει μέχρι το δικό μου Τέρμα.

Εκεί που όλα θα βγάζουν νόημα και θα νιώθω… πως βρήκα το σπίτι μου.

—————————————————————————

U2 – I Still Haven’t Found What I’m Looking For (I have spoken with eternal angels/ I have held the hands of a devil/ It was warm in the night/ I was cold as a stone/ But I still haven’t found what I’m looking for… )

Fisher – Take Me As I Am (And I feel so much sorrow/ ‘Cause I think too much, about tomorrow/ Take me as I am…) – big thanks to mp83!

Nicole Kidman & Ewan McGregor – Come What May ( And there’s no mountain too high/ No river too wide/ Sing out this song/ I’ll be there by your side/Storm clouds may gather/ And stars may collide/ But I love you until the end of time…)

The Smiths – Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me ( Last night I dreamt/ that somebody loved me/ No hope, no harm/ Just another false alarm…)





29

11 05 2007

Μια και ο φίλτατος Balidor με taggare (άλλο που δεν ήθελα) να η ευκαιρία να αποκαλύψω 29 πράγματα για τον εαυτό μου:

Και ξεκινάμε…

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Μια βραδιά έξω με φίλους που γουστάρω και με γουστάρουν, μια βόλτα στο Θησείο με την κοπέλα που αγαπώ, ο αέρας τα χειμωνιάτικα πρωινά. Απλά πράγματα.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Η δουλειά…γκρρρρ

3. Η μεγαλύτερη μαλακία που έχετε πει σε κάποιον και την έχει πιστέψει;
Ότι είμαι ευτυχισμένος όπως ακριβώς είναι τα πράγματα στη ζωή μου. Καλοπαιγμένο θέατρο.

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Ότι εκνευρίζομαι εύκολα. Γιατί;; Υπάρχει πρόβλημα;;;

5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Ότι, επειδή για μένα η ιεραρχία είναι η εξής φίλοι > οικογένεια > γνωστοί, ζητάω πολλά από τους φίλους μου, ενώ συνήθως εκείνοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό και δεν είναι έτοιμοι να τα δώσουν. Έτσι πέφτω σε μια λούπα απογοήτευσης και επανπροσδιορισμού.

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Των άλλων. Στη ζωή έμαθα, πως αν μάθεις να αγαπάς τα λάθη των άλλων, μαθαίνεις και να συγχωρείς τα δικά σου. Είναι όλα θέμα στρατηγικής.

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με την Jeanne d’ Arc. Κι εγώ όπως και εκείνη ακούω φωνές. Ελπίζω τουλάχιστον να μην με κάψουν.

8. Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;
This is not a time of heroes.
Ήρωες είναι για μένα οι απλοί άνθρωποι: Εσύ που διαβάζεις το blog μου και εσύ που δε φοβάσαι να πεις τη γνώμη σου και να πλέξεις τα κομμάτια της τρέλας σου στο δικό σου blog.

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Στην Αγγλία πριν 3 χειμώνες. Το ταξιδιωτικό γραφείο ήταν μάπα, εμείς ήμασταν lost in space και ο καιρός ήταν εκνευριστικά καλός. Όμως, ήταν μια απίστευτα διασκεδαστική εμπειρία, όχία «παρά» τα παραπάνω αλλα ακριβώς γι’ αυτά.

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
King (τα παλιά του, πριν αρχίσει να γράφει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι) για να τρομάξω.

Coelho (πριν αρχίσει να μιλάει ακατάπαυστα για πράγματα που δεν αφορούν σχεδόν κανέναν) για να σκεφτώ.

και πολλοί άλλοι γνωστοί: Gabriel García Márquez, Michael Cunningham για τα μοναδικά «The Hours» και «A Home At The End of The World», Jeffrey Eugenides για το εξαιρετικό «Middlesex»…

Από συγγραφείς που (κάκιστα) δεν έχουν εκδόσει βιβλία (at least to my knowledge), I would have to RaZzMaTaZz (η γνωστή σε όλους μας Uba Rosa), ο Balidor και πολλοί άλλοι συν-bloggers… Talent overflows, people!!

11. Αγαπημένη ταινία;
Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Τη στιγμή που θα μπορέσω να πω την ιστορική (για μένα) ατάκα του Joel:

«I could die right now, Clem. I’m just… happy. I’ve never felt that before. I’m just exactly where I want to be.»

θα σταματήσω (επιτέλους) τα μετράω κομμάτια και πληγές και θα αναπνεύσω αληθινά.

12. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
«Χάπι Λου» της Εύης Λαμπροπούλου, «Η Βερόνικα Αποφασίζει να Πεθάνει» του Paulo Coelhο και «Middlesex» του Jeffrey Eugenides

13. Χειρότερο τραγούδι όλων των εποχών;
Ένα;;; Μπορώ να πω εκατομμύρια!!
Αλλά ΟΚ, θα συμβιβαστώ και θα αρκεστώ σε ένα
«The Cheeky Song» των Cheeky Girls… μπλιαχχχχ

14. Τι νοσταλγείτε πιο πολύ απ’ όλα;
Την εποχή της αθωότητας. Τότε που όλα είχαν μια λογική ή ακόμα και παράλογη εξήγηση. Πλέον τα πράγματα δεν εξηγούνται ούτε καν παράλογα.

15. Κανένα σοκαριστικό μυστικό έχετε;
Πολλά. Αλλά δε θέλω να σοκάρω :p

16. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το ότι κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου πως ο κόσμος δεν είναι τόσο αγγελικά πλασμένος, όσο θα ήθελαν οι γονείς μου να πιστεύω.

17. Τι θα παίρνατε μαζί σας αν ήταν να ζούσατε στο «Μικρο Σπίτι στο Λιβάδι» ;
Μπόλικα τσιγάρα και αλκοόλ, για τις πρώτες μέρες και ποντικοφάρμακο, χάπια και καραμπίνα, γιατί μετά τις πρώτες μέρες θα έπρεπε να αυτοκτονήσω πριν πεθάνω από βαρεμάρα…

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Μαύρο. Αυτή η θεσπέσια απουσία χρώματος με τρελαίνει.

19. Αγαπημένος τρόπος αυτοκτονίας;
Οποιοσδήποτε δε θα μου άφηνε σημάδια. Αλκοόλ, χάπια, sex overdose…

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Vodka πορτοκάλι

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για όσα δεν έκανα, από φόβο μην τα μετανιώσω.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Τις περισσότερες μέρες τον εαυτό μου, για τις ασφαλείς επιλογές του και την απροθυμία του να πάει ένα βήμα παρακάτω, ελεύθερα και εύκολα χωρίς ιδιαίτερες πιέσεις και τυμπανοκορυσίες.

Τις υπόλοιπες, όλα τα υπόλοιπα.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Η μουσική, οι αμερικάνικες σειρές (γιατί οι ελληνικές…δεν είναι για να βλέπονται από ανθρώπους), ο κινηματογράφος, τα παιχνίδια, οι καφέδες με τους φίλους… Πολλά!

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ότι θα πεθάνω μόνος μου.

25. Μεγαλύτερο ψέμα;
Ότι δε φοβάμαι να πεθάνω μόνος μου.

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες, παρά για κάτι που δεν έκανες.

(aσχέτως που ποτέ δεν το εφαρμόζω…)

27. Πως θα επιθυμούσατε να ζήσετε;
Ελεύθερος. Να κάνω ό,τι γουστάρω και επιθυμεί η καρδιά μου, χωρίς δεύτερη σκέψη. Να λέω ό,τι θέλω και να ζω όπως μου αρέσει για πάντα, χωρίς τα επικριτικά βλέμματα συγγενών, γνωστών και φίλων(?).

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
«What were you thinking? Seriously…»

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Ψύχωση, βαρεμάρα, ναρκοληψία (από την πολύ δουλειά) και σύγχηση για το αν τελικά είμαι άνθρωπος ή αν ο πραγματικός μου εαυτός κρύβεται κάπου στα βουνά του Hobbiton όπου έχω στρατοπεδεύεσει τις τελευταίες μέρες, λέγεται Eosphor και είναι αυτός που κινεί τα νήματα της ζωή μου (just another LotR Online, BBR boy!!)

και θα ήθελα να πάρω 29 απαντήσεις στις 29 αυτές ερωτήσεις από τους:

Βερενίκη, ΣεΞπΥρ, Starlight, mp83, Mauve, Greek History X

————————————————————-

Currently in my mp3 player:

Natalie Imbruglia – Beauty on the Fire (Why do I drink/ The feelings dry/ Don’t go too far/ Limitation scars)

The Fray – How to Save a Life (Acoustic) (Where did I go wrong, I lost a friend/ Somewhere along in the bitterness/ And I would have stayed up with you all night/ Had I known how to save a life…)

U2 – October (October/ And kingdoms rise/ And kingdoms fall/ But you go on…and on…) – ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ κομμάτι

Placebo – UNEEDMEMORETHANINEEDYOU (To call it silence/ To call it smarts/ Come together some/ It’s slow but it works) – πολύ καλό B-side του MEDS, που θα ενσωματωθεί και στη revised έκδοση του ομώνυμου δίσκου.

