The Fairy Session

19 02 2007

«Θα σου πω μια ιστορία», μου είπε με τη μπάσα φωνή της. «Μια ιστορία, που την έμαθα και εγώ παιδί.»

Δε μίλησα, από φόβο μην πω κάτι και την αποθαρρύνω. Ήθελα πραγματικά να ακούσω την ιστορία της Νόνας. Πάντα τις έλεγε τόσο όμορφα. Έτσι, απλά έγειρα πίσω, ακούμπησα το κεφάλι μου στον καναπέ και έκλεισα τα μάτια.

Ήμουν μικρός και έτοιμος να πιστέψω οτιδήποτε πέρα από τον γκρίζο κόσμο που μας περιβάλλει. Ήθελα να ακούσω, να μάθω και να ανάψω μια φωτιά στο στήθος μου για να μάθω ότι ζω.

Ήταν ένα φθινοπωρινό απόγευμα, από εκείνα που το κρύο σε παγώνει ως το κόκαλο και σου ψιθυρίζει πως το καλοκαίρι πέρασε. Καθόμασταν στο σαλόνι του σπιτιού, μόνοι μας, η Νόνα και εγώ και τη θυμάμαι να σκεπάζεται με ένα κόκκινο σάλι, παραξενευμένη από το κρύο, συνηθισμένη στο μεγάλο καλοκαίρι και τον βαρύ (αλλά σύντομο) χειμώνα του νησιού. Το καλοκαίρι μας αποχαιρετούσε χαιρέκακα και οι διακοπές τελείωναν μαζί του.

….

Η Γη είναι παλιά. Πιο παλιά απ’ όσο φαντάζεσαι, πιο καινούργια απ’ ότι θα θέλαμε. Και μαζί της το ίδιο και εμείς. Είμαστε όσο παλιοί και ταυτόχρονα όσο καινούργιοι πρέπει. Οι άνθρωποι ξεκινούν τη ζωή τους με ένα σκοπό: να τη ζήσουν. Να γείρουν σε αγκαλιές, να τους τραγουδήσουν νανουρίσματα, να τρέξουν ξένοιαστα, να αποκτήσουν ευθύνες και δικαιώματα, να ονειρευτούν, να κάνουν παιδιά, να γελάσουν, να κλάψουν, να φωνάξουν, να ψιθυρίσουν, να ακουστούν, να γεράσουν..μέχρι που να μην ακούγονται πια.

Αν είσαι τυχερός, η ζωή σου φέρνει τα πράγματα όπως πρέπει. Θα έχεις να θυμάσαι σκανταλιές και αλητείες. Θα ζεις και θα αναπολείς το παρελθόν κάνοντας ταυτόχρονα σχέδια για το μέλλον.

Αλλά δεν είναι έτσι η μοίρα όλων των ανθρώπων…

Κάποιοι έρχονται για να ζήσουν ένα πολύ μικρό μέρος της ζωής τους εδώ, στο οποίο δεν προλαβαίνουν να αφήσουν το ξεχωριστό στίγμα τους στις αμμουδιές της Γης. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να έρχεσαι, να φεύγεις και να μην αφήνεις το (καλό ή κακό – πάντως σίγουρα) μοναδικό σημάδι σου στο πρόσωπο του πλανήτη. Έρχεσαι από τη λήθη και ξαναγυρνάς εκεί. Έτσι απλά. Σαν να μην γεννήθηκες ή έφυγες ποτέ… Η απουσία της μνήμης είναι η απουσία της ζωής.

Το Παραπάνω (έτσι έλεγε πάντα το Θεό) είναι δίκαιο. Ότι και να είναι, αυτό το Παραπάνω είναι δίκαιο. Σε πληγώνει και σε διπλώνει στα δύο, αλλά δε σε ξεχνά και σου ξεπληρώνει αυτά που σου χρωστάει.

Έτσι δημιουργήθηκαν αυτά που οι άνθρωποι αυτάρεσκα ονομάσανε νεράιδες. Άνθρωποι -γυναίκες και άνδρες – που έφυγαν και σβήστηκαν γρήγορα από τις αναμνήσεις των άλλων. Οι νεράιδες, ζηλεύουν τους ανθρώπους. Μισούν να βλέπουν τη ζωή να προχωράει ακόμα και χωρίς αυτές/αυτούς.

