Η Οδύσσεια του Περιπτέρου

30 04 2007

Ξυπνάς.

Είναι μια ηλιόλουστη μέρα απ’ αυτές που αντιπαθείς απίστευτα. Αναγκάζεις τον εαυτό σου να σηκωθεί από το κρεβάτι, γιατί είναι παράλογο να χάσεις το ρεπό σου χουζουρεύοντας σε ένα ξέστρωτο κρεβάτι, μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο.

Πας να ανάψεις το πρώτο τσιγάρο της ημέρας και συνειδητοποιείς πως αν δεν βγεις έξω να πάρεις καινούργιο πακέτο, αυτό θα είναι και το τελευταίο.

Ντύνεσαι με ότι βρεις μπροστά σου πρόχειρο, ρίχνεις κρύο νερό στο πρόσωπό σου και περνάς το χέρι 3-4 φορές από τα μαλλιά σου (δήθεν για να διορθώσεις το φυσικό «ατημέλητο» στυλάκι του ύπνου), ψάχνεις τα κλειδιά σου βρίζοντας που δε θυμάσαι πού στο διάολο τα πέταξες την τελευταία φορά που γύρισες σπίτι (δηλαδή τα ξημερώματα). Τα ανακαλύπτεις κάτω από τον καναπέ και αρχίζεις να φαντασιώνεσαι τον εαυτό σου στον Χαρδαβέλα με τίτλο στο κάτω μέρος της οθόνης «ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΜΕΤΑΚΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΟΥ», με την πλάτη γυρισμένη στο φακό και επιμελώς «ατημέλητα» βιντεάκια της μάνας σου να δηλώνει πως «τουλάχιστον κάποιος ασχολείται με τα πράγματά του»

Βγαίνεις από το σπίτι και κατευθύνεσαι στο περίπτερο με γρήγορο βήμα, ξεπερνώντας εμπόδια όπως: γνωστούς, γείτονες, χαλασμένους δρόμους, σκουπιδιάρικα και συνεργεία του δήμου που φτιάχνουν τους χαλασμένους δρόμους και χαλάνε τα φτιαγμένα πεζοδρόμια.

Το περίπτερο έχει ουρά και τα νεύρα σου κοντεύουν να σπάσουν. Χαμογελάς στην κοπέλα που στέκεται μπροστά σου και σου ρίχνει ένα βλέμμα όλο υπόσχεση, που αθετείται αμέσως μόλις πληρώσει και απομακρυνθεί.

Παίρνεις τα τσιγάρα και μαζί το δρόμο της επιστροφής.

Και τότε…συμβαίνει!!

Σπάει ο διάολος το πόδι του, μπαίνει ανάδρομος ο Ερμής, γαμιέται ο Δίας, βλέπεις τσούρμο μαύρες γάτες, σπάνε χιλιάδες καθρέφτες… και όλα αυτά ταυτόχρονα…

Γιατί;;

Γιατί την είδες.

Χαρωπή και γελαστή σαν να φορτίζει η μπαταρία της από τον ρημαδιασμένο ήλιο, περπατάει μπροστά σου, δε σε βλέπει, δε σε ακούει, δε σε μυρίζει και όμως περνάει ακριβώς από μπροστά σου.

Απομακρύνεται με κανονικό ρυθμό που εσένα σου φαίνεται πως είναι επίτηδες πιο αργός απ’ ότι συνήθως και προσπαθείς να καταλάβεις από την κίνηση του σώματός της, αν σε είδε, αν σε άκουσε και αν σε μύρισε.

Και μετά γαμιέται η μέρα σου, μεγαλοπρεπώς… και εύχεσαι να μην είχες σηκωθεί καν από το κρεβάτι, να μην είχες πλύνει το πρόσωπό σου, να μην κάπνιζες ποτέ και να μην υπήρχε ποτέ το συγκεκριμένο περίπτερο στη συγκεκριμένη θέση, στη συγκεκριμένη γειτονιά, στον συγκεκριμένο πλανήτη, στο συγκεκριμένο σύμπαν.

(Και, κυρίως, το πακέτο σου από καινούργιο έχει μείνει μισό και δε θες να ξαναδεις το συγκεκριμένο περίπτερο ούτε ζωγραφιστό…)

———————————————————–

Skin – Trashed (Now I know I have to live without you/ I can only bend so far/ Guess it’s time to make some moves without you/ Now you’ve gone and trashed my heart)

James Morrisson – You Give Me Something (Cause you give me something/ That makes me scared, alright/ This could be nothing/ But I’m willing to give it a try…)

Reamonn – Star (Once upon a time a memory/ Once upon a time girl/ Once upon a time perfect life/ Once upon a perfect world)

The Cranberries – Linger (MTV Unplugged) (But I’m in so deep/ You know Im such a fool for you/ You got me wrapped around your finger)

BONUS TRACK: Green Day vs. Oasis – Boulevard of Broken Songs (mash-up)

Advertisements




Δε με νοιάζει που δεν μπορείς να πετάξεις…

22 04 2007

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς, που έχετε έρθει, και ξαναέρθει, και ξανα-ξαναέρθει στο blog μου έχετε παρατηρήσει τη μικρή φωτογραφία στα δεξιά της σελίδας.

