Δε με νοιάζει που δεν μπορείς να πετάξεις…

22 04 2007

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς, που έχετε έρθει, και ξαναέρθει, και ξανα-ξαναέρθει στο blog μου έχετε παρατηρήσει τη μικρή φωτογραφία στα δεξιά της σελίδας.

Υπάρχει μια μικρή ιστορία πίσω από τα λόγια αυτά, που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Μερικά χρόνια πριν (και πιο συγκεκριμένα το 2004), ήμουν ένας από τους χιλιάδες Έλληνες που παρακολούθησαν τους εθελοντές της Ολυμπιάδας να διασκεδάζουν με τον κλασσικό ελληνικό τρόπο στα διαλείμματα των αγωνισμάτων.

Και ναι, ζήλεψα βλέποντάς τους να ζουν μια στιγμή που δύσκολα θα ξαναέρθει στην Ελλάδα.

Και ναι, το σκυλο-μετάνοιωσα πως δεν δήλωσα και εγώ εθελοντής όταν είχαν έρθει να μας ενημερώσουν στο σχολείο για τον εθελοντισμό.

Σε μια σπάνια κρίση παίρνω-τη-ζωή-στα-χέρια-μου λοιπόν, αποφάσισα με οποιονδήποτε τρόπο να μπω ως εθελοντής στην Παρολυμπιάδα, που ήταν μονάχα ένα μήνα μακριά. Για καλή μου τύχη, δε χρειάστηκε να προβώ σε υπερβολικές εκδηλώσεις της επιθυμίας μου (βλ. αυτοπυρπολισμό έξω από τα γραφεία του Αθήνα 2004, απεργία πείνας, να βγώ στη Λαμπίρη και να καταγγείλω αναξιοκρατία στην επιλογή των εθελοντών) γιατί ένας από τους κολλητούς μου είχε «άκρες» για να μπορέσουμε και οι δυο μας να μπούμε.

Λίγο καιρό μετά, φορώντας τις πεντακάθαρες (αν και λίγο μεγάλες) στολές μας και με τα διαπιστευτήριά μας στο λαιμό, μπαίναμε χαρούμενοι και λαμπεροί στο Ελληνικό. Είχαμε μπει στην ομάδα εθελοντών στο Ποδόσφαιρο 5×5 και 7×7. Οι αθλητές εκεί, για όσους δεν γνωρίζουν (όπως δεν γνώριζα και εγώ) χωρίζονται σε δύο κατηγορίες:

Εκείνοι που λαμβάνουν μέρος στο 7×7 έχουν διάφορα προβλήματα άσχετα με το άθλημα (μικρότερα πάνω άκρα, νοητικά προβλήματα κτλ.) και αυτοί που λαμβάνουν μέρος στο Ποδόσφαιρο 5×5 είχαν προβλήματα όρασης. Ιδιαίτερα οι δεύτεροι, ήταν πραγματικά εντυπωσιακοί.

Μια μέρα λοιπόν, και ενώ οδηγούσα τους παίκτες της ελληνικής ομάδας 5×5 στον αγωνιστικό χώρο, ένα σχολείο ανέβαζε ένα πανό στις κερκίδες. Ο κόσμος χαμογέλαγε και τους κοίταζε με έναν διαφορετικό τρόπο από τον συνηθισμένο «που πάει η νεολαία σήμερα». Φωνές ακούγονταν από παντού και τα «ζήτω» των θεατών που συνόδευαν την είσοδο των παικτών μας στον αγωνιστικό χώρο μπλέκονταν όμορφα με τα «μπράβο» προς τα παιδιά για το πανό που είχαν φτιάξει. Γύρισα και το κοίταξα, ομολογώ, από περιέργια. Και μετά είδα τη φράση που θα με ακολουθεί νοητά για μια ολόκληρη ζωή:

«Δε με νοιάζει που δεν μπορείς να πετάξεις.