Bonus Track: Snow Patrol vs The Police – Every Car You Chase





Μια ακόμα συνηθισμένη μέρα…

8 05 2007

Ήταν μια ακόμα συνηθισμένη μέρα.

Τον ξύπνησαν οι μελωδίες τις πόλεις, οι φωνές των περαστικών και οι ανάσες των αυτοκινήτων, που σκαρφάλωναν απ’ το μισάνοιχτο παράθυρό του.

Ήταν μια ακόμα συνηθισμένη μέρα.

Τίποτα σημαντικό δε θα συνέβαινε σήμερα. Ούτε τεράστιες ευχάριστες αλλαγές ούτε απογοητευτικά απαισιόδοξες αναπροσαρμογές της μουντής του καθημερινότητας.

Τα μάτια του τρεμόπαιζαν στις ακτίνες του ήλιου που μπαίναν από τις γρίλιες στο μισοσκότεινο δωμάτιο του, που ήταν ακριβώς ίδιο όπως το άφησε το προηγούμενο βράδυ.

Σηκώθηκε και άνοιξε το παράθυρο διάπλατα. Η μυρωδιά της νέας μέρας τρύπωσε στα ρουθούνια του και τα μάτια του συνήθισαν σιγά-σιγά στο βάρβαρο φως του πρωινού. Δεν ένιωθε άσχημα, δεν πόναγε πουθενά και δεν ήταν αγχωμένος για κάτι. Δεν ένιωθε ούτε και καλά, ακριβώς για τους ίδιους λόγους.

Ήταν μια ακόμα συνηθισμένη μέρα.

Στην μικρή κουζίνα, εκεί όπου το φως δεν ήταν ποτέ αρκετό, ο καφές ήταν ήδη έτοιμος και το σημείωμα στο τραπέζι έγραφε «Σ’αγαπώ. Καλημέρα«. Τι ειρωνεία! Πόσο κοινότυπο μπορεί να ακουστεί κάτι που γράφτηκε για να σου φτιάξει τη μέρα και να σε βγάλει για μερικά δευτερόλεπτα από την κούραση της επερχόμενης ρουτίνας.

Μπήκε στο μπάνιο και κοίταξε τον καθρέφτη. Για μερικά λεπτά, δεν αναγνώριζε το πρόσωπο που έβλεπε απέναντί του. Το άγγιζε απαλά, λες και φοβόταν μη σπάσει το πορσελάνινο προσωπείο του, το εξερευνούσε χιλιοστό προς χιλιοστό σα χαμένος. Όχι, δεν του θύμιζε κάτι. Κάτι είχε αλλάξει. Κάτι είχε μεταλλαχθεί. Το πρόσωπο που έβλεπε απέναντί του είχε ρυτίδες – αλλά ρυτίδες έχουν μόνο οι γέροι, το πρόσωπο που έβλεπε απέναντί του ήταν αξύριστο και κουρασμένο – αλλά κουρασμένοι είναι μόνο αυτοί που χάραξαν την πορεία τους στο πρόσωπό τους. Ήταν δυστυχισμένο – αλλά εκείνος δεν ένιωθε την απουσία της ευτυχίας. Ήταν σκοτεινό – αλλά εκείνος δεν ένιωθε την απουσία του φωτός. Δεν ένιωθε τίποτα. Μονάχα μουδιασμένος.

Ήταν μια ακόμα συνηθισμένη μέρα.

Με τον κόσμο στους δρόμους να προσπαθεί μάταια να ξυπνήσει, τα αυτοκίνητα να σχηματίζουν ουρές που δεν ξεκινάνε και δεν τελειώνουν πουθενά και τα τελευταία αρώματα της νύχτας να κρύβονται μέχρι να ξαναβγούν. Δεν ένιωθε διαφορετικός. Αλλά ήταν.

Το μετρό ήταν γεμάτο κόσμο. Κόσμο που πήγαινε μουτρωμένος σε δουλειές που δεν γούσταρε. Κόσμο που πήγαινε σε σχολές που ποτέ δεν επέλεξε. Κόσμο που εκπλήρωνε υποχρεώσεις που ποτέ δεν κατάλαβε. Κόσμο που πήγαινε και ερχόταν, χωρίς ποτέ ουσιαστικά να προχωράει.

