Story of me

14 01 2007

Αυτή είναι η ιστορία μου.

Θέλησα να τη γράψω για δύο λόγους.

Γιατί δεν ξέρω αν ποτέ κάποιος μεγάλος συγγραφέας ή σπουδαίος ποιητής θα ενδιαφερόταν να την αναλύσει σε κάποιο από τα έργα του. Δεν πιστεύω οτι θα πούλαγα πολύ σα θέμα. Τουλάχιστον όχι όπως θα ήθελε κάποιος εκδοτικός οίκος.

Και για έναν ακόμα λόγο. Γιατί οι αναμνήσεις είναι δικές μου. Και όσο καλός και αν είναι ο συγγραφέας, όσο όμορφες και αν είναι οι ομοιοκαταληξίες του ποιητή, οι αναμνήσεις είναι μονάχα δικές μου. Οι αναμνήσεις είναι χρώματα και οσμές. Γεύσεις και σπασμένοι ήχοι. Και μόνο εγώ μπορώ να τις γράψω ωμά, χωρίς να μου χαρίζω τα λάθη μου ή να αμβλύνω τις μαλακίες μου. Γιατί δεν χρειάζεται έρευνα και μελέτη, γιατί τα έχω όλα φυλαγμένα στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Εκεί που κοιμούνται οι αναμνήσεις και ξεκουράζονται οι σκέψεις.

Γεννήθηκα το 1986. 21 χρόνια πριν. Οι γονείς μου πάντα με αγαπούσαν όσο τίποτα στον κόσμο. Δεν έχω τίποτα να τους προσάψω: ούτε ξενύχτια και ατέλειωτες βραδιές με μπέιμπι-σίτερς, ούτε άσκοπα έξοδα και τσιγκουνιά σε δικές μου ανάγκες, ούτε έλλειψη αγάπης. Με μεγάλωσαν σωστά (κατά τα δικά τους πρότυπα) και μου έφτιαξαν τον όμορφο, γυάλινο τοίχο γύρω από τις πληγές μου για να μην μπορεί κανείς να τις δει. Με έμαθαν να ζητάω μόνο όταν πρέπει, να λέω «ευχαριστώ» και «παρακαλώ», να νοιάζομαι για τους άλλους και να ζητάω συγγνώμη όταν πρέπει. Και γι’αυτό τους αγαπάω. Δεν με έμαθαν ποτέ να χτυπάω όταν με χτυπάνε, να απαντάω όταν με προκαλούν και να συντηρώ το τοίχος που χτίσανε γύρω από τις πληγές μου μόνος μου. Και γι’αυτό τους μισώ.

Μεγάλωσα όπως κάθε παιδί. Δεν ήμουν ποτέ τέλειος σε τίποτα. Ήμουν πάρα πολύ καλός μαθητής, κάτι που αναρωτιέμαι ακόμα μήπως ήταν απλά σωστή επίδειξη των όποιων γνώσεων είχα στους καθηγητές μου, ήμουν μέτριος στα αθλήματα, αρκετά δημοφιλής και αγαπητός, μέτριος στα ερωτικά μου, μέτριος στις αποδοχή των αλλαγών στη ζωή μου… Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν ο κόσμος αυτός φτιάχτηκε για ανθρώπους σαν και εμένα, ή αν απλά οι άλλοι μας αποδέχονται γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Οι τέλειοι μας χρειάζονται (γιατί είναι λίγοι) και οι «τίποτα» μας φοβούνται και μας ζηλεύουν γιατί είμαστε ένας απλός και εύκολος στόχος που είναι καταδικασμένοι να μην πιάσουν ποτέ.