Γι’ αυτό το Παραπάνω τους έδωσε μια ευκαιρία: Ένα παιδί. Ένα κομμάτι αληθινού κόσμου μέσα στην αιωνιότητα της λήθης που τις έπνιγε. Τα παιδιά αυτά λέγονται «νεραϊδοπαρμένα». Είναι παιδιά που παίρνουν υπό την προστασία τους και τα μεγαλώνουν κρυφά από τον Αληθινό Κόσμο. Οι νεράιδες τα αγαπούν γιατί είναι ο τρόπος τους να νιώθουν ζωντανές και δυνατές χωρίς στην πραγματικότητα να είναι, είναι ο σύνδεσμός τους με τον κόσμο που τους ξέχασε. Τα «νεραϊδοπαρμένα» είναι ενωμένα με μια πνευματική κλωστούλα με τις νεράιδες στις οποίες ανήκουν. Τους έδιναν την ψευδαίσθηση των ανθρώπινων συναισθημάτων και της πολυπόθητης αίσθησης ότι ανήκουν κάπου.

Όσο τα παιδιά είναι νεαρά και αθώα, μπορούν να βλέπουν τη νεράιδα η οποία τους έφερε στον κόσμο. Μπορούν να την αγκαλιάζουν και να την ακούνε, να της μιλάνε και να τους απαντάει. Είναι δεμένα. Με τα χρόνια, όσο η αθωότητα των παιδικών χρόνων εξατμίζεται, τόσο λεπταίνει η κλωστούλα που τους δένει. Μέχρι το τελειωτικό χτύπημα που δεν αργεί να έρθει.

Οι νεράιδες απεχθάνονται τον έρωτα για δύο λόγους.
Γιατί στα μάτια τους φαντάζει σαν φωτεινή επιγραφή που αναβοσβήνει «δε θα το νιώσεις ποτέ», αλλά και γιατί ο πραγματικός έρωτας είναι το μόνο συναίσθημα που μπορεί να σπάσει για πάντα την κλωστή που τις δένει με το μοναδικό πράγμα που τις κρατάει από την αιώνια λήθη: τα παιδιά τους.

Όσο όμως και αν πασχίζουν να μην αφήσουν τα παιδιά τους να ερωτευτούν, δεν μπορούν στην πραγματικότητα να κάνουν τίποτα. Πραγματικά, τι ειρωνία! Ζουν την ανθρώπινη ζωή με το χειρότερο της συστατικό: Είναι καταδικασμένες να αναβάλουν το αναπόφευκτο. Όταν τα παιδιά ερωτευτούν για πρώτη φορά πραγματικά, παύουν να βλέπουν τις νεράιδες, όσο και αν τους φωνάζουν αυτές στον ύπνο τους, όσο και να δακρύζουν για να κερδίσουν και πάλι την προσοχή τους.

Και έπειτα…τίποτα. Περνούν οι εποχές και αυτές μένουν κλεισμένες στο χειμώνα του Τέλους, για πάντα μακριά από αυτό το οποίο γεύτηκαν φευγαλέα.

Ο έρωτας είναι το πιο ισχυρό συναίσθημα, καταστρέφει και γεννά ταυτόχρονα. Διαλύει και δίνει νόημα στη ζωή μαζί. Θα καταλάβεις την διπλή του λειτουργία, όταν θα τρέξει σαν φάρμακο και δηλητήριο κάτω από το δέρμα σου…

Τις ήσυχες νύχτες μπορείς να τις ακούσεις να κλαίνε για τη ζωή που έχασαν και για τα φώτα που δε θα λάμψουν ποτέ γι’αυτές…

….

Καθόμουν σκεπτικός για ώρα πριν τη ρωτήσω και όταν τελικά το έκανα η φωνή μου ήταν πιο δυνατή απ’ ότι συνήθως.

«Εσύ πιστεύεις, Νόνα;»

Με κοίταξε, έκλεισε για δευτερόλεπτα τα μάτια της και μου ψιθύρισε, κάπως συνωμοτικά, σαν να μην ήθελε να ακουστούμε στο διπλανό δωμάτιο.

«Να πιστεύεις πάντα με αυτό» είπε, δείχνοντας το σημείο που κρυβόταν η καρδιά της, χαμένο κάτω από ρούχα και πανωφόρια. Και το χέρι της συνέχισε το ταξίδι του στο πάνω μέρος του προσώπου της λέγοντάς μου πιο δυνατά τώρα. «Ποτέ με αυτό. Μόνο η καρδιά, μπορεί να δει πραγματικά».

Με φίλησε και με έστειλε για ύπνο.

Έξω η πρώτη φθινοπωρινή βροχή ήρθε καλοδεχούμενη.

Μύρισε φθινόπωρο και υγρό χώμα.

———————————————-

Coldplay – A Rush of Blood to The Head

Sia – Breathe Me

AaRON – Mister K

KT Tunstall – Universe & U (Acoustic)

Advertisements

Ενέργειες

Information

18 Σχόλια

19 02 2007
bereniki

den to exw akoma diabasei oloklhro…..
alla….den mporw na perimenw na to teleiwsw… prepei na to pw:
TI OMORFO..!!!!!!!!

19 02 2007
Nam3l3ss

Really??

Thanks…

Φοβήθηκα οτι είναι πολύ μεγάλο…αλλά ήθελα να το πω όπως το θυμάμαι…(Βασικά, όσο το θυμάμαι, γιατί πάνε αρκετά χρόνια από τότε…)

Περιμένω επόμενο comment μόλις το τελειώσεις… 🙂

19 02 2007
bereniki

na to ksanapw?
panemorfo… k polu alh8ino…
den prepei na erwteuomaste neraides e? den tha to niwsoun pote! 😛
🙂

19 02 2007
Nam3l3ss

Χα..σωστό και αυτό. Δεν το είχα σκεφτεί από αυτή την πλευρά. Έχεις δίκιο.

19 02 2007
bereniki

ouf…giati omws opote pisteuw me thn kardia plhgwnetai?
panw pou eixa apofasisei na akouw mono to mualo mou…h nona sou me mperdepse…. wraia tha htan na pisteuoume mono me thn kardia… alla na to ekanan oloi… 😦

(kati mou leei oti tha mou bgoun ena karo comments oso to skeftomai auto to post :))

19 02 2007
Nam3l3ss

Αυτό, I guess, η ιστορία σε αφήνει να το απαντήσεις μόνος/μόνη σου. Άλλωστε η πίστη σε κάτι δεν είναι από μόνη της ένα μεγάλο ρίσκο;; Ή θα πληγωθείς ή θα ανταμειφθείς…

Δυστυχώς βέβαια, ΜΕΧΡΙ να ανταμειφθείς θα έχει ήδη πληγωθεί (ίσως και beyond repair), αλλά that’s life…

All of your comments are welcome here, you know that 🙂

19 02 2007
bereniki

apla upothetw oti… pisteueis… plhgwnesai… shkwnesai… k sunexizeis… giati panta elpizeis oti kapoia stigmh tha antamoif8eis kai tote oles oi plhges tha epoulwthoun… an pote papsw na to elpizw auto tha ginw ena teras k miso! dld enamisi teras 😉

19 02 2007
Nam3l3ss

Δε θυμάμαι σε ποιά ταινία το είχα ακούσει (αλλά θυμάμαι πως η ταινία δεν έλεγε και πολλά, μόνο η παρακάτω στιχομυθία έλεγε) :

-Why do we fall?
-So we can get up, again.

Ζούμε. Πέφτουμε. Σηκωνόμαστε.
Και πάλι από την αρχή, μέχρι να πιάσουμε πάτο ή κορυφή.
🙂

19 02 2007
bereniki

:*

19 02 2007
bereniki

..to teleutaio tragoudaki den mporw na to kateuasw….bandwidth exceeded leei 😦

19 02 2007
Nam3l3ss

Έτοιμο…

Κατέβασέ το 😉

19 02 2007
bereniki

thnxxxxx
loipon shmera kateuasa polla
k exw ftia3ei kai lista me agaphmena :
1)9 crimes
2)breathe me
3)in the sun
4)all i need is everything
5)noise
6)wires
….bazeis poluuuuuuuu wraia tragoudakia 🙂

20 02 2007
Nam3l3ss

Thanks Bereniki…

Ωραίο το top σου… 🙂

20 02 2007
Fingo

Πολυ ομορφο.Ειλικρινα

21 02 2007
ΣεΞπΥρ

Λατρεμένο ποστ.

21 02 2007
david-santos

Αυτή η εργασία είναι πολύ καλή. Αγαπώ τον πολιτισμό ελληνικά. Tnak εσείς

22 02 2007
Nam3l3ss

@Fingo: Thanks. Ειλικρινά.
@ΣεΞπΥρ: Τιμή μου 🙂
@david-santos: Thank you for your comment, david-santos.

22 02 2007
RaZzMaTaZz

/RaZz stares speechless at the screen

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: