Στον πέμπτο όροφο μια πολυκατοικίας-αρχαιολογικής αξίας στου Ζωγράφου, μένει ένα κορίτσι.

Το όνομά της δεν έχει καμία σημασία. Για να μπορούμε όμως να συνεχίσουμε την ιστορία, ας την πούμε Α.

(άραγε έχουν ποτέ τα ονόματα σημασία; )

Η Α. γεννήθηκε το 1983. Και έπειτα…όλοι άρχισαν να έχουν απαιτήσεις από εκείνη.

Στα 6 της, όταν πήγε στην πρώτη δημοτικού, ήταν η καλύτερη μαθήτρια της τάξης. Η μητέρα της όμως την πίεζε πως έπρεπε να αρχίσει να διαβάζει παράλληλα και την ύλη της δευτέρας.

Στο γυμνάσιο ήταν 3 χρόνια σημαιοφόρος, 3 χρόνια απουσιολόγος και είχε δεκάδες αριστεία και βραβεία κορνιζαρισμένα στους τοίχους του μικρού δωματίου της. Η μητέρα της της όμως της απαγόρευε να βγαίνει με τις φίλες της τα σαββατοκύριακα, γιατί έτσι έχανε πολύτιμο χρόνο από τα διαβάσματά της.

Στο λύκειο, ήταν η πιο όμορφη κοπέλα του σχολείου. Την θέλαμε όλοι και κανείς μας δεν μπορούσε να την έχει. Όχι γιατί ήταν ερωτευμένη ή σεμνότυφη – πού καιρός για έρωτες άλλωστε; – αλλά γιατί η μητέρα της την ενημέρωνε/απειλούσε καθημερινά πως οι έρωτες σε τέτοια ηλικία είναι σαν παιχνίδια χωρίς νικητές και χαμένους: ανούσιοι και παιδαριώδεις. Ήταν η αγαπημένη μαθήτρια των καθηγητών – μια από τις σπάνιες περιπτώσεις που οι καθηγητές λάτρευαν έναν μαθητή όχι γιατί τους έγλυφε με το σωστό τρόπο, αλλά γιατί ήταν αυτό που είχαν στο μυαλό τους όταν έλεγαν τη λέξη “υπόδειγμα”.

Στην πενταήμερη του σχολείου, μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της σχολικής ζωής, εκείνη έμεινε σπίτι. Η μητέρα της είχε διακρίνει ένα κενό σε κάποια μαθήματα και οι Πανελλήνιες πλησίαζαν.

Όταν ήρθε η ώρα να κάνει την εφηβική της επανάσταση, η μητέρα της φρόντισε να την…καταπνίξει πριν καν ξεκινήσει. Δε θυμάμαι γιατί και πώς, αλλά νομίζω ότι ένα χαστούκι μπροστά σε όλα τα παιδιά του σχολείου αρκεί για να σταματήσει οποιεσδήποτε επίδωξες επαναστάσεις ενός κοριτσιου 16 χρονών.

Όπως και στις υπόλοιπες φάσεις της ζωής της, η Α. πάσχιζε χωρίς να ξέρει το γιατί. Είχε πλέον καταπιεί τον εγωισμό της – ή τέλος πάντων, ότι εγωισμό είχε προλάβει να αναπτύξει – και πάλευε να φτάσει τον επόμενο στόχο της μητέρας της. Αλλά η μητέρα της, έπαιζε μαζί της με τον ίδιο τρόπο που παίζει κανείς με το καρότο και το γαϊδούρι: πάντα ο στόχος φαίνεται πιο κοντά απ’ότι πραγματικά είναι.

Έκτοτε έχασα τα ίχνη της για πολύ καιρό. Πέρασαν τουλάχιστον δυο χρόνια και κανείς δεν ήξερε να μου πει τι κάνει η Α. “Ξέρεις μωρέ, πως είναι τα πράγματα…μετά το Λύκειο, χάνεις την επαφή…”. Ναι, καλά! Λες και υπήρχε ποτέ ιδιαίτερη “επαφή” κανενός ή καμίας με τη συγκεκριμένη κοπέλα. Πάντα πίστευα πως στο μυαλό της υπάρχει ο δικός της και ο δικός μας κόσμος.  Ο ένας γεμάτος υποχρεώσεις, διάβασμα και μια μητρική φιγούρα να παρακολουθεί κάθε βήμα της και ο άλλος ελεύθερος, σχεδόν χαζοχαρούμενος.

Πριν λίγες μέρες έμαθα πού είναι η Α.

Στο πανεπιστήμιο γνώρισε κάποιον. Και όλοι ξέρουμε πως είναι να γνωρίζεις κάποια/κάποιον. Αλλά να τον/την γνωρίζεις πραγματικά. Να ξυπνάς και να κοιμάσαι με την εικόνα του προσώπου της/του στο κεφάλι, να περπατάς στην Πλάκα και να χτυπάς στις καρέκλες των καφετεριών ονειροπαρμένος. Φαίνεται πως όσο και να το προσπάθησε η Μητέρα, δεν μπόρεσε να διαβρώσει όλα τα συναισθήματα (ή “εμπόδια”) του παιδιού της.

Και έπειτα συνέβη ό,τι συμβαίνει στον οργανισμό που έρχεται για πρώτη φορά  σε επαφή με έναν ιό.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς, οι αποτυχημένες σχέσεις μας είναι σαν τα αντισώματα.

Μας προστατεύουν από το να ξαναρρωστήσουμε από την ίδια ασθένεια. Φυσικά, ένας ιός (όπως και μια γυναίκα ή ένας άνδρας) μπορεί να είναι ένας γνωστός στο σώμα μας ιός με…διαφορετικό περιτύλιγμα. Ναι, δε διαφωνώ. Ποτέ δεν είσαι σίγουρος ότι παίρνεις τη σωστή απόφαση, ότι δε θα ξανακάνεις την ίδια μαλακία. Μειώνεις όμως το ρίσκο σου. Γιατί έπαιξες, κάηκες και έμαθες.

Όταν όμως δεν έχεις νιώσει τη φωτιά, μπορείς ποτέ ειλικρινά να πεις ότι ξέρεις τι θα πει “καίγομαι”;

Ο τύπος ήταν junkie. Βαρύ junkie. Από αυτά που θέλουν με το ζόρι να κολλήσουν ημερομηνία λήξης στο κούτελό τους. Όχι, δε θα τον κατηγορήσω: όσο και να μην ξέρεις τι θα πει φωτία, έχεις πάντα ένστικτα που σου λένε πως αν πλησιάσεις πολύ θα καείς.

Η Α., είναι σε κέντρο αποτοξίνωσης. Κατέληξε εκεί, ενώ πριν λίγο καιρό είχε πέσει σε βαριά κατάθλιψη, είχε μείνει μισή και έβγαινε από το σπίτι μόνο για να τον δει και να της δώσει τη δόση της.

Αγάπη και αυτή. Να εξαρτιέμαι από εσένα κυριολεκτικά. Αηδιασα…

Έμαθα από δικό μου άνθρωπο πως τα λόγια της μητέρας της (με δάκρυα στα μάτια) ήταν πως “ήθελε η κόρη της να είναι το καλύτερο που μπορεί”.

Και σιχάθηκα.

Σιχάθηκα μέχρι αηδίας, γιατί κάποιοι άνθρωποι στέκονται μπροστά στα ερήπια μιας ζωής που οι ίδιοι φρόντισαν να καταλήξει έτσι και “νίπτουν τας χείρας τους”.