Πήγα σχολείο στα 6 μου. Έμαθα να διαβάζω, να μετράω και να σκέφτομαι. Έμαθα να αμφισβητώ και να είμαι ελεύθερος μέχρι εκεί που επιτρέπεται. Κυρίως όμως, έμαθα πως οι άνθρωποι δεν είναι σχεδόν ποτέ αυτό που φαίνεται. Έμαθα πως αυτό που φαίνεται είναι απλά η εικόνα που θέλουν να δείχνουν στον κόσμο. Και πως αυτή η εικόνα, αν πλασαριζόταν σωστά, μπορούσε να πείσει και τον πιο έξυπνο ή αμφισβητία πως είναι αληθινή. Έμαθα πως στη ζωή πρέπει να έχουμε στόχους και όνειρα, γιατί μέσα από αυτά και μόνο μπορούμε να ελπίζουμε και να προχωράμε στο μέλλον. Διάβαζα, πρόσεχα, ρούφαγα σα σφουγγάρι αυτά που μου έλεγαν, όχι γιατί με ένοιαζαν αλλά γιατί δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Έπλασα έναν εαυτό πέρα από την δική μου πραγματικότητα και τον φόρεσα για να μην ξεχωρίζω από την μετριότητα των άλλων. Μια μετριότητα ανάμεσα σε εκατομμύρια μετριότητες δεν τραβά την προσοχή, έτσι;

Όταν ήρθε η ώρα δήλωσα σχολή. Δε με ενθουσίαζε. Δε μου άρεσε μπορώ να πω. Απλά τη μισούσα λιγότερο από τις υπόλοιπες. Πέρασα στην τρίτη επιλογή μου. Το γιόρτασα για να καλύψω το μεγάλο τίποτα που με γέμιζε, για να ξεγελάσω την αποστροφή της επιτυχίας μιας ακόμα μέτριας/ασφαλούς επιλογής που δε θα με γέμιζε ποτέ και για να ξεχάσω πως απλά στη ζωή τα όνειρα είναι καλά, αλλά τελειώνουν την αυγή. Η σχολή μου είναι ίδια με χιλιάδες άλλες σχολές. Οι καθηγητές, οι μισογκρεμισμένες αίθουσες, τα βαρετά μαθήματα, οι καφέδες με τους συμφοιτητές και τα προσεκτικά φτιαγμένα σκονάκια κάτω από το κάθισμα, με τον ίδιο τρόπο που μπορεί κανείς να τα βρει σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Οι παρέες μου ήταν πάντα ασφαλείς. Έμαθα να επιλέγω τα άτομα εκείνα που έμοιαζαν (και τελικά, δυστυχώς, ήταν) πιο μετρημένα, προβλέψιμα και βαρετά. Έκανα πολλά στέκια κατά καιρούς: καφετέριες, μπαράκια, σινεμά, φαγάδικα. Μέρη που δεν μου άρεσαν και όμως επέστρεφα την επόμενη μέρα, γιατί μου έδιναν ασφάλεια και με προστάτευαν από το άγνωστο που θα αντιμετώπιζα στις δυο καφετέριες στον πιο κάτω δρόμο. Τα πιο παράτολμα επιχειρήματά μου ήταν το κάπνισμα πίσω από την πλάτη της λυκειάρχισας, οι κοπάνες και οι σχεδόν αυτοκτονικές βόλτες που έκανα σε γκρεμούς και βουνά υπο κατολίσθηση όταν ήμουν παιδί.

Η ζωή μου ήταν (αντίστροφα με εμένα) μια επαναλαμβανόμενη αλλαγή. Ένας συνεχής επαναπροσδιορισμός των ονείρων και των επιδιώξεων μου. Είναι και αυτή μια στρατηγική για να σε προστατεύσει από την κατάθλιψη της αποτυχίας: το να δεχτείς πως απέτυχες είναι πολύ πιο οδυνηρό από το απλά να προσαρμόσεις το όνειρό σου στην δυσάρεστη πραγματικότητα. Και αυτό κάνω. Επιλέγω. Ονειρεύομαι. Προσαρμόζω. Συνεχίζω. Μίσησα τον εαυτό μου την πρώτη φορά που κατάλαβα πως ασυνείδητα το κάνω συνεχώς. Έμαθα να με δέχομαι με τα λάθη μου. Δε χαίρομαι με τις αλλαγές και ας γκρινιάζω συνεχώς πως απεχθάνομαι τη ρουτίνα. Η ρουτίνα με κουράζει αλλά με βολεύει. Είμαι πλάσμα της συνήθειας. Στεναχωριέμαι για τον θάνατο μακρινών συγγενών ή γνωστών απλά επειδή έχω συνδέσει αναμνήσεις μου ή εικόνες με εκείνους, απλά…επειδή μου χαλάει τη ρουτίνα και τη συνήθεια.

Δεν είμαι καλός άνθρωπος. Δε συγχωρώ εύκολα και δεν εμπιστεύομαι τους άλλους. Πληγώθηκα και έμαθα, πως οι άνθρωποι που αγαπούν χωρίς όρους πιο συχνά βρίσκονται μόνοι και εγαταλελειμένοι από όλους παρά εκείνοι που αγαπούν ιδιοτελώς. Λίγοι είναι οι άνθρωποι που με ενδιαφέρουν πραγματικά και δύσκολα κάποιος θα μπει σε αυτόν τον κύκλο. Για μένα οι άλλοι είναι κάτι σαν το ίντερνετ – μπορεί να έχει δισεκατομμύρια σελίδες και μπορεί να επισκεφτείς χιλιάδες από αυτές στη ζωή σου, όμως λίγες είναι εκείνες που επισκέπτεσαι συχνά και θα σε ένοιαζε πραγματικά αν έκλειναν.

Το μεγάλο μου όνειρο είναι ένα: να φύγω. Από το σπίτι, την πόλη, τη χώρα, τον πλανήτη και το γαλαξία μου. Έχω την πρωτοτυπία να είμαι ίσως από τους πολύ λίγους ανθρώπους που γνωρίζουν εκ των προτέρων οτι το όνειρό τους (και κυρίως οι κινητήριες δυνάμεις πίσω από αυτό) δεν «στέκουν» όμως και πάλι το συντηρώ – ίσως απλά για να μπλέκω ακόμα καλύτερα στα εκατομμύρια των γεμάτων όνειρα μέτριων που κυκλοφορούν βουβοί στους δρόμους. Θέλω να βλέπω την απομάκρυνσή μου από ό,τι είναι οικείο ως την επανάστασή μου απέναντι στη συνήθεια και την ασφάλεια – νοιώθω πως αν φύγω μακριά θα σπάσουν οι δεσμοί που με δένουν με τη ρουτίνα μου και, ελεύθερος πλέον θα μπορώ να ζήσω. Χαζό ακούγεται, το ξέρω. Αλλά έτσι νοιώθω. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν επειδή οι περιστάσεις αλλάζουν. Οι άνθρωποι αλλάζουν επειδή έτσι θέλουν και αυτό μπορούν να το καταφέρουν είτε μένοντας εκεί που είναι είτε ταξιδεύοντας χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη βάση τους.

Όπως ανέφερα και πιο πάνω, η ζωή μου είναι γεμάτη αλλαγές. Αλλαγές που δεν επιλέγω και πολλές φορές απεχθάνομαι. Αλλαγές προς το καλό και (τις περισσότερες φορές) προς το χειρότερο. Δεν έχω να γράψω μεγάλα κατορθώματα ή πράξεις πλήρους αυτοθυσίας (σας είπα, δεν είμαι καλός άνθρωπος). Έχω όμως να γράψω για μια ζωή. Μια ζωή που (όπως πολύ πιθανόν, η δική σας) δε θα ξεφύγει ποτέ από τα όριά της και θα παραδοθεί απόλυτα όταν έρθει η ώρα, στη συμβατικότητα στην οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια η κοινωνία μας: την οικογένεια, τη σταθερή δουλειά, τους φίλους που βλέπεις μόνο το σαββατοκύριακο και τα μποτιλιαρίσματα στις εθνικές στις επιστροφές από εκδρομές-τριήμερα.

Δεν πιστεύω πως μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Δε θέλω κιόλας να τον αλλάξω. Μια χαρά είναι ο κόσμος. Υπήρχε πριν από εμένα και θα υπάρχει χωρίς καμία αλλαγή και όταν εγώ δε θα υπάρχω. Πιστεύω πως πρέπει να αλλάξω τον εαυτό μου.

