Ένας Μεγάλος Κόσμος

Σήμερα θα σας πω μια ιστορία.

Και όσο και να ‘θελα να υποστηρίξω ότι την κατέβασε η κούτρα μου, είναι περα για πέρα αληθινή.

Θα σας μιλήσω για έναν πολύ καλό μου φίλο, ας τον πούμε Χ.

Ο Χ. είναι gay.

Δεν το ξέρουν πολλοί δικοί του άνθρωποι και το γεγονός ότι παρόλα αυτά εμένα μου το εκμυστηρεύτηκε, με κάνει να νιώθω καλά. Ο Χ. δεν είχε κάνει ποτέ σχέση στη ζωή του, δεν είχε φιλήσει ποτέ, δεν είχε αγαπήσει ή ερωτευτεί ποτέ. Πώς θα μπορούσε άλλωστε αφού πάντα κάνει ότι μπορεί για να μην υποψιαστεί κανείς τίποτα για το ποιές είναι οι προτιμήσεις του.

Μια μέρα ίδια με χίλιες άλλες, με συναγερμούς οπλισμένους και ηλεκτροφόρους φράχτες πάντα στο Full ON, γνώρισε τον Κ.

Και ύστερα έπαψε να αισθάνεται μόνος στον κόσμο. Ήταν αυτό που εμείς οι “φυσιολογικοί” (sic)  θα λέγαμε “κεραυνοβόλος έρωτας”. Τον γνώρισα και εγώ. Θυμάμαι το κοκκίνισμα στο πρόσωπο του Χ. όταν με ρώτησε αν θα με πείραζε να τον γνωρίσω. Θυμάμαι πως κοιταζόντουσαν στην καφετέρια που πήγαμε για να τον γνωρίσω. Θυμάμαι πως ώρες ώρες έμοιαζα να μιλάω μόνος μου, εκείνοι έδειχναν χαμένοι σε μια άλλη ήπειρο, πέρα για πέρα δική τους. Θυμάμαι και τα λόγια του Χ. όταν χωριστήκαμε και με γύρναγε σπίτι: «Τώρα καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι έχουν γράψει τόσα τραγούδια για την αγάπη. Γιατί όταν είσαι ερωτευμένος θυμάσαι πως είσαι ζωντανός”.

Πέρασαν οι εποχές, η άνοιξη έγινε καλοκαίρι, το καλοκαίρι έγινε ένα γκρίζο φθινόπωρο και το φθινόπωρο έφερε το χειμώνα. Εκείνοι πάντα μαζί και πάντα μυστικά, γιατί ο κόσμος θα μίλαγε, θα έδιχνε με δάχτυλα και θα ψιθύριζε σε αυτιά. Μέχρι κάποια στιγμή ήταν κοινή απόφαση αυτή η σιωπή, τα ραντεβού σε άκυρα και ασφαλή μέρη, όπου δε θα τους ήξερε κανένας, οι βόλτες στα κρυφά από φίλους και συγγενείς και την αγάπη να σιγοκάει στο πίσω μάτι της κουζίνας του σπιτιού του Κ.

Ώσπου μια μέρα πριν λίγο καιρό,  ο Χ. ήρθε και με βρήκε με το βλέμμα που έχουν όλοι όσοι ξέρουν πως είναι χαμένοι από χέρι, πως είτε πάνε μπροστά είτε πάνε πίσω, ο γκρεμός είναι παντού.

Μου είπε πως ο Κ. του είπε πως δεν το αντέχει αυτό. Αυτό το “σε έχω, αλλά δε σε έχω”, “σε αγαπώ, αλλά δεν πρέπει να σε αγαπώ”. Του ζήτησε να διαλέξει: Ή τα λένε όλα ή χωρίζουν.

Αλήθεια, όταν αγαπάς κάποιον τον φέρνεις στον γκρεμό;

Μήπως τελικά αγάπη είναι να σε πηγαίνω στο χείλος και μετά να σε σπρώχνω, γιατί η θέα από εκεί ψηλά αξίζει την ελεύθερη πτώση;

Ο Χ. με ρώτησε τι να κάνω και εγώ του είπα να κάνει αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο.

Αλλά αυτός δε με άκουσε…

Γιατί το να κυνηγάς την ευτυχία είναι τις περισσότερες φορές πιο επίπονο από το να δέχεσαι και να συμβιβάζεσαι απλά με τη δυστυχία.

Χώρισαν. O X. μαζεύει τα κομμάτια του από το πάτωμα, ο Κ. προσπαθεί να… σβήσει το μάτι της κουζίνας του που δε λέει να σταματήσει να σιγοκαίει.

Και μετά, όπως λέει και η Violet στο VfV, “there were no more roses. Not for anyone”.

Η ιστορία είναι αρκετά μεγάλη. Θα καταλάβαινα πολλούς από εσάς αν δεν τη διαβάζατε. Δεν χρειάζεται να τη διαβάσετε. Να ξέρετε μονάχα ένα πράγμα που είναι και το μόνο που ήθελα να μείνει απο αυτή την ιστορία:

Η αγάπη είναι ένα πανηγύρι ενέργειας. Σπίθες στον αέρα και κομφετί στο πάτωμα. Και είναι εύθραυστη και πολύτιμη. Γιατί η αγάπη και η ευτυχία είναι στιγμές. Και δεν έχει σημασία με ποιόν ή πως τις ζεις. Δεν έχει σημασία αν ο κόσμος θα σε δεχτεί γι’αυτό. Αρκεί μονάχα να τις ζεις. Όταν τα φώτα σβήσουν και η αυλαία πέσει, είναι πάντα λιγότερο το κρύο όταν…σιγοκαίει το ματάκι της κουζίνας.

Και μετά οι άνθρωποι σου λένε για κατηγοροιοποιήσεις των ανθρώπων και αηδίες.

Πφφφ.

Η αγάπη δεν πέφτει σε κατηγορίες. Είναι μια κατηγορία από μόνη της.

Και ποιός καλύτερος λόγος για να αποδεκτείς ακόμα και αυτό που δε θεωρείς “φυσιολογικό”.

Δεν είναι, άραγε, η αγάπη λόγος αρκετός;

———————————

Music for the ones that loved and then just… left the stove open

The Cinematic Orchestra - That Home ( This is a place where I don’t feel alone/This is a place that I call my home…. )

Stereo Nova – Ένας Μεγάλος Κόσμος (…και κάπως έτσι τελειώνει/ η ιστορία ενός ανθρώπου/ που ζητούσε αγάπη /στο τέλος του δρόμου