V For Valeria

24 02 2007

Δεν γνωρίζω ποιός είσαι. Σε παρακαλώ να πιστέψεις. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να σε πείσω οτι αυτό δεν είναι ένα ακόμα από τα κόλπα τους. Αλλά δε με νοιάζει. Εγώ είμαι εγώ, και δεν ξέρω ποιός είσαι, αλλά σ’ αγαπώ.

Έχω ένα μολύβι. Ένα μικρό μολύβι που δεν το βρήκαν. Είμαι γυναίκα. Το έκρυψα μέσα μου. Ίσως να μην μπορέσω να γράψω ξανά, έτσι αυτό είναι ένα μεγάλο γράμμα για τη ζωή μου. Είναι η μόνη αυτοβιογραφία που έγραψα ποτέ και, ω Θεέ μου, τη γράφω σε χαρτί τουαλέτας.

Γεννήθηκα στο Nottingham το 1957, και έβρεχε πολύ. Πέρασα τα έντεκα και πήγα σε σχολείο θηλέων. Ήθελα να γίνω ηθοποιός.

Γνώρισα την πρώτη μου κοπέλα στο σχολείο. Το όνομά της ήταν Σάρα. Ήταν δεκατεσσάρων και εγώ ήμουν δεκαπέντε αλλά ήμασταν και οι δύο στην τάξη της μις Γουάτσον. Οι καρποί της. Οι καρποί της ήταν πανέμορφοι. Καθόμουν την ώρα την βιολογίας, παρατηρώντας το έμβρυο κουνέλι, ακούγοντας τον κύριο Χιρντ να λέει πως ήταν μια εφηβική περίοδος που οι άνθρωποι ξεπερνούν. Η Σάρα την ξεπέρασε. Εγώ όχι.

Το 1976 σταμάτησα να προσποιούμαι και έφερα ένα κορίτσι, που το λέγανε Κριστίν, σπίτι να συναντήσει τους γονείς μου. Μια εβδομάδα αργότερα γράφτηκα στην δραματική σχολή. Η μητέρα μου είπε ότι της ράγισα την καρδιά.

Αλλά ήταν η ακεραιότητά μου που είχε σημασία. Είναι τόσο εγωιστικό αυτό; Περνιέται για τόσο ασήμαντο, αλλά είναι το μόνο που μας απομένει σε αυτόν τον κόσμο. Είναι η τελευταία μας ίντσα – όμως μέσα σ’ αυτήν την ίντσα, είμαστε ελεύθεροι.

Λονδίνο. Ήμουν ετυχισμένη στο Λονδίνο. Το 1981 έπαιξα τον Νταντίνι στην Σταχτοπούτα. Η πρώτη μου δουλειά. Ο κόσμος ήταν παράξενος, γεμάτος τριξίματα, πολυάσχολος, με αόρατα πλήθη πίσω από τα θερμά φώτα και όλη εκείνη την λαμπερή ομορφιά που σου έκοβε την ανάσα. Ήταν συναρπαστικά και ήταν και μοναχικά. Τα βράδια έβγαινα με τον υπόλοιπο θίασο ή σε κάποιο από τα άλλα κλαμπ. Αλλά κάπως ξεχώριζα και δεν μπλεκόμουν στον κόσμο εύκολα. Έβλεπα πολλά από αυτά που γίνονταν, αλλά ποτέ δεν ένιωσα άνετα εκεί. Πολλοί από αυτούς επιθυμούσαν απλά να είναι γκέι. Ήταν η ζωή τους, η φιλοδοξία τους. Και εγώ ζήταγα κάτι περισσότερο από αυτό.

Η δουλειά βελτιώθηκε. Έπαιξα μικρούς ρόλους σε ταινίες, μετά μεγαλύτερους. Το 1986 πρωταγωνίστησα στο «The Salt Flats». Κέρδισε βραβεία, αλλά όχι και τους θεατές. Γνώρισα τη Ρουθ ενώ δούλευα σε αυτή την ταινία. Αγαπούσαμε η μία την άλλη. Ζούσαμε μαζί και την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου μου έστειλε τριαντάφυλλα και, ω Θεέ μου, είχαμε τόσα πολλά. Αυτά ήταν τα τρία καλύτερα χρόνια της ζωής μου.

Το 1988 ήρθε ο πόλεμος, και μετά από αυτό δεν υπήρχαν πια τριαντάφυλλα. Για κανέναν.

Το 1992 άρχισαν να μαζεύουν τους ομοφυλόφιλους. Πήραν την Ρουθ ενώ είχε βγει έξω, ψάχνοντας για φαγητό. Γιατί μας φοβούνται τόσο πολλοί; Την έκαψαν με γόπες και την εξανάγκασαν να τους πει το όνομά μου. Υπέγραψε μια δήλωση που έλεγε πως εγώ την ξελόγιασα. Δεν την κατηγόρησα. Θεέ μου, την αγαπούσα. Δεν την κατηγόρησα.

Αλλά εκείνη το έκανε. Αυτοκτόνησε στο κελί της. Δεν μπορούσε να ζήσει έχοντας προδώσει εμένα, έχοντας παραδώσει αυτήν την τελευταία ίντσα. Αχ, Ρουθ…

Ήρθαν για μένα. Μου είπαν πως όλες μου οι ταινίες θα καίγονταν. Μου ξύρισαν τα μαλλιά και μου βούτηξαν το κεφάλι στη λεκάνη της τουαλέτας, κάνοντας αστεία για λεσβίες. Με έφεραν εδώ και μου έδωσαν φάρμακα. Δεν νιώθω τη γλώσσα μου, πια. Δεν μπορώ να μιλήσω.

Πάνε δύο βδομάδες τώρα που πέθανε η άλλη ομοφυλόφιλη γυναίκα εδώ, η Ρίτα. Φαντάζομαι πως θα πεθάνω αρκετά σύντομα. Είναι παράξενο το οτι η ζωή μου θα τελειώσει σε ένα τέτοιο απαίσιο μέρος, αλλά για τρία χρόνια είχα τριαντάφυλλα και δε ζητούσα συγγνώμη από κανέναν.

Θα πεθάνω εδώ. Κάθε ίντσα του κορμιού μου θα εξαφανιστεί. Εκτός από μία.

Μια ίντσα. Είναι μικρή και εύθραυστη και είναι το μοναδικό πράγμα σ’ αυτόν τον κόσμο που αξίζει κανείς να έχει. Δεν πρέπει ποτέ να τη χάσουμε, να την ξεπουλήσουμε, ή να τη χαρίσουμε. Δεν πρέπει ποτέ να τους αφήσουμε να μας την πάρουν.

Δεν ξέρω ποιός είσαι. Ούτε αν είσαι άντρας ή γυναίκα. Μπορεί να μη σε δω ποτέ, ή να μην κλάψω ή να μεθύσω ποτέ μαζί σου. Αλλά σ’ αγαπώ. Ελπίζω να δραπετεύσεις απ’ αυτό το μέρος. Ελπίζω ο κόσμος να αλλάξει και τα πράγματα να καλυτερεύσουν και ότι μια μέρα οι άνθρωποι θα έχουν τριαντάφυλλα και πάλι. Εύχομαι να μπορούσα να σε φιλήσω.

