Ασπιρίνη

26 03 2007

Αν αναρωτηθήκατε ποτέ ποιοί θα μπορούσαν να είναι οι στίχοι του τραγουδιού που θα περιέγραφε σε 4 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα όλα όσα περνάνε από το μυαλό μου καθημερινά, σας τους έχω εδώ…

 

Σαν παιδιά χωρίς γονείς όλοι εμείς,
μετά τις 12 στα σπίτια μας γυρνάμε,
τόσοι φίλοι συγγενείς κι όμως κανείς,
ένα τηλέφωνο να μάθει πώς περνάμε.

 

Τα παιδιά που συναντώ, όταν θα βγω,
έχουν παράπονα που μοιάζουν στα δικά μου,
πίνουν, καπνίζουν κι αγαπούν όπως εγώ,
όμως κανένας τους δεν ήρθε πιο κοντά μου.

 

Γι’ αυτό κι εγώ θα κοιμηθώ με το παράθυρο ανοιχτό
να μετρηθώ με τη ζωή που μου ‘ χει μείνει,
Γι’ αυτό κι εγώ θα κοιμηθώ κι όταν ξυπνήσω πριν ντυθώ
θα νικηθώ με ένα καφέ και μια ασπιρίνη.

 

Σαν παιδιά χωρίς γονείς πόσο να πιείς,
να δεις διπλά όσα και μόνα τους πονάνε,
πόσα χρόνια ν’ αρνηθείς προτού τα δείς,
μπροστά στα μάτια σου χαμένα να περνάνε.

Τα παιδιά που συναντώ μελαγχολούν
βλέπουν το μέλλον σαν αγάπη που χει αργήσει
κάνουνε όνειρα τις νύχτες όταν πιούν,
κι όμως κανείς τους δε τολμάει να τα ζήσει.

 

Γι’ αυτό κι εγώ θα κοιμηθώ με το παράθυρο ανοιχτό
να μετρηθώ με τη ζωή που μου ‘ χει μείνει,
Γι’ αυτό κι εγώ θα κοιμηθώ κι όταν ξυπνήσω πριν ντυθώ
θα νικηθώ με ένα καφέ και μια ασπιρίνη.

 

Ασπιρίνη – Νατάσσα Μποφίλιου, Κώστας Τσίρκας & Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Δε μου αρέσει ιδιαίτερα η ελληνική μουσική. Αυτό λογικά θα το έχετε καταλάβει και από τα τραγούδια που ανεβάζω σε κάθε post μου.

Ωστόσο, υπάρχουν μερικά τραγούδια που λες και γράφτηκαν για εσένα, που σου μιλάνε και σε κάνουν να νιώθεις μια ζεστασιά μέσα σου. Που γράφτηκαν με τσιγάρο και ποτό και που πρέπει να τα τιμούμε ακούγοντάς τα με τσιγάρο και ποτό και προσοχή στον στίχο.

Την «Ασπιρίνη» είχα την τύχει να την ακούσω ζωντανά από τη Νατάσα Μποφίλιου με την ζεστή φωνή της και θυμάμαι εκείνη την αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης που με είχε κατακλύσει. Λες και όλα με κάποιον τρελό και αδιόρατο τρόπο θα πήγαιναν ανεξήγητα καλύτερα, απλά και μόνο γιατί υπάρχουν κάποιοι που σε καταλαβαίνουν, που περνάνε τα ίδια, που ξέρουν γιατί νιώθεις σκατά τις 3 στις 4 ώρες και γιατί, μερικές φορές, μπορεί να είσαι τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά ταυτόχρονα…

Τα τρία αυτά νέα παιδιά, η Νατάσσα Μποφίλιου, ο Κώστας Τσίρκας και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, δεν είναι group. Είναι τρεις φίλοι που ένωσαν την αγάπη τους για τη μουσική και κατάφεραν να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους album Εκατό Μικρές Ανάσες

Οι ήχοι στο album είναι (τουλάχιστον!) ελπιδοφόροι. Ειλικρινά χαίρομαι που βλέπω νέα παιδιά στην Ελλάδα να ΜΗΝ ενδιαφέρονται με το ποιόν θα πρέπει να … για να μπουν στο Fame Story ή στα παρεμφερή ριαλιτοπαίχνιδα και να ΜΗΝ κόβουν τις φλέβες τους θεωρώντας πως το ότι τους έγραψε ο κ. Φοίβος/ Καρβέλας/ Αγνωστος Χ (όπου άγνωστος Χ, βάλε όλους τους ξοφλημένους κακομοίρηδες που γράφουν «στην υγειά της επόμενης» και «κρίση, με πιάνει κρίση») είναι τόσο σημαντικό, σαν να τους κάνουν support οι Radiohead, οι Beatles και ο Elvis Presley μαζί!

Τα τραγούδια είναι καλά. Το ίδιο και η μουσική. Δεν είναι όμως και τέλεια. Τόσο οι ενορχηστρώσεις όσο και η ερμηνεία των τραγουδιών «φωνάζει» πως πρόκεται για πρώτη (ελπιδοφόρα, nonetheless) δουλειά. Θα τους κατέτασα στην έντεχνη ελληνική pop.

Think. Provoke. Stay Alert.





Requiem For a Place Called Home…

21 03 2007

Αυτό το post θα μπορούσε να ονομάζεται «Όταν πέθανε το Παγκράτι…»

Πώς το λέει το τραγούδι;;

«…χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι,
αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας…»

Κάνοντας απόψε μια βόλτα από το Παγκράτι, αργά το βράδυ, γύρω στις 2 π.μ., συνειδητοποίησα κάτι φριχτό.

Το Παγκράτι πέθανε!

Και ήταν ένας θάνατος αργός απ’ ότι με ενημέρωσαν δυο φίλες μου.

«Υπέφερε πολύ και καλύτερα είναι που κατέληξε κάπως έτσι…»

Γεννήθηκα σε μια γειτονιά του Παγκρατιού, περίπου 21 χρόνια πριν. Εκεί έζησα και ζω.