Δεν έπεσε, μωρή καριόλα, μόνη της η αρχαιολογία που αποκαλείς σπίτι. Εσύ το έριξες. Και κάθε τούβλο που έβγαζες, κάθε παρτίδα μπετόν που δεν άφηνες να δέσει σωστά, έπρεπε να πέσει στο κεφάλι σου.

Κλάψε όσο θες. Κάνε το κλαμμένο μουνί όσο θεωρείς πως χρειάζεται για να πείσεις τον κόσμο (και τον κομπλεξικό εαυτούλη σου, ίσως; ) πως πονάς πραγματικά.

Αλλά στο λέω, δεν πείθεις κανέναν.

Αν για κάτι λυπάσαι είναι που κόντεψες να χάσεις τον έλεγχο, όχι που παρα λίγο να χάσεις το παιδί σου.

Και έπειτα, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, εσύ μέσω ποιού θα πραγματοποιούσες τα γαμημένα δικά σου όνειρα, τις δικές σου φιλοδοξίες και τα δικά σου θέλω;

ΥΓ: Eπιμένω πως για τις δικές μας μαλακίες δε φταίει ο μαλάκας γκόμενος/ η πουτάνα τύπισσα που μας παράτησε, η φασιστική μητέρα, η κοινωνία ή ο γαμω-ανάδρομος Ερμής. Φταίμε εμείς και ΜΟΝΟ εμείς. Αλλά όταν βάζεις έναν άνθρωπο να μεγαλώσει σε περιβάλλοντα αποστειρωμένα σα χειρουργικά εργαλεία, το μερίδιο ευθύνης που σου αναλογεί είναι τρομακτικά μεγάλο. Τα λάθη είναι απαραίτητα για να βρεις τα σωστά.

——————————————————————-

A.,

Για εσένα

Massive Attack – Protection ( This girl I know/ needs some shelter/ she don’t believe/ that anyone can help her… )

Με έχουν ρωτήσει πολλές φορές τα άτομα που μου έχουν στείλει e-mail, πώς ξεκινάς να γράφεις. Πώς σου έρχεται κάτι για να πεις και πως βάζεις τη σκέψη σου σε σειρά.

Η απάντηση είναι πιο απλή απ’ότι μπορεί κανείς να φανταστείς.

You don’t…

Δεν ξεκινάς να γράφεις. Κάποιες μέρες, κάποιες ώρες και κάποια λεπτά κάποιας μέρας, το μυαλό σου γεμίζει λέξεις και φράσεις. Και γεμίζει τόσο ασφυκτικά, σαν αίθουσα αεροδρομίου λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, που το μόνο που μπορείς να κάνεις για να μην τρελαθείς και αρχίζεις να μιλάς με γρίφους και αινίγματα στους ανθρώπους γύρω σου (και οδηγήσεις τη μάνα σου στο τηλέφωνο να ζητάει συμβουλές από τον ψυχολόγο) είναι να…ξεφορτώσεις αυτές τις λέξεις πάνω σε ένα χαρτί, πάνω σε μια ηλέκτρονική σελίδα. Γιατί αν το καλοσκεφτείς, η ζωή είναι και αυτή όπως και τα κομπιούτερ: 0 για τις λύπες και 1 για τις χαρές.

Και χτίζεις ένα σύμπλεγμα από 0 και 1 και η ημέρα σου γίνεται μια ακολουθία του δυαδικού συστήματος.

Και δε βάζεις τίποτα στη σειρά. Τα γράφεις όπως τα σκέφτεσαι. Γιατί αν αρχίσεις να φτιάχνεις παραγράφους και να χτίζεις μια έκθεση, έχασες το νόημα. Δε γράφεις πανελλήνιες. Γράφεις κάτι πιο όμορφο και απείρως πιο ελεύθερο από το ηλίθιο, “1+1=2″ σύστημα των πανελληνίων.

Σήμερα, στριφογύριζε στο μυαλό μου έντονα το τι είναι πραγματικά η αγάπη των ανθρώπων.

Και άρχισα να σκέφτομαι πόσο λάθος (ίσως) να εκτιμώ την αγάπη. Και πως και εκείνη, όπως και η σκέψη, είναι μια σειρά από τυχαία 0 και 1.

0 για τον πόνο της μοναξιάς

1 για τη γιορτή της αγάπης

…010101010101010101010101010101…

Και όλο αυτό να οδηγεί στο άπειρο.

Είναι τρομακτικό και γελοίο πως το πράγμα που τροφοδοτεί την αγάπη, που την κρατάει αναμμένη και που μας κάνει να την κυνηγάμε μια ολόκληρη ζωή, είναι ένα εκ διαμέτρου αντίθετο (?) συναίσθημα. Ο φόβος.

Η μητέρα που φιλάει το παιδί της για καληνύχτα, φοβάται για τη ζωή που απλώνεται μπροστά του.

(Θα πάρει τις σωστές αποφάσεις; Θα είναι ευτυχισμένο και υγιές; )

Ο ερωτευμένος που φιλάει το κορίτσι δίπλα του με πάθος, φοβάται αν θα είναι πάντα έτσι η ζωή τους.

(Θα είναι για πάντα μαζί; Θα τον κρατάει πάντα από το χέρι; Θα έχει η μοναξιά του παρέα; Θα μείνει μόνος ξανά; )

Η γυναίκα που αγαπάει χωρίς ανταπόκριση και πληγώνεται κάθε μέρα και πιο πολύ

(Θα αλλάξουν τα πράγματα ποτέ για εκείνη; Θα πάψει ποτέ να είναι σκιά; )

Οι άνθρωποι λένε πως ζουν κυνηγώντας την αγάπη. Δε νομίζω πως είναι απόλυτα ειλικρινείς με τους εαυτούς τους.

Δεν κυνηγούν την αγάπη απλά τρέχουν όσο πιο γρήγορα μπορούν μακριά από το φόβο της μοναξιάς.

Της μοναξιάς εκείνης που δεν επιλέγεις, αλλά σε επιλέγει. Και αυτό είναι το χειρότερο συναίσθημα: να μην είσαι μόνος γιατί το επέλεξες αλλά γιατί…έτυχε, γιατί δεν έτρεξες αρκετά γρήγορα.

Με άλλα λόγια, η ζωή είναι ένας αγώνας δρόμου: αν τρέξεις αρκετά γρήγορα, αν υπερπηδήσεις τα εμπόδια που υψώνονται συνεχώς μπροστά σου κερδίζεις το έπαθλο. Και δεν είσαι μόνος πια.

Ή τουλάχιστον, δεν είσαι μόνος για τα επόμενα λίγα λεπτά…

Αλλά ακόμα και αυτό, ανάμεσα στα ατέλειωτα 0 και 1, είναι κάτι.

——————————————————

Rufus Wainwright – Poses ( The green autumnal parks conducting/ All the city streets a wondrous chorus singing/ All these poses oh how can you blame me/ Life is a game and true love is a trophy…)

Είναι φορές που λες πως η ζωή προχωράει. Πως τα πράγματα αλλιώς τα σχεδιάζεις και αλλιώς τα βλέπεις να γίνονται μπροστά στα μάτια σου, αλλά είναι εντάξει όλα γιατί είσαι ακόμα ζωντανός, αναπνέεις ακόμα και μπορείς ακόμα και ακούς τους ήχους της νύχτας.