Μου αρκεί που ακούς τη σιωπή»

Ο παίκτης που κράταγα από το χέρι με ρώτησε τι συμβαίνει. Και του εξήγησα. Χαμογέλασε και με ρώτησε τι γράφει το πανό. Δε θα ξεχάσω ποτέ την αντίδρασή του όταν του είπα τα λόγια που τα παιδιά κάποιου δημοτικού είχαν γράψει για εκείνον. Άφησε το χέρι μου, δάκρυσε για ένα λεπτό μόνος του λίγο πιο πίσω από το σημείο που είχαν συγκεντρωθεί οι υπόλοιποι παίκτες, αβέβαιος για το αν τον κοίταζε κανένας, σκούπισε τα μάτια του και μετά με ευχαρίστησε για τη βοήθειά μου.

Θυμάμαι, ότι πάνω στην έξαψη της στιγμής του είπα «Όχι, εγώ σ’ευχαριστώ» ή κάτι τέτοιο. Δεν είμαι καν σίγουρος πια πως το είπα αρκετά καθαρά για να το καταλάβει.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το πανό. Γύρω από τις λέξεις ήταν ζωγραφισμένα πουλιά και λουλούδια, η προσωπική δηλαδή σφραγίδα των παιδιών που με τον τρόπο τους επιβεβαίωναν πως συμφωνούν με τα λόγια αυτά. Ποτέ δεν έμαθα αν ήταν δικής τους έμπνευσης τα λόγια, ή αν ήταν δημιουργία κάποιας δασκάλας ή ακόμα και αν είναι απόσπασμα από κάποιο γνωστό ποιήμα. Και, για να πω την αλήθεια, ποτέ δε με ένοιαξε και τόσο αυτό.

Καθόμουν και κοίταγα σαν υπνωτισμένος τις λέξεις. Για μένα, ακόμα και σήμερα, το συγκεκριμένο πανό είναι η πιο όμορφη (δε μου έρχεται άλλη λέξη για να το περιγράψω, αλλά το όμορφη ακούγεται ταιριαστό) δήλωση υποστήριξης που έχω ακούσει:

Να ξέρεις πως αυτό που βλέπεις είναι καταδικασμένο να μην πετάξει ποτέ. Να ξέρεις πως η ζωή δεν είναι δίκαιη και πως τα πράγματα δεν είναι πάντα λογικά.

Και όμως!!

Να αρκείσαι στην προσπάθεια και στη σιωπή…

Ένα μεγάλο ζήτω και ένα ακόμα πιο μεγάλο μπράβο λοιπόν, στους ανθρώπους του αύριο, με την ελπίδα να ακούν πάντα τη σιωπή και να ζητωκραυγάζουν δυνατά για αυτούς που Δεν Μπορούν να Πετάξουν.

(ΥΓ: Και ναι, ήταν μια από τις καλύτερες, πιο διασκεδαστικές και πιο συναρπαστικές εμπειρίες της ζωής μου. Και ναι, αν μπορούσα θα ξαναπήγαινα μέχρι να έλιωνα από την ορθοστασία και τον καλοκαιρινό ήλιο. Και ναι, θα έβαζα ξανά ότι μέσον έχω και δεν έχω. Και όχι, δε μετανοιώνω στιγμή. Και όλα αυτά για ένα πανό, ένα «γεμάτο πουκάμισο», μια εμπειρία ζωής…)

———————————————–

Ήχοι στον player:

Scissor Sisters – Mary (το πιο meaningful κομμάτι των SS, θα ταίριαζε μόνο σε αυτό απ’ όλα τα post μου)

Rufus Wainwright – Going to a Town (Το πρώτο single από το ολοκαίνουργιο album του Wainwright, Release The Stars, που κυκλοφορεί 15/5)

A-ha – Summer Moved On (Live) (Από το live album τους με έναν από τους καλύτερους γενικούς τίλους που έχω ακούσει ποτέ: How Can I Sleep With Your Voice in my Head? )

The Raveonettes – Here Comes Mary (πρόσφατο κόλλημα με το εν λόγω κομμάτι…)

Advertisements

Ενέργειες

Information

30 Σχόλια

22 04 2007
ocsoul

Η εμπειρία του Εθελοντισμού ήταν όντως μοναδική! Ήμουν και εγώ εκεί! Στην Ολυμπιάδα βέβαια και ήταν κάτι παραπάνω απο τέλεια! Η δική σου εμπειρία με αυτά τα παιδιά και το συγκεκριμένο πανό είναι πολύ ξεχωριστή. Πρέπει να είσαι χαρούμενος που έζησες κάτι τέτοιο. 🙂

22 04 2007
Nam3l3ss

Δεν μπορώ να σου περιγράψω με λόγια πόσο χαρούμενος.
Ειλικρινά. Ήταν εμπειρία ζωής.

