Χαρτόνι

Έχω ένα μικρό κουτί.

Όχι τίποτα ιδιαίτερο, ένα απλό κουτί.  Είναι φτιαγμένο από χαρτόνι και κλείνει χωρίς καμια ασφάλεια ή κλειδαριά.

Μέσα σε αυτό το κουτί κρατάω μερικά πράγματα. Πράγματα επίσης μικρά, πολλά από τα οποία δεν ξεπερνάνε ούτε το μέγεθος του δαχτύλου μου. Ίσως όμως από την άλλη οι συμβατικές μονάδες μέτρησης να μην μπορούν να μετρήσουν το πραγματικό μέγεθος ενός αντικειμένου. Μπορεί, πολλά από αυτά να είναι μικρά, αλλά είναι ταυτόχρονα θεόρατα.

Το τι πράγματα υπάρχουν εκεί μέσα, δεν έχει σημασία. Άλλωστε δεν έχει σημασία το μέσον, αλλά το τι σε κάνει να θυμάσαι.

Και, ωωω, αυτά τα πράγματα είναι όλα σφουγγάρια αναμνήσεων. Μυρίζουν ακόμα φωτεινές και σκοτεινές στιγμές. Στιγμές που δε θέλω ποτέ να ξεχάσω.

Τα άψυχα πράγματα παραμένουν “μισά” μέχρι η ζωή να τα φέρει στο μονοπάτι σου, να τα κάνει κομμάτι αναπόσπαστο των αναμνήσεών σου και να τους δώσει ψυχή.

Κάποια από αυτά τα πράγματα, μέχρι και σήμερα, δεν μπορώ όσο και να προσπαθώ, να θυμηθώ που τα βρήκα, ποιός μου τα έδωσε ή πότε. Δε θυμάμαι καν το γιατί τα έχω στην κατοχή μου. Αλλά δεν πειράζει: στη ζωή πιστεύω πως το σημαντικότερο πράγμα είναι να νιώθεις ακόμα και αν δεν ξέρεις το γιατί. Και αυτά τα πράγματα, τα στοιβαγμένα σε ένα κουτάκι, στο πίσω μέρος της ντουλάπας μου, κάνουν την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά, σα να έχει δική της μνήμη που θυμάται ακόμα και αυτά που το μυαλό άφησε να σβήσει ο χρόνος.

Κάποια άλλα πάλι…θυμάμαι.

Σκόρπιες σκέψεις. Αποχαιρετισμού, αέρα που χτυπούσε τα παράθυρα, μια αλμυρη γεύση θάλασσας, ένα αεροπλάνο με τον κόσμο να φαίνεται από κάτω κουκίδες, συναυλίες με αναπτήρες στον αέρα, δάκρυα, μια μυρωδιά ονείρου και μια ψευδαίσθηση ευτυχίας, πλατείες, σχολεία, κοπάνες, φίλοι που χάθηκαν, έρωτες που έσβησαν με τον ερχομό του φθινοπώρου, Χριστούγεννα, μοναξιά…

Είναι τρομακτικό και συνάμα λυτρωτικό, το πως ένα μικρό κουτί, χωράει μέσα του μια ζωή αναμνήσεων.

Το ανοίγω που και που, όταν με πιάνει το παράπονο ή η νοσταλγία. Και με ένα μαγικό τρόπο, πάντα  με κάνει να νιώθω λίγο καλύτερα – όχι για πολύ, αλλά και πάλι…

Κοιτάζω το κουτί και σκέφτομαι πως οι αναμνήσεις μας είναι ένα σύμπλεγμα νησιών και εμείς ταξιδιώτες: διάσπαρτα νησιά σε ένα πέλαγος ζωής και εσύ να ταξιδεύεις από ανάμνηση σε ανάμνηση, κάποιες φορές σε γλυκές αναμνήσεις και άλλες πάλι σε θυελώδεις στιγμές, ελπίζοντας πως κάποια μέρα ο δρόμος σου θα σε βγάλει σε ένα καινούργιο νησί. Και πως μια μέρα, και αυτό το καινούργιο νησί θα μπει στο κουτί των αναμνήσεων.

—————————————-

Gary Jules – Falling Awake (Found a way to blue/And another ghost to follow/Said “it’s only up to you”/And that’s the hardest pill to swallow…)