Απαλύνεις τον πόνο σου όπως μπορείς. Τα ρίχνεις στους Θεούς, καταριέσαι τον κόσμο, κρατάς κακία στα πάντα ή αλλες πάλι φορές συγχωρείς και νιώθεις το βάρος του μίσους προς όλα και όλους να φεύγει για λίγο από πάνω σου.

Υπάρχουν όμως και μερικές ώρες, μερικές μέρες και νύχτες που απλά γεμίζουν τα πνευμόνια σου με μια παραπανίσια ανάσα. Δεν ξέρεις γιατί και δεν ξέρεις πως. Τη μια στιγμή είσαι -φαινομενικά- καλά και την άλλη όχι. Μια φωτογραφία, μια ανάμνηση, μια στιγμή σπάει την εύθραυστη ψευτο-ισορροπία που νομίζεις πως κουμαντάρεις.

Γεμίζει το μυαλό σου με εικόνες, με απορίες και ερωτηματικά, σαν να μπαίνουν μέσα τα νερά της παλίρροιας και να πλημμυρίζουν το κεφάλι σου, σα να βρέχονται όλες οι υπόλοιπες σκέψεις σου από μια μοναδική ανάμνηση.

Και τότε, όταν η παλίρροια επιστρέφει, δεν υπάρχει καμιά σκέψη που να μπορεί να σε παρηγορήσει.

Δε ρωτάς πια γιατί. Δε σε νοιάζει το ποιός φταίει. Δε σε ενδιαφέρει ο κόσμος και οι ηλίθιες ατάκες παρηγοριάς του.

Σε νοιάζει πως σου έμειναν μονάχα φωτογραφίες, αναμνήσεις και στιγμές. Σε πονάει που δε θα υπάρξουν άλλες. Και δεν είναι καινούργιος πόνος – είναι ένας πόνος που έχεις συνηθίσει, έχεις μάθει να συγκρατείς υπό κανονικές συνθήκες, με άλλα λόγια δε νιώθεις διαφορετικά. Απλά συνειδητοποιείς ξαφνικά τις “υποχωρήσεις” που έχεις κάνει και πως τα μοναδικά πράγματα που έχεις πια είναι μερικές μονάχα στιγμές αποτυπωμένες σε χαρτί και μερικές άλλες αποτυπωμένες στο μυαλό. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.

Νιώθεις πως σε έκλεψαν. Πως σου πήραν πράγματα – όχι υλικά, όχι αξίας χρηματικής – που δε μπορείς να είσαι “εντάξει” χωρίς αυτά, αλλά σου είπανε να σκάσεις και να μάθεις χωρίς αυτά. Και εσύ θες να φωνάξεις, να ουρλιάξεις πως αυτά τα πράγματα ήταν τα μοναδικά που πραγματικά είχες, πως στα είχανε υποσχεθεί, πως αυτοί ήταν οι όροι του παιχνιδιού. Αλλά και να το κάνεις, δε θα σε ακούσει κανείς…

Και γεμίζουν τα πνευμόνια σου ξανά με άλλη μια παραπανίσια ανάσα  – αναπνέεις πια για δύο αλλά ζεις για έναν.

Και έπειτα μαζεύεις τον εαυτό σου. Τον μαλώνεις που αφέθηκε ξανά και του λες πως “η ζωή προχωράει, πως τα πράγματα αλλιώς τα σχεδιάζεις και αλλιώς τα βλέπεις να γίνονται μπροστά στα μάτια σου, αλλά είναι εντάξει γιατί είσαι ακόμα ζωντανός, αναπνέεις ακόμα και μπορείς ακόμα και ακούς τους ήχους της νύχτας”.

Έτσι δε σου λένε άλλωστε όλοι; Για να το λένε, 2+2 μπορεί να κάνει τελικά 5. Για να το λένε…

Και με αυτό το παραμύθι, σε παίρνει ο ύπνος.

Κατεβάζεις ασφάλειες για να αποφύγεις την αύξηση της τάσης, ακόμα και εκεί που δεν περνάει πλέον ρεύμα.

Και είσαι καλά και απόψε.

—————————————————————————————-

Θεοδοσία Τσάτσου – Που Να ‘Σαι Τώρα

(Περνάνε όλα βιαστικά και με παρασέρνουν
Βασανισμένη μου καρδιά, μακριά μου σε παίρνει
Συνήθιζα να προσπερνάω, μα τώρα θυμάμαι
Τα πιο μικρά σου μυστικά, και να που φοβάμαι
Να μάθω τώρα να γελάω, να μάθω να χάνω,
να μάθω να σ’ αναζητάω, και να μη σε φτάνω

Πού να ‘σαι τώρα πού γυρνάς
γύρισε πίσω
Δε θέλω στα όνειρά μου μοναχά
πια να σε βρίσκω)

…goes to my mom.

Μονάχα λίγοι άνθρωποι στη ζωή σου θα μείνουν κοντά σου ακόμα και αν τους σπρώχνεις συνέχεια μακριά σου.

Αλλά δεν πειράζει.

Μένουν μονάχα όσοι αξίζουν να μείνουν

Της φωνάζω συνέχεια – ότι με πιέζει, ότι γκρινιάζει, ότι με πρήζει, αλλά deep down τη σέβομαι και την αγαπώ περισσότερο απ’όσο θα της πω ποτέ.

Ελπίζω να το ξέρει.

Δεν είμαι mama’s boy, νομίζω πως μπορώ να το πω άνετα αυτό.

Αλλά, to me, she is God on Earth. Και αν ξέρουμε ένα πράγμα για τους Θεούς, είναι πως τους αγαπάς όπως και να είναι. Και πως δέχεσαι τις ευλογίες και τη βοήθειά τους, όπως και όποτε μπορείς. Αλλιώς είσαι αχάριστος και καταδικασμένος.

Love you, Mom

ΥΓ: Είναι τρελό πώς κάποιοι άνθρωποι στη ζωή σου μπορούν να σου πουν τα πιο όμορφα λόγια, γραμμένα πάνω σε μια χαρτοπετσέτα.

————————————————

Gnarls Barkley – Crazy ( αφιερωμένο στη μανα μου που το λατρεύει!)

Μερικές φορές είμαστε απλά παιδιά.

Παιδιά που βγαίνουν στο προαύλιο ενώ η βροχή δε σταματά να χτυπά τα πεζοδρόμια και να πλένει κλειστά παράθυρα.

Παιδιά που ζούνε στη δική τους εποχή, στο δικό τους πλανήτη, στη δική τους φαντασίωση.

Παιδιά που γελάνε.

Παιδιά που ποθούν.

Παιδιά που παίζουν με τα σπίρτα και βάζουν στο σπίτι τους φωτιά…
Μερικές φορές, μονάχα μερικές, μας παίρνει να είμαστε για λίγο παιδιά.

Δεν υπάρχει αρκετός χρόνος, και περισσότερο, δεν υπάρχει αρκετή ωριμότητα στην παιδική ηλικία για να καταλάβουμε πόσο ωραίο είναι να είσαι παιδί.

These are some long due apologies.

So…to whom it may concern.