Υπάρχει μια μικρή ιστορία πίσω από τα λόγια αυτά, που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Μερικά χρόνια πριν (και πιο συγκεκριμένα το 2004), ήμουν ένας από τους χιλιάδες Έλληνες που παρακολούθησαν τους εθελοντές της Ολυμπιάδας να διασκεδάζουν με τον κλασσικό ελληνικό τρόπο στα διαλείμματα των αγωνισμάτων.

Και ναι, ζήλεψα βλέποντάς τους να ζουν μια στιγμή που δύσκολα θα ξαναέρθει στην Ελλάδα.

Και ναι, το σκυλο-μετάνοιωσα πως δεν δήλωσα και εγώ εθελοντής όταν είχαν έρθει να μας ενημερώσουν στο σχολείο για τον εθελοντισμό.

Σε μια σπάνια κρίση παίρνω-τη-ζωή-στα-χέρια-μου λοιπόν, αποφάσισα με οποιονδήποτε τρόπο να μπω ως εθελοντής στην Παρολυμπιάδα, που ήταν μονάχα ένα μήνα μακριά. Για καλή μου τύχη, δε χρειάστηκε να προβώ σε υπερβολικές εκδηλώσεις της επιθυμίας μου (βλ. αυτοπυρπολισμό έξω από τα γραφεία του Αθήνα 2004, απεργία πείνας, να βγώ στη Λαμπίρη και να καταγγείλω αναξιοκρατία στην επιλογή των εθελοντών) γιατί ένας από τους κολλητούς μου είχε «άκρες» για να μπορέσουμε και οι δυο μας να μπούμε.

Λίγο καιρό μετά, φορώντας τις πεντακάθαρες (αν και λίγο μεγάλες) στολές μας και με τα διαπιστευτήριά μας στο λαιμό, μπαίναμε χαρούμενοι και λαμπεροί στο Ελληνικό. Είχαμε μπει στην ομάδα εθελοντών στο Ποδόσφαιρο 5×5 και 7×7. Οι αθλητές εκεί, για όσους δεν γνωρίζουν (όπως δεν γνώριζα και εγώ) χωρίζονται σε δύο κατηγορίες:

Εκείνοι που λαμβάνουν μέρος στο 7×7 έχουν διάφορα προβλήματα άσχετα με το άθλημα (μικρότερα πάνω άκρα, νοητικά προβλήματα κτλ.) και αυτοί που λαμβάνουν μέρος στο Ποδόσφαιρο 5×5 είχαν προβλήματα όρασης. Ιδιαίτερα οι δεύτεροι, ήταν πραγματικά εντυπωσιακοί.

Μια μέρα λοιπόν, και ενώ οδηγούσα τους παίκτες της ελληνικής ομάδας 5×5 στον αγωνιστικό χώρο, ένα σχολείο ανέβαζε ένα πανό στις κερκίδες. Ο κόσμος χαμογέλαγε και τους κοίταζε με έναν διαφορετικό τρόπο από τον συνηθισμένο «που πάει η νεολαία σήμερα». Φωνές ακούγονταν από παντού και τα «ζήτω» των θεατών που συνόδευαν την είσοδο των παικτών μας στον αγωνιστικό χώρο μπλέκονταν όμορφα με τα «μπράβο» προς τα παιδιά για το πανό που είχαν φτιάξει. Γύρισα και το κοίταξα, ομολογώ, από περιέργια. Και μετά είδα τη φράση που θα με ακολουθεί νοητά για μια ολόκληρη ζωή:

«Δε με νοιάζει που δεν μπορείς να πετάξεις.

Μου αρκεί που ακούς τη σιωπή»

Ο παίκτης που κράταγα από το χέρι με ρώτησε τι συμβαίνει. Και του εξήγησα. Χαμογέλασε και με ρώτησε τι γράφει το πανό. Δε θα ξεχάσω ποτέ την αντίδρασή του όταν του είπα τα λόγια που τα παιδιά κάποιου δημοτικού είχαν γράψει για εκείνον. Άφησε το χέρι μου, δάκρυσε για ένα λεπτό μόνος του λίγο πιο πίσω από το σημείο που είχαν συγκεντρωθεί οι υπόλοιποι παίκτες, αβέβαιος για το αν τον κοίταζε κανένας, σκούπισε τα μάτια του και μετά με ευχαρίστησε για τη βοήθειά μου.

Θυμάμαι, ότι πάνω στην έξαψη της στιγμής του είπα «Όχι, εγώ σ’ευχαριστώ» ή κάτι τέτοιο. Δεν είμαι καν σίγουρος πια πως το είπα αρκετά καθαρά για να το καταλάβει.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το πανό. Γύρω από τις λέξεις ήταν ζωγραφισμένα πουλιά και λουλούδια, η προσωπική δηλαδή σφραγίδα των παιδιών που με τον τρόπο τους επιβεβαίωναν πως συμφωνούν με τα λόγια αυτά. Ποτέ δεν έμαθα αν ήταν δικής τους έμπνευσης τα λόγια, ή αν ήταν δημιουργία κάποιας δασκάλας ή ακόμα και αν είναι απόσπασμα από κάποιο γνωστό ποιήμα. Και, για να πω την αλήθεια, ποτέ δε με ένοιαξε και τόσο αυτό.

Καθόμουν και κοίταγα σαν υπνωτισμένος τις λέξεις. Για μένα, ακόμα και σήμερα, το συγκεκριμένο πανό είναι η πιο όμορφη (δε μου έρχεται άλλη λέξη για να το περιγράψω, αλλά το όμορφη ακούγεται ταιριαστό) δήλωση υποστήριξης που έχω ακούσει:

Να ξέρεις πως αυτό που βλέπεις είναι καταδικασμένο να μην πετάξει ποτέ. Να ξέρεις πως η ζωή δεν είναι δίκαιη και πως τα πράγματα δεν είναι πάντα λογικά.

Και όμως!!

Να αρκείσαι στην προσπάθεια και στη σιωπή…

Ένα μεγάλο ζήτω και ένα ακόμα πιο μεγάλο μπράβο λοιπόν, στους ανθρώπους του αύριο, με την ελπίδα να ακούν πάντα τη σιωπή και να ζητωκραυγάζουν δυνατά για αυτούς που Δεν Μπορούν να Πετάξουν.

(ΥΓ: Και ναι, ήταν μια από τις καλύτερες, πιο διασκεδαστικές και πιο συναρπαστικές εμπειρίες της ζωής μου. Και ναι, αν μπορούσα θα ξαναπήγαινα μέχρι να έλιωνα από την ορθοστασία και τον καλοκαιρινό ήλιο. Και ναι, θα έβαζα ξανά ότι μέσον έχω και δεν έχω. Και όχι, δε μετανοιώνω στιγμή. Και όλα αυτά για ένα πανό, ένα «γεμάτο πουκάμισο», μια εμπειρία ζωής…)

———————————————–

Ήχοι στον player:

Scissor Sisters – Mary (το πιο meaningful κομμάτι των SS, θα ταίριαζε μόνο σε αυτό απ’ όλα τα post μου)

Rufus Wainwright – Going to a Town (Το πρώτο single από το ολοκαίνουργιο album του Wainwright, Release The Stars, που κυκλοφορεί 15/5)

A-ha – Summer Moved On (Live) (Από το live album τους με έναν από τους καλύτερους γενικούς τίλους που έχω ακούσει ποτέ: How Can I Sleep With Your Voice in my Head? )

The Raveonettes – Here Comes Mary (πρόσφατο κόλλημα με το εν λόγω κομμάτι…)





Εν Λευκώ…

19 04 2007

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δε θα ‘χα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρο η τρέλα
αν είχε σώμα θα ‘ ταν πάλι ψέμα

Κοίτα τα χέρια πώς γυρνούν στον τοίχο
σα να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να ‘χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει

Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ‘τανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ‘ταν σαν κι εμένα

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε σ’το πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν ‘ανέβεις

Δε σε λυπούνται που δεν το ‘χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτόν το τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να ‘ναι σαν κι εμένα

Νατάσα Μποφίλιου – Εν Λευκώ

Όταν βλέπεις πως στις καθημερινές αναζητήσεις του google από τις οποίες οι χρήστες έρχονται στο blog σου είναι κατά 3/4 πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα/τραγούδι, τότε συνειδητοποιείς πως δεν έχεις άλλη επιλογή (ή μάλλον καλύτερα, δεν έχεις άλλη επιθυμία) από το να κάνεις δώρο στους φίλους και επισκέπτες σου αυτό που επιθυμούν τόσο πολύ.

Έτσι λοιπόν, μόλις βρήκα το κομμάτι της Νατάσας Μποφίλιου, «Εν Λευκώ», το οποίο και εμφανίζεται περισσότερο απ’ όλα στις αναζητήσεις του google-τροφοδότη μου, το πρώτο που σκέφτηκα είναι «Get off your ass and write a new post».

Εδώ λοιπόν θα βρείτε (ομολογουμένως) σε χαμηλή σχετικά ποιότητα το Εν Λευκώ της δεσποινίδος Μποφίλιου, που τόσο μεγάλη εντύπωση φαίνεται πως έχει κάνει στο ελληνικό κοινό.

Και χαίρομαι γι’ αυτό.

Γιατί όπως έχω ξαναπεί, βαρέθηκα να ακούω και αρνούμαι ταυτόχρονα να πιστέψω, πως η σημερινή νεολαία θεωρεί τραγουδιστές τις καρικατούρες του τύπου Μαρτάκη, Νίνο, Πετρέλη και όλων των σχετικών άσχετων «τραγουδο-γαβ-γιστών»…

Το κομμάτι, λοιπόν, της Νατάσας, το οποίο είναι ισάξιο (με λίγα μόλις repeat), αν και δε φτάνει αυτό το «προσωπικό» επίπεδο, της Ασπιρίνης και πάλι δίνει ένα στίγμα του τι μπορούμε να περιμένουμε από τη νέα γενιά που ΔΕ θα βγει από ριάλιτι, ΔΕ θα κάνει χρυσούς και πλατινένιους δίσκους εξ αρχής και ΔΕ θα υπογράψει ποτέ (ίσως) συμβόλαια εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ…

Αλλά δεν πειράζει. Τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή δεν είναι εκείνα που θεοποιούνται και εκσφενδονίζονται από το marketing στην κορυφή της σημερινής παρακμής, αλλά εκείνα που κερδίζουν λίγο-λίγο τη θέση στην καρδιά σου.

Ladies & gentlemen (και ξέρω πως είστε πολλοί εσείς που ενδιαφέρεστε): Καλή ακρόαση!!

(Και μια σημείωση εδώ: Αν και θεωρώ πως αυτό εννοείται πάντα, αν το κομμάτι σας αρέσει αγοράστε το καινούργιο single. Δεν θα σας πω το κλασσικό «η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική». Θα σας πω όμως «η πειρατεία σκοτώνει το φρέσκο, το καινούργιο, το βαθύ και το ελπιδοφόρο». Γιατί, let’s face it, τα μεγάλα ονόματα δεν κινδυνεύουν. Τι γίνεται όμως με τους νέους; Ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτοί ΕΧΟΥΝ κάτι να πουν)

Think.

Provoke.

And always listen, even if it’s silence you hear.





You’re a Breath of Fresh Air to me…

17 04 2007

Κοιτάζοντας τα προηγούμενα posts μου, συνειδητοποίησα πως (not unlike in my real life) χρησιμοποιώ πολύ το παρελθόν, τόσο μουσικά όσο και προσωπικά, στο παρόν.

Γι’αυτό σκέφτηκα πως μια «μερίδα» ολόφρεσκων τραγουδιών θα «ξεκόλλαγε» λίγο το μυαλό μου(και τα αυτιά όλων μας) από αυτό.

So here we go:

Bjork – Earth Intruders

(από το album Volta)

Όταν έχεις ως co-producer των Timbaland, you know that you can do no wrong. Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε και η Bjork, η οποία στο ολοκαίνουργιο album της που κυκλοφορεί τον Μάιο, ζήτησε τη συνεργασία του πασίγνωστου και πολυεπιτυχημένου αμερικανού producer και καλλιτέχνη. Τα πρώτα σχόλια για το καινούργιο single της Bjork στο internet? Uh-oh! Bjork is pissed at the world

Χρειάζεται να πούμε τίποτα άλλο;;

Manic Street Preachers ft. Nina Persson – Your Love Alone is Not Enough

(Από το album Send Away The Tigers)

Οι Μανιακοί Κήρυκες του Δρόμου, επιστρέφουν μετά από σχεδόν 3 χρόνια απουσίας με φρέσκο υλικό και μια συνεργασία έκπληξη με την front-woman των Cardigans, σε ένα κομμάτι, που ομολογουμένως δεν θυμίζει σε τίποτα σχεδόν τα mega-hits τους «If You Tolerate This Your Children Will Be Next» και «So Why So Sad?». Ένα από τα καλύτερα glam-rock συγκροτήμα, comes back with a bang!!

Kylie Minogue – When The Cat’s Away

Η Kylie επιστρέφει (?)