Βάλερι.»

Υπάρχει κάτι που να νομίζει κανείς πως χρειάζεται να ειπωθεί μετά από αυτή την πιο αγνή ένδειξη αγάπης, αποδοχής, συμβιβασμού (και ταυτόχρονα, όχι υποχώρησης) αλλά και επανάστασης; Υπάρχει κάποιο συναίσθημα που να μην εκφράζεται, άραγε, στα λόγια της Valerie; Τέλος,

Και τέλος υπάρχει καλύτερο παράδειγμα γεμάτης και πιο λυτρωτικά «ξεχειλισμένης» ΖΩΗΣ από τη φράση:

«…Είναι παράξενο το οτι η ζωή μου θα τελειώσει σε ένα τέτοιο απαίσιο μέρος, αλλά για τρiα χρόνια είχα τριαντάφυλλα και δε ζητούσα συγγνώμη από κανέναν…»

(Απλά ένα μεγάλο respect στους δημιουργούς του V For Vendetta και ιδιαίτερα στον Alan Moor, του οποίου αποτελεί δημιουργός. Σπάνια μια ταινία έχει να σε μάθει κάτι την τέταρτη φορα που τη βλέπεις. Χαίρομαι που το VFV είναι μια από αυτές…)

ΥΓ: Ολόκληρο το γράμμα της Valerie, το οποίο και έχω μεταφράσει εγώ στα ελληνικά παραπάνω, μπορείτε να το βρείτε εδώ στα αγγλικά. Keep in mind, ότι η «version» που θα ακούσετε/δείτε στο video παραπάνω είναι αρκετά «κουτσουρεμένη». Μην ξεχνάτε οτι πρόκειται για σκηνή από την ταινία.

Stay alert… 🙂

Ήχοι στον player

Julie London – Cry Me A River (από το soundtrack της ταινίας)

Lisa Germano – From The Shell

Radiohead – Pyramid Song





Can we NOT skip over the show tunes, please? (Pt2)

22 02 2007

Κοιτάζοντας τις επιλογές μου στο προηγούμενο thread (δηλαδή εδώ), συνειδητοποίησα πως, τελικά, ένα post δεν είναι με τίποτα αρκετό για να χωρέσει τα κομμάτια που συνέδεσα για πάντα με αγαπημένες ταινίες/σειρές.

So, with no further delay σας παρουσιάζω ακόμα 8 επιλογές, ολοκληρώνοντας έτσι ένα ιδιόμορφο soundtrack, φτιαγμένο από μικρότερα κομμάτια άλλων soundtrack, που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στο σκληρό δίσκο του PC μου αλλά και στις κατεστραμμένες (τις περιόδους μετά την ανακάλυψη καθενός εξ αυτών των «διαμαντιών») φωνητικές μου χορδές.

8. Yann Tiersen – Thème Principale

(Από την ταινία Amélie)

Let’s be honest. Την ταινία την απεχθάνομαι. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλοι είχαν πάθει ψύχωση με τη νεαρή γαλλίδα που μίλαγε στα πορτατίφ της και έψαχνε σαν χαμένη τον έρωτα στους δρόμους του Παρισιού. Δεν ξέρω ειλικρινά τι έφταιγε περισσότερο και δεν μου άρεσε η ταινία. Ο υπερβολικός ρομαντισμός της, η παγωμένη Tautou, τα γαλλικά (που ποτέ δε μου άρεσε να τα ακούσω σε ταινίες και τραγούδια)… Sorry στους fans (και ξέρω πως είστε πολλοί εκεί έξω). Ωστόσο, ένα πράγμα που μου άρεσε στην ταινία ήταν το κεντρικό μουσικό της θέμα του Yann Tiersen. Κατάφερνε να συμπυκνώσει το ρομαντισμό της ταινίας σε 2 λεπτά και 38 δευτερόλεπτα. C’est parfait!

7. Tomoyasu Hotei – Battle Without Honor Or Humanity

(Από την ταινία Kill Bill, Vol. 1)

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιο άλλο κομμάτι το οποίο να μπορούσε να ταιριάξει περισσότερο στο αιματοβαμμένο Kill Bill, Vol. 1 του Quentin Tarantino, από το συγκεκριμένο το οποίο παιζόταν στο teaser trailer της ταινίας. Επικό, μαχητικό, ηρωικό… μέσα σε δυόμιση περίπου λεπτά ένιωθες πως είχες μπει, όχι μόνο στο νόημα της ταινία αλλά και στο πετσί της Uma Therman. Μια από τις καλύτερες ταινές – φόρους τιμής στον ιαπωνικό κινηματογράφο, στο Kill Bill, συναντούσες όχι μόνο καλογραμμένο σενάριο, άψογη σκηνοθεσία, λίμνες αίμα και killer lines, αλλά και ένα εκπληκτικό soundtrack που, όπως και στις υπόλοιπες ταινίες του, επιμελήθηκε ο ίδιος ο Tarantino.

6. The Servant – Cells

(Από την ταινία Sin City)

Δεν είναι τυχαίο οτι ο Robert Rodriguez συνεργάζεται φέτος στο πολλά υποσχόμενο Grindhouse, με τον Quentin Tarantino. Οι δύο σεναριογράφοι – σκηνοθέτες μοιράζονται εκτός από εξαιρετικό «μάτι» και πολύ καλό μουσικό αυτί. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός πως ο Robert Rodriguez επέλεξε ένα εξίσου άγνωστο πλην όμως μοναδικο τραγούδι για να χρησιμοποιήσει στο teaser trailer του αριστουργηματικού film noir φαντασίας του, Sin City, το οποίο και αποτελούσε το πρώτο film adaptation που στηριζόταν στην ομώνυμη graphic novel σειρά του Frank Miller. Θυμάμαι μάλιστα, πως όταν είχε σκάσει μύτη το trailer της ταινίας, το μισό internet ρώταγε το άλλο μισό, ποιό είναι το κομμάτι που παίζει στο teaser. Το κομμάτι, δόθηκε δωρεάν από τους The Servant και από το επίσημο site τους.

5. Nicole Kidman – Hindi Sad Diamonds

(Από την ταινία Moulin Rouge)

Αν και από τη συγκεκριμένη ταινία θα μπορούσα απλά να παραθέσω όλα (μα όλα!) τα κομμάτια που ακούστηκαν ως παραδείγματα του τι εστί «δυναμικό και αληθινό» soundtrack, επέλεξα το πολύ θεατρικό Hindi Sad Diamonds, που ακούγεται προς το τέλος της ταινίας και στην ουσία είναι μια πιο…»bollywood» διασκευή του «Diamonds Are A Girl’s Best Friend» (που πρώτη είχε τραγουδήσει η Marilyn Monroe), με την πανέμορφη Nicole στα vocals, ως Satine στην τελευταία της παράσταση. Runner ups, τα κομμάτια «Come What May», «One Day I’ll Fly Away», και η εξαιρετική εκδοχή του golden oldie, «Nature Boy» από τους βρετανούς Massive Attack και τον David Bowie στα vocals.

4. The Dandy Warholes – We Used To Be Friends

(Από τη σειρά Veronica Mars)

H Veronica Mars είναι μια άξια non-supernatural συνεχίστρια της Buffy The Vampire Slayer. Τουλάχιστον αυτό μου λένε. Δεν έχω δει ποτέ τη Buffy και δεν μπορώ να κρίνω. Αυτό που μπορώ να πω, είναι πως η έφηβη ντετέκτιβ, Veronica Mars, στην πρώτη σεζόν της λύνει το μυστήριο-σπαζοκεφαλιά της δολοφονίας της κολλητής της και στη δεύτερη σεζόν τη μαζική δολοφονία συμμαθητών της, τόσο εκνευριστικά έξυπνα και με τόσο καλογραμμένο σενάριο που σπάνε τα νεύρα σου σε κάθε επεισόδιο που αυτός/η που θεωρούσες ένοχο/η είναι τελικά όχι μόνο αθώος/α, αλλά και θύμα. Το κομμάτι που παίζει στους τίτλους αρχής, αν και δε γράφτηκε εξ αρχής για τη σειρά, είναι τόσο ταιριαστό με την υπόθεση που…τους το συγχωρούμε…

3. Placebo – Every You, Every Me

(Από την ταινία Cruel Intentions)

Τι να πρωτοπεί κανείς για το Every You, Ever Me των Placebo; To τραγούδι – ύμνος των βρετανών Placebo φιλοξενήθηκε σε μια από τις πρώτες σκηνές της ταινίας και μάλιστα συνοδεύτηκε και από tie-in video clip που δείχνει στο μισό κομμάτι της οθόνης τους Placebo σε κάποια από τις πρώτες live εμφανίσεις τους και στο άλλο μισό σκηνές από την ερωτική/δραματική περιπετεια του Roger Kumble. Τι άλλο να πει κανείς εκτός από

«Like the naked leads the blind,
I know I’m selfish, I’m unkind.
Sucker love I always find,
someone to bruise and leave behind…
»

2. Chumbawamba – Mary (Stigmatic Mix)

(Από την ταινία Stigmata)

Την υπόθεση της ταινίας λίγο πολύ όλοι τη γνωρίζετε. Μια κοπέλα που δεν έχει και την καλύτερη σχέση με την εκκλησία ξαφνικά αποκτά τα γνωστά «Στίγματα», δηλαδή πληγές στα σημεία από τα οποία αιμορραγούσε και ο Χριστός στο σταυρό. Σαν υπερφυσικό θρίλερ, η ταινία ήταν αρκετά καλή με αξιόλογες ερμηνείες από τους Gabriel Byrne (ο οποίος υποδείεται τον ιερέα ενώ -ironically – λίγους μήνες μετά υποδύθηκε το διάβολο στην υπερφυσική περιπέτεια, End of Days.) και την Patricia Arquette. To κομμάτι των Chumbawamba ακούγεται στους τίτλους έναρξης της ταινίας και μεταφέρει απόλυτα πετυχημένα τον άρρωστο, σε κάποιες περιπτώσεις τρόπο ζωής μας. Τα σπάει…

1. The Rembrandts – I’ll Be There For You

(Από τη σειρά Friends)

Ειλικρινά, χρειάζονται λόγια για αυτή τη σειρά;; Υπάρχει άνθρωπος που να μην την έχει παρακολουθήσει και να μην έχει «δει» τον εαυτό του μέσα απ’΄τη νευρωτική Monica, την κακομαθημένη Rachel, την τρελιάρα Phoebe, τον ειρωνικό Chandler, τον love-machine Joey και τον ρομαντικό και geeky Ross;; Δέκα χρόνια πέρασαν από τότε που μας συστήθηκαν για πρώτη φορά μέχρι τη στιγμή που η αυλαία έκλεισε. Πολλά αλλάξανε όμως ένα πράγμα παρέμενε πάντα κοινός παρονομαστής όλων των αλλαγών στη ζωή των 6 νεοϋορκέζων φίλων μας. Η αγάπη και η φιλία. Γιατί; Απλά επειδή:

«I’ll be there for you,
When the rain starts to pour…
I’ll be there for you,
Like I’ve been there before…
I’ll be there for you,
‘Cause you’re there for me too…»


Thanks for watching with me… 🙂





The Fairy Session

19 02 2007

«Θα σου πω μια ιστορία», μου είπε με τη μπάσα φωνή της. «Μια ιστορία, που την έμαθα και εγώ παιδί.»

Δε μίλησα, από φόβο μην πω κάτι και την αποθαρρύνω. Ήθελα πραγματικά να ακούσω την ιστορία της Νόνας. Πάντα τις έλεγε τόσο όμορφα. Έτσι, απλά έγειρα πίσω, ακούμπησα το κεφάλι μου στον καναπέ και έκλεισα τα μάτια.

Ήμουν μικρός και έτοιμος να πιστέψω οτιδήποτε πέρα από τον γκρίζο κόσμο που μας περιβάλλει. Ήθελα να ακούσω, να μάθω και να ανάψω μια φωτιά στο στήθος μου για να μάθω ότι ζω.

Ήταν ένα φθινοπωρινό απόγευμα, από εκείνα που το κρύο σε παγώνει ως το κόκαλο και σου ψιθυρίζει πως το καλοκαίρι πέρασε. Καθόμασταν στο σαλόνι του σπιτιού, μόνοι μας, η Νόνα και εγώ και τη θυμάμαι να σκεπάζεται με ένα κόκκινο σάλι, παραξενευμένη από το κρύο, συνηθισμένη στο μεγάλο καλοκαίρι και τον βαρύ (αλλά σύντομο) χειμώνα του νησιού. Το καλοκαίρι μας αποχαιρετούσε χαιρέκακα και οι διακοπές τελείωναν μαζί του.

….

Η Γη είναι παλιά. Πιο παλιά απ’ όσο φαντάζεσαι, πιο καινούργια απ’ ότι θα θέλαμε. Και μαζί της το ίδιο και εμείς. Είμαστε όσο παλιοί και ταυτόχρονα όσο καινούργιοι πρέπει. Οι άνθρωποι ξεκινούν τη ζωή τους με ένα σκοπό: να τη ζήσουν. Να γείρουν σε αγκαλιές, να τους τραγουδήσουν νανουρίσματα, να τρέξουν ξένοιαστα, να αποκτήσουν ευθύνες και δικαιώματα, να ονειρευτούν, να κάνουν παιδιά, να γελάσουν, να κλάψουν, να φωνάξουν, να ψιθυρίσουν, να ακουστούν, να γεράσουν..μέχρι που να μην ακούγονται πια.

Αν είσαι τυχερός, η ζωή σου φέρνει τα πράγματα όπως πρέπει. Θα έχεις να θυμάσαι σκανταλιές και αλητείες. Θα ζεις και θα αναπολείς το παρελθόν κάνοντας ταυτόχρονα σχέδια για το μέλλον.

Αλλά δεν είναι έτσι η μοίρα όλων των ανθρώπων…

Κάποιοι έρχονται για να ζήσουν ένα πολύ μικρό μέρος της ζωής τους εδώ, στο οποίο δεν προλαβαίνουν να αφήσουν το ξεχωριστό στίγμα τους στις αμμουδιές της Γης. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να έρχεσαι, να φεύγεις και να μην αφήνεις το (καλό ή κακό – πάντως σίγουρα) μοναδικό σημάδι σου στο πρόσωπο του πλανήτη. Έρχεσαι από τη λήθη και ξαναγυρνάς εκεί. Έτσι απλά. Σαν να μην γεννήθηκες ή έφυγες ποτέ… Η απουσία της μνήμης είναι η απουσία της ζωής.

Το Παραπάνω (έτσι έλεγε πάντα το Θεό) είναι δίκαιο. Ότι και να είναι, αυτό το Παραπάνω είναι δίκαιο. Σε πληγώνει και σε διπλώνει στα δύο, αλλά δε σε ξεχνά και σου ξεπληρώνει αυτά που σου χρωστάει.

Έτσι δημιουργήθηκαν αυτά που οι άνθρωποι αυτάρεσκα ονομάσανε νεράιδες. Άνθρωποι -γυναίκες και άνδρες – που έφυγαν και σβήστηκαν γρήγορα από τις αναμνήσεις των άλλων. Οι νεράιδες, ζηλεύουν τους ανθρώπους. Μισούν να βλέπουν τη ζωή να προχωράει ακόμα και χωρίς αυτές/αυτούς.

Γι’ αυτό το Παραπάνω τους έδωσε μια ευκαιρία: Ένα παιδί. Ένα κομμάτι αληθινού κόσμου μέσα στην αιωνιότητα της λήθης που τις έπνιγε. Τα παιδιά αυτά λέγονται «νεραϊδοπαρμένα». Είναι παιδιά που παίρνουν υπό την προστασία τους και τα μεγαλώνουν κρυφά από τον Αληθινό Κόσμο. Οι νεράιδες τα αγαπούν γιατί είναι ο τρόπος τους να νιώθουν ζωντανές και δυνατές χωρίς στην πραγματικότητα να είναι, είναι ο σύνδεσμός τους με τον κόσμο που τους ξέχασε. Τα «νεραϊδοπαρμένα» είναι ενωμένα με μια πνευματική κλωστούλα με τις νεράιδες στις οποίες ανήκουν. Τους έδιναν την ψευδαίσθηση των ανθρώπινων συναισθημάτων και της πολυπόθητης αίσθησης ότι ανήκουν κάπου.

Όσο τα παιδιά είναι νεαρά και αθώα, μπορούν να βλέπουν τη νεράιδα η οποία τους έφερε στον κόσμο. Μπορούν να την αγκαλιάζουν και να την ακούνε, να της μιλάνε και να τους απαντάει. Είναι δεμένα. Με τα χρόνια, όσο η αθωότητα των παιδικών χρόνων εξατμίζεται, τόσο λεπταίνει η κλωστούλα που τους δένει. Μέχρι το τελειωτικό χτύπημα που δεν αργεί να έρθει.

Οι νεράιδες απεχθάνονται τον έρωτα για δύο λόγους.
Γιατί στα μάτια τους φαντάζει σαν φωτεινή επιγραφή που αναβοσβήνει «δε θα το νιώσεις ποτέ», αλλά και γιατί ο πραγματικός έρωτας είναι το μόνο συναίσθημα που μπορεί να σπάσει για πάντα την κλωστή που τις δένει με το μοναδικό πράγμα που τις κρατάει από την αιώνια λήθη: τα παιδιά τους.

Όσο όμως και αν πασχίζουν να μην αφήσουν τα παιδιά τους να ερωτευτούν, δεν μπορούν στην πραγματικότητα να κάνουν τίποτα. Πραγματικά, τι ειρωνία! Ζουν την ανθρώπινη ζωή με το χειρότερο της συστατικό: Είναι καταδικασμένες να αναβάλουν το αναπόφευκτο. Όταν τα παιδιά ερωτευτούν για πρώτη φορά πραγματικά, παύουν να βλέπουν τις νεράιδες, όσο και αν τους φωνάζουν αυτές στον ύπνο τους, όσο και να δακρύζουν για να κερδίσουν και πάλι την προσοχή τους.

Και έπειτα…τίποτα. Περνούν οι εποχές και αυτές μένουν κλεισμένες στο χειμώνα του Τέλους, για πάντα μακριά από αυτό το οποίο γεύτηκαν φευγαλέα.

Ο έρωτας είναι το πιο ισχυρό συναίσθημα, καταστρέφει και γεννά ταυτόχρονα. Διαλύει και δίνει νόημα στη ζωή μαζί. Θα καταλάβεις την διπλή του λειτουργία, όταν θα τρέξει σαν φάρμακο και δηλητήριο κάτω από το δέρμα σου…

Τις ήσυχες νύχτες μπορείς να τις ακούσεις να κλαίνε για τη ζωή που έχασαν και για τα φώτα που δε θα λάμψουν ποτέ γι’αυτές…

….

Καθόμουν σκεπτικός για ώρα πριν τη ρωτήσω και όταν τελικά το έκανα η φωνή μου ήταν πιο δυνατή απ’ ότι συνήθως.

«Εσύ πιστεύεις, Νόνα;»

Με κοίταξε, έκλεισε για δευτερόλεπτα τα μάτια της και μου ψιθύρισε, κάπως συνωμοτικά, σαν να μην ήθελε να ακουστούμε στο διπλανό δωμάτιο.

«Να πιστεύεις πάντα με αυτό» είπε, δείχνοντας το σημείο που κρυβόταν η καρδιά της, χαμένο κάτω από ρούχα και πανωφόρια. Και το χέρι της συνέχισε το ταξίδι του στο πάνω μέρος του προσώπου της λέγοντάς μου πιο δυνατά τώρα. «Ποτέ με αυτό. Μόνο η καρδιά, μπορεί να δει πραγματικά».

Με φίλησε και με έστειλε για ύπνο.

Έξω η πρώτη φθινοπωρινή βροχή ήρθε καλοδεχούμενη.

Μύρισε φθινόπωρο και υγρό χώμα.

———————————————-

Coldplay – A Rush of Blood to The Head

Sia – Breathe Me

AaRON – Mister K

KT Tunstall – Universe & U (Acoustic)





Sunday’s Songs & Five Revelations

18 02 2007

Μιας και οι αγαπητές Razz και Ocsoul με tagaραν, I have no choice but to tell you 5 things about me (άλλο που δεν ήθελα)!

Thanks to both of you.

Λοιπόν. The rules, για εσάς που δεν τους γνωρίζετε, are simple. 5 πράγματα του χαρατήρα μου, 5 πράγματα που δεν παραδέχομαι με το «καλημέρα σας, με λένε…», 5 απλά χαρακτηριστικά μου. Και μετά δίνω πάσα σε 5 άτομα της επιλογής μου για να κάνουν ακριβώς το ίδιο.

Επειδή όμως, συχνά, η μουσική τα λέει καλύτερα από εμάς, κλικάρετε και στα κομμάτια που ακολουθούν. Θα σας βοηθήσουν να με καταλάβετε καλύτερα (if you’d like to) και θα πουν πολλά περισσότερα για τις πτυχές αυτές του χαρακτήρα μου απ’ότι θα μπορούσα ποτέ να πω από μόνος μου.

Let’s go, λοιπόν:

1) Μου αρέσει πολύ να χουζουρεύω το πρωί με καφέ και τσιγάρο. Δεν νομίζω πως υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από το να ξυπνάς ένα πρωινό (όχι πολύ μουντό ή πολύ φωτεινό, ένα οποιοδήποτε πρωινό) και να απολαμβάνει τις πρώτες ώρες της νέας μέρας στο κρεβάτι με ζεστό καφέ και την τονωτική φίλη σου, τη νικοτίνη.

Rufus Wainwright – Cigarettes & Chocolate Milk

Χάρις Αλεξίου & Γιώργος Νταλάρας – Πρωινό Τσιγάρο (Live) -ξέρω πως φαίνεται να μην κολλάει αλλά το ακούω ΠΑΝΤΑ, όποτε μου δίνεται η ευκαιρία να πραγματοποιώ την παραπάνω φαντασίωση.

2) Στην παρέα μου δεν μπορώ ποτέ να είμαι απλά ένα «μέλος». Θα είμαι είτε ένα από τα κύρια πρόσωπα, είτε δε θα είμαι καθόλου εκεί. Δε νιώθω καλά όταν οι άλλοι λένε «Ας πούμε και στον {input name}…», θέλω να λένε «Ρώτα τον {input name} και βλέπουμε τι θα κάνουμε…». Δεν είμαι ψώνιο. Απλά δεν μπορώ τη θέση του spacefiller. Θέλω να «υπάρχω» μέσα στην παρέα και να με θεωρούν από τα βασικότερα κομμάτια της.

Placebo – Pure Morning

3) Μου αρέσει η μοναξιά σχεδόν όσο μου αρέσει η παρέα. Θέλω να μένω μόνος μου περίπου όσες φορές γουστάρω να βγω έξω. Χρειάζομαι χρόνο για να συναρμολογήσω τα κομμάτια του εαυτού μου μετά από μια κουραστική μέρα ή μετά από μια δύσκολη περίοδο και αυτό δεν μπορώ να το καταφέρω (τουλάχιστον εγώ) σε κανένα μπουζικομάγαζο ή club της συνοικίας. Θέλω χρόνο για να τακτοποιήσω τις σκέψεις μου και όλα αυτά μπορώ να τα καταφέρω μόνο στη σιωπή του δωματίου μου.

Archive – Noise

4) Υποστηρίζω πάντα και παντού οτι είμαι αυτάρκης, αλλά δεν το εννοώ. Χωρίς φίλους νιώθω χαμένος. Γι’αυτό άλλωστε και για μένα οι φίλοι είναι πολύ πιο ψηλά από το σόι. Γιατί τους φίλους τους επιλέγουμε, δε μας τους επιβάλλει κανείς. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι στους οποίους θα τρέξουμε για βοήθεια και για να γελάσουμε με το κουφό που μας έτυχε σήμερα στη δουλειά/στο δρόμο/στη σχολή. Θα μοιραστούμε και θα μας καταλάβουν. Θα μιλήσουμε και θα μπορέσουν να μας ακούσουν. Σκεφτείτε για ένα δευτερόλεπτο, όλη σας τη ζωή χωρίς τους φίλους σας…δεν είναι εκκωφαντικά άδειοι οι διάδρομοι των αναμνήσεων έτσι;;

Live – I Alone (Unplugged)

5) Μπορεί να παθαίνω ψύχωση με ένα πράγμα και να μην μπορώ καν να μιλήσω για αυτό, χωρίς προφανή λόγο. Μπορεί ώρες-ώρες να εκνευρίζομαι με το παραμικρό και να μη σηκώνω μύγα στο σπαθί μου για θέματα που ξέρω πως δεν είναι και τόσο σημαντικά, at the end of the day. Μπορεί να γίνομαι μαζοχιστής επιστρέφοντας ξανά και ξανά σε σχέσεις που δεν έχουν παρόν ή μέλλον. Μπορεί να μουδιάζω τον πόνο με ποτά και με ξενύχτια. Μπορεί να κάνω (ασυναίσθητα) τα πάντα (sometimes) για να με μισήσουν οι άλλοι και να με διώξουν μακριά. Όμως, κρυφά χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που θα με σηκώσουν από το πάτωμα και θα με πλακώσουν στις σφαλιάρες (κυριολεκτικά και μεταφορικά) μέχρι να συνέλθω από τον παραλλογισμό μου. Και εξ ίσου κρυφά, τους ευχαριστώ που δεν με αφήνουν να πνιγώ στη θάλασσα της τρέλας μου. Και είναι πολύ φουρτουνιασμένη η ρημάδα… 🙂

Alanis Morissette – Thank U

Και τώρα σειρά μου να κάνω tag. So the lucky ones are:

1) Βερενίκη

2) Sounds of Mine

3) Balidor

4) Dizzy Dream

5) Fotaras

Enjoy, people!!

Και ο player έπαίξε…

Dishwalla – Angels or Devils (Rare live version) (PS: Amazing…)

Crowded House – Four Seasons in One Day (Live) (PS II: This as well…)

Athlete – Wires

Dirty Vegas – Days Go By (Acoustic)

Anathema – A Natural Disaster





Let The Music Play…

14 02 2007

Oι στίχοι σε ένα τραγούδι δεν έχουν πάντα ιδιαίτερη σημασία. Μερικές φορές, απλά συνοδεύουν μια μεθυστική μουσική που (από μόνη της είναι ικανή να) ξεχύνεται στο χώρο και να σε μαγεύει.

Άλλες φορές οι στίχοι είναι πολύ καλύτεροι από τη μουσική, σε σημείο να τραγουδάς τα κομμάτια χωρίς το ρυθμό, να σιγοψιθυρίζεις τις λέξεις και να τις κολλάς σε post-it στην οθόνη του υπολογιστή σου, χωρίς η μουσική να κολλάει στο μυαλό σου, χωρίς να έχει κάτι που να σε ενθουσιάζει.

Η πραγματική μαγεία όμως είναι αλλού

Όταν όλα (κατά έναν μυστηριώδη και ανεξήγητο τρόπο) συνδυάζονται τόσο γλυκά που νιώθεις ότι το κομμάτι αυτό είναι…just right. Δεν μπορείς να τα προγραμματίσεις αυτά τα πράγματα και, σίγουρα, δεν υπάρχει συνταγή επιτυχίας. Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος πως το επόμενο album του αγαπημένου σου group θα σε ενθουσιάσει όσο το προηγούμενο, ούτε ποτέ μπορείς να ποντάρεις στο ότι το νέο τραγούδι του τάδε καλλιτέχνη θα σε ιντριγκάρει όπως είχε κάνει το προηγούμενο. Όλα είναι θέμα μαγείας (και χημείας, και timing αλλά ας μη βγούμε εκτός θέματος…).

…αντίθετα με την ημέρα του αγίου Βαλεντίνου…

Σκέφτηκα να μην τη σχολιάσω καθόλου, να την αφήσω να περάσει χωρίς να πω τίποτα αλλά αποφάσισα να μην το κάνω τελικά. Αηδιάζω και μόνο στη σκέψη πως κάποιοι άνθρωποι θα πουν «σ’ αγαπώ» σήμερα και πως κάποιοι άλλοι θα το ακούσουν και θα χαρούν. Αηδιάζω, επίσης, στην ιδέα πως κάποιοι άνθρωποι θα περιμένουν πάνω από το τηλέφωνό τους περιμένοντας το χτύπημα του ή θα στέκονται πλάι στην πόρτα περιμένοντας λουλούδια. Πότε έγινε ο έρωτας υπόθεση της μιας μέρας; Πότε τυποποιήθηκε ο τρόπος που πρέπει να ακούγεται το «σ’ αγαπώ»;

Βαρέθηκα ήδη να το συζητάω. Άλλωστε σκοπός μου δεν είναι να κάνω αυτό το post ένα από τα εκατομμύρια anti-Valentine’s posts που θα σκάσουν μύτη σήμερα στο διαδίκτυο, από εκατοντάδες χιλιάδες μπακούρια… Let them do the dirty job…

Μιας και η μέρα σήμερα δεν βασίζεται στο «είναι» αλλά στο «φαίνεσθαι», σκέφτηκα να μην ακολουθήσω και εγώ αυτό αλλά να σας μιλήσω για τους αγαπημένους μου στίχους από αγαπημένα κομμάτια, που έχουν δοκιμαστεί στο χρόνο και μιλάνε σε καρδιά και μυαλό ταυτόχρονα. Κάποιες φορές είναι 2-3 στίχοι, άλλες είναι στροφές ολόκληρες και (συνήθως) δεν είναι το ρεφρέν, αλλά το κουπλέ. Here we go:

1) «…I hear you’re counting sheep again, Μary Jane.
What’s the point of trying to dream anymore?
I hear youre losing weight again, Mary Jane.
Do you ever wonder who youre losing it for
?

Please be honest, Mary Jane
Are you happy?
Please, dont censor your tears…

So take this moment, Mary Jane and be selfish.
Worry not about the cars that go by.
All that matters, Mary Jane is your freedom.
Keep warm my dear, keep dry
…»

—- Alanis Morissette – Mary Jane

* Η Alanis Morissette στα καλύτερά της. Πριν αρχίσει να τραγουδά την ευτυχία της, η Alanis Morissette μας μίλαγε για τον εαυτό της με διαφορετικά ονόματα (στην συγκεκριμένη περίπτωση, ως Mary Jane) ψιθυρίζοντας στα αυτιά όλων των Mary Jane του κόσμου (αρσενικών και θηλυκών). Μετά ήρθε η ευτυχία και μαζί της η παρακμή. Παρόλα αυτά, η Alanis Morissette μας χάρισε τρεις εξαιρετικούς δίσκους (Jagged Little Pill, Supposed Former Infatuation Junkie, Under Rug Swept) πριν μεταλλαχθεί. Σε αυτούς τους τρεις δίσκους, όπως και στο MTV Unplugged της μπορώ να βρω πολλά κομμάτια που αξίζουν την προσοχή όλων μας τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά. Επέλεξα τη Mary Jane, για να το αφιερώσω μαζί με το επόμενο κομμάτι στην Razz και τον τελευταίο της χορό με τη Mary Jane… So this is for you, dear Razz. 😉

2) «Where we used to laugh
There’s a shouting match
Sharp as a thumbnail scratch
A silence I can’t ignore
Like the hammock by the
Doorway we spent time in, swings empty
Don’t see lightning like last fall
When it was always about to hit me…
«

Third Eye Blind – How’s It Gonna Be

*Οι Third Eye Blind δεν είναι γνωστοί στην Ελλάδα. Για να είμαι ειλικρινής, δεν νομίζω πως οι 3eb είναι γνωστοί γενικότερα. Αλλά αυτό τελικά, ίσως και να είναι το καλύτερό τους στοιχείο. Η μεγάλη διασημότητα έρχεται χεράκι-χεράκι με την ανάγκη για μεγάλες πωλήσεις <=> υποχωρήσεις στην ποιότητα <=> παρακμή <=> ξεχασμένα CD στο πίσω μέρος της ντουλάπας. Χαίρομαι που οι 3eb δεν μπήκαν ποτέ ούτε στην πρώτη θέση της CDοθήκης μου αλλά ούτε καταχωνιάστηκαν στο σκοτάδι την ντουλάπας. και αυτό ήταν αφιερωμένο στη Razz, που ακόμα αναρωτιέται How’s It Gonna Be? στο Villabafo της.

3)«…And if all we’ve got is what no one can break
I know I love you, if that’s all we can take
The tears are coming down, they’re mixing with the rain
I know I love you, if that’s all we can take …»

Mat Kearney – All I Need

*Για ακόμα μια φορά, η ομάδα μουσικής επιμέλειας του Grey’s Anatomy κάνει θαύματα. Το κομμάτι αυτό, το οποίο όπως έχει εξομολογηθεί ο ίδιος ο συνθέτης-τραγουδιστής, Mat Kearney έγραψε εμπνευσμένος από δύο φιλικά του πρόσωπα που βρέθηκαν αντιμέτωπα με τον τυφώνα Katrina, έπαιξε στο τέλος του πρώτου επεισοδίου της 3ης σεζόν της σειράς.

4)»…Sometimes you look so small, need some shelter
Just runnin’ round and round, helter skelter…
And I’ve leaned on you for years, now you can lean on me
An that’s more than love, that’s the way it should be…
Now I can’t change the way you think,
But I can put my arms around you…
That’s just part of the deal, that’s the way I feel
Sometimes you look so small, need some shelter
Just runnin’ round and round, helter skelter
And I’ve leaned on you for years
Now you can lean on me
An that’s more than love, that’s the way it should be…
Now I can’t change the way you think
But I can put my arms around you
That’s just part of the deal, that’s the way I feel.
I put my arms around you…»

Massive Attack ft. Tracey Thorn – Protection

*Trip-hop με στίχους που δε γράφτηκαν απλά για να μην υπάρχει μόνο η μουσική. How about that?? Αγαπημένο κομμάτι… Η ευφυία των Massive Attack με την cosy φωνή της Thorn είναι η πραγματική μαγεία.

5) «Rows of houses, all bearing down on me
I can feel their blue hands touching me
All these things into position
All these things we’ll one day swallow whole.
Fade out again, fade out.

This machine will, will not communicate
These thoughts and the strain I am under
Be a world child, form a circle
Before we all, go under.
Fade out again, fade out again…»

Radiohead – Street Spirit (Fade Out)

* Χρειάζονται λόγια (άραγε) για τους Radiohead; Υπάρχει άνθρωπος που να μην ξέρει την γλυκιά τρέλα των στίχων τους και της μουσικής τους;; Το Street Spirit (Fade Out) από στιχουργικής απόψεως είναι λίίίίγο πιο πίσω από το Fake Plastic Trees και το Knives Out. Πότε θα επιστρέψουν άραγε ο Yorke και η παρέα του;; Μας λείπουν… και ο χειμώνας δεν έχει soundtrack χωρίς αυτούς.

BONUS TRACK: Λογικά θα έπρεπε για bonus κομμάτι να βάλω κάποιο από τα γλυκανάλατα μπαλαντοειδή που επιβάλλει η μέρα, έτσι;; Αμ δε…!!! Το τραγούδι που θα σας αφιερώσω μιλάει για τους ανά τον κόσμο «singles» που τους λείπει κάτι αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν τι… Trip-hop ήχοι σε συνδυασμό με τη φωνή της (ποιάς άλλης;;) Thorn… Ένα από τα καλύτερα low-beat κομμάτια όλων των εποχών και (σίγουρα) το καλύτερο του album του 1996 «Walking Wounded» των Everything But The Girl.

«I called you from the hotel phone
I haven’t dialled this code before
I’m sleeping later and waking later
I’m eating less and thinking more
And how am I without you?
Am I more myself or less myself?

I feel younger, louder
Like I don’t always connect
Like I don’t ever connect
»

Everything But The Girl – Single

Have fun.
Stay alert.

Cheers…





Geometry of Life (Music Special #1)

10 02 2007

Μερικές φορές στη ζωή έχεις πολύ έντονη την αίσθηση του deja vu.

Δεν το καταλαβαίνεις πάντα, δεν είναι πάντα ευδιάκριτο. Δεν σε κατακλυζει πάντα αυτή η αίσθηση οτι έχεις ξανακάνει την ίδια κίνηση (που μπορεί κάτω από άλλες συνθήκες να τη θεωρούσες μια καθημερινή, συνηθισμένη κίνηση), οτι έχεις ξαναβρεθεί στο ίδιο ακριβώς σημείο και οτι και την προηγούμενη φορά ο ήλιος σε τύφλωνε και έστρεφες το κεφάλι σου για να αποφύγεις τις ακτίνες του. Ξέρεις τι θα γίνει το επόμενο δευτερόλεπτο και είναι τόσο τρομακτικό, πραγματικά, να περιμένεις το αναπόφευκτο.

Αλλά όταν σε κατακλύζει, σε τρομάζει. Δεν ξέρω γιατί, αλλά σε τρομάζει το γεγονός πως μπορεί τελικά η ζωή να είναι ένας ολοστρόγγυλος κύκλος στον οποίο γυρίζουμε αέναα πέφτοντας σε αστρικές συγκυρίες και παράδοξα πανομοιότυπες στιγμές. Σαν να ζεις μια ζωή χιλιάδων, ομόκεντρων κύκλων. Πότε αυτοί απέχουν χιλιάδες χιλιόμετρα ο ένας από τον άλλο και πότε εφάπτονται. Πότε η στιγμή είναι μοναδική (και το νιώθεις) και πότε είσαι σίγουρος πως έχεις ξαναπεράσει από αυτή την χαλαρή συζήτηση (ακόμα και αν είναι ένα θέμα που συζητάς σπανιότατα) και πως έχεις ξαναστρίψει σε αυτή τη γωνία (ακόμα και αν ο δρόμος δε σου λέει κάτι).

Έτσι ένιωσα σήμερα ακούγοντας για ακόμα μια φορά ένα τραγούδι των Snow Patrol. Σαν να το ήξερα και ας μην το είχα ξανακούσει. Σαν να περίμενα τον επόμενο στίχο, λες και ήταν από τα αγαπημένα μου καιρό τώρα.

Τελικά συνειδητοποίησα πως είναι όλα θέμα μάρκετινγκ.

Μπορεί να έχεις κάνει το καλύτερο album, τα τραγούδια να είναι (στην πλειοψηφία τους) καταπληκτικά, αλλά αν δεν έχεις κάτι να «πουλήσεις» στον κόσμο (άρρωστη σεξουαλική ζωή, ναρκωτικά, σκάνδαλα, προσωπικά προβλήματα ή ακόμα και…την παρθενιά σου – και αυτό πηγαίνει στην Britney) δεν πρόκειται κανείς να σε γνωρίσει. Μπορεί να πουλήσεις τρελά, αλλά δε θα σε ξέρουν. Θα σε αγοράσουν για το ένα κομμάτι σου που έκανε επιτυχία στο ραδιόφωνο ή την τηλεόραση.

Κάπως έτσι είναι και η ιστορία των Snow Patrol. Λίγοι θυμούνται το τραγούδι -ύμνο του 2004, «Run» ακόμα και αν είχε μια αξιοπρεπέστατη πορεία στα charts (#5 στην Αγγλία). Κανένα από τα υπόλοιπα κομμάτια του album το οποίο περιελάμβανε και το Run (Final Straw) δεν ακούστηκε ποτέ ιδιαίτερα.Έπρεπε να έρθει μια αμερικανική σειρά το 2006 για να γίνουν γνωστοί ο Gury Lightbody και η παρέα του. Πιο συγκεκριμένα στο finale episode του mega-hit Grey’s Anatomy, το τελευταίο κομμάτι που έπαιξε (πάνω σε μια συναισθηματικά πολύ φορτισμένη στιγμή) ήταν το «Chasing Cars», ένα κομμάτι που είναι τόσο radio-friendly και κόλλαγε τόσο καλά με εκείνη τη στιγμή που έμοιαζε να έχει γραφτεί μόνο και μόνο για τη σειρά. Από τότε οι Snow Patrol τρέχουν και δε φτάνουν. Τα κομμάτια τους έχουν παίξει σε σειρές. Off the top of my head, άλλα 1-2 κομμάτια έχουν παίξει και πάλι στο Grey’s Anatomy, το Open Your Eyes – από τον καινούργιου τους δίσκου που περιλαμβάνει και το Chasing Cars – έπαιξε και πάλι στο περσινό φινάλε μια άλλης ιατρικής σειράς (ER) και στο φινάλε της δεύτερης σεζόν του The 4400.

Για μένα το Eyes Open ήταν το καλύτερο alt-rock album του 2006.

._

Και αυτό για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί ενώ με την πρώτη ακρόαση δε με κέρδισε και πολύ, κάθε τόσο ανακαλύπτω όλο και περισσότερα διαμαντάκια που σιγά αλλά σταθερά με κάνουν να κολλάω το mp3 player μου στο repeat. Και δεύτερον, γιατί έχω να ακούσω τόσο πολύ ένα συγκρότημα από το Sleeping With Ghosts των Placebo και με αυτό εννοώ να ακούσω κάθε τραγούδι ξεχωριστά, να καταλάβω τη θέση του μέσα στο δίσκο και να μη θεωρήσω πως δεν είχαν τι άλλο να βάλουν και το χρησιμοποιήσαν για να γεμίσουν απλά το κενό.

Ποιά κομμάτια ξεχώρισα; (αριθμημένα σύμφωνα με τη θέση τους στο album)

1. You Are All I Have

3. Chasing Cars

7. Make This Go On Forever

8. Set The Fire To The Third Bar (ft. Martha Wainwright)

10. Open Your Eyes

Ιδιαίτερα το Set The Fire To The Third Bar, είναι απλά από τα καλύτερα κομμάτια του 2006 (και γενικότερα, why not?). Απλό και σύνθετο μαζί. Ερωτικό και μοναχικό ταυτόχρονα.

Εδώ θα βρείτε το κομμάτια που αναφέρονται στο post

(όσα δεν είναι εδώ θα τα βρείτε σε προηγούμενα posts…Ε ψάξτε λίγο! 😉

(Δεξί κλικ, save as)

You Are All I Have

Chasing Cars

Make This Go On Forever

Open Your Eyes

( ΥΓ: Please don’t let this turn into something it’s not
I can only give you everything I’ve got
I can’t be as sorry as you think I should
But I still love you more than anyone else could

All that I keep thinking throughout this whole flight
Is ‘it could take my whole damn life to make this right’
This splintered mast I’m holding on won’t save me long
Because I know fine well that what I did was wrong

(Make This Go On Forever)

 

To soundtrack της ζωής μου… :p )

 

EDIT: Μια και μου το ζήτησε η ocsoul (και δεν μπορώ με τίποτα να της πω όχι… 😉 ) εδώ σας έχω και το Sleeping With Ghosts των Placebo που αναφέρεται παραπάνω (όχι το άλμπουμ, το τραγούδι). Δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου κομματιού. Η album version και μια πιο «hard».

Placebo – Sleeping With Ghosts (από το album Sleeping With Ghosts)

 

Placebo – Soulmates (από το single του This Picture )





Come all ye lost, dive into flaws…

7 02 2007

“Come all ye lost
Dive into moss
And hope that my sanity covers the cost
To remove the stain of my love
In paper mache

Come all ye reborn
Blow off my horn
I’m driving real hard
This is love, this is porn
God will forgive me
But I, I whip myself in scorn, scorn

Damien Rice I Remember

(Το πιο ωραίο τραγούδι για μένα του προηγούμενου δίσκου του Rice. Από τη μέση και μετά, όλα οδηγούν καρτερικά σε ένα απίστευτο κρεσέντο που συγκλονίζει)

Δεν είναι τρελό μερικές φορές το πόσο μισούμε τον εαυτό μας;

 

Δεν είναι απίστευτα ειρωνικό το πόσο άβολα αισθανόμαστε να ζούμε τη ζωή μας;

Ε;

Ο άνθρωπος από τη φύση του κάνει δύο πράγματα έμφυτα καλά, χωρίς ποτέ κανείς να χρειάζεται να τον εκπαιδεύσει. Πληγώνει και πληγώνεται. Η ζωή είναι ένα άθροισμα χτυπημάτων που καταφέραμε και πληγών που μας πονάνε, μαζί με εκατομμύρια στιγμές απειροελάχιστης αληθινής ευτυχίας που περνάνε σαν τα χάρτινα καραβάκια που φτιάχναμε όταν ήμασταν παιδιά και τα στέλναμε να ανακαλύψουν νέους, πιο ενδιαφέροντες κόσμους από τους δικούς μας. Άλλωστε συνειδητοποιούμε πως περνάμε καλά μόνο όταν ο χρόνος περάσει και η στιγμή γίνει ανάμνηση. Τότε μόνο, με τη σοφία της Καινούργιας Μέρας θα μας τσιμπήσει η ομορφιά της χαμένης πια στιγμής. Σκέψου, εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, πότε είπες τελευταία φορά στον εαυτό σου:
«Ξύπνα, μαλάκα. Ζεις. Αναπνέεις και χαίρεσαι το τώρα. Μη σκέφτεσαι το πρωί γιατί είναι μακριά. Το μόνο που έχει αξία είναι η νύχτα. Και είναι δικιά σου. Γέμισέ τη με το χρώμα σου και όλα τα υπόλοιπα θα ‘ρθουν μόνα τους»

Μετανιώνω πολλά πράγματα. Κυρίως αυτά που δεν έκανα και ας ήξερα πως θα με κατέστρεφαν. Και ας ήξερα πως πολλά από αυτά θα ήταν έξω από τον χαρακτήρα μου. Μετανιώνω που δεν ξέφυγα ποτέ από το καλοφτιαγμένο σχέδιο που οδηγεί με σιγουριά στο μέλλον της ρουτίνας και της μονοτονίας. Μετανιώνω που δεν της μίλησα όταν έπρεπε και ας με έλεγε ότι ήθελε. Μετανιώνω που δεν μπορώ να αλλάξω αριθμό για να μη μου θυμίζει τίποτα εκείνη. Μετανιώνω που δεν πέρασα περισσότερες ώρες με ανθρώπους που είχα κοντά μου και πλέον δεν υπάρχουν, παρά στο μυαλό μου.

Μετανιώνω. Τι λυτρωτική λέξη, ε; Και τι τάχα κερδίζω; Συμπόνια; Άφεση; Μια θέση εκ δεξιών του Πατρός; Τίποτα.

Απλά πολλές φορές δεν ελέγχεις τις σκέψεις σου και οι λέξεις ξεπετάγονται από μόνες τους σαν τις μύγες τον Αύγουστο. Πετάγονται από παντού και όσο και αν εσύ προσπαθείς να τις διώξεις, αυτές θα είναι εκεί να σε τσιμπάνε και να σου θυμίζουν,

τι είχες,
(τίποτα)
τι δεν έχεις,
(αυτά που θέλεις)

τι δεν θα έχεις,
(αυτά που θα ποθήσεις)
τι δεν πάλεψες να μην χάσεις
(τη ζωή σου)

και κυρίως…
πόσο το σύμπαν μοιάζει με τον ίδιο σου τον εαυτό.

Σε μισεί και σου βάζει αστρικές (ή μη) τρικλοποδιές με την πρώτη ευκαιρία…

«Για να γεμίσω τις σιωπές…»
Snow Patrol – Run
(οι παλιές αγάπες πάνε ξανά και ξανά στο mp3 player)

Damien
Rice – 9 Crimes
(Από το καινούργιο του album «9» – κρίμα που δε βρέθηκε ένα «Closer» για να το κάνει και αυτό κάτι σαν το The Blowers Daughter το τραγούδι που όλοι τραγουδάγαμε με τις λάθος «ψηλές» και «χαμηλές» μας, και ελπίζαμε οι τοίχοι του δωματίου μας να απορροφήσουν την παραφωνία…)

Damien Rice
Grey Room

Coldplay & Michael Stipe – In The Sun (Live)

Dido – The Closer You Get (Hidden track στο Life For Rent)

Over The Rhine – All I Need Is Everything

Joe Purdy – I Love The Rain The Most (Κάντε το soundtrack μιας βροχερής μέρας μαζί με άλλο ένα το Joe Purdy, το…..)

Joe Purdy – The City

(Απορία της Ημέρας: Η φραπελιά βγαίνει και σε νες; )