Χ.,

Ήσουν ο πρώτος μου έρωτας. Μαζί περνούσαμε τα καλοκαίρια και όλα έμοιαζαν τόσο μικρά, τόσο αθώα. Στην “Ηλικία Που Τα Αγόρια Δεν Πήγαιναν Πέρα Από Το Φιλί”, εμείς είχαμε κρυφτεί κάτω από τη μύτη των γονιών μας και προχωρούσαμε παρακάτω. Σου έγραφα γράμματα και περίμενα την απάντησή σου με ανυπομονησία. Όταν πέρασε η παιδική ηλικία και φτάσαμε στην εφηβεία, εσύ ζήτησες πράγματα που εγώ δεν ήξερα πώς να δώσω. Και σε φλώμωσα στο ψέμα. Έχεις κάθε λόγο να με μισείς, αλλά θα προτιμούσα να μην το κάνεις. Τίποτα από όσα σου είπα δεν ήταν εκ του πονηρού. Η αθωότητα δε χάνεται με το πρώτο ψέμα της εφηβείας.

Ε.,

Ήμασταν πάντα ο ορισμός του “λάθος timing”. Όταν σε ήθελα εγώ, εσύ ήσουν στην αγκαλιά κάποιου άλλου. Όταν με χάιδευες στο μάγουλο με βλέμμα ηδονικό, το μυαλό μου ήταν στο χέρια κάποιας άλλης. Στη ζωή Ε., τα πάντα ειναι θέμα συγχρονισμού. Και εμείς ήμασταν πάντα εκτός τόπου και χρόνου. Ήμασταν πολύ μικροί για να έχουμε αυτό που θέλαμε και ίσως να είναι καλύτερα που τελικά δεν ήμασταν ποτέ πραγματικά μαζί. Θυμάμαι μόνο την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Μου είπες “Δεν τελειώσαμε. Δε μπορεί να τελειώσει κάτι που δεν ξεκίνησε ποτέ”. Έπειτα άλλαξες παρέες και έφυγα από τη ζωή σου για πάντα.

Ο.,

Σου χρωστάω το μεγαλύτερο συγνώμη και το πιο ζεστό ευχαριστώ. Σε χρησιμοποίησα, I guess you know that much. Και όταν το έκανα, δε με ένoιaζε – ποτέ δεν είπα πως είμαι ηθικός άνθρωπος. Kαι όσο το σκέφτομαι, δε νομίζω πως το μετανιώνω ακόμα και σήμερα. Σου έδωσα πολλές ευκαιρίες να φύγεις, να αποδράσεις και να σταματήσεις να ελπίζεις για εμάς. Εσύ όμως επέμενες. Με έπαιρνες τα βράδια τηλέφωνα και έκλαιγες, μου αφιέρωνες τραγούδια σε ξεχασμένους σταθμούς στα ραδιοφωνο, ζητούσες να βγω από το σπίτι και να σε δω για ένα μονάχα λεπτό, έστελνες μηνύματα για τα φιλιά που δόθηκαν στα κλεφτά. Δε θα μάθεις ποτέ πόσο σκατά ένιωθα εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Πόσο μόνος και αδύναμος ήμουν. Τα λόγια σου με ζέσταιναν και τα είχα περισσότερο ανάγκη από τίποτα άλλο. Ένιωθα σαν το πιο άσχημο πλάσμα στο γαλαξία και εσύ επέμενες πως ήμουν όμορφος. Και γι’αυτό – μονάχα γι’αυτό – σου ζητάω συγγνώμη.

Κ.,

Δεν έμαθα ποτέ αν πήγες σε εκείνο το “ραντεβού” που σου υποσχέθηκα. Το κινητό σου έκλεισε ερμητικά μετά από εκείνη τη νύχτα. Δεν ξέρω πόσο περίμενες και πόσο σκατά έγινες – αν έγινες – όταν δεν ήρθα. Νόμισες – είμαι σίγουρος – πως σε είδα σαν ένα παιχνιδι. Μια κατάκτηση της βραδιάς για να έχω να λέω στους φίλους μου. Και ίσως και να ήσουν. Ίσως πάλι να ήσουν “πολύ” για εμένα. Κομπιάζω πάντα στις πιο έντονες εκδηλώσεις συμπάθειας.

Ι.,

Μερικές φορές οι άνθρωποι, θολώνουν από τη ζήλεια. Μερικές φορές, νομίζουν πως νιώθουν μόνο και μόνο από φόβο μήπως κάποιος άλλος τους πάρει αυτό που ήταν δικό τους. Ποτέ δε σε αγάπησα – αυτή είναι η αλήθεια. Απλά χρειαζόμουν να με αγαπήσεις εσύ (Christ, why do I always do that?) . Ο Γ. ήταν καλό παιδί. In fact, ο Γ. ήταν καλύτερο παιδί απ’ότι θα είμαι ποτέ εγώ. Και κυρίως, θα είναι πάντα εκεί. Εγώ πάλι, δεν είμαι εκεί ούτε για τον εαυτό μου. Ήσουν ένα στοίχημα για εμένα. Ένα στοίχημα με τον εαυτό μου. Μου έδειξες ενδιαφέρον από την αρχή και όταν εγώ σε θεώρησα δεδομένη και γκρίνιαζα στους φίλους μου για τη συνεχή σου προσπάθεια να είμαστε μαζί, εσύ βρήκες τον Γ. Και έπειτα άρχισα να κάνω τις μαλακίες που έκανα. Δεν υπάρχει όμορφος ή “έντεχνος” τρόπος να το γράψω αυτό: απλά έκανα μαλακίες. Σε έπεισα με τον τρόπο μου να πιστέψεις σε εμένα. Ίσως γιατί χρειαζόμουν έστω και έναν άνθρωπο να πιστεύει σε εμένα, σε μια εποχή που ούτε εγώ δεν πίστευα σε εμένα. Και έπειτα, εξαφανίστηκα χωρίς λόγο και έμεινες μόνη σου. Συγνώμη.

Ε.,

Εσύ με έμαθες να αγαπώ την Alanis Morissette. Μπορεί να μην μοιάζει σημαντικό, αλλά όποτε σε θυμάμαι μου έρχεται η φωνή της στο μυαλό μου. Μπορεί να μην το πιστέψεις αλλά αλήθεια προσπάθησα να μας κάνω να πετύχουμε. Σε ήθελα και με ήθελες και ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου τα πράγματα ήταν τόσο απλά. Ανακάλυψες αργά πως έχω έναν αλλόκοτο τρόπο να γαμάω τα πάντα γύρω μου. Μου είπες πως είμαι “emotionally unavailable” και μου αφιέρωσες το “Joining You” τη βραδιά που χωρίσαμε. God, πόσο μου θύμιζαν τα μαλλιά σου την όψη των τελευταίων εφηβικών μου χρόνων. Πώς άλλαξαν έτσι οι εποχές (για όλους μας);

Έ.,

Στη δική σου περίπτωση το φταίξιμο είναι και των δύο μας. Μου αρέσεις το ξέρεις – τα καστανά μαλλιά σου, τα γατίσια μάτια και τα λεπτά σου χέρια. Ξέρεις όμως πως είμαι με κάποια άλλη και πως αυτή τη φορά είμαι καλά. Και, για μια φορά, δε θέλω να το γαμήσω. Αλλά εσύ επιμένεις. Νομίζεις πως αφιερώνοντάς μου τραγούδια και βάζοντας τις φίλες σου να μου πετάνε σπόντες θα με κάνεις να νιώσω κάτι; How little you know me… Θέλεις να πιστεύεις πως είσαι ερωτευμένη. Πρέπει να ξέρεις πως δεν είσαι όμως, πραγματικά. Για εσένα είμαι ένα “γαμώτο”. Σε εντυπωσιάζει το γεγονός πως δεν κάνω πέρα την υπόλοιπη ζωή μου για εσένα. Έτσι έχεις μάθει, δε σε κατηγορώ. Αλλά αν την έκανα τη μαλακία, θα την έκανα για μένα και μόνο για μένα. Όχι για να τονίσω το δικό σου εγώ – πίστεψέ με, καλό σου κάνω, αυτού του είδους η τονωτική ένεση του εγώ  κρατάει μονάχα λίγες μέρες. I should know… Αλλά δε σε κατηγορώ για όλα. Σε φλέρταρα όταν σε γνώρισα και – μετά από τόσα χρόνια εξάσκησης – ξέρω πως και τι να πω για να το παίξω false prophet. Αλλά είσαι από τα λίγα άτομα που είπα την αλήθεια. Και εσύ είσαι ακόμα στο ίδιο λεωφορείο, στην ίδια θέση να περιμένεις να σχολάσω. Now, whose fault is that?

Είναι δύσκολο να βλέπεις τα λάθη και τις μαλακίες σου αποτυπωμένα σε μια σελίδα.

Και υπάρχουν ένα εκατομμύριο δικαιολογίες που μπορείς να βρεις για να κάνεις τον εαυτό σου να νιώσει καλύτερα: fucked up καταστάσεις, ανωριμότητα, εφηβεία…

Πιστεύω όμως πως πραγματικός άντρας είναι αυτός που παραδέχεται τα λάθη του - ακόμα και αν δεν τα μετανιώνει πάντα. Άλλωστε μέσα από τα λάθη πέφτεις πάνω  στη μεγαλύτερη αποκάλυψη της ζωής: πως μεγαλώνεις, πως αλλάζεις και πως μαθαίνεις. Και ακόμα και αν δε βάζεις πάντα μυαλό, ακόμα και αν δεν εφαρμόζεις πάντα πιστά όσα έμαθες, δεν παύεις να μεγαλώνεις και να αλλάζεις.

Δεν υπήρξα ποτέ φάρος ηθικής. Χρησιμοποιησα ανθρώπους – όπως είμαι σίγουρος πως με χρησιμοποιήσαν και άλλοι τόσοι. Πάντα έδινα μια έξοδο κινδύνου αλλά ταυτόχρονα πάντα έκανα την παραμονή να φαίνεται πιο γλυκιά απ’ότι πραγματικά ήταν.

Μη ρωτησετε γιατί τα έκανα όλα αυτά – είναι το μοναδικό πράγμα που δεν μπορώ να απαντήσω. Έλλειψη αυτοπεποίθησης; Μπορεί. Φόβος; Σίγουρα.

Δε μετανιώνω για όσα έκανα – σε αυτό θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Δεν ξέρω αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, αν θα ξαναέκανα τα ίδια λάθη, αλλά τα λάθη μου είναι δικά μου και δικά τους, ένας κοινός τόπος αναμνήσεων και γεύσεων και ένας διάδρομος που ενώνει τη μοναξιά και την εφήμερη ευτυχία.

Απλά, μερικές φορές, όταν μπαίνει το φθινόπωρο και μεγαλώνουν οι σκιές, είναι δύσκολο να μη σε κυριεύουν οι αναμνήσεις.

Τουλάχιστον για εμένα.

———————————————————–

Handsome Boy Modeling School – The Truth (ft. Roisin of Moloko & J-Live) (You can’t hide from the truth/because the truth is all there is…)

Ένας φίλος, αρκετά μεγαλύτερός μου, έχει χάσει τον πατέρα του από τότε που ήταν παιδί.

Όταν είχε έρθει να με συλληπηθεί του έκανα και εγώ αυτή την ερώτηση (πάνω κάτω) που μου έκανε και εμένα πριν λίγες μέρες η φίλη που αναφέρω παραπάνω.

Και θυμάμαι σα χτες να μου λέει πως:

“Δεν ξέρω τι σημαίνει “προχωράς”.
Αν σημαίνει συνεχίζεις, τότε ναι. Συνεχίζεις.
Αλλά πάντα λείπει κάτι.
Όταν πήρα πτυχίο, σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να είναι ο πατέρας μου στις φωτογραφίες, να λάμπει από περηφάνια για εμένα.
Όταν μπήκα στρατό, έλεγα από μέσα μου “που σαι ρε πατέρα να με δεις”.
Όταν απολύθηκα, πάλι τον πατέρα μου ζητούσα να με αγκαλιάσει.
Όταν έβγαλα τα πρώτα μου λεφτά, εκείνον πάλι σκέφτηκα. Και ξέρεις τι σκέφτηκα; Πόσο θα ‘θελα να τον ξανάβλεπα να κάνει την κίνηση να μου δώσει χρήματα για να βγω με τους φίλους για ποτό ή για να πάω την πενταήμερη στη Ρόδο. Μόνο αυτό. Και ας μην τα είχα πια ανάγκη.
Όταν παντρεύτηκα, ξανά σκεφτόμουν πως θα ήταν αν ήταν και αυτός εκεί να χαίρεται με τη χαρά μου.
Όταν γεννήθηκε το παιδί μου, έκλαιγα από χαρά και θλίψη μαζί. Γιατί του έμοιαζε και εκείνος δε θα το έβλεπε ποτέ.”

Αγγελική, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που μπορεί να πει κανείς σε κάποιον άλλο για να τον κάνουν να νιώσει καλύτερα.

Πιστεύω όμως πως το μυαλό μας, έχει το δικό του Κουμπί Πανικού.

Γιατί το μυαλό μπορεί να αντέξει μόνο ένα μικρό αριθμό πραγμάτων. Αυτά που μπορεί να διαχειριστεί, να τα μελετήσει από τη μία και να τα φιλοσοφήσει από την άλλη.

Η πρώτη σκέψη σου πάνω σε ένα θέμα, είτε αυτό σε πονάει είτε σου προσφέρει ηδονή, είναι η πιο αληθινή, η πιο καθαρή και ειλικρινής σκέψη. Έπειτα, ασυναίσθητα,  πατάς το κουμπί πανικού. Και πέφτουν οι ασφάλειες, και κλειδώνουν οι πόρτες και παίρνουν μπρος οι ηλεκτροφόροι φράχτες. Σε επιστρέφει στην προηγούμενη “ασφαλή” σου κατάσταση και είτε σου απανθρακώνει τον πόνο σε θλίψη και τη θλίψη σε νοσταλγία είτε σου αποχυμώνει τη χαρά σε λογική και τη λογική σε νοσταλγία. Και είσαι και πάλι πίσω στην αρχική σου κατάσταση.

Our mind can be the biggest bitch and the greatest savior at the same time

Σέβομαι απόλυτα την άποψή σου και θέλω να ξέρεις πως μίλησα όσο πιο ειλικρινά μπορούσα στο σχόλιό σου. Αλήθεια χαίρομαι που δεν έχει χαθεί η ελπίδα. Και όχι μόνο χαίρομαι. Ζηλεύω κιόλας. Μακάρι να μπορούσα και εγώ να το πω αυτό. Αλλά δεν μπορω.

Πρόσφατα, συζητούσα με μια φίλη. Έχασε πριν λίγες μέρες τον πατέρα της από καρκίνο και με ρώτησε, σαν άνθρωπος που έχει χάσει ένα δικό του αγαπημένο πρόσωπο, αν καταφέρνεις ποτέ να βρεις ένα σοβαρό λόγο για να σηκώνεσαι από το κρεβάτι.