Αυτό είναι το βασικό ερώτημα όλων των fan της αυστραλέζας Barbie, αφού πριν λίγο καιρό ένα άλλο κομμάτι έκανε την εμφάνισή του στο internet, το οποίο, όπως έσπευσε να δηλώσει η δισκογραφική της showgirl Kylie, δεν ήταν τραγουδισμένο από την Kylie, αλλά από μια session τραγουδίστρια, ώστε να το ακούσει η Kylie και να κρίνει αν το θέλει στο επόμενο album της. Το κομμάτι εκείνο λεγόταν «Excuse My French» και φώναζε από χιλιόμετρο πως πρόκειται για δημιουργία των Scissor Sisters, με όλες τις disco και dance επιρροές που αυτό συνεπάγεται. Το κομμάτι που θα βρείτε εδώ, κυκλοφόρησε πιο πρόσφοτα και μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει διαψεύσει ότι τα vocals είναι της δεσποινίδος Minogue.

Με κάθε επιφύλαξη λοιπόν, here we have a new Kylie song.

(Πατήστε στη photo για να το κατεβάσετε)

Kosheen – Overkill

(Από το album Damage)

Οι Kosheen είναι ένα ιδιαίτερο συγκρότημα. Έχουν επιτυχίες τις οποίες πολλές φορές τραγουδήσαμε και μας κόλλησαν στο μυαλό χωρίς όμως να ξέρουμε ότι είναι αυτοί. Και αυτό νομίζω πως είναι το χειρότερο για έναν καλλιτέχνη: να μην ξεχωρίζεις από μακριά πως πρόκειται για αυτόν. Το τελευταίο album του συγκροτήματος, Kokopeli, δεν ακούστηκε ιδιαίτερα, με εξαίρεση το pop-gem «All in My Head», ωστόσο οι fans του αγγλικού τρίο περίμεναν με ανυπομονησία 4 ολόκληρα χρόνια για να ακούσουν νέο κομμάτι και οι Kosheen του αντάμειψαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: με ένα single έκπληξη που είναι without a doubt ένα από τα καλύτερα pop/trip-hop singles του 2007!

Snow Patrol – Signal Fire

(Από το soundtrack του Spiderman 3)

Ξεχάστε τα talent shows και τα ριάλιτι. Σήμερα, η μόδα στον τρόπο που ένα group μπορεί να κάνει καριέρα επιβάλλει να ακουστεί κάποιο κομμάτι του σε μια hot αμερικανική σειρά. Αυτό συνέβη με του Snow Patrol, οι οποίοι πριν ακουστεί το hit single τους «Chasing Cars», στο περσινό φινάλε του Grey’s Anatomy, δεν είχαν (εκτός της υπέρλαμπρης εξαίρεσης του «Run»)… στον ήλιο μοίρα. Τώρα, έχοντας εδραιωθεί ως ένα από τα καλύτερο pop/rock συγκροτήματα των ημερών μας (τρώγοντας τη θέση των Keane), συμμετέχουν στο soundtrack του σίγουρου καλοκαιρινού blockbuster, Spiderman 3, με ένα κομμάτι που κινείται στα γνωστά μονοπάτια του συγκροτήματος.

Αlanis Morissette – My Humps

Η Alanis Morissette διακρίνεται για δύο πράγματα: την εξαιρετική φωνή της που έχει διεθνώς αναγνωριστεί ως μια από τις καλύτερες και πιο «πλούσιες» φωνές και για τους πραγματικά απίστευτα καλογραμμένους στίχους της. Πώς θα σας φαινόταν λοιπόν μια φωνή σαν της Alanis να διακωμωδεί τo hit των Black Eyed Peas «My Humps», με την θλιμμένη της φωνή;; Η Morissette αποφάσισε να ανεβάσει στο YouTube, ένα βιντεάκι στο οποίο λίγο-πολύ διακωμωδεί το τραγούδι και το video των BEP, και ιδιαίτερα τους, για να το πούμε ευγενικά, «απλούς» στίχους του. Ωστόσο, ακόμα και έτσι έδωσε μια άλλη «οπτική» του κομματιού την οποία κανείς μα κανείς δεν είχε τολμήσει να φανταστεί καν. Με το που ανέβηκε το video στο YouTube, all hell break loose, και η Alanis κέρδισε (ίσως) μια δεύτερη ευκαιρία να μας αποδείξει με το επόμενο album της πως δεν έχει πει όλα όσα μπορεί να μας πει.

(το mp3 είναι από rip του συγκεκριμένου video, και φυσικά δεν πρόκειται – ελπίζω – να κυκλοφορήσει σε single ή album)





The Trainwreckman {Act 2}

15 04 2007

Η Σκιά δεν είχε μάτια. Ήταν μονάχα ένα ζεστό κύμα αέρα που γέμιζε το διπλανό κάθισμα. Δεν είχε μορφή. Όμως ήταν σίγουρος πως αν είχε πρόσωπο, αυτή τη στιγμή κοίταζε μαζί του από το παράθυρο τον κόσμο που διέσχιζε το τρένο.

