Παραπανίσια Ανάσα

Είναι φορές που λες πως η ζωή προχωράει. Πως τα πράγματα αλλιώς τα σχεδιάζεις και αλλιώς τα βλέπεις να γίνονται μπροστά στα μάτια σου, αλλά είναι εντάξει όλα γιατί είσαι ακόμα ζωντανός, αναπνέεις ακόμα και μπορείς ακόμα και ακούς τους ήχους της νύχτας.

Απαλύνεις τον πόνο σου όπως μπορείς. Τα ρίχνεις στους Θεούς, καταριέσαι τον κόσμο, κρατάς κακία στα πάντα ή αλλες πάλι φορές συγχωρείς και νιώθεις το βάρος του μίσους προς όλα και όλους να φεύγει για λίγο από πάνω σου.

Υπάρχουν όμως και μερικές ώρες, μερικές μέρες και νύχτες που απλά γεμίζουν τα πνευμόνια σου με μια παραπανίσια ανάσα. Δεν ξέρεις γιατί και δεν ξέρεις πως. Τη μια στιγμή είσαι -φαινομενικά- καλά και την άλλη όχι. Μια φωτογραφία, μια ανάμνηση, μια στιγμή σπάει την εύθραυστη ψευτο-ισορροπία που νομίζεις πως κουμαντάρεις.

Γεμίζει το μυαλό σου με εικόνες, με απορίες και ερωτηματικά, σαν να μπαίνουν μέσα τα νερά της παλίρροιας και να πλημμυρίζουν το κεφάλι σου, σα να βρέχονται όλες οι υπόλοιπες σκέψεις σου από μια μοναδική ανάμνηση.

Και τότε, όταν η παλίρροια επιστρέφει, δεν υπάρχει καμιά σκέψη που να μπορεί να σε παρηγορήσει.

Δε ρωτάς πια γιατί. Δε σε νοιάζει το ποιός φταίει. Δε σε ενδιαφέρει ο κόσμος και οι ηλίθιες ατάκες παρηγοριάς του.

Σε νοιάζει πως σου έμειναν μονάχα φωτογραφίες, αναμνήσεις και στιγμές. Σε πονάει που δε θα υπάρξουν άλλες. Και δεν είναι καινούργιος πόνος – είναι ένας πόνος που έχεις συνηθίσει, έχεις μάθει να συγκρατείς υπό κανονικές συνθήκες, με άλλα λόγια δε νιώθεις διαφορετικά. Απλά συνειδητοποιείς ξαφνικά τις “υποχωρήσεις” που έχεις κάνει και πως τα μοναδικά πράγματα που έχεις πια είναι μερικές μονάχα στιγμές αποτυπωμένες σε χαρτί και μερικές άλλες αποτυπωμένες στο μυαλό. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.

Νιώθεις πως σε έκλεψαν. Πως σου πήραν πράγματα – όχι υλικά, όχι αξίας χρηματικής – που δε μπορείς να είσαι “εντάξει” χωρίς αυτά, αλλά σου είπανε να σκάσεις και να μάθεις χωρίς αυτά. Και εσύ θες να φωνάξεις, να ουρλιάξεις πως αυτά τα πράγματα ήταν τα μοναδικά που πραγματικά είχες, πως στα είχανε υποσχεθεί, πως αυτοί ήταν οι όροι του παιχνιδιού. Αλλά και να το κάνεις, δε θα σε ακούσει κανείς…

Και γεμίζουν τα πνευμόνια σου ξανά με άλλη μια παραπανίσια ανάσα  – αναπνέεις πια για δύο αλλά ζεις για έναν.

Και έπειτα μαζεύεις τον εαυτό σου. Τον μαλώνεις που αφέθηκε ξανά και του λες πως “η ζωή προχωράει, πως τα πράγματα αλλιώς τα σχεδιάζεις και αλλιώς τα βλέπεις να γίνονται μπροστά στα μάτια σου, αλλά είναι εντάξει γιατί είσαι ακόμα ζωντανός, αναπνέεις ακόμα και μπορείς ακόμα και ακούς τους ήχους της νύχτας”.

Έτσι δε σου λένε άλλωστε όλοι; Για να το λένε, 2+2 μπορεί να κάνει τελικά 5. Για να το λένε…

Και με αυτό το παραμύθι, σε παίρνει ο ύπνος.

Κατεβάζεις ασφάλειες για να αποφύγεις την αύξηση της τάσης, ακόμα και εκεί που δεν περνάει πλέον ρεύμα.

Και είσαι καλά και απόψε.

—————————————————————————————-

Θεοδοσία Τσάτσου – Που Να ‘Σαι Τώρα

(Περνάνε όλα βιαστικά και με παρασέρνουν
Βασανισμένη μου καρδιά, μακριά μου σε παίρνει
Συνήθιζα να προσπερνάω, μα τώρα θυμάμαι
Τα πιο μικρά σου μυστικά, και να που φοβάμαι
Να μάθω τώρα να γελάω, να μάθω να χάνω,
να μάθω να σ’ αναζητάω, και να μη σε φτάνω

Πού να ‘σαι τώρα πού γυρνάς
γύρισε πίσω
Δε θέλω στα όνειρά μου μοναχά
πια να σε βρίσκω)