Το αστείο είναι πως…δε μπορούσα να την παρηγορήσω. Όχι γιατί έχανα τα λόγια μου ή γιατί με είχε “ρίξει” η στιγμή τόσο ώστε να μην μπορώ να βρω τι να της πω. Αν ήθελα (και αν πίστευα πως έπρεπε) θα μπορούσα να της πω ψέματα, ντυμένα με το πιο ανώδυνο πανωφόρι, για να την κάνω να νιωσει έστω και για μια στιγμή καλύτερα. Αλλά δεν το έκανα. Και δεν το έκανα γιατί πιστεύω πως μερικές φορές οι άνθρωποι χρειάζονται την αλήθεια και μόνο αυτή. Είναι το μόνο πράγμα που μπορείς να κάνεις από την καρδιά σου, μια τέτοια στιγμή: να μην τους κοροϊδέψεις κατάμουτρα.

Της απάντησα πως 7 χρόνια μετά, ακόμα προσπαθώ να βρω ένα σοβαρό λόγο για να σηκώνομαι από το κρεβάτι το πρωί.

7 χρόνια μετά, ακόμα προσπαθώ να συνηθίσω τους εφιάλτες και τα γιατί που έρχονται σαν μαινάδες στον ύπνο μου και μου ζητάνε θυσίες που δεν ξέρω πως να προσφέρω.

Το πιο τρελό πράγμα στην άνθρωπο είναι η αντοχή του. Το πως πιάνεται από μικρά και ηλίθια πράγματα για να ξεχάσει τα μεγάλα που έχασε.

Δεν είχα τίποτα να της πω λοιπόν. Δεν έχω απαντήσεις στις ερωτήσεις που δεν έκανα ποτέ.

Μου είπε πως σκέφτηκε πολλές φορές την αυτοκτονία. Πως αν από εδώ και πέρα είναι έτσι, ανούσια και “μικρή” η ζωή της, προτιμά να μην την έχει καθόλου….

και θυμήθηκα αμέσως εμένα 7 χρόνια πριν, σε ένα μικρό δωμάτιο νοσοκομείου να μετράω πληγές και να αγκαλιάζω φαντάσματα.

Θυμάμαι να σκέφτομαι πως η αυτοκτονία είναι η πιο εύκολη λύση και θυμάμαι να βουρκώνω όταν συνειδητοποίησα πως η αυτοκτονία θα ήταν η πιο εύκολη λύση μοναχά για εμένα.

Είναι αστείο το ότι σου λένε οι άνθρωποι πως “εσύ πρέπει να προχωρήσεις, η ζωή δε σταματά”…γιατί η ζωή σου όντως σταματά. Σε ένα δωμάτιο νοσοκομείο, σε ένα παγωμένο κρεβάτι, σε μια κενή καρέκλα. Αλλά αυτό κανείς δεν το ξέρει. Κοιτάς το απέναντι παράθυρο και βλέπεις τους ανθρώπους μέσα να βλεπουν τηλεόραση, να φτιάχνουν φαγητό, να διαβάζουν ένα βιβλίο ή να ακριβώς όπως έκαναν και την προηγούμενη ημέρα, τον προηγούμενο μήνα ή ένα χρόνο πριν και θέλεις να ουρλιάξεις. Γιατί η ζωή οντως προχωρά. Και αυτό είναι το πιο απελπιστικό πράγμα. Να κοιτάς τους ανθρώπους να ζούνε, να ζούνε αληθινά.

…μου είπε να της βρω ένα λόγο για να μην το κάνει. Έναν λόγο, ακόμα και ηλίθιο. Ένιωθα την ανάγκη της να ακούσει κάτι για να κρατηθεί στη ζωή. Μα τι να της πω; Ποιόν από τους δυο μας να κοροϊδέψω περισσότερο;…

Αυτό που κανείς δε σου λέει είναι πως από εκεί και πέρα ζεις μισή ζωή. Είσαι ευτυχισμένος και σκέφτεσαι τον άνθρωπο που έχασες και πως θα ήταν η ζωή σου αν ήταν εδώ. Είσαι δυστυχισμένος και προσπαθείς να σκεφτείς πόσα πράγματα θα σου έλεγε για να νιώσεις καλύτερα. Δεν υπάρχει “γεμάτη”  στιγμή στη ζωή σου μετά από αυτό. To μόνο που έχεις είναι κλεφτές ματιές σε μια ευτυχία που δε θα ζήσεις ποτέ ξανά, σε ένα μέλλον σβησμένο.

Το μόνο που μπόρεσα να της πω ειναι το εξής:

“Ποτέ δε βρίσκεις κάτι σοβαρό να σε κρατά στη ζωή, να σε κάνει να σηκώνεσαι γεμάτη από το κρεβατι το πρωί. Σου υπόσχομαι πως ποτέ δε θα νιώσεις καλύτερα, πως ποτέ πραγματικά ο χρόνος δε θα σε κάνει να ξεχάσεις. Όσα χρόνια και αν περάσουν το “αχ” και το “γιατί” θα σε κυνηγάνε πάντα. Αλλά σου υπόσχομαι πως θα αντέξεις. Όπως άντεξα εγώ και όπως άντεξαν και θα αντέξουν κι άλλοι. Θα βρεις ηλιθιες χαρές για να διασκεδάσεις τον πόνο σου, θα ποντάρεις σε στοιχήματα χαμένα για να ξεχάσεις τη μοναξιά. Θα υπάρχουν μέρες που θα ξυπνάς και θα ζεις για έναν καφέ ή μια συνάντηση ή κάτι εξίσου μηδαμινό. Ασυναίσθητα, θα χαρείς ξανά το φως και θα γλεντήσεις το σκοτάδι σου. Θα υπάρξουν τραγούδια, ταινίες και παιχνίδια που θα σε κάνουν να χαρείς για λίγο, που θα σου πάρουν το μυαλό από τη σκιά στο φως. Θα ξυπνάς και θα κάνεις πράγματα για εκείνον, θα αποκτήσεις συνήθειες και στόχους που ποτέ δε σκέφτηκες και θα κάνεις θυσίες και θα βάζεις τα δυνατά σου στο όνομά του, ακόμα και αν φοβάσαι πάντα μέσα σου πως εκείνος δεν το βλεπει. Θα ζεις ακόμα και όταν δε θα θέλεις να ζεις. Γιατί η ζωή είναι καριόλα και πάντα βρίσκει τον τρόπο να σε πείσει πως αξίζει να ξυπνάς το πρωί. Γιατι μερικές φορές ο θάνατος, αλήθεια, δεν είναι η καλύτερη εκδίκηση. Γι’αυτό να προσπαθείς διπλά να χαίρεσαι την κάθε καλή στιγμή, της κάθε καλής μέρας όσο μπορείς πιο δυνατά. Έχουμε τόσο λίγες από δαύτες.”

Nam3l3ss

——————————————————–

Music to listen to when you get up in the morning

Nick Cave & The Bad Seeds – The Ship Song ( Come sail your ships around me/And burn your bridges down…)

Moby – One of  These Mornings

Υπάρχει ένα τραγούδι που μοιάζει να με ακολουθεί.

Το ακούω και το πετυχαίνω σε ανύποπτο χρόνο, σε ανύποπτα μέρη.