22 04 2007
Fingo

Εγω ημουν μικρος και δεν με περνανε.Σιγουρα απο αυτα τα ατομα παιρνεις μαθηματα ειδικα οταν ζεις τις καταστασεις απο κοντα κι οχι οταν το παιζεις ευαισθητος απο μακρια.

22 04 2007
mauve_all

Πρέπει να ήταν καταπληκτική εμπειρία.. Κάποιος που δούλευε με τυφλά παιδιά, μου είπε κάποτε πως το πιο δύσκολο κομμάτι για μας τους «φυσιολογικούς» και αρτιμελείς, είναι να ξεπεράσουμε τον οίκτο μας γι αυτούς τους ανθρώπους. Νομίζω πως είχε δίκιο. Τα παιδιά στο στάδιο το απέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο..

22 04 2007
Nam3l3ss

@ Fingo: Πραγματικά, κρίμα. Αν ήσουν εκεί, ή ακόμα και στην Ολυμπιάδα θα καταλάβαινες τι απίστευτη εμπειρία ήταν. U never know, though! Στην επόμενη, ίσως 🙂

@ mauve_all: Ναι ήταν, mauve. Και έχεις δίκιο σε αυτό που λες. Εγώ αν και στην αρχή ένοιωθα αμήχανα μπροστά στους αθλητές, όσο πέρναγαν οι μέρες μιλάγαμε πριν το αγώνα και τους βοηθούσαμε και έβλεπες πως δεν ήταν «οι αβοήθητοι κακόμοιροι» που νομίζεις πως θα είναι.

Ναι, το απέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο. 🙂

22 04 2007
starlight

Αυτοί οι άνθρωποι είναι στ’ αλήθεια ξεχωριστοί και πραγματικά βάζουν τα γυαλιά σε όλους μας. Μακάρι να παίρναμε ένα μάθημα από αυτούς. Ευτύχως ωστόσο που υπάρχουν άνθρωποι που αναγνωρίζουν την αξία της σιωπής 🙂

23 04 2007
x-ray

Ουτε’γω θα ξεχασω αυτη την εμπειρια, και θυμαμαι αυτο το πανο.

23 04 2007
Βαλίδορος

πωπω ρε φιλε με ελιωσες πρωινιάτικα !

Συγχαρητήρια !

23 04 2007
Nam3l3ss

@ x-ray: Ήσουν και εσύ εκεί;; Χαίρομαι που ακούω πως το θυμάται και κάποιος άλλος. Παίρνει ακόμα μεγαλύτερη αξία μια (έτσι και αλλιώς) από τις σημαντικότερες εμπειρίες της ζωής μου. Δεν είναι αστείο πως οι εμπειρίες που σου αλλάζουν τη ζωή μπορούν να έρθουν οποιαδήποτε στιγμή και σε οποιοδήποτε χώρο;;

Άσε που χαίρομαι, γιατί είχα αρχίσει να φοβάμαι ότι το γέννησε το μυαλό μου :p :p

@ Βαλίδορος: Συγκινήθηκα όσο σπάνια συγκινούμαι, όταν το έγραφα, γι’ αυτό σε ευχαριστώ για το σχόλιο Balidor! It means a lot to me 🙂

23 04 2007
Fingo

I was there man.Womens basketball ESP-USA?Δεν θυμαμαι καλα.Γενικα αυτο το καλοκαιρι μου εμεινε για αλλο πραγμα

24 04 2007
greek history x

Η δύναμη αυτών των Ανθρώπων (με Α κεφαλαίο) είναι αξιοθαύμαστη. Αυτοί πρέπει να είναι οι ήρωες και τα πρότυπα όλων μας και ευτυχώς που υπάρχουν μερικοί συνάθρωποί μας που τους στηρίζουν όσο μπορούν.