Ένιωσε κάτι. Μόνο για μερικά δευτερόλεπτα. Ένιωσε πως ο χρόνος σταμάτησε γύρω του. Όχι, όχι. Δε σταμάτησε. Απλά μείωσε την ταχύτητά του. Τα πρόσωπα γύρω του εναλλάσονταν συνεχώς αλλά στο τέλος, όλα ήταν ένα, το δικό του, εξ ίσου άγνωστο με όλα τα υπόλοιπα. Κατέβηκε στον πρώτο σταθμό και εκεί, κοιτώντας το τρένο που χανόταν στο βάθος της σκοτεινής σύραγγας, του ήρθε:

Πόσο εύκολο είναι να τελειώσεις αυτό που δεν έχεις το κουράγιο να αρχίσεις. Πόσο εύκολο είναι να σβήσεις μεμιάς ότι σε βασάνισε ποτέ και μαζί ότι πρόκειται ποτέ να σε βασανίσει. Πόσο εύκολο είναι να μην περιμένεις ποτέ ξανά το αύριο να είναι καλύτερο από το χθες και διαφορετικό από το σήμερα. Και τελικά, πόσο πολύ ήθελε να σταματήσει να σκέφτεται.

Στάθηκε στην άκρη της αποβάθρας και ένιωσε δυνατός. Ενιωσε ταυτόχρονα ελαφρύς σαν φτερό και βαρύς σαν πέτρα και, πέφτοντας, το μυαλό του γέμισε με εικόνες. Κάποιες αναμνήσεις, κάποιες που θα μπορούσαν να είναι αναμνήσεις, κάποιες που δε θα γινόντουσαν ποτέ αναμνήσεις, φίλους, γκόμενες, πρώτες συγκινήσεις, τελευταία αντίο και θρυμματισμένα κομμάτια ονείρων.

Και μετά όλα ησύχασαν.

Ήταν μια ακόμα συνηθισμένη μέρα.

Τίποτα σημαντικό δε συνέβη, σήμερα…

———————————————————–

Inspiration Fountain:

Terry Hall – Ballad of a Landlord (Acoustic) (Where once hearts rested/ now there’s nothing/ but a hole…)

Tears for Fears – Creep (Live Radiohead cover) (So very special/ I wish I was special…)

Marianne Faithfull – There is a Ghost (There is a tree/ Its leaves have gone/ For what it seems/ It stands alone)

Placebo – My Sweet Prince (Live) (Me and my valuable friend/ Can fix all the pain away/ So before I end my day/ Remember…/ My sweet prince/ you are the one…)

Radiohead – Exit Music (For A Film) (Sing us a song/ A song to keep us warm
There’s such a chill/ Such a chill
)





Έτσι, ρε γαμώτο…

7 05 2007

…γιατί το αύριο δεν είναι δεδομένο για όλους μας.

…γιατί όταν κάποιοι μας χρειάζονται πραγματικά, ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να ακούμε.

…γιατί όντως δε μας ζητάει κανείς τίποτα παραπάνω από αυτό που μπορούμε να δώσουμε.

…γιατί η ζωή, είναι μικρή και είναι εύθραυστη και πρέπει να την προστατεύουμε όπως μπορούμε καλύτερα.

…γιατι πού και πού αξίζει να σκεφτόμαστε και λίγο έξω από τον εαυτούλη μας.

…γιατί, ρε πούστη μου, μπορούμε να γίνουμε ένα χιλιοστό του χιλιοστού καλύτεροι άνθρωποι και αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να μας συμβεί ένα χλιαρό Δευτεριάτικο βράδυ.

και τέλος…

Έτσι…

για τα ρημαδιασμένα όνειρα, τις μισές ζωές και τις κουρελιασμένες ελπίδες των παιδιών που χάθηκαν.

για τις αναθεματισμένες και ριμαγμένες ζωές αυτών που έμειναν πίσω να ζουν με τις σκιές.

Γι’ αυτό.

Έτσι ΑΠΛΑ.

Για ένα βαλς, ρε πούστη μου. Ένα βαλς που δεν χορεύτηκε και δε θα χορευτεί ποτε.

Το Βαλς των Χαμένων Ονείρων.

(Ξέρετε τι να κάνετε…)





Oι παλιοί συμμαθητές πάνε στον Παράδεισο

5 05 2007

Isn’t life funny?