Το έψαξα πολύ αυτό το τραγούδι, όχι σε οποιαδήποτε εκτέλεση. Σε αυτή που ήθελα εγώ. Στην προ-ADSL Εποχή των Ιντερνετικών Παγετώνων, δεν μπόρεσα ποτέ να το βρω.

Έψαξα να το αγοράσω. Το album στο οποίο συμπεριλαμβανόταν είχε σταματήσει πια να κυκλοφορεί.

Κατέβηκα στα δισκοπωλεία του κέντρου, στα κρυμμένα δισκάδικα στο Μοναστηράκι και τα σβησμένα από το χάρτι μικρά, σχεδόν ρετρό δισκάδικα στο τρίγωνο Πανεπιστημίου – Εξάρχεια – Ομόνοια. Μάταια. Όλοι μου έλεγαν πως το CD δεν κυκλφορούσε πια. Ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί. Ήταν και είναι, ένα από τα πιο σημαντικά album της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Το μόνο που μπόρεσα να βρω είναι ένα κάκιστης ποιότητας sample των 30 δευτερολέπτων.

Το έλιωσα. Ποτέ ξανά τα 30 δευτερόλεπτα δε γέμισαν ώρες όπως τότε.

Σε μια εκδρομή με το σχολείο το άκουσα ξανά σε ένα ταβερνάκι που είχαμε κάτσει με την τότε παρέα. Θυμάμαι να κοιτάμε τα ήρεμα νερά του Αργολικού κόλπου, να γελάμε και να κάνουμε σχέδια για την επερχόμενη επιστροφή στην Αθήνα (και κυρίως για το πως θα την παλέψουμε μέχρι τις διακοπές του Πάσχα) όταν το άκουσα. Η παρέα είχε πέσει σε περισυλλογή και μιλούσε ο καθένας με τον διπλανό του σιγανά, γι’αυτό μπόρεσα και το άκουσα. Μου φάνηκε τόσο αστεία και ειρωνική η εικόνα. Λες και όλοι σταμάτησαν να φωνάζουν και να γελάνε για να ακούσω το τραγούδι. Όταν τελείωσε, λίγο προτού προλάβω να ρωτήσω τον ιδιοκτήτη αν μπορώ να αγοράσω το CD του, άκουσα το σήμα του ραδιοφώνου…

Έπειτα, πέρασε καιρός μέχρι να τύχει να το ξανακούσω. Τo 30″ sample αν είχε φωνή θα με έβριζε και αν ήταν CD θα είχε λιώσει. Thank God for MP3s. Thank him even more for free downloadable samples.

Το ξανάκουσα τυχαία μια μέρα που πήγαινα στο νοσοκομείο για να δω την αδερφή μου. Το 622 πήγαινε πιο αργά και από τον ορισμό του αργού, και τα τραγούδια στο discman μου είχαν τελειώσει, είχαν ξαναπαίξει και είχαν ξανατελειώσει. Έβαλα ραδιοφωνο να ακούσω και έπεσα και πάλι πάνω του. Δεν το πρόλαβα από την αρχή. Θυμήθηκα την προηγούμενη φορά που το είχα ακούσει και θυμάμαι να σκέφτομαι πως η ζωή είναι μια τεράστια πλάκα: η ειρωνία και το γελοίο του πράγματος ήταν και πάλι παρόντα. Ο τίτλος του περιέγραφε σε 5 λέξεις όσα ένιωθα μέσα μου και η μελωδία του ζέστανε για λίγο την καρδιά μου εκείνο το βροχερό απόγευμα του Σεπτέμβρη.

Μετά, δεν ήθελα πια να το ακούω. Έσβησα ακόμα και το sample γιατί και μόνο ο τίτλος του με έκανε να δακρύζω. 30 δευτερόλεπτα μουσικής ήταν ικανά να με κάνουν να χτυπάω το κεφάλι μου στους τοίχους ενός κρύου σπιτιού.

Αργότερα, πέρασαν οι εποχές και άλλαξαν τα ιντερνετικά ήθη και έθιμα. Γνώρισα τη μαγεία της ADSL και ανακάλυψα πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι εκεί έξω που γουστάρουν να μοιράζονται καλή μουσική. Είχα ήδη αγοράσει δύο album που υποτίθεται πως το περιείχαν. Τρίχες. Χλωμές διασκευές και άνοστες/άοσμες επανεκτελέσεις.

Έψαξα και πάλι να το βρω σε κάποιο online δισκάδικο – είπαμε άλλαξαν οι εποχές, τα Εξάρχεια και το Μοναστηράκι έπαψαν να είναι οι μοναδικές πηγές για παλιά αγαπημένα albums.

Το βρήκα τελικά ολόκληρο και σε πολύ καλή ποιότητα. Μέχρι και σήμερα αισθάνομαι ενοχές που δεν το έχω αγοράσει – έστω και αν έφαγα τον τόπο να το βρω.

Αποφάσισα να μην το ακούω συχνά. Δεν ήθελα ποτέ να έρθει μια μέρα που να το βαρεθώ: μου θύμιζε τόσα πολλά, που ένιωθα πως θα πρόδιδα τις αναμνήσεις αυτών των στιγμών αν αισθανόμουν κάτι τέτοιο.

Η μουσική όμως είναι μια θάλασσα και έχει τα δικά της καπρίτσια.

Εγώ αποφάσισα να το βάλω στην άκρη – αλλά εκείνο δεν το είχε αποφασίσει.

Ένα απόγευμα που καθόμουν στο μπαλκόνι του πατρικού μου ήρθε και πάλι να με συναντήσει. Με γέμισε τόση νοσταλγία ο ήχος του λες και είχα να το ακούσω χρόνια. Έχετε ζήσει ποτέ μια στιγμή, μια μονάχα στιγμή που να σκεφτείτε πως αυτό που συνέβη τώρα ολοκλήρωσε σαν το τελευταίο κομμάτι του πιο δύσκολου παζλ, την τελειότητα της στιγμής; Αυτό συνέβη. Ποτέ δεν έμαθα από που ερχόταν η μουσική. Αλλά δε με ένοιαζε αν ερχόταν από το σπίτι των απέναντι, των δίπλα, από το Θεό ή τον Διάβολο. Με ένοιαζε μονάχα που την άκουγα ξανά.

Μετά, βρήκα το δικό μου σπίτι και μετακόμισα. Στο καθάρισμα του σπιτιού ήμουν μαζί με κόσμο. Μαμάδες, γιαγιάδες, φίλους, φίλες που ήρθαν να βοηθήσουν και να τακτοποιήσουν όσο μπορούσαν. Όταν έφυγαν όλοι και έμεινα μόνος, ξεθεωμένος και ταλαιπωρημένος όσο δε φαντάζεστε, έβαλα ένα παλιό CD που είχε ξεθαφτεί στη μετακόμιση, να παιξει για να δω αν ήταν τίποτα αξιόλογο ή αν ήταν από την εποχή των Μεγάλων Pop εξάρσεων (και συνεπώς αν θα έτρωγε πέταμα ή όχι). Το πρώτο τραγούδι που έπαιξε ήταν και πάλι αυτό.

Έκλαψα πολύ εκείνο το πρώτο βράδυ στο καινούργιο σπίτι.