ΥΓ. Συμμετείχα και στους Ολυμπιακούς και στους Παραολυμπιακούς.

24 04 2007
Nam3l3ss

@ Fingo: Care to elaborate?? :p :p

@ Greek History X: Και αν σκεφτείς ποιοί είναι τα σημερινά «πρότυπα», αυτοί που μας λένε να αντιγράψουμε και να ακολουθήσουμε, δε σου φαίνονται ακόμα σημαντικότεροι αυτοί οι Άνθρωποι…

ΥΓ: Άρα ξέρεις και θυμάσαι 🙂

24 04 2007
Fingo

Μεγαλη ιστορια…Anyway αυτο που θυμαμαι ειναι οτι πριν τον αγωνα ηταν κατι Ιαπωνες και μου δωσανε πως να το πω τωρα.Κατι σαν αυτα που εβαζε ο καρατε κιντ στο κεφαλι 😛

24 04 2007
keimgreek

μερικές στιγμές, λέξεις, συναισθήματα αξίζει να τα αιχμαλωτίσεις μέσα σου για μια ζωή, καμιά λογοτεχνία, καμιά τέχνη δε μπορεί να τα εκφράσει όπως τα νιώθουμε

24 04 2007
Nam3l3ss

@ Fingo: Lol… άρα είναι καλή η ανάμνηση στην οποία αναφέρεσαι!

@ keimgreek: Ναι, ναι, ακριβώς!! Μερικές στιγμές αξίζει να τις κρατήσεις κλεισμένες μέσα σου και να τις βρίσκεις πού και πού στα παλάτια της μνήμης σου (που λέει και ένας αξιαγάπητος, παρανοϊκός κανιβαλος γιατρός :p), για να νοιώθεις καλύτερα τις μέρες που δεν έχουν κάτι να σου δώσουν… 🙂

24 04 2007
keimgreek

χμ, φτου πάτησα αποστολή σχολίου…
(συμπλήρωμα)
δεν ενοούσα να μην τα μοιράστεις, απλά να μην τα ξεχάσεις 😉

25 04 2007
ΣεΞπΥρ

Να σου πω την αλήθεια είχα τη περιέργεια να μάθω από που προερχόταν αυτή η φράση. Όμορφη ιστορία 🙂

25 04 2007
Nam3l3ss

Και εγώ ήθελα να πω το τι σημαίνει. Γιατί είναι, για μένα, πολύ παραπάνω από μια απλή πρόταση.

25 04 2007
RaZzMaTaZz

ΟΚ, χτύπησες τρελή χορδή τώρα..
να ξέρεις, άμα τα πούμε ποτέ από κοντά σου χρωστάω μια αγκαλιά.

25 04 2007
Nam3l3ss

ΟΚ. Το κρατάω αυτό 🙂

25 04 2007
RaZzMaTaZz

oh and check yr emailz btw 🙂

28 04 2007
bereniki

den mou bgainei kati na pw… apla siwpi… ta leei ola merikes fores… 🙂
makia
*****

29 04 2007
Nam3l3ss

Τhanks, Βερενίκη 🙂

7 05 2007
suare

Είχα καιρό να διαβάσω κάτι που να με αγγίξει τόσο πολύ.

21 05 2007
Nam3l3ss

Σ’ ευχαριστώ suare

26 07 2007
ntalia

Είσαι γλύκας..
Ήμουν κι εγώ εκεί…
δούλεψα εκεί..
δυο μήνες..
δυο υπέρoχους μήνες.. που δεν θα τους άλλαζα όοοοοτι κι αν μου έδιναν
ότι κίνδυνος κι αν υπήρχε..

έκανα τα χαρτιά μου σε μια περίοδο πραγματικής έξαρσης και πραγματικού παραλογισμού των ΜΜΕ όσον αφορά τουλάχιστον τις πιθανές τρομοκρατικές επιθέσεις..

