Love is a Game And True Love is a Trophy

Με έχουν ρωτήσει πολλές φορές τα άτομα που μου έχουν στείλει e-mail, πώς ξεκινάς να γράφεις. Πώς σου έρχεται κάτι για να πεις και πως βάζεις τη σκέψη σου σε σειρά.

Η απάντηση είναι πιο απλή απ’ότι μπορεί κανείς να φανταστείς.

You don’t…

Δεν ξεκινάς να γράφεις. Κάποιες μέρες, κάποιες ώρες και κάποια λεπτά κάποιας μέρας, το μυαλό σου γεμίζει λέξεις και φράσεις. Και γεμίζει τόσο ασφυκτικά, σαν αίθουσα αεροδρομίου λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, που το μόνο που μπορείς να κάνεις για να μην τρελαθείς και αρχίζεις να μιλάς με γρίφους και αινίγματα στους ανθρώπους γύρω σου (και οδηγήσεις τη μάνα σου στο τηλέφωνο να ζητάει συμβουλές από τον ψυχολόγο) είναι να…ξεφορτώσεις αυτές τις λέξεις πάνω σε ένα χαρτί, πάνω σε μια ηλέκτρονική σελίδα. Γιατί αν το καλοσκεφτείς, η ζωή είναι και αυτή όπως και τα κομπιούτερ: 0 για τις λύπες και 1 για τις χαρές.

Και χτίζεις ένα σύμπλεγμα από 0 και 1 και η ημέρα σου γίνεται μια ακολουθία του δυαδικού συστήματος.

Και δε βάζεις τίποτα στη σειρά. Τα γράφεις όπως τα σκέφτεσαι. Γιατί αν αρχίσεις να φτιάχνεις παραγράφους και να χτίζεις μια έκθεση, έχασες το νόημα. Δε γράφεις πανελλήνιες. Γράφεις κάτι πιο όμορφο και απείρως πιο ελεύθερο από το ηλίθιο, “1+1=2″ σύστημα των πανελληνίων.

Σήμερα, στριφογύριζε στο μυαλό μου έντονα το τι είναι πραγματικά η αγάπη των ανθρώπων.

Και άρχισα να σκέφτομαι πόσο λάθος (ίσως) να εκτιμώ την αγάπη. Και πως και εκείνη, όπως και η σκέψη, είναι μια σειρά από τυχαία 0 και 1.

0 για τον πόνο της μοναξιάς

1 για τη γιορτή της αγάπης

…010101010101010101010101010101…

Και όλο αυτό να οδηγεί στο άπειρο.

Είναι τρομακτικό και γελοίο πως το πράγμα που τροφοδοτεί την αγάπη, που την κρατάει αναμμένη και που μας κάνει να την κυνηγάμε μια ολόκληρη ζωή, είναι ένα εκ διαμέτρου αντίθετο (?) συναίσθημα. Ο φόβος.

Η μητέρα που φιλάει το παιδί της για καληνύχτα, φοβάται για τη ζωή που απλώνεται μπροστά του.

(Θα πάρει τις σωστές αποφάσεις; Θα είναι ευτυχισμένο και υγιές; )

Ο ερωτευμένος που φιλάει το κορίτσι δίπλα του με πάθος, φοβάται αν θα είναι πάντα έτσι η ζωή τους.

(Θα είναι για πάντα μαζί; Θα τον κρατάει πάντα από το χέρι; Θα έχει η μοναξιά του παρέα; Θα μείνει μόνος ξανά; )

Η γυναίκα που αγαπάει χωρίς ανταπόκριση και πληγώνεται κάθε μέρα και πιο πολύ

(Θα αλλάξουν τα πράγματα ποτέ για εκείνη; Θα πάψει ποτέ να είναι σκιά; )

Οι άνθρωποι λένε πως ζουν κυνηγώντας την αγάπη. Δε νομίζω πως είναι απόλυτα ειλικρινείς με τους εαυτούς τους.

Δεν κυνηγούν την αγάπη απλά τρέχουν όσο πιο γρήγορα μπορούν μακριά από το φόβο της μοναξιάς.

Της μοναξιάς εκείνης που δεν επιλέγεις, αλλά σε επιλέγει. Και αυτό είναι το χειρότερο συναίσθημα: να μην είσαι μόνος γιατί το επέλεξες αλλά γιατί…έτυχε, γιατί δεν έτρεξες αρκετά γρήγορα.

Με άλλα λόγια, η ζωή είναι ένας αγώνας δρόμου: αν τρέξεις αρκετά γρήγορα, αν υπερπηδήσεις τα εμπόδια που υψώνονται συνεχώς μπροστά σου κερδίζεις το έπαθλο. Και δεν είσαι μόνος πια.

Ή τουλάχιστον, δεν είσαι μόνος για τα επόμενα λίγα λεπτά…

Αλλά ακόμα και αυτό, ανάμεσα στα ατέλειωτα 0 και 1, είναι κάτι.

——————————————————

Rufus Wainwright – Poses ( The green autumnal parks conducting/ All the city streets a wondrous chorus singing/ All these poses oh how can you blame me/ Life is a game and true love is a trophy…)