Κάποτε με είχε ρωτήσει η αδερφή μου αν θα την άφηνα ποτέ μόνη και αν θα μέναμε μαζί όταν μεγαλώναμε, χωρίς τους γονείς μας. Οι δυό μας απέναντι στον κόσμο. Ένα από τα πολλά ψέματα που είχα αναγκαστεί να της πω ήταν και αυτό. Ακόμα με πληγώνει απίστευτα αυτός ο ψεύτικος κόσμος που της έχτιζα και κυρίως, πως ένας ψεύτικος κόσμος ήταν το μοναδικό που μπορούσα να της προσφέρω… Της έβαλα να ακούσει το κομμάτι και της είχα πει:

“Ξέρεις πως το λένε αυτό; Το Βαλς των Χαμένων Ονείρων”

Είχε σηκωθεί και το είχαμε χορέψει, ατσούμπαλα και παιδικά.

Το είχαμε ακούσει πάνω από 10 φορές, όταν τελικά μας πήρε ο ύπνος αγκαλία. Ευχαριστούσα κάθε μέρα τους Θεούς των Ανθρώπων που δεν κατάλαβε ποτέ την ειρωνία της στιγμής και που δε με είδε να δακρύζω όταν χορεύαμε.

Εκείνο το βράδυ, το πρώτο βραδυ στο νέο μου σπίτι, στο πρώτο δικό μου σπίτι, στο σπίτι που θα ήταν δικό μας και που θα ήμασταν εμείς οι δύο απέναντι στον κόσμο, το τραγούδι που με γιάτρευε και που άκουγα πάντα με τόση λαχτάρα με σκότωσε με κάθε του νότα.

Σήμερα μου το θύμισε ένας φίλος.

Αύριο είμαι σίγουρος πως αν δε μου το θυμίσει το ραδιόφωνο, θα μου το ξαναφέρει στο μυαλό ένα ξεχασμένο CD , θα το βάλει στο τέρμα ένας μακρινός γείτονας, θα τρυπώσει και πάλι στο μυαλό μου και θα έρθει και πάλι να με βρει με τον τρόπο του.

Και νιώθω ευτυχισμένος για αυτό

Δεν είναι ειρωνικό;

Ίσως γι’αυτό να το λένε Το Βαλς των Χαμένων Ονείρων. Όλα όσα αγάπησα και πόνεσα ακούγοντας αυτό το κομμάτι, χάθηκαν. Και άλλα τόσα θα χαθούν.

Πώς γίνεται ένα Βαλς που γράφτηκε τέσσερις δεκαετίες πριν, ένα βαλς που δεν έχει καν στίχους, που το έχω ακούσει εκατομμύρια φορές  να με κάνει ακόμα να θέλω να πετάξω πάνω από τις στέγες των σπιτιών και να αγγίξω τον ουρανό;

———————————————————

Μάνος Χατζιδάκις – Το Βαλς Των Χαμένων Ονείρων

(Νιώθω πως αυτό είναι το πιο ειλικρινές, αληθινό και ειρωνικά τραγικό post μου. Διάβασέ το ολόκληρο.Δε χρειάζονται comments αν δεν το θέλεις. Απλά θα ήθελα να το διαβάσεις)

Έχω ένα μικρό κουτί.

Όχι τίποτα ιδιαίτερο, ένα απλό κουτί.  Είναι φτιαγμένο από χαρτόνι και κλείνει χωρίς καμια ασφάλεια ή κλειδαριά.

Μέσα σε αυτό το κουτί κρατάω μερικά πράγματα. Πράγματα επίσης μικρά, πολλά από τα οποία δεν ξεπερνάνε ούτε το μέγεθος του δαχτύλου μου. Ίσως όμως από την άλλη οι συμβατικές μονάδες μέτρησης να μην μπορούν να μετρήσουν το πραγματικό μέγεθος ενός αντικειμένου. Μπορεί, πολλά από αυτά να είναι μικρά, αλλά είναι ταυτόχρονα θεόρατα.

Το τι πράγματα υπάρχουν εκεί μέσα, δεν έχει σημασία. Άλλωστε δεν έχει σημασία το μέσον, αλλά το τι σε κάνει να θυμάσαι.

Και, ωωω, αυτά τα πράγματα είναι όλα σφουγγάρια αναμνήσεων. Μυρίζουν ακόμα φωτεινές και σκοτεινές στιγμές. Στιγμές που δε θέλω ποτέ να ξεχάσω.

Τα άψυχα πράγματα παραμένουν “μισά” μέχρι η ζωή να τα φέρει στο μονοπάτι σου, να τα κάνει κομμάτι αναπόσπαστο των αναμνήσεών σου και να τους δώσει ψυχή.

Κάποια από αυτά τα πράγματα, μέχρι και σήμερα, δεν μπορώ όσο και να προσπαθώ, να θυμηθώ που τα βρήκα, ποιός μου τα έδωσε ή πότε. Δε θυμάμαι καν το γιατί τα έχω στην κατοχή μου. Αλλά δεν πειράζει: στη ζωή πιστεύω πως το σημαντικότερο πράγμα είναι να νιώθεις ακόμα και αν δεν ξέρεις το γιατί. Και αυτά τα πράγματα, τα στοιβαγμένα σε ένα κουτάκι, στο πίσω μέρος της ντουλάπας μου, κάνουν την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά, σα να έχει δική της μνήμη που θυμάται ακόμα και αυτά που το μυαλό άφησε να σβήσει ο χρόνος.

Κάποια άλλα πάλι…θυμάμαι.

Σκόρπιες σκέψεις. Αποχαιρετισμού, αέρα που χτυπούσε τα παράθυρα, μια αλμυρη γεύση θάλασσας, ένα αεροπλάνο με τον κόσμο να φαίνεται από κάτω κουκίδες, συναυλίες με αναπτήρες στον αέρα, δάκρυα, μια μυρωδιά ονείρου και μια ψευδαίσθηση ευτυχίας, πλατείες, σχολεία, κοπάνες, φίλοι που χάθηκαν, έρωτες που έσβησαν με τον ερχομό του φθινοπώρου, Χριστούγεννα, μοναξιά…

Είναι τρομακτικό και συνάμα λυτρωτικό, το πως ένα μικρό κουτί, χωράει μέσα του μια ζωή αναμνήσεων.

Το ανοίγω που και που, όταν με πιάνει το παράπονο ή η νοσταλγία. Και με ένα μαγικό τρόπο, πάντα  με κάνει να νιώθω λίγο καλύτερα – όχι για πολύ, αλλά και πάλι…

Κοιτάζω το κουτί και σκέφτομαι πως οι αναμνήσεις μας είναι ένα σύμπλεγμα νησιών και εμείς ταξιδιώτες: διάσπαρτα νησιά σε ένα πέλαγος ζωής και εσύ να ταξιδεύεις από ανάμνηση σε ανάμνηση, κάποιες φορές σε γλυκές αναμνήσεις και άλλες πάλι σε θυελώδεις στιγμές, ελπίζοντας πως κάποια μέρα ο δρόμος σου θα σε βγάλει σε ένα καινούργιο νησί. Και πως μια μέρα, και αυτό το καινούργιο νησί θα μπει στο κουτί των αναμνήσεων.

—————————————-

Gary Jules – Falling Awake (Found a way to blue/And another ghost to follow/Said “it’s only up to you”/And that’s the hardest pill to swallow…)

]]> http://nam3l3ss.wordpress.com/2009/08/17/%cf%87%ce%b1%cf%81%cf%84%cf%8c%ce%bd%ce%b9/feed/ 3 nam3l3ss