«Μεγαλώνεις και ξεχνάς. Αυτή είναι η κατάρα του ανθρώπου.

Συμβιβάζεσαι με αυτό που έχεις και ξεχνάς πως η ζωή δε φτιάχτηκε για τους ρεαλιστές, αλλά για τους ονειροπόλους. Για αυτούς που θέλουν να την στείψουν και να την γευτούν μέχρι τέλους. Εσύ ξεπούλησες τα όνειρά σου για πολύ λιγότερα από όσα έπρεπε. Σου αντιστοιχούν τόσα πολλά και όμως εσύ δέχεσαι τα λίγα και τα χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία για να μην ζητήσεις περισσότερα. Δεν διακινδυνεύεις τίποτα από φόβο μήπως και χάσεις τη ρουτίνα που σε θρέφει. Αφήνεις στην άκρη τα όνειρα – αυτά είναι για μικρά παιδιά – και παλεύεις να καταπιείς το Χάπι της Λησμονιάς που σου κάθεται στο λαιμό και δε σε αφήνει να κοιμηθείς τα βράδια.»

Γύρισε προς το μέρος της και έκλεισε τα μάτια. Τα λόγια μερικές φορές πονάνε πιο πολύ από το μαχαίρι και αυτή ήταν μια ακριβώς από αυτές. Ακούμπησε το κεφάλι του στο πίσω μέρος του καθίσματος και έκανε να μιλήσει. Όμως συνειδητοποίησε πως αυτή τη φορά, αυτός ήταν εκείνος που έπρεπε να παραμείνει σιωπηλός. Όχι γιατί δεν ήθελε να ψευτο-δικαιολογήσει τον εαυτό του, αλλά γιατί έτσι έπρεπε.

«Έχω δει το μέλλον σου. Ξέρω πως καταλήγεις. Όχι ότι χρειάζεται. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να σου πω την υπόλοιπη ζωή σου, ακόμα και αν δεν την είχα δει. Πες μου, πώς νοιώθεις αν σου πω πως το μέλλον σου είναι σπασμένοι καθρέφτες και μια δεξαμενή πεθαμένων ονείρων; Πώς νοιώθεις όταν σου λέω πως η ζωή που σε περιμένει είναι ένα καταραμένα ατέλειωτο κοίταγμα στον καθρέφτη; Πώς νοιώθεις όταν σου λέω πως θα ξοδέψεις την υπόλοιπη ζωή σου ψάχνοντας αυτά που πέταξες τόσο εύκολα; Υπήρξα εκεί. Είδα και ξέρω. Οι καθρέφτες δε λένε ψέματα. Δεν ομορφαίνουν την εικόνα. Δε σε γελάνε ευγενικά όταν τους ρωτάς «Γιατί είμαι ακόμα εδώ; Γιατί δεν ξεκίνησε ακόμα η ζωή μου;». Δεν ξέρουν να σου πουν που πήγε το κομμάτι σου που έσκισες και ξεφορτώθηκες γρήγορα.»

Οι σταθμοί πέρναγαν ο ένας μετά τον άλλο. Η διαδρομή του φαινόταν πως είχε κρατήσει αιώνες. Ήθελε να βγει στον κρύο, βραδινό αέρα, αυτόν που τα γιατρεύει όλα. Όμως δεν μπορούσε. Ένοιωθε δεμένος στη θέση του από μια δύναμη που δεν κατανοούσε ούτε και είχε το κουράγιο να προσπαθήσει να αντικρούσει. Τα δάκρυα κύλησαν αυθόρμητα, σχεδόν δεν τα κατάλαβε. Τα ένοιωσε μονάχα όταν κύλισαν από τις άκρες των ματιών του στα χείλια και τον λαιμό του. Δεν ήταν πολλά. Ήταν όμως αρκετά για να τον κάνουν να νοιώσει το μούδιασμα που έρχεται να σε βρει μετά το κλάμα. Την αίσθηση αυτή του απόλυτου κενού που σε κατακλύζει μόλις σταματήσεις να μετατρέπεις τις νεκρές σκέψεις σε νερό.