Το αγαπάω το Παγκράτι. Με έμαθε τι θα πει «παρέα», τι θα πει «έξω όλη νύχτα», τι θα πει να γυρίζω σπίτι μου στις 8 το πρωί, ξεθεωμένος αλλά και με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά από την ευτυχία της στιγμής (πάντα η ευτυχία της μικρότερης και πιο ασήμαντης στιγμής με την παρέα, η στιγμή που περνάει και έχει μηδαμινή αξία όταν τη ζεις, που όμως σου καρφώνεται στο κεφάλι, σαν ενοχλητική και συνάμα λυτρωτική ανάμνηση σε έναν πίνακα μνήμης).

Εκεί έζησα τους πρώτους μου έρωτες. Τα ανόητα πρώτα καρδιοχτύπια και την πρώτη απόρριψη μαζί με τις έντονες στιγμές που προσφέρει ο έρωτας και την πρώτη απόλυτη παράδοση σε εκείνη που ξέρεις πως νιώθει ότι και εσύ… ελευθερία.

Περνώντας από τις διάσημες σε όλη την Αθήνα, καφετέριες Babylon και Caprice, στις οποίες παλιά οι ουρές του κόσμου που περίμενε να καθίσει, έφτανε δεκάδες μέτρα έξω από τις ίδιες τις καφετέριες, εκεί που ήπια τον πρώτο μου καφέ – μακριά από τα μάτια της μάνας μου που φώναζε πως δεν κάνει, έκανα το πρώτο μου τσιγάρο, έπαιξα χιλιάδες παρτίδες τάβλι και ανέπτυξα την πρώτη μου κοσμοθεωρία ανάμεσα σε παρέες – γνωστές και άγνωστες – μεθυσμένες από την ξεγνοιασιά των πρώτων εφηβικών χρόνων, συνειδητοποίησα πως δεν υπάρχουν πια. Μια νέα «κυριλέ« καφετέρια τις έχει αντικαταστήσει με ένα απαίσιο όνομα και μια αηδιαστική φιλοσοφία Friday’s (don’t get me wrong, μου αρέσουν τα Friday’s αλλά δε θέλω τα πάντα να μετατραπούν σε αυτό το στυλ…).

2 τα ξημερώματα και όμως σκοτάδι.

2 τα ξημερώματα και δεν υπήρχε κανείς πλέον να περιμένει σε ουρά.

Δεν υπήρχαν 12χρονα με ένοχα μάτια να ψάχνουν ανάμεσα στον κόσμο για τη σιγουριά πως δεν υπήρχαν φιλικά πρόσωπα τριγύρω να τους δουν να ανάβουν τσιγάρο ή πως πίνουν αλκοόλ…

Δεν υπήρχαν γεμάτοι δρόμοι με παρέες παιδιών να χαζογελάνε για ηλίθιους λόγους.

Δεν υπήρχαν παρέες να φτιάχνουν τις δικές του αναμνήσεις για τις δύσκολες μέρες που θα έρθουν…

Αλλά κυρίως, δεν υπήρχαμε εμείς. Η παρέα μου. Δεν υπήρχαν οι αναμνήσεις μας. Σβήστηκαν με το σφουγγάρι της αλλαγής και ξεβάφτηκαν με το νερό του εκμοντερνισμού. Και το τελευταίο πράγμα που μου θύμιζε την παρέα που χάθηκε, σβήστηκε από το χάρτη της πραγματικότητας…

Γι’ αυτούς τους λόγους, το Παγκράτι πέθανε.

Πέθανε μια μέρα χωρίς να το καταλάβω, ο θάνατός του ανακηρύχθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και η ταφή του έγινε πριν καταλάβω καν πως κάτι πήγαινε στραβά.

Γι’ αυτό το post αυτό το αφιερώνω ακριβώς εκεί.

Στο Παγκράτι των πρώτων εφηβικών μου χρόνων. To Παγκράτι των ονείρων και των μεγάλων φιλοδοξιών. Το δικό μου Παγκράτι… αυτό που αγάπησα και με αγάπησε. Αυτό που έζησα και με μεγάλωσε…

Στις ανοησίες, τις ολονύκτιες συζητήσεις πάνω σε ανούσια θέματα απουσιών, καθηγητών, κουρασμένων σχέσεων, κολλημάτων, τσακωμών, καταχρήσεων και μοναξιάς…

Αυτό είναι, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, το τέλος μια εποχής…

Όπως λένε και οι Embrace

«Now watch me rise up and leave,
all the ashes you made out of me…
When you said that we were wrong,

life goes on, look how wrong I could be…»

( ΥΓ: Σκοτάδι και σκιές; Αυτό μόνο απέμεινε από τα παιδικά μου χρόνια; )

————————————————————————–

Ήχοι από τον player της μέρας που χαράζει:

Embrace – Ashes

Sting – Fragile

Butterfly Boucher – A Bitter Song

Mazzy Star – Fade Into You

Tracy Chapman – Fast Car

Alanis Morissette – King of Pain (Unplugged Police Cover)





Nam3l3ss’ Guide to the TV Galaxy

18 03 2007

Η τηλεόραση είναι κάτι σαν το σχολείο.

Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να δεις για να περάσεις καλά και να μάθεις και κάτι, υπάρχουν άλλα πού είτε τα παρακολουθήσεις είτε όχι, δε θα χάσεις απολύτως τίποτα και (δυστυχώς) υπάρχουν και αυτά που αν τα ακολουθήσεις, μάλλον θα χάσεις, παρά θα κερδίσεις…

Να μια μικρή λίστα με κάποια από τα «must see» αλλά και τα «must avoid» της σημερινής αλλά και της χθεσινής αμερικανικής TV…

Watch While It’s Hot

1) Dexter

Όταν οι σχολιαστές μιας σειράς φτάνουν στο σημείο να θεωρούν πως είναι ανώτερη (καλλιτεχνικά και μη) από τη σειρά βιβλίων στην οποία στηρίζεται, τότε ξέρεις πως πρόκειται για μια ΠΟΛΥ καλή σειρά.

O Dexter είναι ένας φαινομενικά φυσιολογικός 30άρης, λίγο βαρετός, λίγο ιδιόρρυθμος, αλλά σίγουρα όχι ο άνθρωπος που θα ξεχώριζες στο πλήθος. Αλλά στην πραγματικότητα ο Dexter είναι κάτι πιο σκοτεινό. Ένας serial-killer με ηθικούς φραγμούς. Σημαδεμένος για πάντα στην παιδική του ηλικία, ο Dexter καταφέρνει, με τη βοήθεια του θετού του πατέρα, να εστιάσει την ανάγκη του για αίμα, σε αυτούς που πραγματικά το αξίζουν.

Το βασικότερο (για μένα) σημείο της σειράς δεν είναι οι φόνοι – που στην πλειονότητα των περιπτώσεων είναι πολύ καλά σκηνοθετημένοι – αλλά η ψυχολογία του ήρωα. O Dexter δεν μπορεί να νιώσει τα περισσότερα από τα ανθρώπινα συναισθήματα (όπως η συμπόνια, η αγάπη και ο ενθουσιασμός), γεγονός που τον καθιστά έναν από τους πιο συμπαθείς αντι-ήρωες που έχω δει ποτέ. Το κενό του Dexter, μοιάζει με το κενό όλων μας. That’s what I like about him…

Η 2η σαιζόν θα ξεκινήσει με την καινούργια τηλεοπτική σαιζόν (Σεπτέμβρης 2007)

High points: Το cast (ιδιαίτερα ο Michael C. Hall), η υπόθεση και η σκηνοθεσία
Avoid: …watching it if you’re faint-hearted.

2) Grey’s Anatomy

Το να περιγράψει κανείς το GA, είναι εύκολο αλλά και δύσκολο ταυτόχρονα. Με μια φράση θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα «witty ER», αλλά έτσι απλά θα το αδικούσαμε.

Το Grey’s Anatomy λέει την ιστορία μια ειδικευόμενης χειρούργου, της Meredith Grey, που είχε την ατυχία/τύχη να είναι κόρη μεγάλης χειρούργου και να κάνει την ειδίκευσή της στο ίδιο νοσοκομείο όπου μεγαλούργησε η μητέρα της. Τη νύχτα πριν την πρώτη της ημέρα στη δουλειά, η Meredith γνωρίζει σε ένα μπαρ έναν άντρα ο οποίος όπως αποδεικνύεται την επόμενη μέρα, είναι ένας από τους ανωτέρους της. What do you do then? Μαζί της άλλοι 4 ειδικευόμενοι θα μπλεχτούν σε αστείες καταστάσεις, δύσκολες υποθέσεις, θα μάθουν, θα κάνουν λάθη, θα απογοητευτούν αλλά κυρίως, θα επιβιώσουν σε ένα επάγγελμα που δεν σου αφήνει περιθώρια για ευτυχισμένη προσωπική ζωή.

High points: Αναρίθμητα. To cast, το speak-over από τη Meredith, οι διάλογοι, οι υποθέσεις…
Avoid: Συγκρίσεις με το ER. Όσοι περιμένετε ένα ακόμα ER, θα απογοητευτείτε.

3) Family Guy

Η πιο politically incorrect σειρά που έχω δει τα τελευταία χρόνια!

Συνήθως δε μου αρέσουν οι καρτουνίστικες σειρές. Δεν πάω τους Simpsons και δεν είχα ποτέ την επιθυμία να δω το South Park. Ωστόσο το Family Guy, με κέρδισε από το πρώτο κιόλας επεισόδιο. Η οικογένεια Griffin, έχει έναν περίεργο τρόπο να δείχνει την αγάπη της ο ένας στον άλλο και πολλές φορές θα μπορούσες άνετα να το μπερδέψεις με μίσος. Ωστόσο τα flashbacks του Mr. Griffin, η ευφυΐα και οι δαιμονικές ατάκες του μικρότερου μέλους Stewie, οι ανησυχίες της κόρης της οικογένειας, η καφρίλα του μεγαλύτερου γιου, ο σκύλος της οικογένειας που στις περισσότερες περιπτώσεις αποδεικνύεται ο πιο έξυπνος και ευγενής όλων και από την άλλη η απλότητα της κυρίας Griffin, που έρχεται σε αντίθεση με την τρέλα όλων των άλλων χαρακτήρων, μαζεμένη, είναι αρκετά για να σε κάνουν να ξεχάσεις πως πρόκειται για cartoon σειρά και να τη θεωρήσεις μια από τις καλύτερες που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ.

High points: Τα πολιτικά σχόλια και οι politically incorrect καταστάσεις

Avoid: απαιτήσεις για ρεαλισμό.

4) Veronica Mars

Το UPN μας έδωσε τη Buffy. Mία από τις πιο cult sci-fi/teen σειρές. Είναι λοιπόν αναμενόμενο πως κάποια στιγμή θα… ξαναπετύχαινε τη συνταγή και έτσι γεννήθηκε η Veronica Mars.

Ίσως η πιο καλοφτιαγμένη teen mystery σειρά. Το σενάριο απλά είναι απίστευτα καλογραμμένο, οι ρόλοι σωστά μοιρασμένοι (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ηθοποιοί που μοιάζουν να είναι στην ηλικία των χαρακτήρων τους οποίους υποδύονται!), η υπόθεση γεμάτη ανατροπές και ίντριγκες και όλα αυτά στηριγμένα σε ένα πανέμορφο παραθαλάσσιο αμερικανικό προάστιο.

Στην πρώτη σαιζόν, η Veronica Mars προσπαθεί να λύσει το μυστήριο-κουβάρι της δολοφονίας της καλύτερής της φίλης, ένα μυστήριο που όχι μόνο της κόστισε την κολλητή της αλλά και ολόκληρή της τη ζωή. Θυμάμαι μια περίοδο, μερικά χρόνια πριν, όταν όλα τα αμερικανικά τηλεοπτικά fora είχαν γεμίσει με κόσμο που αναρωτιόταν «Who killed Lily Kane?». Στη δεύτερη σαιζόν, η Veronica πρέπει να ανακαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από το ατύχημα(;) που κόστισε τη ζωή σε αρκετούς συμμαθητές της. Ένα χαμένο network (UPN) και μια παρ’ ολίγον διακοπή μετά (την οποία γλίτωσε κυριολεκτικά στο τελευταίο λεπτό), η Veronica βρίσκεται στο κολέγιο.
όπου και πάλι θα πρέπει να ανακαλύψει τα μυστικά που κρύβονται πίσω από κάθε φαινομενικά φυσιολογικό συμφοιτητή της.

High points: Οι θανατηφόρες ατάκες
Avoid: Την τρίτη σαιζόν.

5) The 4400

Τι παίρνoυμε όταν βάζουμε μαζί Heroes και X-Men;; To The 4400!

Η σειρά μας μιλά για 4400 ανθρώπους που απήχθησαν κατά τη διάρκεια σχεδόν μισού αιώνα από διάφορες εποχές και για κάποιον άγνωστο λόγο εμφανίστηκαν όλοι μαζί μια μέρα, μέσα από μια μπάλα φωτός. Τουλάχιστον έτσι νομίζουμε…. αφού γρήγορα θα μάθουμε πως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα σκεφτόμασταν ενώ οι 4400 απαχθέντες θα πρέπει να επιστρέψουν στην ζωή που άφησαν στη μέση, να μάθουν να ζουν με τις ιδιαίτερες δυνάμεις που για κάποιο λόγο ανέπτυξαν και να αντιμετωπίσουν την προκατάληψη των ανθρώπων που τους αντιμετωπίζουν σα φρικιά.

High points: Τα character-based επεισόδια της πρώτης και δεύτερης σαιζόν.
Avoid: Συγκρίσεις με το Heroes. Μην ξεχνάμε πως το The 4400, προηγείται. οπότε αν κάποιος «έκλεψε» κάτι, αυτό είναι το Heroes

The Has-Beens

1) Six Feet Under

Meet the Fishers!

Μια (όχι και τόσο) συνηθισμένη οικογένεια που έχει ως οικογενειακή της επιχείρηση…ένα γραφείο κηδειών. Στο πρώτο επεισόδιο, ο πατέρας Fisher βρίσκει τραγικό θάνατο και καλούνται τα τρία παιδιά της οικογένειας να αναλάβουν τα ηνία του…μαγαζιού. Ο μεγάλος γιος, έχοντας φύγει χρόνια από το σπίτι αναγκάζεται να μάθει και να ζήσει με αυτό από το οποίο προσπάθησε να ξεφύγει, ο μικρότερος γιος, ένας gay νεκροθάφτης, πρέπει να βρει το κουράγιο να αποδείξει πως διαφορετικό δε σημαίνει απαραίτητα κακό και η πιο μικρή όλων, η Claire, an artist in the making, ψάχνει λογική και κατανόηση σε μια οικογένεια που στερείται και των δύο.

Το Six Feet Under, θα μπορούσε να ονομάζεται κάλλιστα και «Count the Ways we are Fucked-up». Η σειρά του Alan Ball (American Beauty) παίζει απίστευτα με τα νεύρα και κυρίως τους φόβους μας, σε σημείο να μας κάνει να γελάμε μαζί τους. Χλευάζει τις νευρώσεις μας, φτύνει τον πουριτανισμό μας, καταστρατηγεί όσα θεωρούμε ανατριχιαστικά, δίνει μια ολόφρεσκη οπτική στη διαφορετικότητα, ποτίζει με ειρωνεία κάθε ατάκα, μας διδάσκει πως η ζωή είναι τόσο πολύπλοκη όσο εμείς θέλουμε να την κάνουμε και όλα αυτά πατώντας πάνω στον φόβο μας για το θάνατο, βάζοντας τους πρωταγωνιστές να συνομιλούν με τους νεκρούς πελάτες (λες και μιλάνε με τον μπακάλη τους) και διαλύοντας τα κατάλοιπα της κλασσικής καταπιεστικής οικογένειας.

High points: Δεν έχει και τίποτα άλλο εκτός από δαύτα…
Avoid: Watching it when you’re down…

2) Friends

Η υπόθεση: 6 φίλοι στη Νέα Υόρκη του 1994 που ζουν, αγαπούν και γελάνε με όσα στραβά και ανάποδα έρχονται προς το μέρος τους.
Οι χαρακτήρες: Μια υπερβολή της πραγματικότητας. Ο geeky Ross, το daddy’s-girl Rachel, η νευρωτική Monica, ο αγαθιάρης και ερωτιάρης Joey, ο funny-guy Chandler και η τρελο-hippie Phoebe.
Οι ατάκες: Ιστορικές!

απλή υπόθεση + καθημερινοί χαρακτήρες + ξεκαρδιστικές ατάκες = ένα από τα καλύτερα ever δείγματα του τι είναι entertaining TV…

High points: Everything…
Avoid: Τις κριτικές που θα διαβάσετε για τις τελευταίες σαιζόν. Μια χαρά ήταν και αυτές.

3) Lois & Clark: The New Adventures of Superman

ή αλλιώς «Όταν ο Clark Kent Έγινε Πρωταγωνιστής και ο Superman supporting character». Η μόνη σειρά με πρωταγωνιστή τον αγαπητό εξωγήινο που πραγματικά εμβάθυνε στον χαρακτήρα του Clark Kent και τη σχέση του με την αιώνια αγαπημένη του και δαιμόνια ρεπόρτερ, Lois Lane. Ο Dean Cain (CK/Superman) «αρκετός» για να γεμίσει το κολάν του αγαπητού υπερ-ήρωα και η Teri Hatcher (πριν γίνει Νοικοκυρά σε Απόγνωση), σε μια παραδειγματική ερμηνεία στο ρόλο της Lois. Ναι, ξέρω είναι λίγο ξινή. Γιατί ποιος σας είπε ότι η Lois ήταν ένα γλυκό και αξιαγάπητο πλασματάκι;;

(ΥΓ: Η φωτογραφία που βλέπεται είναι η photo που χτύπησε πρωτιά στις αναζητήσεις των τότε χρηστών του ίντερνετ!)

High points: H φυσιολογική εξέλιξη της σχέσης του CK με τη Lois.
Avoid: Τα τραβηγμένα από τα μαλλιά storylines της 3ης σαιζόν, που περιλάμβαναν κλώνους που τρώγανε βάτραχους και έναν μούφα γάμο, που κόστισαν στη σειρά τη «ζωή» της.