Πάνω που βγαίνεις από το μετρό, ακούγοντας το Disco 2000 των Pulp και αναρωτιέσαι τι απέγιναν οι δεκάδες συμμαθητές σου, πέφτεις πάνω στο συμμαθητή που σου την έσπαγε περισσότερο. Ξέρετε για ποιόν μιλάω, σίγουρα και εσείς είχατε έναν τέτοιο στην τάξη σας:

Είναι εκείνος που καθόταν στα πρώτα θρανία και είχε το χέρι του μονίμως όρθιο σε κάθε ερώτηση, που οι φίλοι του (αν μπορεί να πει κανείς «φίλους» αυτούς που απλά σε ανέχονται και κατεβάζουν ρολλά περιμένοντας το επόμενο αδιάφορο που θα πεις) μετριόντουσαν στα δάχτυλα του μισού χεριού του Μίκυ Μάους, που κόλλαγε στη δική σου παρέα επειδή η μοναξιά είναι άσχημη και κανείς δεν το ήθελε, όχι για να του μιλήσει αλλά ούτε καν για να τον κοιτάξει, αυτός που όταν αργούσε ο καθηγητής έτρεχε να ενημερώσει το γραφείο ενώ όλοι οι υπόλοιποι κάνατε prive πάρτυ πάνω στα θρανία, αυτός που στην πενταήμερη αναγκάστηκε να πάει στο δωμάτιο αυτών που «ξέμειναν» απλά γιατί κανείς δεν άντεχε την παραξενιά και τη γκρίνια του…

Ε, αυτός

Τελικά, μετά το σχολείο όλα ξεχνιούνται.

Και θα το διαπιστώσετε και αυτό και εσείς οι νεότεροι εξ ημών.

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Παραμένουν πάντα ο βαρετός και αφόρητα γκρινιάρης εαυτός τους, που μπορεί να κάνει και μια διαδρομή 100 μέτρων κουραστική για τον άλλο και που δεν έχει τίποτα να σου πει που να σε ενδιαφέρει.

Αλλάζεις όμως εσύ. Αλλάζει η κοσμοθεωρεία σου και ο τρόπος που αντιλαμβάνεσαι το παρελθόν σου.

Χάρηκα που τον είδα. Χάρηκα που είναι ακόμα το ίδιο βαρετός και κουραστικός, που ακόμα και σήμερα δεν τον αντέχω για πάνω από 10 λεπτά και που ακόμα και σήμερα προσπαθεί να σε πείσει να πάτε για καφέ, ενώ ξέρει και ο ίδιος πως τον βαριέσαι όπως το πολύ το «Κύριε ελέησον» και ο παπάς.

Ωστόσο, το να συναντάς έναν παλιό συμμαθητή είναι μια φευγαλέα συνάντηση με το παρελθόν που άφησες πίσω σου και με τον εαυτό που χάραξες για πάντα σε ένα θρανίο, εκεί που γεννήθηκαν τα πρώτα άγχη, οι πρώτες απογοητεύσεις και οι πρώτες παρέες. Σου θυμίζει για λίγο αυτά που πέρασαν και που ξεχάστηκαν.

Με ρώτησε για τη δουλειά, τα άτομα από το σχολείο που βλέπω και σήμερα και για τον συμμαθητή μας που πρόσφατα πέθανε σε αυτοκινητιστικό. Με ρώτησε για χιλιοστή φορά αν μπορώ να πάμε για καφέ και του έδωσα για χιλιοστή φορά την ίδια ακριβώς απάντηση, τελείως ασυναίσθητα, χωρίς να το σκεφτώ δευτερόλεπτο.

Η επιστροφή της χαμένη συνήθειας ήταν μια πολύ αναζωογοννητική εμπειρία για το σημερινό, κουραστικό Σαββατόβραδο.

Και τον ευχαριστώ.

(ΥΓ: Τα τραγούδια του σημερινού post, είναι αφιερωμένα στον αιώνια εκνευριστικό, βαρετό και απίστευτα γκρινιάρη συμμαθητή όλων μας, με την ελπίδα να παραμείνει για πάντα ΑΚΡΙΒΩΣ έτσι. 🙂 )

————————————————————

Ήχοι στον player

Pulp – Disco 2000 (I said lets all meet up in the year 2000/ Wont it be strange when were all fully grown.)

Jamie Cullum – These Are The Days ( These are the days that bring new meaning,
I feel the stillness of the sun and I feel fine…
)

Anouk – Losing My Religion (Live) (That’s me in the corner/ That’s me in the spotlight/ Losing my religion/ Trying to keep a view/ And I don’t know if I can do it…)

Alanis Morissette – Crazy (But we’re never gonna survive unless/ we get a little crazy…)

Travis – Writing To Reach You (‘Cos I’m writing to reach you/ But I might never reach you/ I long to teach you about you/ But that’s not you…)