«Γι’ αυτό σταμάτα να προγραμματίζεις τη ζωή και απλά ζήσε τη. Η ζωή δεν έχει πλάνο, απλά συμβαίνει. Το σημαντικότερο είναι να μάθεις πως να είσαι μέσα της όταν συμβαίνει και όχι απλά να την παρακολουθείς από μακριά. Όλοι έχουν ουλές από τις μάχες, όλοι πονάνε και όλοι έχουν ανάγκη από βοήθεια. Δεν είσαι ο μόνος. Όμως η προσπάθεια, είναι μέρος του παιχνιδιού. Είναι μέρος της αυριανής μέρας και της σημερινής νύχτας. Γι’ αυτό ζήσε. Μάθε να παίζεις και να χάνεις, μάθε να γελάς ενώ κλαις και να παλεύεις να σηκωθείς στα πόδια σου μετά την πτώση. Γιατί, στο τέλος της νύχτας, αφού όλοι σωπάσουν και τα φώτα σβήσουν, το μόνο που έχεις είναι ο εαυτός σου. Και είναι πολύ άδικο να τον μισείς όσο εσύ

Ένα αδύναμο αεράκι σαν αναπνοή, ζεστό σαν καλοκαιρινού μεσημεριού, τον ακούμπησε και χάθηκε από το ανοιχτό παράθυρο. Η φωνή έσβησε και εκείνος, μουδιασμένος πάνω στο υφασμάτινο κάθισμά του, άρχισε να κλαίει.

Όχι για αυτά που του είπε η Σκιά.
Όχι για την νυχτερινή συνάντηση που με τίποτα δεν είχε υπολογίσει.
Όχι για το δίκιο ή το άδικο αυτών που άκουσε.

Έκλαψε μονάχα για το άδειο βαγόνι, για τις κενές θέσεις και τα φώτα του που τρεμοσβήνανε.

————————————————————–

Music for and inspiring the story

Travis – Closer (ακόμα ένα κομμάτι από το καινούργιο τους CD – αν είναι όλα όπως το Big Chair και αυτό, μιλάμε για ένα ΠΑΡΑ πολύ καλό album)

Switchfoot – This Is Your Life ( This is your life/ are you who you want to be?/ This is your life/ is it everything you dreamed that it would be/ When the world was younger/ and you had everything to lose? )

Coldplay – ‘Till Kingdom Come (Bonus track από το Χ & Υ)

Reamonn – Supergirl (And then she said/ it’s alright/ I got lost/ late last night/ but I’m a supergirl/ and supergirls don’t cry…)

Counting Crows – Color Blind





The Trainwreckman {Act 1}

13 04 2007

Του άρεσε να μπαίνει στον ηλεκτρικό το βράδυ.

Πολλές φορές, ενώ είχε πιο γρήγορες εναλλακτικές επιλογές, επέλεγε να χρησιμοποιήσει το τρένο απλά και μόνο για τη διαδρομή. Απλά και μόνο για τα άδεια βαγόνια, τα ελεύθερα καθίσματα και την χαλαρωτική διαδρομή με τις ελαφρές αναταράξεις και τα ατέλειωτα σταμάτα-ξεκίνα του τρένου.

Η μοναξιά των βαγονιών τον ξεκούραζε. Δε θα χρειαζόταν να μαζευτεί στη θέση του για να καθίσουν άλλοι δίπλα του. Όμως αυτή τη φορά, είχε μια πολύ διαφορετική συντροφιά. Η Σκιά, άυλη και μυστηριώδης, είχε γεμίσει τη διπλανή θέση και τον ανάγκαζε σε σιωπηλή υποχώρηση στη γωνιά της δικής του θέσης. Πόσο το μισούσε αυτό.

«Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί σου αρέσουν οι βραδινές διαδρομές;»

Ένοιωσε περίεργα. Δεν είχε συνηθίσει να του μιλάει η Σκιά. Μέχρι τώρα πάντα εκείνος της έπιανε την κουβέντα, αργά τη νύχτα τις περισσότερες φορές, όταν όλοι κοιμούνται και η πόλη ξεκουράζεται κάτω από το κίτρινο φεγγάρι και τον συννεφιασμένο ουρανό. Τρόμαξε.

«Κουράστηκα να σε βλέπω να ζεις στο «σχεδόν». Είσαι «σχεδόν» ευτυχισμένος, «σχεδόν» σίγουρος, «σχεδόν» ερωτευμένος, «σχεδόν» επιτυχημένος, «σχεδόν» αγαπητός και «σχεδόν» αποφασισμένος. Είσαι «σχεδόν» ζωντανός. Δε βαρέθηκες να ξυπνάς κάθε μέρα της ημιτελούς ζωής σου, της αβέβαιης καθημερινότητάς σου και να αναρωτιέσαι πότε επιτέλους θα ανατείλει η βέβαιη μέρα σου; Δεν σιχάθηκες να ξυπνάς τα βράδια και να κάθεσαι στο κρεβάτι περιμένοντας τη στιγμή που όλα τα κομμάτια του «σχεδόν» που σε κυριεύει θα ενωθούν σε κάτι πιο ανθρώπινο; Πιο αληθινό;»

Η Σκιά σώπασε για ένα λεπτό. Σαν τον άνθρωπο που φώναξε το παράπονό του με όλη τη δύναμη της φωνής του και τώρα, άδειος πια, ηρεμεί και σκέφτεται ξανά αυτά που είπε, λέξη προς λέξη. Πόσο νόημα βγάζανε και πόσο κατανοητός μπορεί να έγινε.

Εκείνος κοίταξε διστακτικά προς το διπλανό κάθισμα και άνοιξε το στόμα του για να δικαιολογήσει αυτά που η Σκιά θεωρούσε αδικαιολόγητα. Όμως οι λέξεις σκάλωναν στα δόντια και οι σκέψεις δε σχημάτιζαν προτάσεις. Αποφάσισε να μη μιλήσει, άλλωστε δεν είχε και κάτι να πει (ή τουλάχιστον, όχι κάτι που θα δικαιολογούσε την παθητική στάση ζωής που του καταλογούσε η Σκιά).

Ήθελε να γελάσει. Του φαινόταν γελοίο πως άκουγε μια Σκιά να τον κατσαδιάζει για το πως ζει τη ζωή του. Όμως δε γέλασε, ούτε καν χαμογέλασε, από φόβο πως όλα αυτά ήταν η πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα, όπως άλλωστε και η ίδια η ζωή, έχει την κακιά συνήθεια να σε τιμωρεί όταν δεν της δείχνεις τον απαιτούμενο σεβασμό.

«Ρίξε μια ματιά στον εαυτό σου», συνέχισε η Σκιά. «Μια καλή, οδυνηρή και ειλικρινή ματιά, μέσα σου. Είσαι αυτό που θες να είσαι; Έγινες αυτό που ονειρευόσουν να γίνεις; Γιατί ξέχασες να ονειρεύεσαι; Σε βλέπω και το μόνο που μπορώ να νοιώσω είναι απέχθεια. Έζησες τόσο καιρό με την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο και ξέχασες πως η ζωή χτίζεται στο σήμερα. Ξέχασες πως η ευτυχία κρύβεται στην προσπάθεια, στο ρίσκο και την αβεβαιότητα. Συνήθισες τη μετριότητα σε τέτοιο βαθμό που σου φαίνεται πλέον το καλύτερο δυνατό.«

Το αεράκι που έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο του χάλαγε τα μαλλιά και του έφερνε μυρωδιές ενός κόσμου που παλεύει και επιβιώνει, που συγχωρεί και προχωράει. Ενός κόσμου του οποίου εκείνος είχε πάψει προ πολλού να αποτελεί μέλος. Δεν ένοιωθε λύπη. Ούτε και χαρά. Κοιτούσε απαθής τα σκοτεινά κτίρια, να περνούν με ταχύτητα και να σκίζουν με τα φώτα τους το σκοτάδι της νύχτας.

{To be continued…}

————————————————————–

Music for and inspiring the story:

K’s Choice – Almost Happy

Radiohead -Everything In Its Right Place

Sia – Breathe Me (Live)

Radiohead – Creep (Acoustic)





A Song Just a Million Pictures Closer… (pt. 2)

11 04 2007

There was a boy,
A very strange, enchanted boy.

They say he wandered very far,
very far, over land and sea.
A little child and sailed about,
but very wise, was he.


And then one day, one magic day he passed my way,
and while we spoke of many things Fools and Kings,

This he said to me:

The greatest thing, you’ll ever learn,
is just to love, and be loved in return.

—- David Bowie – Nature Boy

(Από το εξαιρετικό, από κάθε άποψη, soundtrack της ταινίας Moulin Rouge…)

Και εδώ σε remix από τους Massive Attack (εξίσου καλό):

David Bowie – Nature Boy (Massive Attack Remix)

H καλύτερη συμβουλή που έχει δοθεί από τραγούδι, ever.

. _

ΥΓ: Έχω φάει κόλλημα με το καινούργιο single των Travis το Big Chair. Θυμίζει πολύ Keane, αλλά ίσως τελικά γι’ αυτό ακριβώς να μ’ αρέσει:

Now you know that I heart everything about you
And that’s why it’s quite hard to get through this alone…

You’re the only one I can talk to about it
In my darkest night I will be on my own

Credits go to mp83, ο οποίος έψαξε και μας βρήκε μια αξιοπρεπέστατη έκδοση (192 kbps) του κομματιού. Respect mp83! 🙂

Το τραγούδι μπορείτε να το βρείτε στο Revenge of Sound of Mine.

————————————————————

Nat King Cole – Nature Boy (και το αυθεντικό…)

Placebo – Burger Queen (French Version) ( Toujours stupefie par ce manque de direction/ Hey you, hey you…)

Fisher – Breakable ( Tell the world that he’s breaking your heart / Go tell the world nothing’s ever your fault / Go tell them all… )

Van Morisson – Someone Like You (I’ve been travelling all around the world/Waiting for you to come through/Someone like you makes it all worth while…)