(un)Limited

“…γιατί όμως το έκανες;”

“Έτσι.”

“Τι θα πει έτσι; Σου έκανα μια ερώτηση.”

“Και εγώ σου απάντησα. Η ερώτηση που έκανες είχε δύο απαντήσεις: μια μεγάλη και μια μικρή. Δε νομίζω πως θα σε ενδιέφερε η μεγάλη, γι’αυτό σου έδωσα τη μικρή. Έτσι λοιπόν.”

“Το έτσι δεν είναι απάντηση.”

“Το έτσι είναι η καλύτερη απάντηση στο γιατί σου. Πίστεψέ με, δε σε ενδιαφέρει η πραγματική απάντηση.”

“Δοκίμασέ με.”

“Καλά λοιπόν. Ξέρεις ποιό ήταν το πρώτο πράγμα που έκαναν οι γονείς μου όταν γεννήθηκα, 28 χρόνια πριν;”

“Δεν καταλαβαίνω πώς έχει σχέση αυτό, αλλά…τι;”

“Έβαλαν ένα τεράστιο πλαστικό πλέγμα γύρω από την αυλή. Ο πατέρας μου ήταν νέος ακόμα και πιάνανε τα χέρια του. Μόλις γεννήθηκα λοιπόν, μου έστησαν τα πρώτα μου σύνορα. Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου λέει πάντα πόσο εντύπωση της έκανε που είχα μια ολόκληρη αυλή για να παίζω, αλλά εγώ πήγαινα κάθε φορά και αράδιαζα όλα μου τα παιχνίδια κοντά στα πλαστικά κάγκελα. Καθόμουν με τις ώρες και έριχνα κλεφτές ματιές στον κόσμο πέρα από τον πλαστικό φράχτη.

Αργότερα όταν μεγάλωσα και πήγα στο σχολείο οι γονείς και οι δάσκαλοί μου, μου έθεσαν νέα όρια. Έπρεπε να διαβάζω τα μαθήματά μου όπως ήθελαν εκείνοι να τα διαβάζω γιατί εκείνοι “ξέρουν καλύτερα”. Κάθε μέρα, όταν γύριζα από το σχολείο η πόρτα του δωματίου μου έπρεπε να είναι κλειστή και εγώ να διαβάζω μέχρι τις 5 το απόγευμα τουλάχιστον. Με τα χρόνια, οι ώρες αυξομειώνονταν ανάλογα τη δυσκολία των μαθημάτων και των άλλων υποχρεώσεών μου, αλλά η πόρτα του δωματίου μου παρέμεινα κλειστή για ολόκληρη την εφηβεία μου. Και πάντα είχα επιστρέψει μέχρι τις 12, το Σάββατο το βράδυ που έβγαινα με τους φίλους μου Ήταν το όριό μου.

Έπειτα πέρασα στο πανεπιστήμιο και ενώ οι υπόλοιποι συμμαθητές μου ετοίμαζαν τις βαλίτσες τους και έκαναν αποχεραιτιστήρια πάρτυ με τη φοιτητική ζωή να τους ανοίγει το δρόμο, εγώ έπιασα δουλειά. Είπα στον εαυτό μου ότι έτσι θα σπάσουν τα όρια, αλλά στην ουσία αντάλλαξα τα όρια του δωματίου μου, με τα όρια του μικρού γραφείου μου, με ένα μοναδικό παράθυρο που έβλεπε στο πάρκιν της εταιρείας, ένα σταθερό ωράριο και κάποια σταθερά λεφτά. Και στο πανεπιστήμιο τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα: μου έλεγαν τι πρέπει να γράψω για να περάσω – ποιό ήταν το όριο της ανεκτικότητας κάθε καθηγητή, τι να λέω για αποφύγω να μπλέξω με τα κόμματα χωρίς να χάνω τις σημειώσεις τους και τι να νιώθω για κάθε διαδήλωση. Μου είπαν να σκέφτομαι ελεύθερα, αλλά όχι απόλυτα ελεύθερα – αυτό ήταν το όριό μου.

Την πρώτη μου κοπέλα τη γνώρισα στο 2ο έτος. Την έλεγαν Έφη και ήταν η μόνη που δε μου ζήτησε ποτέ να βάλω όρια. Δε χρειαζόταν. Είχα μάθει καλά να το κάνω πλέον από μόνος μου. Κάποια στιγμή τόλμησα να σκεφτώ να ξεφύγω από τα όρια: ήθελα να της πω ότι την αγαπούσα, ότι την είχα ερωτευτεί, αλλά οι φίλοι μου μου είπαν ότι τα όρια της σχέσης με την εξάρτηση ήταν λεπτά και πως τη δύναμη στη σχέση την έχει αυτός που ακούει πρώτος το “σ’αγαπώ”. Έτσι δεν είπα τίποτα. Όχι τόσο γιατί με ένοιαζε ποιός θα έχει τη δύναμη στη σχέση μας, αλλά γιατί μου είχαν θέσει και πάλι τα όριά μου και φοβόμουν να τα ξεπεράσω.”

“Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω τι σχέση έχουν όλα αυτά…”

” Έχουν. Μπορεί να σου φαίνονται άσχετα με το θέμα, αλλά έχουν. Ξόδεψα άσκοπα τα χρόνια μου, φοβούμενος τα όριά μου. Φοβούμενος τις συνέπειες των τεχνητών μου συνόρων, έπειθα πάντα τον εαυτό μου να σταματάει ένα βήμα πριν το φιλί, ένα βήμα πριν να φωνάξω και πριν απαιτήσω Ένα βήμα πριν διαλύσω τον πλαστικό φράχτη.

Ξύπνησα όμως ένα πρωί και συνειδητοποίησα πως τα όρια γύρω μου ήταν πια πολύ στενά και τίποτα από αυτά που αγαπούσα δεν ήταν μέσα. Στην προσπάθειά μου να διατηρήσω τον κόσμο μου ασφαλή, τον άφησα έξω από την πόρτα και τίποτα από αυτά που είχα, δυστυχώς, δε με ένοιαζε πραγματικά να το χάσω. Και δεν υπάρχει πιο απελπιστικό συναίσθημα από αυτό. Είναι σα να πολεμάς 10 χρόνια να ρίξεις το τείχος του εχθρού, για να καταλάβεις όταν τελικά το καταφέρεις πως ο εχθρός δεν ήταν ποτέ μέσα. Πολεμάς για όλους τους λάθους λόγους. Και στο τέλος, ο καθένας έχει να λογοδοτήσει για όσα έκανε και για όσα δεν έκανε στον εαυτό του και από αυτόν δε γλίτωσε ποτέ κανείς.

Έτσι σταμάτησα να σκέφτομαι τα όρια μου. Έριξα ένα κωλοδάχτυλο σε όλα και άρχισα να σκέφτομαι εμένα για αλλαγή. Ο φόβος ήταν ακόμα μεγαλύτερος, αλλά αυτή τη φορά άξιζε. Και δεν παίρνω πίσω τίποτα. Ούτε μια λέξη, ούτε μια πράξη. Τα κατάφερα και αυτό μετράει. Είμαι ευτυχισμένος.

Έτσι, λοιπόν. Γιατί γούσταρα.”