δεν δίστασα ούτε στιγμή να κάνω τα χαρτιά μου..
και όταν έφτανε ο καιρός που όλα γινόντουσαν πιο έντονα..
δεν με ενδιέφερε αν γινόταν κάτι..
φτάνει που ήμουν εκεί.. με καινούριους φίλους
φτάνει που είδα την τελετή έναρξης και λήξης ακόμα και σε πρόβες
φτάνει που είδα όλους τους κορυφαίους αθλητές του κόσμου να περνάνε από μπροστά μου και να μου χαμογελάνε
φτάνει που έκανα φίλους συναδέλφους
φτάνει που έκανα φίλους εθελοντές
φτάνει που έκανα φίλους από όλο τον κόσμο
φτάνει που έκανα φίλους αθλητές από το μπάσκετ με αμαξίδιο
φτάνει που ανέπνεα τον αέρα.. που όλος ο κόσμος θα ήθελε έστω και μια τζουρίτσα από αυτόν

ακόμη και οι πιο δύσπιστοι όταν αντίκρισαν το μεγαλείο των ημερών γελούσαν κάτω από τα μουστάκια τους και ένιωσαν περήφανοι έστω και για λίγο… και φυσικά χαρούμενοι

τον καβάφη τον ξέρεις φαντάζομαι…
το ποίημα «Ιθάκη» επίσης φαντάζομαι..
ε… σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι..

«Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι
που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους•»

και τι πρωινά ε?

«Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει•»

…όσο η ψυχή μας ταξιδεύει

ευχαριστώ που μου το ξαναθύμισες και με έκανες να νιώσω έστω για άλλη μια φορά όπως τότε…

να σαι καλά

και μην ξεχνάς να απολαμβάνεις τις διαδρομές που κάνεις γιατί αυτές έχουν αξία… ζήσε την κάθε σου στιγμή έντονα..
ότι κι αν είναι.. γλυκιά.. άσχημη..
απλά να είσαι εκεί…

σε ευχαριστώ και πάλι

26 07 2007
Nam3l3ss

Δε νομίζω πως χρειάζεται να πω τίποτα παρα πάνω από το πόσο συμφωνώ μαζί σου. Από το πόσο σωστά και ρεαλιστικά περιγράφεις τα συναισθήματα αυτά που ήταν κάθε άλλο παρά καθημερινά και συνηθισμένα.

Εγώ σε ευχαριστώ, γιατί μου θύμισες ξανά την ανεξάντλητη ενέργεια μέσα στα στάδια, τα λαμπερά πρόσωπα κάθε πρωί, τον αέρα που φύσαγε στα αναμμένα στάδια και το συναίσθημα…αυτό το συναίσθημα… που τίποτα δεν υπάρχει όμοιό του.

Εκεί, ναι. Ένιωσα περήφανος που είμαι Έλληνας. 🙂

26 07 2007
ntalia

και κάτι άλλο πολύ σημαντικό…
ορμώμενη από αυτό που είπε ο mauve_all,:
«το πιο δύσκολο κομμάτι για μας τους “φυσιολογικούς” και αρτιμελείς, είναι να ξεπεράσουμε τον οίκτο μας γι αυτούς τους ανθρώπους»

Θα ήθελα να μιλήσω για μερικές στιγμές που έζησα..
και με έκαναν άνθρωπο..

αρχές του Σεπτέμβρη του 2004 τα στάδια υποδέχτηκαν τους αθλητές της παραολυμπιάδας στα γήπεδα και στα προπονητήρια για προπονήσεις..
Τότε το ρόλο των εθελοντών είχαν αναλάβει οι ομαδάρχες..
Την πρώτη μέρα το πόστο μου ήταν στην είσοδο των αθλητών.
Πρέπει να σας πω πως κάποια στιγμή είχε γίνει μια μικρή αλλά παρ όλα αυτά χρήσιμη ενημέρωση για το πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε έναν άνθρωπο με αναπηρία.

