Mixtape #7 aka The High Point of Low

Its has come to my attention ότι πολλοί από εσάς καταλήγετε εδώ ψάχνοντας κάποιο τραγούδι.

It has also come to my attention, ότι τα περισσότερα από αυτά τα έφαγε η μαρμάγκα (Θεός σχωρεσ’ τους λογαριασμούς μου στο fileden)

Oπότε – και επειδή δε μπορώ να τα αναεβάσω πάλι όλα ή δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το κάνω, γιατί τα τραγούδια έμπαιναν σχεδόν πάντα για να συνοδέψουν κάποιο μαλακισμένο mood μου – αποφάσισα να μαζέψω τα top 20 ελληνικά και ξένα κομμάτια που ψάχνοντας καταλήγετε εδώ (a round of applause to wordpress, everybody, for making that possible).

So here we go…

Το Παράπονο

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είν’ εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ
Σαν να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
Πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

—————————-

When it’s Αll Over, We Still Have to Clean Up

Στη ζωή, κάνουμε πράγματα για πολλούς – και άκυρους μεταξύ τους – λόγους.

Κάνουμε πράγματα για δόξα, για χρήμα, για να κερδίσουμε κάτι, γιατί αποσκοπούμε κάπου, γιατί θέλουμε να τα πάμε καλά με κάποιους, γιατί έτσι μας είπανε ότι πρέπει, γιατί έτσι νομίζουμε εμείς ότι πρέπει, γιατί…γιατί…γιατί.

Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες φορές, που είναι σαφώς λιγότερες και αναφισβήτητα πιο σπάνιες, που κάνουμε κάτι για τον απλούστατο λόγο ότι μπορεί μια μιας μικρή κίνηση να χαράξει ένα φωτεινό χαμόγελο στο πρόσωπο και θα φέρει δάκρυα χαράς στα μάγουλα ενός ανθρώπου που αγαπάμε. Κανείς δεν εγγυάται ότι αυτές οι κινήσεις – ακόμα και αν είναι μικρές – θα είναι εύκολες. Όπως σχεδόν σε όλα τα σκαλία στη ζωή, ο νόμος του Μέρφυ συνήθως θα λειτουργήσει κατά των σχεδίων σου και θα σε στείλει να κατεβαίνεις κουτρουβαλιάζοντας τη σκάλα της γκαντεμιάς ενώ θα καταριέσαι την ώρα και τη στιγμή που πήρες απόφαση να κάνεις κάτι τέτοιο.

Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας…

….για να δώσουμε μια απάντηση στον φίλο/η (κάτι μου λέει πως είναι φίλος) που εδώ και μια βδομάδα αναζητεί επίμονα και καθημερινά, την απάντηση στο προαιώνιο ερώτημα:

“ti kanoyn ta koritsia otan exoyn gkavles”

Μετά από ενδελεχείς έρευνες και σύμφωνα με αποτελέσματα εργαστηριακών ελέγχων και αναλύσεων η απάντηση είναι εδώ:

(Προσοχή! Ακουλουθούν αποκαλύψεις και φωτογραφικά ντοκουμέντα που ΣΟΚΑΡΟΥΝ!)

The Other “F” Word

Είναι θλιβερό πόσο “φτηνά” πουλάνε οι άνθρωποι την ελευθερία τους και είναι τραγικό το πόσο εύκολα οι φόβοι και τα κόμπλεξ τους οδηγούν στην πλήρη απαξίωση όλων αυτών των ελευθεριών που για εμένα είναι τόσο απαραίτητες όχι μόνο για να είμαι ευτυχισμένος αλλά και για να μπορώ έστω να επιβιώσω.

Μπορείτε να ρωτήσετε όποιον με ξέρει: είμαι πνεύμα αντιλογίας. Μεγαλώνοντας, όλες μου οι σχέσεις (με τις κοπέλες και έπειτα γυναίκες που περνάνε από τη ζωή μου, με τους φίλους μου, με τα αφεντικά μου, με τους ανθρώπους που επιλέγω να με περιβάλλουν και να μοιράζονται τη ζωή μου), διακρίνονταν από έναν κοινό παρονομαστή: μου άρεσε να διαφωνούμε.

Πάντα θεωρούσα τις πιο υγιείς σχέσεις, αυτές στις οποίες νιώθεις ελεύθερος να διαφωνήσεις, να απαιτείς την προσοχή και να ανοίγεις τα αυτιά σου για να ακούσεις την άποψή του άλλου αλλά και στις οποίες είσαι ελεύθερος να έχεις την άποψή σου και να την υπερασπίζεσαι μέχρι το τέλος: να υπάρχει μια συνεχής εξέλιξη. Και κυρίως, να υπάρχει η αίσθηση οικειότητας που για εμένα έρχεται όταν είμαι ελεύθερος να να είμαι “εγώ” μαζί σου και όχι το “εγώ” μου που θα ήθελες να είμαι. Δε μιλάμε για παράλογες διαφωνίες. Και δεν είναι ότι θέλω να έχω πάντα τον τελευταίο λόγο ή πως πιστεύω πως όλες οι απόψεις μου είναι εξ ορισμού σωστές, είναι απλά πως επιλέγω να ζω τη ζωή μου έχοντας και δρώντας βάσει αυτών που θεωρώ εγώ σωστά και πως αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θα επέτρεπα σε κάποια ή κάποιον να μου στερήσει.

Someday Soon

Ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα σε έναν ενήλικο και ένα παιδί;

Ξέρω τι θα σκεφτείτε: “τι εννοείς ‘ποιά’; δεν είναι μόνο μία”.

Αλλά στο δικό μου μυαλό, αυτό δεν είναι αλήθεια.