4) Will & Grace

Το NBC, μόλις συνειδητοποίησε πως το «Friends» format – δηλαδή μια sitcom με ψιλο-υπερβολικούς/ ψιλο-καθημερινούς χαρακτήρες «έπιασε», άρχισε να ψάχνει το next best thing για να το ζευγαρώσει τα βράδια της Πέμπτης, ζώνη η οποία αποτελούσε και το πιο δυνατό σημείο του NBC. Έτσι, προέκυψε το Will & Grace.

To Will & Grace, είναι μια κωμική σειρά, με πρωταγωνιστές (guess…) τον Will και την Grace. Δυο ανθρώπους που ταιριάζουν σε όλα, είναι λες και είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο και θα μπορούσαν να είναι ένα από τα πιο όμορφα ζευγάρια στην τηλεόραση. Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Ο Will είναι gay.

Οι περιπέτειες μια παρέας τρελών ενηλίκων που πίνουν, καυτηριάζουν καταστάσεις και τον αμερικανικό συντηρητισμό, γελάνε, εκτοξεύουν θανατηφόρες ατάκες και μαθαίνουν να ζουν μαζί και να αγαπάνε ο ένας τον άλλο, όχι παρ’ όλα τα ελαττώματα του καθενός, αλλά ακριβώς εξ αιτίας των ελαττωμάτων αυτών.

Είναι, μάλιστα, η μόνη ίσως σειρά, όπου οι supporting actors κλέβουν πάρα πολύ συχνά την παράσταση από τους δύο πρωταγωνιστές. Ο γραφικός gay, Jack McFarland και η μονίμως μεθυσμένη, ειρωνική και κακιά Karen Walker, πετάνε ατάκες που σου μένουν και μπορεί να γελάς για ώρες, απλά και μόνο με τον τρόπο που την είπαν

High points: Οι supporting actors, οι πρώτες 4-5 σαιζόν, οι ατάκες
Avoid: Τις τελευταίες σαιζόν. Ιδιαίτερα η 7η- – 8η δεν είναι και η καλύτερες.

5)Invasion

To ABC, το μεγάλο αμερικανικό δίκτυο, έχει μια πολύ κακιά συνήθεια. Αρχικά επεμβαίνει σε μια σειρά και μετά, όταν αυτή δεν τα πηγαίνει όσο καλά επιθυμεί, την κόβει χωρίς καμιά δικαιολογία. Αυτή είναι και η περίπτωση του Invasion. Από το δημιουργό cult επιτυχιών όπως το American Gothic, Shaun Cassidy, μας ήρθε πέρσι αυτό το εξαιρετικό sci-fi δράμα που θυμίζει «επικίνδυνα» το «Invasion of the Body Snatchers» του 1956, μια ήσυχη πόλη, στην οποία ο τυφώνας που τους χτύπησε δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά ένας αντιπερισπασμός για την εισβολή των εξωγήινων. Οι εξωγήινου εδώ, δε μοιάζουν (ευτυχώς) με τους εξωγήινους τους M. Night Shyamalan ούτε στην εμφάνιση αλλά ούτε και στον τρόπο «εισβολής» τους. Έχουν τη μορφή ενός είδους «φωτός», κατοικούν στις θάλασσες και προσπαθούν να εισβάλλουν στην τοπική κοινωνία δημιουργώντας εξωγήινους κλώνους των ανθρώπων, σκοτώνοντας ταυτόχρονα τα «πρωτότυπα».

Η σειρά είναι πολύ καλογραμμένη. Κόπηκε για δύο λόγους
1) Το σενάριο κυλούσε βασανιστικά αργά. Και όπως εξήγησε ο Cassidy, σε αυτό φταίει το ABC, που επέμενε να μη δοθούν απαντήσει από την αρχή.
2) Η σειρά προβαλλόταν μετά το Lost. Πόσες δόσεις sci-fi drama μπορείς να αντέξεις σε ένα βράδυ;

High points: Η εξέλιξη της υπόθεσης

Avoid: Το τελευταίο επεισόδιο. Επειδή ο δημιουργός δεν ήξερε μέχρι και την τελευταία στιγμή πως η σειρά θα κοπεί, γύρισε ένα επεισόδιο με ένα καταπληκτικό cliffhanger χωρίς όμως 2η σαιζόν για να το… ολοκληρώσει. Έτσι αφήνει πιο πολλά ερωτηματικά, απ’ ότι δίνει απαντήσεις…

What Not Το Watch

1) 7th Heaven

Το 7th Heaven είναι μια πολύ ιδιόμορφη περίπτωση.

Ξεκίνησε ως ένα family drama, για μια οικογένεια με 7 παιδιά (κάπου τόσα, τέλος πάντων, έχω χάσει πια το μέτρημα…) και τις διάφορες καταστάσεις που περνάνε για να φτάσουν από την εφηβεία στην ενηλικίωση.

Κατέληξε να είναι άλλη μια αμερικανική προπαγάνδα, με τους χαρακτήρες να διαφημίζουν αναίσχυντα τη θρησκεία τους, να φωνάζουν στον κόσμο «Vote, vote» και να προσπαθούν να μας πείσουν για το πόσο καλό κάνουν οι Αμερικανοί στο Ιράκ…

Σκουπίδι από τα λίγα…

2) Joey

Ο Joey, ίσως ο πιο αγαπητός χαρακτήρας από την mega-hit σειρά «Friends», αποφάσισε μετά την 10η (και τελευταία) σαιζόν συνύπαρξης με τα «φιλαράκια» του, πως ήρθε η ώρα να προχωρήσει μόνος τους.

Έφυγε, λοιπόν από τη Νέα Υόρκη και πήγε στο Χόλυγουντ για να κυνηγήσει μια νέα καριέρα. Αλλά μάλλον δε βρήκε ταξί στην λεωφόρο των Αστεριών, γιατί έφυγε όπως ήρθε. Χωρίς πολλά-πολλά…

Η σειρά άντεξε δύο σαιζόν (σχεδόν), κάτι το οποίο αποτελεί ένα μίνι θαύμα, αν αναλογιστεί κανείς πως βασιζόταν πάνω στον πιο «ρηχό» ήρωα των «Friends».

Γιατί, μια νότα χαζομάρας και αγαθότητας ανάμεσα σε 6 «νορμάλ» χαρακτήρες, είναι φρεσκάδα, αλλά από μόνη της είναι καθαρή εκμετάλλευση ενός ήρωα, που απλά δεν είχε τίποτα άλλο να δώσει…

3) So many more…

————————————————————————————

Rufus Wainwright – Hallelujah (υπέροχη διασκευή του κομματιού του Leonard Cohen – η φωνή του Wainwright, δίνει νέα διάσταση στο τραγούδι, ακούστε το οπωσδήποτε)

Clint Mansell -Lux Aeterna (aka Requiem for a Dream) – breathtaking…

Dido – Mary’s In India

Nine Inch Nails – Just Like You Imagined (το κομμάτι που όλοι ψάχνετε – η μουσική επένδυση του trailer των πολυδιαφημισμένων «300» του Frank Miller)

Keane – With or Without You (Live) – soothing…





Everything But The Girl (Music Special #2)

15 03 2007

Οι Everything But The Girl, έχουν μια πολύ «ιδιαίτερη» μουσική ιστορία, όντας ένα από τα λίγα συγκροτήματα που ένα και μόνο ένα τραγούδι κατάφερε να αλλάξει ριζικά τον προσωπικό τους ήχο. Για να δούμε το ταξίδι τους μέσα στο χρόνο:

Early stuff (1982-1993)

Οι Everything But The Girl (ή EBTG για τους fans) αποτελούνται από τον Ben Watt και την Tracey Thorn. Ξεκίνησαν τη μουσική τους πορεία το 1982, οπότε και πρωτο- συναντήθηκαν, όντας και οι δύο στην ίδια σχολή αλλά και στην ίδια δισκογραφική εταιρία. Το «περίεργο» όνομά τους το δανείστηκαν από ένα μαγαζί στο Hull, της Αγγλίας, το οποίο υποστήριζε πως έχει ό,τι μπορεί να θέλει ένας εργένης΄… «εκτός από το κοριτσι».

Από το 1982, οπότε και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους single «Night & Day» μέχρι και το 1993, κυκλοφόρησαν 8 συνολικά albums: Eden Everything But The Girl, όπως ήταν ο τίτλος του στην αμερικανική αγορά) (1984), Love Not Money (1985), Baby, The Stars Shine Bright (1986), Idlewild (1988), The Language of Life (1990), Worldwide (1991), Acoustic (1992), Home Movies (1993), με τα δύο τελευταία, να αποτελούν ακουστικές εκδοχές δικών τους αλλά και τραγουδιών άλλων καλλιτεχνών και το πρώτο τους «best of», αντίστοιχα.

Όλα τους τα album είχαν μια jazz αίσθηση, με επιρροές από την pop μουσική της εποχής, ερμηνευμένα με την ξεχωριστή φωνή της Tracey Thorn. Οι κριτικοί τους κατέτασαν, ανάμεσα στα jazz/bossa nova/pop/mellow rock συγκροτήματα και καλλιτέχνες της εποχής, όπως είναι η Sade. Οι στίχοι των τραγουδιών τους επικεντρώνονται σε θέματα σχέσεων, ταξιδιών και αναμνήσεων.

Την ίδια περίπου περίοδο, το group αναγκάστηκε να σταματήσει τις ηχογραφήσεις και τις ζωντανές εμφανίσεις, πού μέχρι τότε έκανε συχνά, εξ αιτίας μια σπάνιας ασθένειας από την οποία ο Ben Watt, κατάφερε να βγει κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, ζωντανός. Έγραψε, μάλιστα, ένα βιβλίο, εξιστορώντας με αριστοτεχνικό τρόπο όλη την εμπειρία του αυτή.

Οι μεγαλύτερες επιχτυχίες της περιόδου αυτής είναι τα «I Don’t Want To Talk About It», » I Didn’t Know I Was Looking For Love», «Driving», «Each & Every One»

The «Missing» Era (1994-1999)

Το 1994, οι EBTG επανήλθαν στη δισκογραφία, πιο δυνατά από ποτέ. Το καινούργιο τους άλμπουμ τιτλοφορείτο «Amplified Heart» (Ενισχυμένη Καρδιά) και τόσο στη φωτογραφία του εξωφύλλου όσο και στη μουσική και τους στίχους των τραγουδιών, είναι εμφανής η περιπέτεια του Watt. Αν και το Amplified Heart, έδειχνε πως θα σημειώσει την ίδια «σχετικά μέτρια» αποδοχή από το κοινό, τα πράγματα άλλαξαν όταν ο νεοϋορκέζος DJ Todd Terry, πήρε στα χέρια του ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια του album: το Missing. Το remix του Missing κυκλοφόρησε με τεράστια επιτυχία στα αμερικανικά και ευρωπαϊκά charts φτάνοντας σε πάρα πολλές χώρες το Νο1 (όχι όμως και στην πατρίδα τους την Αγγλία, στην οποία έφτασε μέχρι την 3η θέση, στην οποία και παρέμεινε για αρκετές βδομάδες).

Το κομμάτι αυτό, έγινε αμέσως classic club track και ακούγεται ακόμα και σήμερα (13 χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία), έχοντας μιξαριστεί αμέτρητες φορές. Οι στίχοι του μιλούν για την απώλεια («…and I miss you, like the deserts miss the rain…») και την αδυναμία συμβιβασμού με τη συνήθεια που τέλειωσε και μοιάζει να έχει γίνει πλέον εμμονή («…past you door…but you don’t live there any more…»).

Το album ενθουσίασε αλλά και απογοήτευσε εξίσου. Οι fans του κομματιού, λανθασμένα είχαν σχηματίσει την εντύπωση πως οι EBTG ήταν «άλλο ένα dance act» και έτσι το μεγαλύτερο «παράπονο» όσων αγόρασαν το album ήταν πως «δεν υπήρχαν άλλα τραγούδια σαν το Missing«, κάτι απολύτως αληθές, αφού o δίσκος πάταγε στα pop/jazz/mellow rock μονοπάτια των προηγούμενων δίσκων του συγκροτήματος, χωρίς ωστόσο να αποτελεί μια επανάληψη των παλιών τους κυκλοφοριών. In a nutshell, ήταν ένα βήμα μπροστά – απλά όχι προς την κατεύθυνση που θα ήθελαν οι fans του remix του Missing.