Που λες γλυκιέ μου φίλε,
Βρίσκομαι στην πίσω είσοδο του κλειστού του ΟΑΚΑ εκεί δηλαδή από όπου θα περνούσαν οι αθλητές για να μπουν στο γήπεδο..
Κάποια στιγμή καταφτάνει το πρώτο αστικό (γιατί μόνο με αστικά μπορούσαν να έρθουν) και σταματάει ακριβώς μπροστά μου.
ανοίγουν οι πόρτες και αρχίζουν και κατεβαίνουν οι αθλητές.
νέα παιδιά.. σε αμαξίδιο ή να τους λείπει κάποιο άκρο.
Βλέπεις και δεν θέλεις να το πιστέψεις.. λες δεν είναι δυνατόν.. δεν μπορεί να είναι έτσι, κάτι πρέπει να γίνει

Με το που μπήκαν μέσα έβαλα τα κλάματα.. δεν άντεξα..
Να βλέπω ανθρώπους στην ηλικία μου.. μα τι λέω.. ότι ηλικία και να χαν..
που ξέρεις πως εκ των πραγμάτων στερούνται διάφορα.
Δεν ήθελα να το πιστέψω.
Ένιωσα οίκτο. δυστυχώς..
Περνώντας οι μέρες και γνωρίζοντας πολλούς από αυτούς, κατάλαβα πως κάθε άλλο παρά οίκτο πρέπει να νιώθουμε.

Οι άνθρωποι «αυτοί» έχουν τέτοιο ψυχικό σθένος που το ζηλεύει κι αυτός που δεν ξέρει τι θα πει γρατζουνιά.
ζούνε μόνοι τους, είναι αυτόνομοι, ζούνε την ζωή τους, γλεντάνε, γελάνε,
ίσως περισσότερο από εμάς τους «φυσιολογικούς»
ίσως γιατί έχουν καταλάβει περισσότερο από «εμάς»
την αξία της αναπνοής…
την σημαντικότητα της ύπαρξης

Πρέπει επίσης να σου πω πως ένας από τους πιο αισιόδοξους ανθρώπους που έχω γνωρίσει, και πλέον πολύ καλός φίλος, είναι ένας άνθρωπος που όπως μου είπε και ο ίδιος.. οι γιατροί του τον «συναρμολόγησαν κυριολεκτικά»
αυτός ο άνθρωπος χαμογελάει πάντα και χαίρεται την ζωή του όσο λίγοι…

Ας μάθουμε λοιπόν όλοι να σεβόμαστε την όποια ιδιαιτερότητα του συνανθρώπου μας… γιατί κι εμείς έχουμε ιδιαιτερότητες κι ας μην φαίνονται…

26 07 2007
Nam3l3ss

Πάντα πίστευα πως η ανθρώπινη ύπαρξη είναι ένα σύνολο αναπόσπαστων ιδιαιτεροτήτων.

Ιδιαιτεροτήτων που στην αρχή ίσως μας ξενίζουν, αλλά όταν τις δούμε από κοντά, τις ακούσουμε και τις νιώσουμε, αυτές είναι που αγαπάμε στους φίλους μας, τους συγγενείς και τους ανθρώπους που επιλέγουμε να προχωρήσουμε μαζί.

Το μόνο σίγουρο, είναι το πόσο σημαντικό είναι αυτοί οι άνθρωποι να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με εμάς. Και το πόσο πολύ αξίζουν τον σεβασμό μας, γιατί παλεύουν να ζήσουν (και συχνά το καταφέρνουν καλύτερα από εμάς τους «φυσιολογικούς» – απαίσια ορολογία, ειλικρινά) σε έναν κόσμο που δε δέχεται το διαφορετικό και που οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα (σωματική ή ψυχική) είναι λόγος για ρεζίλεμα και εκμετάλλευση. Αλλά το έγραψα και τότε στο post στο οποίο απάντησες σήμερα: Ελπίζω και πιστεύω σε αυτά τα παιδιά, που αναρτήσανε το πανό. Αν ο κόσμος είναι περισσότερο σαν κι αυτά, τότε δε φοβάμαι τίποτα. 🙂

4 11 2007
Kyriakos

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: