Οι Σπόροι που Φυτρώνουν στα Τρένα

Η ζωή είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς.

O Borges είχε πει κάποτε πως η ζωή είναι άλγεβρα και φωτιά. Και πραγματικά είναι. Αυτό και τόσα άλλα.

Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όταν εσύ περιμένεις κάτι να συμβεί.

Προ λίγων ημερών ήμουν σε ένα τρένο που με πήγαινε στην Πάτρα. Και ένιωσα αυτό που νιώθω πάντα στα τρένα. Ήθελα να το αφήσω να με πάει όπου θέλει εκείνο. Να κλείσω τα μάτια και να χάσω τη στάση μου. Το μόνο που με σταμάταγε ήταν το γεγονός πως τα τρένα επιστρέφουν πάντα στην αφετηρία τους και πως μαζί του θα έκανα και εγώ ακριβώς αυτό: έναν τέλειο κύκλο. There and back again.

Τα πλοία και τα τρένα, τα λεωφορεία και τα αεροπλάνα δε φτιάχτηκαν για αποδράσεις. Φτιάχτηκαν για να σε πηγαίνουν κάπου. Δε φταίνε αυτά και δε μπορείς να τα κατηγορήσεις ότι δε σε πηγαίνουν αρκετά μακριά, όταν εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις πού θέλεις να πάς. Πού ανήκεις.

Στην πόρτα της τουαλέτας του τρένου υπήρχε μια φράση, που με έκανε να χαμογελάσω: “Έκαναν τα πάντα για να με θάψουν. Ξέχασαν όμως ότι είμαι σπόρος…”

Ήταν γραμμένη με μεγάλα, μαύρα γράμματα, πάνω στην πόρτα από την οποία (θέλοντας και μή) πέρασαν όλοι οι επιβάτες. Και όμως, όλοι έκαναν πως δεν έβλεπαν τίποτα. Άρχισα να σκέφτομαι ότι φαντάζομαι πράγματα. Τι ήταν αυτό;; Όλοι αυτοί είχαν βρει τον προορισμό τους ή απλά είχαν συμβιβαστεί;

Γιατί αυτό ακριβώς είναι η ζωή.

Ένας σπόρος.

Γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε, μαθαίνουμε, ξεχνάμε. Και μετά συμβιβαζόμαστε, σκύβουμε το κεφάλι και δεν κάνουμε πως όλα πάνε καλά και πως έχουμε όλα όσα θέλουμε, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιούμε πως δεν τα έχουμε. Και μεγαλώνουμε κι άλλο, ωριμάζει το σώμα και μαθαίνουμε, αλλά αυτή τη φορά, μαθαίνουμε απλά πως να ξεχνάμε με το λιγότερο δυνατό πόνο και προσπάθεια.

Η ζωή είναι μικρή, εύθραυστη και (από μόνη της) άχρηστη. Είναι όμως το μοναδικό πράγμα που μας ανήκει. Το μοναδικό πράγμα που πραγματικά έχουμε μέχρι να πάψουμε να το έχουμε.

Αν της δώσουμε το χώρο που χρειάζεται, την φροντίσουμε όπως της αξίζει και αρκετό ήλιο ανάμεσα στα σκοτάδια μας, ίσως και να φυτρώσει κάτι. Ίσως και να μας δώσει καρπούς. Ίσως και να την κοιτάξουμε κάποτε και να είμαστε περήφανοι που πήραμε έναν σπόρο και τον κάναμε δέντρο.

Τα τρένα είναι το μέσο. Το ξέρω αυτό. Δεν είναι ο προορισμός. Δεν έζησε κανείς με τον πόθο να βγει στο δρόμο χωρίς να έχει κάτι στο μυαλό του. Ίσως όταν μάθουμε καλύτυτερα τον εαυτό μας, όταν συνειδητοποιήσουμε πως όλα όσα φτιάχνουμε είναι ο δρόμος και όχι ο προορισμός, ίσως τότε μονάχα τα τρένα να είναι ακριβώς αυτό που είναι: η γραμμή και όχι η τελεία.

———————————————————–

Music for trains.

KT Tunstall – Gone to the Dogs (Live) (So why don’t you say/ say it out loud/ All these things you hold inside/ Of yourself/ holding on tight/ As if you’re frightened of the ride… )

AaRON – Endless Song ( Is it hard to go on/ Make them believe you are strong/ Don’t close your eyes… )