Είναι Κυριακή απόγευμα, λίγο πριν βγω για καφέ/ποτό σε ένα από τα μπαράκια της περιοχής μου όπου θα μιλήσω με φίλους και φίλες για παλιά κολλήματα με γκόμενες, θα γελάσω με αναμνήσεις από το Λύκειο, το Δημοτικό, και το Γυμνάσιο, θα γκρινιάξω για την εξεταστική που έρχεται και δε θα ακουμπήσω καθόλου αυτά που με πονάνε και με αγχώνουν. Δε θα αναφέρω την επιθυμία μου να φύγω, γιατί φοβάμαι πως κανείς δε θα πιστέψει και πάλι οτι το εννοώ. Όλοι θα γνέψουν ξανά «ναι», δήθεν συγκαταβατικά και θα σκεφτούν πόσο καιρό χρειάζεται ένας άνθρωπος για να εγκαταλείψει ένα όνειρο. Δε θα μιλήσω για την κοπέλα που αγαπάω, γιατί τώρα είναι με άλλον και απλά θα φανώ μαλάκας και θα εκπέμπω λύπηση και θα ανοίγουν τις αγκαλιές τους για να με προστατεύσουν χωρίς εγώ να το ζητήσω ή να ξέρω πως πρέπει να αντιδράσω στις παροτρύνσεις τους να την ξεχάσω. Δε θα αναφέρω την αναπάντητη που μου έκανε εκείνη, για να μην τους δώσω πάτημα να μου πουν «δες…δε σε ξεπέρασε ακόμα» γιατί μπορεί να ‘ναι και αλήθεια και αυτό μονάχα κακό θα μου κάνει στο τέλος της νύχτας. Αντίθετα, θα δεχτώ να ακούσω τα δικά τους κολλήματα για γκόμενους/ες χαμένους που ξεχάστηκαν στο χτες και έμειναν στο μυαλό σαν φευγάτες σκιές στο σταθμό του τρένου που όμως δε λέει να περάσει. Θα δικαιολογήσω τη βλακεία της παρέας, θα προσπαθήσω να πείσω τους πάντες πως είμαι καλά. Θα νοιώθω αμήχανα για όλες εκείνες που θα με κοιτάξουν, ιδιαίτερα αν είναι και εκεί εκείνη η γκαρσόνα που μου είχε χαμογελάσει πονηρά την προηγούμενη φορά. Θα πιώ για να θυμηθώ και θα καπνίσω για να ξεχάσω. Θα γελάσω για να λυτρωθώ και θα στεναχωρηθώ για να μάθω.

Θα γυρίσω αργά. Γύρω στις 2-3. Όταν οι δικοί μου θα κοιμούνται και ο κόσμος στους δρόμους θα έχει λιγοστέψει. Θα γδυθώ, θα πλύνω τα δόντια και το πρόσωπό μου και θα ξαπλώσω. Αν είμαι τυχερός, μπορεί στην τηλεόραση να έχει κάτι να δω, μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

Όχι…δεν νομίζω ποτέ κανένας συγγραφέας να ενδιαφερόταν για τη δική μου ιστορία. Για τη ρουτίνα, τη μετριότητα, τα λάθη και τις αναμνήσεις μου. Είναι όλα αυτά κομμάτια μου όμως και αφού δεν μπορώ να είμαι ολοκληρομένος σαν άνθρωπος, ίσως με το να τα βάζω σε μια σειρά στην οθόνη του υπολογιστή μου να βγάλω κάποια άκρη για εμένα, εσένα, τα πάντα.

Αυτή είναι η ιστορία μου.

Advertisements

Ενέργειες

Information

11 Σχόλια

22 01 2007
razzmatazz

Κάποιος συγγραφέας δεν ξέρω αν θα ενδιαφερόταν για τη δική σου ιστορία.

Κάποιος όμως που βλέπει τον εαυτό του μέσα από τις λέξεις σου, σίγουρα..

Keep on mate. You’re not alone 🙂

23 01 2007
roula

Σκέψεις και συναισθήματα ,μεστά,δικά σου ,δικά μου!!

Συνέχισε να με/μας εκφράζεις!!

23 01 2007
Nam3l3ss

Σε ευχαριστώ… Θα συνεχίσω και ελπίζω να τα καταφέρω…

23 01 2007
enteka

πολύ με άγγιξες

καλή συνέχεια

23 01 2007
Nam3l3ss

Σε ευχαριστώ enteka

27 01 2007
ocsoul

🙂

6 02 2007
bereniki

pote mh stamathseis na elpizeis sto oneiro sou…
exw ki egw to idio oneiro… eimai polu deili gia na to tolmhsw… prospathisa mia fora, me lathos tropo-lathos aformi… den eixa th dunamh na meinw makria… isws kapoia stigmh, megalwsw arketa gia an tolmhsw…
nomizw pws ksereis gia poio logo den tha katalaboun oi alloi to oneiro sou…
kai nai hmoun mesa sto mualo sou 🙂
moiazoume para polu k auto me anakoufizei…
telika oso prospathoun na me peisoun oi alloi oti eimai moni, oti prepei na mathw na eimai moni, oti mono egw tha me katalabainw, oti prepei na prosgeiwthw, na megalwsw ktl ktl… blepw kathe toso oti uparxoun ki alloi…. ki alloi trelloi pou theloun na zhsoun diaforetika… ki alloi trelloi pou pnigontai pou kai pou ston kosmo… pou o monos tropos na ksefugoun einai na kleistoun ston diko tous kosmo… pou pou pou…asto giati tha grapsw post–comment sto telos! 😉

s’euxaristw gi’auta pou egrapses edw pera… to eixa anagkh autes tis meres na niwsw oti kapoios mporei na me katalabei… dld ok to 3erw oti mporoun polloi na m ekatalaboun.. apla eixa stamathsei na to niwthw twra teleutaia.. den 3erw an bgazeis nohma apo auta pou lew.. mexri ki egw mperdeutika PALI!

ouf
ta leme 🙂

10 09 2008
weallfall

«Ω ρε φιλε», σκέφτηκα όταν διάβασα την ιστορία σου… Δικός μου λέω είναι, να γίνει φίλος μου. Έχουμε κοινά, με πολλούς. Θα τα λέμε.

10 05 2011
Πρ@ν1

Χθες το βράδυ πριν πέσω για ύπνο διάβαζα το μπλογκ σου …
αποκοιμήθηκα μέσα σ ένα σύννεφο από σκέψεις… σκέψεις σχετικές αλλά και άσχετες με τα «γεγραμμένα» σου… κι έπειτα ονειρεύτηκα, ονειρεύτηκα εσένα κι ας μην ξέρω πώς είσαι…απλώς ήξερα πώς ήσουν εσύ…έπαιζες στο θέατρο, σε μονόλογο και η σκηνή ήταν στη μέση των καθισμάτων και είχες πλήθος που ξαναερχόταν να δει την παράσταση σου κι έφερνε και φίλους…

Ξύπνησα με την πιο γλυκιά αίσθηση 🙂 ξέρεις εκείνα τα πρωινά που ο κόσμος είναι λες και είναι πασαλειμμένος με μέλι:) και η αλήθεια είναι ότι αυτό το ξύπνημα με βοήθησε να αντιμετωπίσω τη μέρα που τελικά δεν ήταν διόλου ρόδινη…ή βασικά η μέρα ήταν ρόδινη αλλά όχι η διάθεση των ανθρώπων που με περιέβαλλαν…

Τούτη η μέρα έχει φτάσει πια στο τέλος της και με το ίδιο γλυκό χαμόγελο που ξύπνησα ετοιμάζομαι να κοιμηθώ και μαζί με μένα μάλλον 4 ακόμη άνθρωποι…
Άνθρωποι που λόγω γλωσσικής ασυμφωνίας μάλλον δεν θα μπορέσουν «ποτέ» να βιώσουν το ευτύχημα της ανάγνωσης των δημιουργημάτων σου…

Σ’ ευχαριστώ γιατί με τον καμβά των λέξεων σου ζωγράφισες το σκηνικό της σημερινής μέρας φωτεινό και ειλικρινές χαμογελαστό 🙂

Όνειρα γλυκά 🙂

Υ.Γ. χα! τώρα που το ξανασκέφτομαι ίσως κάποια μέρα να γράψεις βιβλία που τελικά θα μεταφραστούν σε διάφορες γλώσσες κι έτσι τα ίδια αυτά άτομα να σε «διαβάσουν»…ποτέ δεν ξέρεις;)

11 05 2011
Nam3l3ss

Πρ@ν1: Wow.
Δεν ξέρω πώς να απαντήσω σε αυτό το μήνυμα!
Πραγματικά τα λόγια σου με συγκίνησαν. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως μπορεί να θελήσει κανείς που να μιλάει άλλη γλώσσα να διαβάσει αυτά που γράφω – για να ακριβολογούμε, ακόμα δεν πιστεύω πως υπάρχουν άνθρωποι που μιλάμε την ίδια γλώσσα και ενδιαφέρονται για αυτά που γράφω.

Αλλά, ξέρεις… βοηθάει. Είναι πάντα καλύτερο όταν ξέρεις πως δεν είσαι μόνος. Όταν ξέρεις πως οι σκέψεις σου δεν είναι πρόβλημα του δικού σου κεφαλιού αλλά προβληματισμοί που απασχολούν πολλά «κεφάλια» γύρω σου. Είναι, πώς να στο πω… πιο ανεκτό όταν ξέρεις ότι το βάρος, το μοιράζεσαι.

Και αν πιστεύω κάτι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι πως αγαπάς τον κόσμο σου, μονάχα όταν αγαπάς τις ατέλειες, τις ελλείψεις και τα προβλήματά του. Όταν δε φτιάχνεις ψεύτικες ιδέες για να συντηρήσεις ψευδαισθήσεις σου περι μεγαλείου.

Οι άνθρωποι – όπως εγώ και εσύ – είναι ατελή όντα.
Και αυτή είναι η πραγματική και πιο ενδιαφέρουσα ομορφιά τους.

Μην αφήσεις ποτέ κανέναν να σε πείσει για το αντίθετο
Και πάλι σε ευχαριστώ! 🙂

ΥΓ: Ποτέ δεν ξέρεις! χαχαχα 🙂 Αν και αν αποφάσιζα ποτέ να γράψω εγώ βιβλίο, θα έβγαινε σε τόμους – μου αρέσει να αναλύω και να περιγράφω με λεπτομέρειες. Πάντα πίστευα πως η μισή αλήθεια κρύβεται στις λεπτομέρειες 😉

11 05 2011
Πρ@ν1

Ο «σοφός» λαός μας λέει «λύπη που μοιράζεται γίνεται μισή και η χαρά διπλή» 🙂

Κι απ’ ότι βλέπω ο μέχρι τώρα διάλογος μας περιλαμβάνει και τα 2 😉

Κατά τ’ άλλα τίποτα δεν είναι τυχαίο… είδες που έγραψα βιβλία και όχι βιβλίο; έχω διαβάσει σχετικά ελάχιστα γραπτά σου αλλά σε κατάλαβα…χαχαχαχαχα :)))))

Πρόσεχε μόνο με τις λεπτομέρειες μην καταντήσεις σαν τον Σπιρτούλη από τα στρουμφάκια: «κι όπως έχω γράψει στον ΤΟΜΟ 3 μου περι λεπτομερειών……» χαχαχαχαχαχαχα :))))

Και ένα από τα σοφά που μου είπαν οι αλλόγλωσσοι φίλοι μου εδώ είναι: too much analyzing…may cause paralyzing 😉
Το murder your darlings τελικά ίσως και να είναι χρυσός κανόνας… 😉
ή ελληνιστή λακωνικότητα 😉

Τέλος τα 76224 hits όπως φαίνονται αυτή τη στιγμή είναι ένα σημάδι ή μάλλον 76224 σημάδια για το αν θα έπρεπε να πιστέψεις πώς οι άνθρωποι ενδιαφέρονται γι’ αυτά που γράφεις…αλλά δεν πειράζει…η μετριοφροσύνη δείχνει άνθρωπο που κρατάει το μέτρο…και χωρίς να περιαυτολογείς αφήνεις τους άλλους να ανακαλύψουν τα «χαρίσματα» σου…όσα κι αν είναι αυτά μέσα στην τόση ατέλεια 🙂

Υ.Γ. Πώς τα πήγα με το πνεύμα αντιλογίας;… 😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: