Αν το καλοσκεφτείς, τα περισσότερα από αυτά είναι στο χέρι μας.

Καλή χρονιά, boys and girls.

Και αυτό δεν το καταλαβαίνεις όταν οι άνθρωποι στο λένε ή όταν γιορτάζουν επετείους. Το καταλαβαίνεις μόνο όταν το βλέπεις με τα μάτια σου.

Όταν εσύ τα χώνεις στον ένα για κάτι και ο άλλος σε πιάνει μετά παράμερα και σου λέει “να μη στεναχωρείς το μπαμπά σου” ή “να μην βάζεις τις φωνές στη μαμά σου”. Το καταλαβαίνεις όταν ο ένας από τους δύο πρέπει να λείψει για 1-2 μέρες και ο άλλος δεν ξέρει τι να κάνει με τον εαυτό του για να περάσει η ώρα μέχρι να ξαναβρεθούν. Όταν ο ένας πηγαίνει με το αμάξι, στη χειρότερη ώρα της ημέρας, για να πάρει τον άλλο από τη δουλειά. Ή όταν ο ένας κάνει εξετάσεις και δε λέει τίποτα στον άλλο γιατί “δε θέλει να ανησυχεί” όμως ο άλλος το ξέρει και στέκεται με τις ώρες έξω από την πόρτα του ιατρείου για να τον περιμένει να βγει.

Η αγάπη κάποιες φορές είναι πολύπλοκο συναίσθημα, με μεγάλα λόγια, ηρωικές πράξεις, δράκους και κακιές μάγισσες.

Τις περισσότερες φορές όμως, είναι αυτές οι απλές, καθημερινές αγωνίες που έχουν τρυπώσει με τα χρόνια στο μυαλό σου και είναι τόσο οικείες όσο και το πρόσωπο του ανθρώπου που αγαπάς.

Μεγαλώνοντας σε ένα τέτοιο περιβάλλον, όπου οι άνθρωποι γύρω σου δεν ντρέπονταν ή δεν τσιγκουνεύονταν τα συναισθήματα, θα ήταν λογικό να πιστεύω και εγώ στη mushy και cheesy αγάπη. Άλλωστε οι γονείς μου άντεξαν τη χειρότερη δυσκολία – έχασαν ένα παιδί – τι θα μπορούσε να χωρίσει δύο τέτοιους ανθρώπους, πια;

Αν και η σχέση των γονιών μου δεν μπόρεσε να με πείσει για την αιώνια και αληθινή αγάπη, με έκανε να μην είμαι τόσο απόλυτος στο θέμα αυτό και να ξέρω πως υπάρχουν και εξαιρέσεις σε αυτό που πιστεύω – απλά εγώ δεν είμαι μία από αυτές.

Είμαι 25. Νέος αρκετά για να πιστεύω ακόμα στις μεγάλες αγάπες, αλλά μεγάλος αρκετά για να ξέρω καλύτερα.

Είχα σχέσεις στο παρελθόν – μικρές και μεγαλύτερες, της μιας βραδιάς και των χρόνων – οπότε δεν περιμένω κάτι να έρθει και να μου αλλάξει ριζικά την άποψή μου, ωστόσο παραμένω ανοιχτός σε οποιαδήποτε αλλαγή αποφασίσει να μου αλλάξει τις απόψεις. Δε θέλω να έχω δίκιο, αλλά πιστεύω πως έχω.

Στο μυαλό μου λοιπόν, υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που ψάχνουν το soulmate τους και αυτοί που ψάχνουν τα bedmates τους.

Ξέρω τι πρέπει να σκέφτεστε. Ότι το “bed” έχει κάποιο τέλος. Δεν είσαι πάντα 25 και δε σκέφτεσαι αιώνια με το πουλί σου. Δεν είναι πάντα και σε όλες τις ηλικίες, όλα στη ζωή γύρω από το σεξ, το ξέρω, αλλά το σεξ ή η αδυναμία αυτού μετά από κάποια ηλικία δεν αλλάζουν το χαρακτήρα σου. Αν στα 30 και τα 40 δε μπορείς να “δεθείς” κάπου και με κάποια για πάντα, ίσως να πρέπει να σκεφτείς το ενδεχόμενο απλά να μην είσαι ο άνθρωπος εκείνος που θα ήθελε η μαμά σου – κάποιος που δένεται με κάποια για πάντα. Δεν είσαι λιγότερο “καλός άνθρωπος” ή “ηθικός” αν σου αρέσει η συγκίνηση της νέας γνωριμίας – αρκεί να το ξέρουν αυτό όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη της συμφωνίας και να μην τάζεις πράγματα που ξέρεις πως δε θα μπορέσεις ποτέ να δώσεις.

Οι γονείς μου έτυχε να ψάχνουν το πρώτο. Εγώ είμαι σχεδόν σίγουρος (εκτός και αν μια μέρα η ζωή αποφασίσει να σπάσει τρελή πλάκα μαζί μου) πως ψάχνω το δεύτερο.

Το βασικό πρόβλημα των ανθρώπων είναι ότι ζητάνε διαφορετικά πράγματα και ότι συνήθως τα ζητάνε από ανθρώπους που δεν είναι διατεθειμένοι να τα δώσουν. Αντί λοιπόν να χάνουμε ώρες αναζητώντας απαντήσεις σε βιβλία, ταινίες του Χόλιγουντ και self-help DVD, δε θα ήταν πιο εύκολο απλά να αρχίσουμε να ψάχνουμε τους ανθρώπους εκείνους που τα “θέλω” τους θα είναι πιο κοντά στα δικά μας; Γιατί να σπαταλάμε τον πολύτιμο χρόνο μας (και τον εξίσου πολύτιμο δικό τους) υποκρινόμενοι ότι ψάχνουμε κάτι αντίστοιχο με αυτούς όταν στην πραγματικότητα απλά ακούμε την εγωιστική φωνούλα μέσα μας που φωνάζει “εσύ όμως θα την/τον αλλάξεις”;;

Soulmates ή bedmates, το θέμα στη ζωή είναι να είσαι ευτυχισμένος – έστω για αυτές τις λίγες στιγμές ευτυχίας που σου αντιστοιχούν.

Μπορεί να μην κάνεις την οικογένεια με τα 20 κουτσούβελα που θα ήθελε η μαμά σου. Και;

Μπορεί να μην έχεις εκατοντάδες ερωτικές εμπειρίες. Και;

Το θέμα στη ζωή είναι να μάθεις ποιός είσαι και τι ζητάς από αυτή.

Γιατί αν δεν έχεις τα σωστά (για εσένα) “θέλω” πώς σκατά θα καταλήξεις στα σωστά “έχω”;;

“Έτσι.”

“Τι θα πει έτσι; Σου έκανα μια ερώτηση.”

“Και εγώ σου απάντησα. Η ερώτηση που έκανες είχε δύο απαντήσεις: μια μεγάλη και μια μικρή. Δε νομίζω πως θα σε ενδιέφερε η μεγάλη, γι’αυτό σου έδωσα τη μικρή. Έτσι λοιπόν.”

“Το έτσι δεν είναι απάντηση.”

“Το έτσι είναι η καλύτερη απάντηση στο γιατί σου. Πίστεψέ με, δε σε ενδιαφέρει η πραγματική απάντηση.”

“Δοκίμασέ με.”

“Καλά λοιπόν. Ξέρεις ποιό ήταν το πρώτο πράγμα που έκαναν οι γονείς μου όταν γεννήθηκα, 28 χρόνια πριν;”

“Δεν καταλαβαίνω πώς έχει σχέση αυτό, αλλά…τι;”

“Έβαλαν ένα τεράστιο πλαστικό πλέγμα γύρω από την αυλή. Ο πατέρας μου ήταν νέος ακόμα και πιάνανε τα χέρια του. Μόλις γεννήθηκα λοιπόν, μου έστησαν τα πρώτα μου σύνορα. Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου λέει πάντα πόσο εντύπωση της έκανε που είχα μια ολόκληρη αυλή για να παίζω, αλλά εγώ πήγαινα κάθε φορά και αράδιαζα όλα μου τα παιχνίδια κοντά στα πλαστικά κάγκελα. Καθόμουν με τις ώρες και έριχνα κλεφτές ματιές στον κόσμο πέρα από τον πλαστικό φράχτη.

Αργότερα όταν μεγάλωσα και πήγα στο σχολείο οι γονείς και οι δάσκαλοί μου, μου έθεσαν νέα όρια. Έπρεπε να διαβάζω τα μαθήματά μου όπως ήθελαν εκείνοι να τα διαβάζω γιατί εκείνοι “ξέρουν καλύτερα”. Κάθε μέρα, όταν γύριζα από το σχολείο η πόρτα του δωματίου μου έπρεπε να είναι κλειστή και εγώ να διαβάζω μέχρι τις 5 το απόγευμα τουλάχιστον. Με τα χρόνια, οι ώρες αυξομειώνονταν ανάλογα τη δυσκολία των μαθημάτων και των άλλων υποχρεώσεών μου, αλλά η πόρτα του δωματίου μου παρέμεινα κλειστή για ολόκληρη την εφηβεία μου. Και πάντα είχα επιστρέψει μέχρι τις 12, το Σάββατο το βράδυ που έβγαινα με τους φίλους μου Ήταν το όριό μου.

Έπειτα πέρασα στο πανεπιστήμιο και ενώ οι υπόλοιποι συμμαθητές μου ετοίμαζαν τις βαλίτσες τους και έκαναν αποχεραιτιστήρια πάρτυ με τη φοιτητική ζωή να τους ανοίγει το δρόμο, εγώ έπιασα δουλειά. Είπα στον εαυτό μου ότι έτσι θα σπάσουν τα όρια, αλλά στην ουσία αντάλλαξα τα όρια του δωματίου μου, με τα όρια του μικρού γραφείου μου, με ένα μοναδικό παράθυρο που έβλεπε στο πάρκιν της εταιρείας, ένα σταθερό ωράριο και κάποια σταθερά λεφτά. Και στο πανεπιστήμιο τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα: μου έλεγαν τι πρέπει να γράψω για να περάσω – ποιό ήταν το όριο της ανεκτικότητας κάθε καθηγητή, τι να λέω για αποφύγω να μπλέξω με τα κόμματα χωρίς να χάνω τις σημειώσεις τους και τι να νιώθω για κάθε διαδήλωση. Μου είπαν να σκέφτομαι ελεύθερα, αλλά όχι απόλυτα ελεύθερα – αυτό ήταν το όριό μου.

Την πρώτη μου κοπέλα τη γνώρισα στο 2ο έτος. Την έλεγαν Έφη και ήταν η μόνη που δε μου ζήτησε ποτέ να βάλω όρια. Δε χρειαζόταν. Είχα μάθει καλά να το κάνω πλέον από μόνος μου. Κάποια στιγμή τόλμησα να σκεφτώ να ξεφύγω από τα όρια: ήθελα να της πω ότι την αγαπούσα, ότι την είχα ερωτευτεί, αλλά οι φίλοι μου μου είπαν ότι τα όρια της σχέσης με την εξάρτηση ήταν λεπτά και πως τη δύναμη στη σχέση την έχει αυτός που ακούει πρώτος το “σ’αγαπώ”. Έτσι δεν είπα τίποτα. Όχι τόσο γιατί με ένοιαζε ποιός θα έχει τη δύναμη στη σχέση μας, αλλά γιατί μου είχαν θέσει και πάλι τα όριά μου και φοβόμουν να τα ξεπεράσω.”

“Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω τι σχέση έχουν όλα αυτά…”

” Έχουν. Μπορεί να σου φαίνονται άσχετα με το θέμα, αλλά έχουν. Ξόδεψα άσκοπα τα χρόνια μου, φοβούμενος τα όριά μου. Φοβούμενος τις συνέπειες των τεχνητών μου συνόρων, έπειθα πάντα τον εαυτό μου να σταματάει ένα βήμα πριν το φιλί, ένα βήμα πριν να φωνάξω και πριν απαιτήσω Ένα βήμα πριν διαλύσω τον πλαστικό φράχτη.

Ξύπνησα όμως ένα πρωί και συνειδητοποίησα πως τα όρια γύρω μου ήταν πια πολύ στενά και τίποτα από αυτά που αγαπούσα δεν ήταν μέσα. Στην προσπάθειά μου να διατηρήσω τον κόσμο μου ασφαλή, τον άφησα έξω από την πόρτα και τίποτα από αυτά που είχα, δυστυχώς, δε με ένοιαζε πραγματικά να το χάσω. Και δεν υπάρχει πιο απελπιστικό συναίσθημα από αυτό. Είναι σα να πολεμάς 10 χρόνια να ρίξεις το τείχος του εχθρού, για να καταλάβεις όταν τελικά το καταφέρεις πως ο εχθρός δεν ήταν ποτέ μέσα. Πολεμάς για όλους τους λάθους λόγους. Και στο τέλος, ο καθένας έχει να λογοδοτήσει για όσα έκανε και για όσα δεν έκανε στον εαυτό του και από αυτόν δε γλίτωσε ποτέ κανείς.

Έτσι σταμάτησα να σκέφτομαι τα όρια μου. Έριξα ένα κωλοδάχτυλο σε όλα και άρχισα να σκέφτομαι εμένα για αλλαγή. Ο φόβος ήταν ακόμα μεγαλύτερος, αλλά αυτή τη φορά άξιζε. Και δεν παίρνω πίσω τίποτα. Ούτε μια λέξη, ούτε μια πράξη. Τα κατάφερα και αυτό μετράει. Είμαι ευτυχισμένος.

Έτσι, λοιπόν. Γιατί γούσταρα.”

]]> http://nam3l3ss.wordpress.com/2011/11/21/unlimited/feed/ 2 nam3l3ss http://nam3l3ss.wordpress.com/2011/11/01/the-mistaken-impression-that-life-owes-you-something/ http://nam3l3ss.wordpress.com/2011/11/01/the-mistaken-impression-that-life-owes-you-something/#comments Tue, 01 Nov 2011 23:23:08 +0000 Nam3l3ss http://nam3l3ss.wordpress.com/?p=1278 ]]> Υπήρχε μια σκηνή στο Six Feet Under – το οποίο θα έπρεπε να διδάσκεται ως ξεχωριστό μάθημα στα σχολεία, είναι και σε DVD άρα βολεύει – όπου η μητέρα της δυσλειτουργικής οικογένειας του γραφείου κηδειών Fisher μιλάει με την κόρη της, την Claire.

Διαφωνούν για κάτι – που στη γενικότερη υπόθεση της σειράς δεν έχει καμία ιδιαίτερη σημασία ή αντίκτυπο – ώσπου η μητέρα της την κοιτάζει στα μάτια και της λέει:

“I pity you, Claire. You are under the mistaken impression that life owes you something. Well, you are in for some very harsh surprises.”

Για αυτό τη λάτρεψα αυτή τη σειρά. Γιατί σε κάθε επεισόδιο υπήρχε ένα σημείο που έμενες μαλάκας για λίγο, που σε “έριχνε” με την καλή έννοια και που -παραδόξως- δεν ήταν σχεδόν ποτέ οι θάνατοι όπως θα περίμενε κανείς από μια σειρά που εξιστορεί τη ζωή μιας οικογένειας…νεκροθαφτών. Αλλά φαντάζομαι, έτσι μπορείς να κρίνεις αν μια σειρά ήταν καλή: όταν σε κάνει να σκέφτεσαι, να αμβισβητείς, να θυμώνεις μαζί της και με τον εαυτό σου, να σε εκνευρίζει που έχει δίκιο και να θυμάσαι σκηνές της σε άκυρες στιγμές της ζωής σου.

Μια τέτοια άκυρη (or not) στιγμή που θυμήθηκα αυτή τη φράση, έσκασε και σήμερα….

Συζητούσαμε – ή μάλλον, διαφωνούσαμε – με τη μητέρα μου για το κατά πόσον οι άλλοι πρέπει να αναγνωρίζουν τις θυσίες που κάνεις για εκείνους. Επί της αρχής (όπως θα έλεγαν και οι αγαπημένοι μας πολιτικοί), δε διαφωνούσαμε αφού και οι δύο λέγαμε πως φυσικά και θέλεις αλλά και είναι “το σωστό” ο άνθρωπος για τον οποίο θυσιάζεις κάτι, να το αναγνωρίζει, να το σέβεται και όταν του δοθεί η ευκαιρία να θέλει να στο αναταποδώσει.

Εκεί που διαφωνούσαμε ήταν στο τι συμβαίνει πραγματικά.

Μερικές φορές νιώθω πως η μάνα μου ζει σε έναν διαφορετικό κόσμο από εμένα. Πιο ηθικό, πιο… ουτοπικό. Έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι φέρονται όπως πρέπει και όπου οι θυσίες του ενός αναγνωρίζονται και ανταποδίδονται πάντα από τον ευεργετούμενο. Δεν είναι ότι λειτουργεί με τη λογική “σου κάνω το καλό, για να μου το ανταποδώσεις αργότερα”, είναι ίσως που πιστεύει πολύ περισσότερο στην καλοσύνη του κόσμου απ’ότι εγώ. Όσο και να προσπάθησα δεν μπόρεσα να της δώσω να καταλάβει αυτό που πιστεύω εγώ – και όποτε συμβαίνει αυτό το αποδίδω πάντα στον ίδιο λόγο: στο ότι η μάνα μου σκέφτεται με τον ακριβώς αντίστροφο τρόπο απ’ότι εγώ σχεδόν σε όλα τα θέματα.

Ελπίζω με εσάς να σταθώ πιο τυχερός στην προσπάθειά μου να εξηγήσω την άποψή μου επί του θέματος, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα ένα video game (this should be fun χαχαχα).

Υπήρχε πριν λίγα χρόνια ένα παιχνίδι που -πολύ έξυπνα- λεγόταν Black & White. Σε αυτό οι παίκτες είχαν το ρόλο ενός Θεού. Σκοπός του παιχνιδιού ήταν να εξασφαλίσετε την διατήρηση της πίστης στο πρόσωπό σας, να φροντίζετε τους πιστούς σας με τροφή και ασφάλεια από τους εχθρούς τους, να κάνετε θαύματα και όλα αυτά μπορούσατε να τα κάνετε με δύο τρόπους: είτε ως καλοκάγαθος Θεός που φροντίζει να είναι όλοι οι πιστοί του ευτυχισμένοι και κερδίζει νέους πιστούς κάνοντας θαύματα ή ως σατανικός Θεός που εξασφαλίζει τη διατήρησή του μέσα από το φόβο των πιστών του και κερδίζει νέους πιστούς προσυλητίζοντας, καίγοντας και εξαφανίζοντας τους αντιπάλους του. Μόνο που… τα θαύματα γίνονταν ΠΟΛΥ δύσκολα, οι πιστοί σας ήταν αχάριστοι και αχόρταγοι και οι εχθροί σας πάντα πιο δυνατοί από εσάς.

Στο τέλος λοιπόν, ακόμα και αν ξεκινούσατε προσπαθώντας να είστε ένας “αγγελικός” Θεός καταλήγατε στο να γίνεστε ένας “σατανικός” Θεός, γιατί ήταν πιο εύκολο και γιατί ήθελε υπερβολική προσπάθεια για να είστε καλός χωρίς ουσιαστική διαφορά στο τι κερδίζατε από αυτή την προσπάθεια – επιβίωση ήταν και ο ένας, επιβίωση και ο άλλος τρόπος.

Στη Γη του 2011, λοιπόν, εγώ δεν πιστεύω σε πολλά. Δεν πιστεύω στο Θεό -ή μάλλον καλύτερα, δεν πιστεύω στο Θεό που θα ήθελε να πιστεύω η Μάζα, δεν πιστεύω στα θαύματα, δεν πιστεύω στις “εύκολες λύσεις” και πάνω απ’όλα δεν πιστεύω πως οι άνθρωποι είναι εγγενώς καλοί. Πιστεύω πως όπως και στο παιχνίδι που προανέφερα θέλει πολύ δουλειά το να είσαι καλός, τόση δουλειά μάλιστα που οι περισσότεροι από εμάς απλά καταλήγουμε στην εύκολη λύση του να… μην είμαστε καλοί.

Ξεκινώντας λοιπόν το συλλογισμό μου με αυτό, ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω για ποιό λόγο οι άνθρωποι περιμένουν ή έστω θεωρούν πως είναι “το σωστό” το να αναγνωρίζονται οι θυσίες τους.

Όχι, δεν είμαι τόσο τρελός. Ξέρω το γιατι μπορεί να θέλουν να το πιστεύουν, αλλά επιμένω να μην καταλαβαίνω γιατί όντως τελικά το πιστεύουν.

Στο δικό μου μυαλό τα πράγματα είναι απλά και έχουν ως εξής:

Όταν αγαπάς έναν άνθρωπο και θυσιάζεις κάτι/θυσιάζεσαι ο ίδιος για αυτόν, το κάνεις χωρίς να στο ζητήσει κανείς. Αν στο ζητήσει δεν είναι αυτοθυσία, είναι χάρη και φυσικά και περιμένεις αντάλλαγμα.

Όταν όμως κάνεις κάτι που εσύ ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ να κάνεις, όσο και αν σου κοστίσει τελικά εσένα αυτό, πώς μπορείς να ζεις με την ψευδαίσθηση ότι ο άλλος θα το καταλάβει, θα το εκτιμήσει και όταν έρθει η δική σου ώρα ανάγκης θα το ανταποδώσει;

Κατά κάποιον τρόπο, καταδικάζεις τον εαυτό σου σε έναν αέναο κύκλο προσφοράς και μη ανταπόδοσης. Γυρνάς σβούρες γύρω από τον εαυτό σου κάνοντας, προσφέροντας και θυσιάζοντας περιμένοντας πως και ο άλλος θα σου φερθεί με τον ίδιο τρόπο ώσπου κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως απλά κυνηγάς την ουρά σου σαν αγαθιάρικο κουτάβι. Ο κόσμος δεν είναι τέλειος και οι άνθρωποι που τον αποτελούν είναι ακόμα λιγότερο τέλειοι. Δεν είμαστε υπολογιστικές μηχανές και τα συναισθήματα δεν είναι τιμές, με σταθερά και αδιαμφισβήτητα αποτελέσματα. Δίνεις – χρόνο, χρήμα, προσοχή, αγάπη, κατανόηση, γέλιο – σε έναν άνθρωπο και ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος πως θα πάρεις και ακόμα και όταν πάρεις κανείς δε σου εξασφαλίζει πως η “επιστροφή” αυτή θα γίνει όπως τη θέλεις, με ‘τόκο’ και ικανοποίηση.

Και όλα αυτά με οδήγησαν στα λόγια του Six Feet Under.

Ζούμε τις ζωές μας με την ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος μας χρωστάει κάτι.

Με τη λανθασμένη εντύπωση πως υπάρχει κάπου ένα φανταστικό τεφτέρι που γράφει και πληρώνει πάντα στην ώρα του.

Τα παιδιά χρωστάνε στους γονείς γιατί τα μεγάλωσαν. Ο σύζυγος χρωστάει στη σύζυγο γιατί τον φροντίζει καθημερινά. Ο αδερφός χρωστάει στον αδερφό γιατί τον πονάει. Οι πολιτικοί, η κυβέρνηση, η κοινωνία και η κοινή γνώμη σου χρωστάει κάτι γιατί τη συντηρείς. Οι γύρω σου σου χρωστάνε σεβασμό. Οι φίλοι σου χρωστάνε το χρόνο και την αγάπη τους γιατί το ίδιο επένδυσες και εσύ σε εκείνους. Ο σκύλος σου σου χρωστάει υπακοή γιατί τον ταϊζεις. Η ζωή σου χρωστάει για όλες τις αναποδιές και τα καμένα όνειρα. Ακόμα και ο… πλανήτης χρωστάει στην Ελλάδα επειδή δημιούργησε τη δημοκρατία και τον πολιτισμό, 2500 χρόνια πριν.

Αλλά ο κόσμος δε λειτουργεί έτσι και ναι, σε περιμένουν μερικές πολύ δυσάρεστες εκπλήξεις στο μέλλον σου αν η ζωή σου είναι ένα ασταμάτητο, αόρατο τιμολόγιο όλων των χρωστούμενών σου, που εσύ στο κεφάλι σου έχεις ήδη κόψει και περιμένεις ή ελπίζεις στην αποπληρωμή του.

Οι άνθρωποι είναι αχάριστα όντα και η πλειοψηφία δεν αξίζει τη θυσία σου, όποια και αν είναι αυτή. Όμως εσύ δεν την κάνεις γιατι η στατιστική είναι με το μέρος σου (γιατί δεν είναι), το κάνεις γιατί γουστάρεις να το κάνεις. Γιατί γουστάρεις να κάνεις όλα αυτά που έγραψα παραπάνω. Και όσο και να το αρνείσαι, ΤΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΛΑ ΑΥΤΑ. Το έμαθες στο νηπιαγωγείο, όταν ο καλύτερός σου φίλος σε έγραψε στα αρχίδια του για να κάνει παρέα με άλλα παιδιά, το ξανασυνάντησες στο σχολείο, όταν η κολλητή σου την έπεσε στο αγόρι σου. Το ξανασυνάντησες στη σχολή, όταν εσύ έκανες την εργασία σου και έγραψες στην εξεταστική αλλά το τσιράκι του καθηγητή πέρασε και εσύ κόπηκες. Και έπειτα όταν ερωτεύτηκες για πρώτη φορά, όταν εσύ τα έδωσες όλα και εκείνη τίποτα. Ο κόσμος είναι ένα αχάριστο μέρος.

Όλα αυτά είναι γνωστά και δεν υποκρίνομαι πως ανακάλυψα τον τροχό. Είχα απλά την ατυχία (αλλά και τύχη, αν σκεφτεί κανείς πως κάποιοι ζούνε μια ολόκληρη ζωή περιμένοντας τα χρωστούμενά τους) να δω από μικρός τους ανθρώπους για τους οποίους “θυσιάστηκα” και εγώ αλλά και οι γονείς μου, να μας εγκαταλείπουν την ώρα που χρειαζόμασταν τη μεγαλύτερη βοήθεια. Και όσο και αν περίμενα και διατηρούσα την ελπίδα πως θα βρεθεί κάποιος να με διαψεύσει, στο τέλος σχεδόν όλοι χάθηκαν πιο ήσυχα και πιο γρήγορα απ’όσο μπορούσα να φανταστώ.

Και αυτό ήταν ένα από αυτά τα μαθήματα που αν δεν σου τύχουν, δε μπορείς να τα μάθεις ούτε με όλα τα δισεκατομμύρια του κόσμου. Και με βοήθησε. Έμαθανα πιστεύω στον εαυτό μου γιατί δεν είχα άλλη επιλογή. Έμαθα να μην βασίζομαι σε κανέναν για να βγάζω τα λεφτά μου. Έμαθα να μην πιστεύω στις υποσχέσεις των πολιτικών και να μην ελπίζω στη βοήθειά τους. Ποτέ δε θεώρησα ότι τα κόμματα στη σχολή με τις χιλιάδες υποσχέσεις τους θα με…πέρναγαν μαθήματα. Ποτέ δεν πήραν τα μυαλά μου αέρα με τα δεκάδες “θα” στη δουλειά. Και παρατηρούσα πάντα έκπληκτος όλους αυτούς που ενθουσιάζονταν με όλες τις υποσχέσεις, με όλα τα “θα” και τα “υπόσχομαι” του κόσμου.

Στην πορεία γνώρισα και ανθρώπους που άξιζαν τη θυσία μου. Και θυσιάστηκα. Θυσίασα χρόνο και χώρο από τη ζωή μου και δεν κοίταξα ποτέ πίσω περιμένοντας να καταλάβουν τη θυσία αυτή, να εκτιμήσουν και να ανταποδώσουν, γιατί την έκανα για εμένα περισσότερο απ’ότι την έκανα για αυτούς – γιατί εμένα, αυτό με έκανε να νιώθω καλά. Αλλά εκείνοι το έκαναν, ανεξάρτητα από τη δική μου δυσπιστία. Και η χαρά μου, η ευτυχία και ο θαυμασμός μου για τις δικές τους θυσίες για εμένα, με αφήνουν πάντα άφωνο και ευτυχισμένο γιατί ποτέ δεν τις περιμένω.

I guess αυτό που εδώ και 1500 λέξεις προσπαθώ να πω είναι ότι οι άνθρωποι είναι αχάριστοι και ο κόσμος είναι ένα άδικο μέρος. Το να θυσιάσεις ένα κομμάτι από εσένα για κάποιον είναι και θα είναι πάντα μια δική σου, απόλυτα συνειδητή επιλογή. Δεν πρέπει και δε μπορείς να περιμένεις αντάλλαγμα. Δεν πρέπει να βασίζεσαι στην καλοσύνη των ανθρώπων και στις ηθικές αξίες με τις οποίες σου φόρτωσαν το μυαλό σου μεγαλώνοντας. Δε χρωστάς και δε σου χρωστάει κανένας και τίποτα. Και ότι παρόλα αυτά, once in a blue moon, θα βρεις μερικούς ανθρώπους που θα πάρουν αυτό το κομμάτι που τους χάρισες, θα το αλλάξουν και θα στο επιστρέψουν όταν θα το έχεις περισσότερο ανάγκη.

Και ότι τελικά αυτοί είναι οι “άνθρωποί σου” – αυτοί που έψαχνες, ψάχνεις και θα ψάχνεις για πάντα.

Υπάρχει μια έμφυτη ηλιθιότητα στο να σε παίρνει για δέκατη φορά μέσα σε λίγες μέρες τηλέφωνο ένας φίλος που έχεις να δεις 5 χρόνια για να σου πει “έλα ρε, τι κάνεις; Πάμε για καφέ;”

Είναι – σε μια XL μορφή της – η ίδια ηλιθιότητα που χαρακτηρίζει τη φράση “τι νέα;” όταν τελικά συναντηθείτε ή το προσποιητό ενδιαφέρον όταν ακούει τα “νέα” σου ενώ την ίδια στιγμή στο κεφάλι του κάνουν πάρτυ σκέψεις για το αν έσβησε το μάτι της κουζίνας ή αν κλείδωσε την πόρτα όταν έφυγε.

Πριν λίγες μέρες είχα γράψει ένα post για τους φίλους και για το τι είναι αυτό που μας δένει πραγματικά σε μια φιλία. Σήμερα – μετά από ένα άκυρο και απροσδόκητο τηλεφώνημα – θέλω να γράψω την άλλη όψη του νομίσματος.

Υπάρχει πάντα ένας λόγος που ένας άνθρωπος έμεινε στο παρελθόν σου και δεν είναι πλεόν στο παρόν σου.

Μπορεί να περάσανε πολλά χρόνια από αυτό το λόγο, μπορεί ο λόγος αυτός να μην έχει πια αξία ή μπορεί και να μην τον θυμάσαι καν. Αντίθετα, μπορεί να θυμάσαι όλες τις καλές στιγμές με αυτόν τον άνθρωπο – την παρέα, τις πλάκες, το χαβαλέ, τα ξενύχτια και τις πρώτες εφηβικές σας βόλτες με στριφτά τσιγάρα και μαγκιά που ξεχύλιζε από τα παντζάκια.

Αλλά υπάρχει πάντα ένας λόγος…

Οι άνθρωποι που έζησες μαζί τους μια περίοδο όπως η εφηβεία, δε χάνονται από τη ζωή σου γιατί μετακόμισαν 3 στενά πιο πάνω ή γιατί αλλάξανε οι υπόλοιπες κοινές σας παρέες. Αν είναι να μείνουν, θα μείνουν γιατί αυτά που σας ενώνουν είναι περισσότερα από δυο μπουκάλια ουίσκι και 3 καρναβάλια στην Πάτρα.

Θα μείνουν γιατί δε θα θέλετε – ούτε εσείς, ούτε και αυτοί – να χρειαστεί ποτέ να ρωτήσετε “τι νέα;”.

Είναι λοιπόν μάταιο και, σε κάποιο βαθμό, προσβλητικό να προσπαθείς να ξαναφτιάξεις κάτι που υπήρχε. Γιατί ποτέ πια δε θα είναι το ίδιο. Και γιατί αλλάξαμε όλοι μας, μακριά και όχι μαζί.

Όχι, δεν τα βλέπω τα πράγματα ρομαντικά. Νομίζω πως τα βλέπω πολύ πιο κυνικά απ’ότι θα ‘θελα. Ρομαντικό είναι το να λες “ήμασταν κολλητοί, ας προσπαθήσουμε να γίνουμε και πάλι φίλοι”. Αλλά ο κόσμος δε λειτουργεί έτσι. Δεν ξυπνάς μια μέρα και ζητάς πίσω όλα όσα άφησες να μείνουν στο παρελθόν, γιατί απλά πλέον δεν υπάρχει κοινό παρόν.

Αυτός είναι ο θάνατος μιας φιλίας. Η σκουριά και η καταδίκη της. Το να προσπαθείς να την ξαναδημιουργήσεις. Αλλά η πραγματική φιλία είναι κάτι παραπάνω από μερικά “θυμάσαι τότε που…” και καλή θέληση. Θέλει δουλειά και άμα την αφήσεις, σε αφήνει.

Οι φίλοι μου είναι για εμένα κάτι ιερό – για να σε θεωρώ φίλο/η μου πρέπει να σε σέβομαι, να σε αγαπάω να είμαι πρόθυμος να σπαταλήσω χρόνο από τη ζωή μου για εσένα. Και τα τρία, στον ίδιο ακριβώς βαθμό.

Και με τους παλιούς φίλους που έρχονται και πάλι από το πουθενά να σου ζητήσουν φιλίες, τα έκανα ήδη όλα αυτά και κάτι πήγε στραβά. Μπορεί να τους σέβομαι και να τους αγαπάω πάντα για όσα περάσαμε, αλλά δε μπορώ και δε θέλω να σπαταλήσω άλλο χρόνο προσποιούμενος ότι ενδιαφέρομαι να μάθω για τη ζωή τους και να τους πω για τη δική μου. Άλλωστε, δεν αποτύχαμε σε αυτό την πρώτη φορά; Ποιές είναι οι πιθανότητες να πετύχουμε τώρα;

Για όλα αυτά λοιπόν, δε θα πάμε για καφέ και δε θα σου πω με ενθουσιασμό “έλα ρε!” όταν θα μου πεις για την προ 3ετίας γκόμενα που πήδηξες ούτε θα απαιτήσω να με ακούσεις για την προηγούμενη αποτυχημένη μου σχέση και να μου πεις “γάμα τη μωρέ τη μαλάκω, πάμε γι’άλλα”, όπως λέγαμε παλιά.

Γιατί υπάρχει λόγος να μην το κάνουμε αυτό.

Ο σεβασμός στην ανάμνηση, παλιόφιλε.

Και σε όλα εκείνα τα ηλίθια παιδικά όνειρα που κάναμε παρέα, τρώγοντας τα μούτρα μας με γκόμενες, κάνοντας μαζί κοπάνες και παίζοντας ατέλειωτες παρτίδες τάβλι στην καφετέρια κοντά στο παλιό σχολείο – το έμαθες άραγε ότι έκλεισε και αυτή…;

Απογευματάκι, βγαίνω από το σπίτι για να πάω να ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ. Μετά τα ψώνια και με πεντακόσιες τσάντες στα χέρια (ναι, δεν πάω συχνά, βαριέμαι…) αποφασίζω να πάρω τσιγάρα από το περίπτερο κοντά στο σούπερ μάρκετ και όχι από τον ψιλικατζή μου που με ξέρει και είμαστε φιλαράκια και με εμπιστεύεται και τον εμπιστεύομαι.

Η περιπτερού όταν πλησίασα ήταν σε μια heated συζήτηση γύρω από το λαχανάκι Βρυξελλών με την κολλητή της που καθόταν ακριβώς έξω από το περίπτερο. Και οι δύο καμια 60άρα.

Κατανοώντας το ΜΕΓΑ θέμα το οποίο ανέλυαν και το οποίο δε θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να διακοπεί για ανούσιες φλυαρίες  με εμένα (βλ. να ψωνίσω), περίμενα υπομονετικά να με δει. Έκανα πως κοιτάζω τα πατατάκια, έριξα μια ματιά και στα περιοδικά (παντού Μενεγάκη είχαν) και αφού μου τελείωσαν και τα περιοδικά είπα να ξαναρίξω μια ματιά να δω μήπως τους σώθηκαν τα λαχανάκια και μπορέσω και εγώ να πάρω τα τσιγάρα μου.

“Πες μου” με ρωτάει.

“Ένα Χ, παρακαλώ” (μην κάνουμε και γκρίζα διαφήμιση :p) με ακριβώς 3,60 ευρώ στο χέρι – όλα όσα νόμιζα πως έχω επάνω μου και συγκεκριμένα 1 2ευρω, 2 50λεπτα και 6 10λεπτα – τα οποία ακουμπάω (ως βλάκας) στο τασάκι-ή-όπως-τέλος-πάντων-λέγεται-αυτό-το-πράγμα-που-βάζεις-τα-λεφτά-στα-περίπτερα.

Κοιτάζοντας βαριεστημένα τη φίλη της με το βλέμμα του Βούδα που διακόπτει τη Νιρβάνα του για να απαντήσει σε SMS, κοιτάζει προς τα πάνω, βρίσκει το πακέτο μου και πηγαίνοντας να μου το δώσει μου λέει “4 ευρώ”.

(Σημείωση: τα τσιγάρα μου μέχρι και την προηγούμενη εβδομάδα είχαν 4 ευρώ όντως. Προς τα μέσα της εβδομάδας όμως έπεσε η τιμή τους στα 3,60 ευρώ)

Στην αρχή σκέφτηκα “μαλακία, έπεσα σε περίπτερο που δεν τους είχαν τελειώσει ακόμα τα πακέτα με τα 4 ευρώ” αλλά λέω δε γαμιέται, κάτσε να ψάξω καλύτερα μπας και έχω κανα ψιλό ακόμα να δω μπας και βγαίνουν.

Εν τω μεταξύ η περιπτερού-Βούδας είναι πλέον σε πλήρη επαφή με το περιβάλλον, μετράει τα ψιλά και τα βγάζει (όντως) 3,60.

“Τι’ναι αυτά;; Πας να με κλέψεις μες στα μάτια μου;;” φωνάζει και σηκώνεται από την καρέκλα.

“Τι να σας κλέψω, κυρία μου; Παντού έχουν 3,60 πλέον και εσείς τα έχετε 4 ευρώ. Κοιτάζω στις τσέπες μου να δω μήπως έχω άλλα ψιλά, αυτό είναι όλο.”

“Αστα αυτά ρε.”

Και πάνω που είμαι έτοιμος να τη στείλω στο διάολο και να φύγω, βλέπω την τιμή στο πακέτο: 3,60 ευρώ!

Ααα…εδώ είμαστε λέω.

“3,60 λέει επάνω στο πακέτο” της κάνω, “όχι 4 ευρώ. Πάτε να με κλέψετε;”

Πιάνει το πακέτο με δυσπιστία (και με το ένα μάτι καρφωμένο πάνω μου σαν αλλήθωρος μπάτσος) και το περιεργάζεται με τη βιονική της όραση και καταλήγει στο συμπέρασμα:

“3,80 λέει”

Μου ανάβουν τα λαμπάκια. Μέσα σε 5 λεπτά αυτή η άγνωστη, κουτοπόνηρη γυναίκα με έχει κατηγορήσει 2 φορές πως πάω να την κλέψω.

“ΟΧΙ, 3,60 λέει. Δείτε καλύτερα” της ξαναλέω, με όση αυτοσυγκράτηση μου έχει μείνει.

“Όχι, 3,80 “φίλε μου”. Το λέει καθαρά. Άμα δε βλέπεις καλά…”.

Εκεί στο “φίλε μου” και το “δε βλέπεις καλά” τα είδα όλα κόκκινα…

“Όχι, κυρία μου. 3,60 λέει. Και αν δεν το βλέπετε είναι πρόβλημα δικό σας και του οφθαλμίατριού σας και όχι δικό μου. Και δεν είναι καν τα 20 παραπάνω λεπτά που με νοιάζουν – το πιθανότερο είναι πως αυτά τα 40 λεπτά θα τα αφήσω tip στην καφετέρια που θα πάω μετά. Ούτε και το γεγονός πως στην αρχή μου είπατε 4 ευρώ γιατί η τιμή άλλαξε και το ξέρω και εγώ ότι είναι πρόσφατο. Είναι ο τρόπος σας και το γεγονός πως με προσβάλατε δύο φορές σε 5 λεπτά. Κοιτάξτε λοιπόν ξανά.”

“Καλά ρε φίλε” (πάλι το ρε φίλε…πάλι βλέπω κόκκινα) “πώς κάνεις έτσι για 20 λεπτά;”

Η απόλυτη παράνοια…

Προφανώς τα 40 λεπτά ήταν αρκετά για να κριθώ εγώ κλέφτης αλλά όχι αρκετά για να “κάνω έτσι”…

Αθάνατη ελληνική κακομοιριά…

Live your Greece in Myth!!

‘Εχω έναν ξάδερφο. Είναι gay. Μένει μακριά από το σπίτι του και οι γονείς του δεν έχουν ιδέα. Με έναν άκρως κινηματογραφικό τρόπο, ΈΤΥΧΕ να μάθω ότι είναι gay. Flashforward είκοσι χιλιάδες παρακλήσεις του να μην πω τίποτα στους δικούς του (lol), καμια εκατοστή awkward moments όπου εκείνος δεν ήξερε τι να πει για να μην το πάρω “στραβά” και εγώ δεν ήξερα πως να αντιδράσω για να μην το πάρει εκείνος ως ομοφοβία… οι γονείς του μαθαίνουν από τους γνωστούς-άγνωστους, μη κουκουλοφόρους που κυκλοφορούν ελεύθεροι σε μπαλκόνια, πάρκα και νησιά (ενίοτε απαντώνται με ρόλεϊ στα μαλλιά και κρύβονται πίσω από κουρτίνες παρατηρώντας με ιερή κατάνηξη την μπουγάδα που απλώνει η απέναντι, σχολιάζοντας μέσα από τα δόντια τους πόσα βρακιά έχει) ότι ο γιόκας τους εθεάθη σε γνωστό ελληνικό νησί παρέα με έναν συνομίληκό του νεαρό.

Και όχι, το νησί αυτό δεν ήταν το Γαϊδουρονήσι ή η Πάτμος.  Καταλαβαινόμαστε ελπίζω…

Και κάπως έτσι ξεκίνησε ο Β’ Μαραθώνιος Τηλεφωνήματος, από μια κατατρομαγμένη θεία.

“Nam3l3ss, έχεις γνωρίσει την κοπέλα του; Όταν πήγες και τον είδες, ήταν όλα… φυσιολογικά; Εεεε… μήπως έχει μπλέξει με κακές παρέες; Μιλάτε στο τηλέφωνο; Σου φαίνεται αλλαγμένος;”

Η ανάκριση συνεχίστηκε σε τέτοιο βαθμό που είχα αρχίσει πλέον να νιώθω τη λάμπα να μου καίει τον αμφιβληστροειδή, ώσπου τελικά μου ξεφούρνισε αυτά που της είχαν προλάβει για να με πιάσει απροετοίμαστο και να της τα ξεράσω όλα.

Αφού λοιπόν διέψευσα όλες τις πληροφορίες που της είχαν μεταφέρει και συνεπώς σιγούρεψα πως όταν – αναπόφευκτα – η θεία και ο θείος μάθουν την αλήθεια για τον ξάδερφο, ΕΓΩ θα ξαναγίνω για ακόμα μια φορά το πιο μισητό πρόσωπο στην οικογένεια (like I give a fuck) και ότι όλοι θα πούνε ότι τους είπα ψέματα γιατί είμαι μαλακιστήρι και γιατί “δε σέβομαι τίποτα”, θα ήθελα να απαντήσω στην αγαπητή θεία, ακόμα και αν τα λόγια μου θα πάνε χαμένα αφού δεν πρόκειται να τα διαβάσει ποτέ.

Then again, και να της τα έλεγα πάλι χαμένα θα πήγαιναν γιατί στ’αρχίδια της θα με ‘γραφε.

Αγαπητή Θεία,

Γιατί είσαι τόσο μαλάκω;

Ακόμα και αν ο γιος σου ντυνόταν τα βράδια Ντολόρες και έκανε σόου στο Λας Βέγκας με τη Cher, από εμένα δε θα μάθαινες τίποτα. Αυτό πίστευα πως το ήξερες.

Το ποιός είναι και το τι κάνει, αν είχες το θάρρος ας ρώταγες τον ίδιο να σου πει. Αμα φοβάσαι όμως τόσο πολύ να ακούσεις αυτά που ξέρεις ότι θα ακούσεις, τι σκατά θες και τα σκαλίζεις;

Και άμα σε ένοιαζε πραγματικά “να είναι ευτυχισμένος και γερός” όπως μου ανέφερες ένα εκατομμύριο φορές σε 50 λεπτά τηλεφωνήματος, τότε σίγουρα θα είχες ενδιαφερθεί αρκετά να παρατηρήσεις το παιδί σου και να σταθείς πλάι του.

Χέστηκα λοιπόν ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΑ για τις ανησυχίες σου. Και ακόμα πιο πολύ χέστηκα που σου φτύνω ψέματα στα μούτρα όταν με ρωτάς “Δηλάδη, λες να μην ανησυχώ ε;;”. Το πως γουστάρει να ζει τη ζωή του ένας νέος 18-19 χρονών δεν είσαι ούτε εσύ ούτε εγώ που θα το κρίνουμε επειδή έτυχε να ανήκουμε στην πλειοψηφία των “φυσιολογικών”.

Εσύ θέλεις  1.5 εγγόνια, ένα τριαμισάρι δύο στενά πιο κάτω από το σπίτι σου και μια χριστιανή Ελληνοπούλα νοικοκυρούλα για το γιο σου. Εγώ θέλω απλά να είναι ευτυχισμένος με τη ζωή του.

Σου’χω και κουίζ! Μάντεψε τώρα πόσο σημαντικό είναι για εμένα να σου απαντήσω ειλικρινά όταν με ρωτάς “μου λες την αλήθεια, έτσι;”.

α) 100% ;, β) 50% ; γ) στον πούτσο μου λουλούδια! ;;

Με απεριόριστη εκτίμηση,

Nam3l3ss

Αυτά για απόψε.

Γαμώ το τρελόσογό μου, γαμώ…

Αυτό δε σημαίνει πως δε γελάω ή πως δεν κάνω πλάκα ή πως δεν έχω πιάσει τον εαυτό μου να αφήνεται λίγο παραπάνω στην ανεμελιά της χαζοχαρούμενης στιγμής. Στην πραγματικότητα, αν ρωτήσετε τους περισσότερους γνωστούς μου (αλλά όχι τους φίλους μου) θα σας μιλήσουν για έναν άνθρωπο που κάνει συνεχώς πλάκα, σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται και δε σταματάει να πειράζει τους γύρω του.

Αυτό, απλά, σημαίνει πως όταν κάτι πηγαίνει καλά αρχίζω αμέσως να κοιτάζω καχύποπτα γύρω μου για να βρω τι μπορεί να στραβώσει – και έπειτα να κολλήσω επάνω σε αυτή την ιδέα της πιθανής, φανταστικής αναποδιάς μέχρι η χαζοχαρούμενη στιγμή να περάσει και να πρέπει να επιστρέψω χωρίς να έχω “χορτάσει”, στην ασφάλεια της μουντής καθημερινότητας.

Κάποιες φορές κατηγορώ όλα τα messed up, fucked up και life-changing shit που συνέβησαν στη ζωή μου όταν εγώ πέρναγα από την παιδική ηλικία στην εφηβεία. Άλλες φορές φοβάμαι πως απλά “έτσι είμαι” και πως ο άνθρωπος που είμαι σήμερα είναι ο άνθρωπος που θα ήμουν, οτιδήποτε και αν συνέβαινε ή να μη συνέβαινε στην παιδική μου ηλικία – απλά τουλάχιστον τώρα έχω καλές δικαιολογίες για να είμαι έτσι, που κανένας δε μπορεί να μου τις κρίνει “χαζές”.

Μπορεί να με έχετε δει κάπου κοντά σας.

Είμαι ο τελειομανής συνεργάτης σας που δε θα αφήσει ποτέ τη δουλειά του για αύριο και θα προτιμήσει να την πάρει μαζί του στο σπίτι για να είναι σίγουρος πως δε θα πάει τίποτα στραβά. Είμαι ο αδερφός, ή ο θείος, ή ο πατέρας σας που του λέτε “θα πάρω μηχανή” και σας λέει το ποσοστό των ατυχημάτων στα δίκυκλα. Είμαι ο εργαζόμενος που θα προσλάβετε γιατί είναι υπεύθυνος και θα έχετε το κεφάλι σας ήσυχο πως θα προβλέπει τις βραχονησίδες στις ιδέες σας. Είμαι ο άντρας που παντρεύεστε, γιατί έχω καλυμένες όλες τις βάσεις μου, γιατί σας αγαπάω και η ανασφάλειά μου είναι για εσάς προστασία και προνοητικότητα και μαζί μου εκτός από την αγάπη θα κερδίσετε και την άλλη άκρη του φάσματος στη δική σας αισιοδοξία. Μέσα στα χρόνια που περνάμε μαζί με έχετε αποκαλέσει από “party-pooper” μέχρι ξενέρωτο και γκρινιάρη. Αλλά δεν είμαι. Αυτός είναι απλά ο τρόπος μου να σου δείξει ότι σε αγαπάω – κάνω αυτό που ξέρω να κάνω καλά: προβλέπω τα στραβά για να είσαι προετοιμασμένος να τα αντιμετωπίσεις.

Και, όπως καταλαβαίνετε, δεν είμαι μόνος.

Θα ήθελα να πω πως δεν είμαι απαισιόδοξος. Αλλά, αυτό θα ήταν ψέματα. Ή τουλάχιστον, δε θα ήταν η πλήρης αλήθεια.

Ο αισιόδοξος βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο, ο απαισιόδοξος βλέπει το ποτήρι μισοάδειο. Εγώ βλέπω το ποτήρι και σκέφτομαι όλους τους τρόπους που μπορεί να χυθεί το νερό και, τις περισσότερες φορές, μέχρι να καθησυχάσω τον εαυτό μου, το νερό έχει εξατμιστεί.

Δεν ξέρω γιατί σκέφτομαι έτσι. Φταίει ο τρόπος που με μεγάλωσαν οι γονείς μου; Τα πράγματα που συνέβησαν στα καθοριστικά χρόνια της εφηβείας; Η μαλακία που με δέρνει; Ποιός ξέρει… και ποιός ενδιαφέρεται, άλλωστε. Οι άνθρωποι μερικές φορές είναι αυτό που είναι και τίποτα παραπάνω. Όσο περισσότερο σκαλίζεις τα “γιατί” τόσο περισσότερους τοίχους βρίσκεις στο δρόμο.

Με έχει βοηθήσει αυτό; Σε κάποιους τομείς, ναι. Είμαι αξιόπιστος και υπεύθυνος, είμαι ο εργαζόμενος που σκίζεται για να πραγματοποιηθούν οι ιδέες σου, είμαι αυτός που θα τρέξεις να πεις κάτι γιατί ξέρεις πως δε θα το πει πουθενά και θα σε βοηθήσει να σκεφτείς το τι μπορεί να πάει στραβά ώστε να προλάβεις να πάρεις τις προφυλάξεις σου. Είμαι ο πιστός σου φίλος, ο γκόμενος που θέλεις για πατέρα των παιδιών σου. Και ξέρω να κρύβω τον πεσιμισμό μου καλά – ποτέ δε θα τον δεις αν δε θέλω να τον δεις.

Με έχει όμως ΒΟΗΘΗΣΕΙ πραγματικά αυτό; Όχι.

Πρέπει να καταλάβετε το εξής:

People like me only get moments. Just moments.

Μια στιγμή. Τόσο περίπου κρατάει η ευτυχία για κάτι. Έπειτα τρυπώνουν σκέψεις στο μυαλό και όταν καταφέρουν να το κάνουν, έχει αρχίσει πλέον να σβήνει η στιγμή της χαράς. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αποδεχτείς αυτές τις στιγμές όταν και όπως έρχονται. Γιατί ξέρεις πως αυτές οι καθαρτικές στιγμές ευφορίας είναι λίγες και κυρίως, φευγαλέες. Όταν το συνειδητοποιήσεις αυτό, η προσμονή της επόμενης θα είναι αρκετή για να σε συντηρήσει.

Aν έχετε διαβάσει μέχρι εδώ, είμαι σίγουρος πως θα σκέφτεστε κάτι σαν “τον κακομοίρη…” ή “το ψυχάκι…” ή ακόμα πιο πιθανό, “τον υπερβολικό…”. And you may or may not be right.

Ο δικός μου τρόπος σκέψης – και μαζί με εμένα, χιλιάδων άλλων ανθρώπων – δε διαφέρει σε τίποτα από τον αισιόδοξο carpe diem τυπά που ξεκινάει τη μέρα του πιστεύοντας πως όλο το σύμπαν συνομωτεί για να του φέρει αυτό που θέλει: είναι ένας ακόμα τρόπος επιβίωσης.

Είναι ο σωστός; Δεν υπάρχει σωστός. Υπάρχει σωστός για εσένα.

Και as long as you’re still breathing and enjoying your days around here, keep on doing what gets you through the day, mate.

——————————

Radiohead – Optimistic ( I’d really like to help you, man/ Nervous messed up marionette/ Floating around on a prison ship… )

Δεν είναι ότι από μόνες τους είναι “δύσκολες” σχέσεις – άλλωστε, υποτίθεται πως είναι το στήριγμά σου στα δύσκολα και η πρώτη σου επιλογή για κέρασμα στα καλά. Είναι όλες οι προσδοκίες που κρύβουν αυτές οι σχέσεις που τις κάνουν δύσκολες.

Πρώτα απ’όλα, η βασική αρχή μιας φιλίας είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα απολύτως που να σας κρατάει μαζί πέρα από την κοινή σας επιθυμία να είστε πλάι σε αυτό τον άνθρωπο.

Με άλλα λόγια, μια φιλία είναι αληθινή όταν δύο άνθρωποι δεν έχουν καμία απολύτως λογική (με τον διεστραμμένο και συμφεροντολογικό τρόπο που οι άνθρωποι ορίζουν σήμερα τη λογική) δικαιολογία για το γιατί κάνουν παρέα, αλλά παρ’όλα αυτά κάνουν το απολύτως παράλογο: παραμένουν χωμένοι ο ένας στη ζωή του άλλου επειδή απλά γουστάρουν να το κάνουν. Και αλήθεια, αν κανείς ρίξει μια ματιά στις σχέσεις που γεννιούνται στις ζωές των ανθρώπων χωρίς τα θαμπωμένα γυαλιά των κοινωνικών προσταγών, θα παρατηρήσει πως όλες σχεδόν οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν κάτι κοινό: ένα συνδετικό κρίκο που τις κρατάει δεμένες.

Στον έρωτα ο συνδετικός κρίκος αυτός είναι η κάβλα, η αγάπη, τα παιδιά, το “θέλω-να-γεράσουμε-παρέα-και-να-σου-φτιάχνω-τσάι-με-λεμόνι-στο-μπαλκόνι”, ο κοινός λογαριασμός στην τράπεζα, το σεξ και ο φόβος μιας ζωής μοναχικής. Στις σχέσεις μας με το σόι μας ο συνδετικός κρίκος είναι η – απόλυτα ανθυγιεινή για την προσωπική μας ευημερία – άποψη ότι το “αίμα νερό δε γίνεται”, ότι “τους συγγενείς σου δεν τους συμπαθείς πάντα, αλλά τους αγαπάς πάντα” και η αυτοκαταστροφική μερικές φορές ανάγκη μας να γίνουμε αρεστοί, αγαπητοί, μα πάνω από όλα αποδεκτοί στον στενό κύκλο των ανθρώπων στον οποίο μας κλήρωσε να γεννηθούμε. Στις εργασιακές σχέσεις μας ο συνδετικός κρίκος είναι τα λεφτά, η κοινωνική άνοδος, η καταξίωση, η επιτυχία, η καρίερα και η επιβράβευση. Στις διάφορες κοινωνικές μας επαφές, είναι η αναγνώριση, η επιθυμία για καλή γειτνίαση, η επιθυμία να είμαστε καλύτεροι από τους δίπλα μας και να μας ζηλεύουν για όσα έιμαστε και έχουμε, το status, το συμφέρον…

Και κάπως έτσι πάνε όλες μας οι σχέσεις. Σπέρνουμε κάτι και περιμένουμε να θερίσουμε μια καλή σοδειά υλικών και άυλων πραγμάτων.

Η φιλία είναι η μοναδική σχέση που αν τελείωνε αύριο δε θα είχε καμία συνέπεια που να μπορούσε να δει κανείς με γυμνό μάτι. Οι φιλίες δεν τελειώνουν με δικαστήρια για την επιμέλεια των παιδιών και τη διατροφή, με αμήχανα οικογενειακά τραπέζια τις γιορτές, με ανεργία ή με αυτο-απέχθεια (το google βγάζει 5.150 αποτελέσματα άρα ναι, υπάρχει η λέξη) γιατί “δεν καταφέραμε να γίνουμε αυτό που όλοι θα ήθελαν να είναι”. Τα αποτελέσματα της απώλειας μιας φιλίας είναι κατανοητά, αισθητά και ορατά μονάχα από εμάς τους ίδιους. Και είναι ακριβώς τότε που μπορούμε να αξιολογήσουμε τη φιλία αυτή. Ήταν κάτι αληθινό; Ήταν κάτι ευκαιριακό;

Σε αυτό το σημείο (αν έκανα καλά τη δουλειά μου) θα σκέφτεστε “ΟΚ, σε μια φιλία δε μας δένει τίποτα…αλλά τι μας χωρίζει κιόλας;” (ή μπορεί και να σκέφτεστε να φάτε ή να μη φάτε εκείνο το παγωτό που έχετε στην κατάψυξη – στην οποία περίπτωση συμβουλεύω να το φάτε)

Πρώτα απ’όλα, δεν είπα ότι δε μας δένει τίποτα. Αυτά ωστόσο που μας δένουν με τους φίλους μας είναι – αν το σκεφτείτε καλά – ΟΛΑ στο παρελθόν. Μια χούφτα αναμνήσεις, κάτι λίτρα δάκρυα, μερικές μπουκάλες ουίσκι, πολλά ντεσιμπέλ γέλιων και κάποιες κοινές επιθυμίες που may or may not γίνουν ποτέ πραγματικότητα. Το σήμερα όμως, όσο και αν προέρχεται από το χθες, δεν είναι ποτέ το χθες και από μόνο του το παρελθόν δε μπορεί να μας κρατήσει σε ένα σημείο για πάντα.

Και ύστερα έρχεται ο εγωισμός.

Ζούμε τις ζωές μας σαν μια προσωπική χολυγουντιανή ταινία – άλλοι με υψηλό budget και άλλοι με χαμηλό, άλλοι με τρελά εφέ και άλλοι χωρίς. Και σε αυτές τις ταινίες ΕΜΕΙΣ είμαστε πάντα οι πρωταγωνιστές, οι σταρ του σινεμά που τσακώνονται για το όνομα στη μαρκίζα. ΕΜΕΙΣ είμαστε το πρώτο όνομα και οι υπόλοιποι μπορούν απλά να συνυπάρξουν αλλά με μικρότερο font size και πάντα κάτω από το δικό μας όνομα. Και είναι κατανοητό αυτό το ψώνισμα – άλλωστε κάθε “σκηνή” της ζωής μας έχει έναν κοινό παρονομαστή: εμείς είμαστε πάντα μέσα σε όλες.

Και κάπου εδώ μπαίνει ο εγωισμός (και εγώ επιτέλους στο θέμα μου).

Η αληθινή φιλία δεν είναι σαν τον Αγ. Βασίλη. Δεν είναι δημιούργημα της φαντασίας μας και δεν έρχεται μια φορά μονάχα το χρόνο. Αλλά όταν έρχεται απαιτεί κάτι που ίσως είναι και η πιο δύσκολη θυσία για κάτι με το οποίο δε μας δένει τίποτα ουσιαστικό: να μάθουμε να θυσιάζουμε τον εγωισμό μας, που και που.

Βρίσκω μερικές φορές που η “βάρβαρη” αγγλική γλώσσα έχει εκφράσεις που λένε καλύτερα αυτό που θέλω να πω απ’ότι οι αντίστοιχες ελληνικές:

“Taking the backseat” σημαίνει κυριολεκτικά να κάθομαι στο πίσω κάθισμα. Μεταφορικά σημαίνει να γίνομαι λιγότερο “σημαντικός” από κάποιον άλλο.

Σκέφτεστε πόσο δύσκολο είναι αλήθεια αυτό;

Να μπορέσουμε να μάθουμε ότι δεν είναι κακό να αφήνουμε το τιμόνι μερικές φορές και να δεχόμαστε χωρίς να κατεβαίνουμε σε πόλεμο πως ένας άνθρωπος με τον οποίο δε μας ενώνει τίποτα υλικό και μας χωρίζει ο έμφυτος εγωισμός μας, είναι δυνατόν να κλέψει για λίγο τα φώτα της ράμπας. Πως δεν είμαστε για λίγο εμείς το κέντρο του κόσμου μας και πως οι ζωές των ανθρώπων δεν κινούνται σε τροχιά γύρω από τη δική μας.

Να γίνουμε από πλανήτες, δορυφόροι.

Είναι δύσκολο και είναι πέρα από την ανθρώπινη φύση. Και είναι η απόλυτη απόδειξη μιας αληθινής φιλίας. Να δέχεσαι να κάτσεις στο πίσω κάθισμα και να παρακολουθείς όχι με ζήλεια ή μίσος το χρόνο των φίλων σου στον ήλιο, αλλά με τη χαρά που θα ένιωθες αν ήταν πραγματικά η “δική σου” στιγμή. Και να νιώθεις αυτή τη χαρά από τη μεριά των φίλων σου, όταν είναι η δική σου ώρα να βγεις μπροστά.

Γιατί τελικά, μια πραγματική φιλία μπορεί να μην έχει στεγανά για να σωθεί αν αρχίζει να βάζει νερά και μπορεί οι κλειδώσεις της να μην είναι δεμένες γερά με δεσμούς που δε σπάνε, αλλά αν μπορέσεις να τη βρεις – και αν είσαι λίγο τυχερός να την κρατήσεις – μπορεί να είναι πιο όμορφη από όλα τα υλικά και άυλα αγαθά αυτού του κόσμου. Και του επόμενου.