Medius

(πηγή φωτογραφίας: in.gr)

It’s a weird time to be alive.

Νιώθω πως παίζω σε ταινία. Μια από αυτές τις ταινίες που όλοι ξέρουμε ποιός είναι ο κακός της υπόθεσης εκτός από τον πρωταγωνιστή. Βλέπεις (π.χ.) το απολυταρχικό καθεστώς που μάχεται ο V ή το την μεταποκαλυπτική Γη του Children of Men και ξέρεις ποιοί είναι οι πραγματικοί εχθροί. Ξέρεις ποιανού το μέρος πρέπει να πάρεις. Ποιό είναι το σωστό και πoιο το λάθος.

Η πραγματική ζωή όμως, δυστυχώς δεν είναι μόνο μαύρο-άσπρο. Συνήθως είναι αποχρώσεις του γκρίζου και σε τέτοιες αποχρώσεις είναι δύσκολο να καταλάβεις αν αυτό που βλέπεις είναι σκούρο ή ανοιχτό.

Γιατί από τη μία δεν τους γουστάρεις τους μπάτσους, δε σου αρέσει να νιώθεις ότι ελέγχεσαι σε κάθε σου βήμα και πως η ελευθερία σου είναι απλά μια λέξη σε χαρτί, αλλά από την άλλη, όπως είπε κάποτε πολύ σοφά ο Βολταίρος, η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου και το να μου στερείς την ελευθερία ή το δικαίωμα που έχω να ζω ειρηνικά στο όνομα μιας επανάστασης με πρόσχημα το φόνο ενός παιδιού είναι κάτι που σε απωθεί και σε ξενίζει σε πολλαπλά επίπεδα ( ερμηνείας των λέξεων, στάσης ζωής, εκμετάλλευσης καταστάσεων και ανθρώπων για μικροπολιτικά παιχνίδια κ.α.).

Συνήθως έχω μια συγκεκριμένη άποψη για τα θέματα που με απασχολούν. Μπορεί ο κόσμος να μην είναι μαύρος ή άσπρος πάντα, αλλά για να επιβιώσεις πρέπει να διαλέξεις μια πλευρά και να πολεμήσεις για αυτά που πιστεύεις. Άλλωστε ο κόσμος δεν πήγε ποτέ μπροστά με ουδέτερες απόψεις.

Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση δυσκολεύομαι.

Διαφωνώ με το φόνο του παιδιού (φυσικά!). Γιατί επρόκειτο για φόνο. Φόνο του χειρότερου είδους. Φόνο εξουσίας.

Διαφωνώ όμως και με το κάψιμο της περιουσίας του άλλου, στο όνομα της διαδήλωσής σου. Διαφωνώ με το να ξεκινάς μια επανάσταστη χωρίς να ξέρεις τι ζητάς ή να υπολογίζεις τα θύματα αυτής που θα αφήσεις στο δρόμο σου. Διαφωνώ στο ότι ο θάνατος του ενός είναι αρκετός για την κατάλυση των πάντων. Οι άνθρωποι (δυστυχώς ή ευτυχώς, ανάλογα πως το βλέπει κανείς) είμαστε “μικροί” μπροστά στο σύνολο.

Δε λέω πως όσα έγιναν θα έπρεπε να περάσουν έτσι. Φυσικά και όχι. Αλλά έχω κουραστεί να βλέπω ανθρώπους να διαδηλώνουν χωρίς να ξέρουν το γιατί, να διαδηλώνουν για το χαβαλέ και για να “χάσουν μάθημα” ( αλήθεια, γιατί ενώ κάθε μέρα οι μαθητές έκλειναν τη Βουλιαγμένης στο ύψος της Ηλιούπολης το Σάββατο δεν υπήρχε ούτε ένας που να διαδηλώνει; ) αλλά κυρίως έχω κουραστεί να βλέπω να παίζονται πολιτικά παιχνίδια πάνω από τον τάφο ενός ανθρώπου.

Οπότε θα μείνω σιωπηλός. Όχι γιατί φοβάμαι ή ντρέπομαι να πω την άποψή μου. Απλά γιατί στο συγκεκριμένο θέμα δεν έχω άποψη. Και πραγματικά δεν πιστεύω ότι είναι ένα από τα θέματα εκείνα στα οποία μπορεί κανείς να πει πως και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο. Ειλικρινά πιστεύω πως σε αυτή την περίπτωση, μόνο η μία πλευρά έχει δίκιο.

Απλά ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω ποιά είναι αυτή η πλευρά…

—————————————

Reamonn – Supergirl (Αφιερωμένο στη Razzy για τα γενέθλιά της εχθές )