Dear You,
Μπήκε το φθινόπωρο.
Δεν κάνει κρύο και -για να πω την αλήθεια- δεν έχω δει πουθενά πεσμένα φύλλα, οπότε το φθινόπωρο μπήκε μόνο “τυπικά”. Άτυπα, το καλοκαίρι είναι ακόμα εδώ, alive and kicking.
Ετοιμάζομαι για τη μετακόμιση – κοιτάζω σπίτια, παίρνω τηλέφωνα, τρώω δούλεμα από γνωστούς κι φίλους που ψάχνω και κοιτάω σπίτια ένα μήνα πριν την προκαθορισμένη περίοδο της μετακόμισής μου – και το φθινοπωρο μοιάζει ελπιδοφόρο. Ξέρεις, με τη γλυκία γεύση της προσμονής στα χείλια.
Σε σκέφτομαι πολύ τις τελευταίες μέρες.
Δεν ξέρω γιατί.
Δε συνέβη κάτι ιδιαίτερο, κάτι πέρα από τα συνηθισμένα για να με κάνει να σε φέρνω στο μυαλό μου και τις υπόλοιπες ώρες τις ημέρας – πέρα από αυτές που ήδη βρίσκεσαι σταθερά εκεί.
Σκέφτομαι τι θα έλεγες εσύ, τι θα με συμβούλευες να κάνω, πως θα ήταν μια μετακόμιση μαζί σου. Πώς θα ήταν η ζωή αν ήσουν ακομα ανάμεσα στις χαρές και τις λύπες μου.
Δεν ξέρω αν είναι αυτό που σε έχει κάνει να κολλήσεις ακόμα περισσότερο στο κεφάλι μου αυτές τις μέρες, αλλά πρόσφατα μια πολύ καλή μου φίλη μου είπε πως “τα αστέρια δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε” και ότι η αγάπη γίνεται προσευχή και διαπερνά το κενό ανάμεσα σε εμένα και σε εσένα. Δεν αλλάζει κάτι αυτό, το ξέρω. Αλλά…με κάνει να νιώθω πως είσαι πιο κοντά απ’ότι πραγματικά είσαι. Και αυτό… είναι κάτι για μένα.
Συνέχεια φαντάζομαι το σπίτι γεμάτο από τις φωνές σου και – δε θα σου πω ψέματα – η έλλειψή σου είναι ένας λόγος που το σπίτι με διώχνει. Είναι τόσο εκκωφαντικά άδειο από τα γέλια σου, τόσο κρύο και τόσο μουντό, που δε μπορω να το αντέξω πια και, φοβάμαι, ούτε και αυτό εμένα.
Να είσαι ευτυχισμένη για μένα.
Επιτέλους προετοιμάζομαι για ένα βήμα. Όχι το μεγαλύτερο της ζωής μου, ίσως όχι το σοφότερο. Ίσως λίγο βιαστικό, λίγο βεβιασμένο. Αλλά σίγουρα, ένα βήμα προς τα μπροστά. Ξέρω πως το βήμα αυτό το σχεδιάζαμε μαζί, το ονειρευόμασταν και εσύ με ρώταγες αν θα μπορούσαμε να το κάνουμε τελικά ποτέ. Και μετά έμεινα μόνος μου, να προσπαθώ να τηρήσω υποσχέσεις και να πραγματοποιήσω επιθυμίες, τόσο δικές μου οσο και δικές σου, που δεν εκφράστηκαν ποτέ, ίσως δεν ειπώθηκαν ποτέ, αλλά ήταν εκεί, πλάι μας τα καλοκαιρινά βράδια που σχεδιάζαμε το μέλλον μας.
Ένα μέλλον, βέβαια, που μας είχε και τους δύο κάτω από τα αστέρια, να τα μετράμε και να τα χαζεύουμε σαν ηλίθιοι. ξεχασμένοι ρομαντικοί και όχι εμένα μόνο μου να προσπαθώ να μαντέψω από που έρχεται το δικό σου το φως.
Ξέρω πως τα δωμάτια θα είναι πάντα τόσο άδεια μακριά σου όπου και να πάω και πως η φυγή είναι προσωρινή και τα όποια ρινίσματα ευτυχίας είναι μονάχα ψευδαισθήσεις αλλά , ξέρεις, βαρέθηκα να ζω ρεαλιστικά. Δεν πρόλαβα να ζήσω τις ψευδαισθήσεις μου όταν έπρεπε, για μένα ο κόσμος πήγε από το άσπρο στο μαύρο σε μια στιγμη. Πήγα από την παιδική αθωότητα στην “υποχρέωση” και την “υπευθυνότητα” των ενηλίκων. Νομίζω πως μου αξίζει να ζήσω και εγώ τώρα τις ψευδαισθήσεις μου.
Σου γράφω γιατί δεν μπορώ να στα πω αν και ξέρω πως και η σκέψη μου μόνο φτάνει στη δικιά σου σε όποιο αστέρι και αν κατοικείς τώρα και γιατί θέλω κάποια πράγματα να τα πω. Να ειπωθούν και ας είμαι εγώ ο μόνος που θα ακούσει την ηχώ τους στους τέσσερις τοίχους του δωματίου. Πρέπει τα πράγματα να λέγονται για να είναι αληθινά – αλλιώς μένουν πάντα φανταστικά, κάτι σαν τα όνειρα ή τους εφιάλτες.
Ελπίζω να περνάς καλά, να με σκέφτεσαι και να με αγαπάς όπως παλιά – “σαν τον ουρανό” έλεγες, το θυμάσαι; – και να έρχεσαι κοντά μου όσο πιο συχνά μπορείς. Δεν ξέρεις πόσο πολύ το καταλαβαίνω μερικές φορές, ότι το κάνεις.
I think I need you more than I dare to admit.
Σ’αγαπώ και μου λείπεις πάντα.
Nam3l3ss
——————————————————
Música a escuchar mientras que cuento las estrellas entre nosotros
Radiohead – My Iron Lung (Acoustic) ( My brain says I’m receiving pain/ A lack of oxygen/ From my life support/ My iron lung… )
Clint Mansell – First Snow
Estrella Morente – Volver ( Tengo miedo de la noche/ que poblada de recuerdo/ Encadenan mi soñar… )
Έλαβα προχθες το πιο ωραίο μήνυμα που έχω λάβει ποτέ από έναν παλιό φίλο.
…μου αρέσει το καινούργιο τραγούδι του Κότσιρα.
Wh3n my Fri3nds Sp3ak...