Kαι τότε οι EBTG έκαναν μια από τις μεγαλύτερες μουσικές αλλαγές που έχει γίνει στη μουσική βιομηχανία: άλλαξαν παντελώς τον ήχου τους!

Στη συνέχεια, η Thorn δάνεισε τη φωνή της σε 3 τραγούδια των Massive Attack. Τα «Protection», «Better Things» και «The Hunter Gets Captured By The Game» . Τα δύο πρώτα βρίσκονται στο album του 1994 των Massive Attack, «Protection» και το τρίτο στο soundtrack της ταινίας Batman Forever του 1996.

To επόμενο album τους κυκλοφόρησε το 1996 με τον τίτλο Walking Wounded. Αν και η επιτυχία του Missing δεν επαναλήφθηκε, εντούτοις οι EBTG κατάφεραν να εδραιωθούν ως ένα από τα καλύτερα dance/electro acts με κομμάτια όπως τα «Wrong», «Walking Wounded», «Single» και τα δεκάδες remix τους. Ο ήχος των EBTG, αν και με σαφείς επιρροές από τη jazz/bossa nova σκηνή, δε θύμιζε σε τίποτα το συγκρότημα που τη δεκαετία του 1980 χαρακτηριζόταν από τον καθαρό jazz/pop ήχο του. Οι EBTG, κατατάσσονται πλέον στον ιδιαίτερο ήχο του «trip-hop». Κάποια κομμάτια από το album (όπως το «Wrong») μιξαρίστηκαν και πάλι από τον Todd Terry.

To 1999, οι EBTG, κυκλοφορούν το album «Temperamental», που έμελλε να είναι και ο τελευταίος δίσκος με νέο υλικό, του συγκροτήματος. Η club/electro αίσθηση του ήχου ήταν ακόμα πιο εμφανής και κομμάτια όπως τα «Temperamental», «Five Fathoms (Love More)», «The Future of The Future», «Blame», «Lullaby of Clubland», συνδύαζαν υπέροχα το beat με την μοναδική ερμηνευτική δύναμη της Thorn. Το κομμάτι «Future of The Future», αποτελεί μάλιστα συνεργασία με άλλο ένα πολύ πετυχημένο dance act, τους Deep Dish.

Everything but Together (1999 – σήμερα)

Μετά από το album αυτό, οι EBTG αποφασίζουν να περάσουν σε μια μεγάλη περίοδο «hiatus», μια περίοδο δηλαδή κατά την οποία δεν θα κυκλοφορούσαν τίποτα καινούργιο, μια περίοδος που κρατάει ακόμα και σήμερα. Φήμες λένε, πως η περίοδος hiatus έχει πλέον μετατραπεί σε διάλυση του συγκροτήματος, χωρίς όμως οι ίδιοι να το αποδέχονται. Η Thorn και ο Watt, παντρεμένοι πλέον, αποφάσισαν πως είχε έρθει η ώρα να ασχοληθούν ο καθένας με τις προσωπικές τους επιδιώξεις. Η Thorn παρέμεινε σπίτι φροντίζοντας τα παιδιά τους και ο Watt έγινε ένας από τους πιο hot underground DJs του Λονδίνου, ιδρύοντας και παίζοντας σε ένα από τα πιο θρυλικά underground clubs του Λονδίνου, το «Cherry Red». Αργότερα, ο Watt δημιούργησε τη δική του dance/house label, την Buzzin’ Fly. H Thorn μετά από χρόνια απουσίας, το 2006 χάρισε τα φωνητικά της στο κομμάτι «Damage» των Tiefschwarz και φέτος κυκλοφόρησε το δικό της solo album, με τίτλο «Out of The Woods».

Στο μεταξύ, το 2002 και το 2005 κυκλοφόρησαν δύο συλλογές: το «Like The Deserts Miss The Rain…» και το «Adapt or Die: Ten Years of Remixes», αντίστοιχα. Η πρώτη περιλαμβάνει τα πιο αγαπημένα τους κομμάτια (ακυρώνοντας ταυτόχρονα τη συλλογή «The Best of EBTG» του 1996, η οποία κυκλοφόρησε από τη Warner, εταιρία από την οποία είχαν αποχωρήσει οι EBTG) και η δεύτερη είναι μια συλλογή με τα αγαπημένα τους remix. Τελευταίο compilation που έχει κυκλοφορήσει είναι, και πάλι από την Warner, αυτή τη φορά από την Platinum σειρά της εταιρίας, το οποίο περιλαμβάνει τραγούδια μέχρι και από το «Amplified Heart».

Αυτή είναι η ιστορία, με λίγα λόγια ενός συγκροτήματος που μετράει 25 χρόνια ζωής (έστω και σε κατάσταση λήθαργου, τα τελευταία χρόνια) που κατάφερε επιτυχίες, τεράστιες αλλαγές στον ήχο του και αναγνώριση ως ένα από τα πιο «multi-talented» groups όλων των εποχών.

Ladies & gentlemen…αυτοί είναι οι EbtG!

———————————————————————–

EbtG –  Missing (Todd Terry Remix)

EbtG – I Didn’t Know I Was Looking For Love

EbtG – Lullaby of Clubland

EbtG -Rollercoaster

EbtG – Wrong





If It Makes You Happy…

11 03 2007

Tι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους τόσο εγωιστές και εγωκεντρικούς;

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να χαρείς με τη χαρά και να λυπηθείς με τη λύπη του άλλου;

Δεν μιλάω για κάποιον τρίτο. Μιλάω για μένα. Τι ακριβώς συμβαίνει όταν η δική μας κατεστραμμένη ζωή χάνει την συντροφιά των άλλων κατεστραμμένων υπάρξεων, που μέχρι τότε μας παρηγορούσαν; Γιατί, η αλήθεια είναι πως misery likes company. Μπορεί να λέμε πως είμαστε αρκετά δυνατοί για να υποστηρίξουμε τις όποιες αποφάσεις μας, αλλά τελικά, χωρίς την συμπαράσταση ανθρώπων που σκέφτονται και φέρονται με τον ίδιο τρόπο, δύσκολα καταφέρνουμε να κρατήσουμε τον εαυτό μας όρθιο.

Το παράδειγμα είναι καθημερινό και οι περιστάσεις τυχαίες, γιατί τελικά δεν έχουν νόημα οι περιστάσεις, αλλά τα συναισθήματα πίσω από αυτές.

Έχουμε λοιπόν δύο φίλους. Ένα αγόρι και μια κοπέλα. Κολλητοί, χωρίς το σεξουαλικό στοιχείο να έχει μπει ποτέ στη σχέση τους, πέρα ίσως από τα αστεία και τα πειράγματα. Όταν εκείνος βρίσκει κοπέλα, εκείνη εξαφανίζεται. Όταν χωρίζει ξαναέρχονται κοντά. Όταν βρίσκει εκείνη αγόρι, εκείνος εξαφανίζεται, περίπου το ίδιο αθόρυβα και ύπουλα όπως είχε κάνει και εκείνη.

Και η ερώτηση του 1 εκατομμυρίου δολαρίων είναι η εξής: Γιατί γίνεται αυτό; Μήπως τελικά είμαστε τελείως ανίκανοι να δεχτούμε την ευτυχία του άλλου; Μήπως, ακριβώς επειδή η μοναξιά είναι βαρύ φορτίο προτιμάμε να τη μοιραζόμαστε με κάποιον/α και όταν αυτός/ή ξεφύγει από αυτήν, εμείς ξαφνικά βρισκόμαστε με διπλάσιο φορτίο στην πλάτη μας;; Με άλλα λόγια, μήπως ο εγωισμός μας δε μας αφήνει ούτε καν να χαρούμε για τους φίλους μας; Μήπως τα θέλουμε ΟΛΑ δικά μας, σαν κακομαθημένα παιδιά μπροστά από χριστουγεννιάτικη βιτρίνα;

Και ποιά θα ήταν η αντίδραση αν και οι δύο φίλοι της παραπάνω (σύντομης) ιστοριούλας είχαν βρει ταυτόχρονα κάποιον και κάποια για να είναι μαζί; Θα μπορούσαν εκεί να συνυπάρξουν ανθρώπινα, χωρίς να κηδεύουν τον φίλο που έχασαν από την καινούργια του σχέση, χωρίς καμία μα καμία ένδειξη οτι αυτή η «κηδεία» είναι έστω και λίγο δικαιολογημένη;

Και τέλος, γιατί όταν παίρνουμε μια απόφαση που πιστεύουμε ότι οφείλουμε να στηρίξουμε, και ότι είναι αυτή που θα μας βοηθήσει, στο τέλος μένουμε χωρίς ούτε καν αυτή;

Όπως λέει και η εκπληκτική φωνή της Sheryl Crow στο If It Makes You Happy του 1996,

«…If it makes you happy,
it can’t be that bad…

If it makes you happy,
then why the Hell, are you so sad ?»

Have a great week 🙂 😉

—————————————————————————-

Sheryl Crow – If It Makes You Happy

Radiohead – Lucky (σημ.: υπέροχο… Δεν έχω δει το video clip. Και δεν πρόκειται να το κάνω ποτέ. Η σκηνή με την οποιά θα το έχω για πάντα συνδεδεμένο στο μυαλό μου, είναι η σκηνή στην οποία ακουγόταν στην απίστευτη σειρά του HBO, Six Feet Under, με τα παλιο-πράγματα των Fisher να καίγονται και τους ίδους να τα κοιτάνε μισο-υπνωτισμένοι/μισο-λυτρωμένοι, και τον Yorke να ακούγεται σαν από μηχανής Θεός από τα ηχεία.)

Madonna – Substitute For Love/Drowned World

Bonus Track: Ένα καινούργο mash-up που ανακάλυψα πρόσφατα. To Missing των EBTG ακούγεται (ακόμα και μετά από 13 χρόνια) δυνατά!

Everything But The Girl vs Spiller – Missing Groovejet





Dying In The Sun

3 03 2007

Με εκνευρίζει ο ήλιος.

Ξύπνησα σήμερα και είχε μια από τις πιο φωτεινές μέρες που θυμάμαι. Όποιο παράθυρο και να ανοίξω το φως γεμίζει τα δωμάτια και με ξυπνάει. Ίσως τελικά γι’ αυτό να μισώ τον ήλιο τόσο πολύ: έχει τη δύναμη να ξυπνάει αναμνήσεις και να θερμαίνει αισθήματα που πάλεψα καιρό για να παγώσω .

Το κρύο, η βροχή και ο αέρας σου δίνουν την ευκαιρία να μην σκέφτεσαι. Απλά να περιμένεις να περάσουν και να έρθουν καλύτερες μέρες. Οι ηλιόλουστες ημέρες όμως είναι η ζωντανή απόδειξη πως, αν και οι καλύτερες και πολλά υποσχόμενες μέρες ήρθαν, εσύ δε θες και πάλι να σηκωθείς από το κρεβάτι σου και να βγεις βόλτα στους γεμάτους ανοιξιάτικο κόσμο δρόμους.

Γι’ αυτο θα μείνω σπίτι από αντίδραση.

Δε θα βγω να χαμογελάω σαν ηλίθιος στον ήλιο.

Δε θα πάω για ψώνια μια «τέτοια όμορφη μέρα».

Δε θα κανονίσω τίποτα για το βράδυ.

(Σας ευχαριστώ που δεχτήκατε να διαβάσετε άλλη μια ενότητα από το επερχόμενο βιβλίο μου «Το Ημερολόγιο Ενός Θεότρελου»)

:p

Enjoy the sun (μπλιαχ)…

Και ο player έπαιξε…

Devendra Banhart – Insect Eyes

Alanis Morissette – Hands Clean

Kubb – Wicked Soul

The Cardigans – You’re The Storm