(un)Limited

“…γιατί όμως το έκανες;”

“Έτσι.”

“Τι θα πει έτσι; Σου έκανα μια ερώτηση.”

“Και εγώ σου απάντησα. Η ερώτηση που έκανες είχε δύο απαντήσεις: μια μεγάλη και μια μικρή. Δε νομίζω πως θα σε ενδιέφερε η μεγάλη, γι’αυτό σου έδωσα τη μικρή. Έτσι λοιπόν.”

“Το έτσι δεν είναι απάντηση.”

“Το έτσι είναι η καλύτερη απάντηση στο γιατί σου. Πίστεψέ με, δε σε ενδιαφέρει η πραγματική απάντηση.”

“Δοκίμασέ με.”

“Καλά λοιπόν. Ξέρεις ποιό ήταν το πρώτο πράγμα που έκαναν οι γονείς μου όταν γεννήθηκα, 28 χρόνια πριν;”

“Δεν καταλαβαίνω πώς έχει σχέση αυτό, αλλά…τι;”

“…the mistaken impression that life owes you something”

Υπήρχε μια σκηνή στο Six Feet Under – το οποίο θα έπρεπε να διδάσκεται ως ξεχωριστό μάθημα στα σχολεία, είναι και σε DVD άρα βολεύει – όπου η μητέρα της δυσλειτουργικής οικογένειας του γραφείου κηδειών Fisher μιλάει με την κόρη της, την Claire.

Διαφωνούν για κάτι – που στη γενικότερη υπόθεση της σειράς δεν έχει καμία ιδιαίτερη σημασία ή αντίκτυπο – ώσπου η μητέρα της την κοιτάζει στα μάτια και της λέει:

“I pity you, Claire. You are under the mistaken impression that life owes you something. Well, you are in for some very harsh surprises.”

Για αυτό τη λάτρεψα αυτή τη σειρά. Γιατί σε κάθε επεισόδιο υπήρχε ένα σημείο που έμενες μαλάκας για λίγο, που σε “έριχνε” με την καλή έννοια και που -παραδόξως- δεν ήταν σχεδόν ποτέ οι θάνατοι όπως θα περίμενε κανείς από μια σειρά που εξιστορεί τη ζωή μιας οικογένειας…νεκροθαφτών. Αλλά φαντάζομαι, έτσι μπορείς να κρίνεις αν μια σειρά ήταν καλή: όταν σε κάνει να σκέφτεσαι, να αμβισβητείς, να θυμώνεις μαζί της και με τον εαυτό σου, να σε εκνευρίζει που έχει δίκιο και να θυμάσαι σκηνές της σε άκυρες στιγμές της ζωής σου.

Μια τέτοια άκυρη (or not) στιγμή που θυμήθηκα αυτή τη φράση, έσκασε και σήμερα….