Μετά και τη σημερινή περιπετειούλα με τα windows, η οποία ξεκίνησε χαλαρά (δεν έδειχνε να δουλεύει σωστά το ποντίκι) και κατέληξε να μην ανοιγει ο υπολογιστής το πήρα απόφαση!
Από δω και πέρα, ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ WINDOWS!!
Στον επόμενο σταθερό μου υπολογιστή, i’ll do what I did when I bought my laptop!!
Δηλαδλή, GET A MAC!!
Έλεος ,με τα ηλίθια, προβληματικά windows που ανα δίμηνο πέφτουν και με μια γρίπη!!
Αυτά είχα να πω για σήμερα
Τα λάθη είναι για το μυαλό του ανθρώπου είναι ότι και το νερό για τα χέρια: όσο και α προσπαθείς να τα κρατήσεις εκεί, πάντα κάτι θα ξεφύγει.
Στις 3.30 ώρες του ταξιδιού μέχρι την Πάτρα, σκεφτομουν ακριβώς αυτό: τα λάθη μου. Και εννοείται πως οι 3.30 ώρες στο τρένο, ήταν πολύ λίγες για να μπορέσω να πω πως θυμήθηκα έστω το 1/4 των πιο μεγάλων μου παραπατημάτων.
Τα λάθη έχουν μια περίεργη ιδιότητα: Σπάνια μπορείς να πεις με σιγουριά πως ήταν λάθη, ακριβώς γιατί κάνοντας κάτι άλλο, κατέληξες κάπου αλλού. Και η ορθή συλλογιστική μας διδάσκει ότι πρέπει τα δύο δεδομένα να είναι απαραιτήτως σωστά για να είναι σωστό και ορθό το αποτέλεσμα.
Μέτρησα λοιπόν όσα λάθη μπόρεσα να θυμηθώ και κατέληξα τελικά στο συμπέρασμα πως τα λάθη μου δε με βοήθησαν ποτέ να καταλάβω τι κάνω στραβά και τι σωστά. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει επειδή την έπαθε μια, δυο, τρεις, δέκα. Ο άνθρωπος αλλάζει μονάχα όταν ο ίδιος το επιθυμεί.
Όχι, τελικά δεν πιστεύω πως οι άνθρωποι μαθαίνουμε από τα λάθη μας.
Πιστεύω πως μαθαίνω τις συνέπειες που μπορεί να έχουν αυτά για τους ανθρώπους που αγαπάμε και για τον εαυτό μας, αλλά δεν πιστεύω πως αυτό είναι που μας αποτρέπει από το να τα κάνουμε ξανά. Κάνοντας λάθος, μαθαίνουμε το πως οι άλλοι και μαζί τους και εμείς, θα συμπεριφερθούμε σε αυτό. Τη συνέπεια δηλαδή.
Αλλά η φωνούλα τραγουδάει στα αυτιά μας σαν ξεχασμένη Σειρήνα, πως αυτή τη φορά δε θα είναι το ίδιο, πως αυτή τη φορά είναι η σωστή απόφαση, πως τα πράγματα και μαζί τους οι άνθρωποι αλλάζουν και πως τούτη τη στιγμή το πιο “σοφό” και το πιο “ασφαλές” είναι το λάθος. Και η φωνούλα αυτή είναι τόσο όμορφη, τόσο ζεστή και σίγουρη που μας κάνει να κλείσουμε τελείως τα αυτιά μας στην άλλη λεπτή φωνούλα, αυτή της λογικής.
Και εμείς πέφτουμε ξανά και ξανά, με πλήρη επίγνωση στην παγίδα που στήνουμε στους εαυτούς μας.
Όχι, δεν πιστεύω πως μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Πιστεύω πως τα λάθη μας μαθαίνουν από εμάς, και την επόμενη φορά ξέρουν ακριβώς που να χτυπήσουν και πως να μας πείσουν την επόμενη φορά πως είναι η σωστή κίνηση.
Και κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο, με τις λαμαρίνες του τρένου να ζεσταίνονται και τον κόσμο να λαγοκοιμάται στα καθίσματα, εξομολογήθηκα στον εαυτό μου, πως το πράγμα που φοβάμαι πιο πολύ στη ζωή μου είναι πως δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια τη γραμμή ανάμεσα στο λάθος και το σωστό. Και πως μια μέρα, μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, θα κάνω ένα λάθος για το οποίο δε θα μπορώ καν να μετανιώσω και να ζητήσω συγχώρεση από εμένα.
——————————————————
Music to listen while making the best out of the mess we are all in:
Oasis – The Shock of the Lightning ( Love is a litany/ a magical mystery… )
James – Say Something ( More than a drug is what I need/ Need a change of scenery/ Need a new life… )
Η ζωή είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς. 
O Borges είχε πει κάποτε πως η ζωή είναι άλγεβρα και φωτιά. Και πραγματικά είναι. Αυτό και τόσα άλλα.
Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όταν εσύ περιμένεις κάτι να συμβεί.
Προ λίγων ημερών ήμουν σε ένα τρένο που με πήγαινε στην Πάτρα. Και ένιωσα αυτό που νιώθω πάντα στα τρένα. Ήθελα να το αφήσω να με πάει όπου θέλει εκείνο. Να κλείσω τα μάτια και να χάσω τη στάση μου. Το μόνο που με σταμάταγε ήταν το γεγονός πως τα τρένα επιστρέφουν πάντα στην αφετηρία τους και πως μαζί του θα έκανα και εγώ ακριβώς αυτό: έναν τέλειο κύκλο. There and back again.
Τα πλοία και τα τρένα, τα λεωφορεία και τα αεροπλάνα δε φτιάχτηκαν για αποδράσεις. Φτιάχτηκαν για να σε πηγαίνουν κάπου. Δε φταίνε αυτά και δε μπορείς να τα κατηγορήσεις ότι δε σε πηγαίνουν αρκετά μακριά, όταν εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις πού θέλεις να πάς. Πού ανήκεις.
Στην πόρτα της τουαλέτας του τρένου υπήρχε μια φράση, που με έκανε να χαμογελάσω: “Έκαναν τα πάντα για να με θάψουν. Ξέχασαν όμως ότι είμαι σπόρος…”
Ήταν γραμμένη με μεγάλα, μαύρα γράμματα, πάνω στην πόρτα από την οποία (θέλοντας και μή) πέρασαν όλοι οι επιβάτες. Και όμως, όλοι έκαναν πως δεν έβλεπαν τίποτα. Άρχισα να σκέφτομαι ότι φαντάζομαι πράγματα. Τι ήταν αυτό;; Όλοι αυτοί είχαν βρει τον προορισμό τους ή απλά είχαν συμβιβαστεί;
Γιατί αυτό ακριβώς είναι η ζωή.
Ένας σπόρος.
Γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε, μαθαίνουμε, ξεχνάμε. Και μετά συμβιβαζόμαστε, σκύβουμε το κεφάλι και δεν κάνουμε πως όλα πάνε καλά και πως έχουμε όλα όσα θέλουμε, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιούμε πως δεν τα έχουμε. Και μεγαλώνουμε κι άλλο, ωριμάζει το σώμα και μαθαίνουμε, αλλά αυτή τη φορά, μαθαίνουμε απλά πως να ξεχνάμε με το λιγότερο δυνατό πόνο και προσπάθεια.
Η ζωή είναι μικρή, εύθραυστη και (από μόνη της) άχρηστη. Είναι όμως το μοναδικό πράγμα που μας ανήκει. Το μοναδικό πράγμα που πραγματικά έχουμε μέχρι να πάψουμε να το έχουμε.
Αν της δώσουμε το χώρο που χρειάζεται, την φροντίσουμε όπως της αξίζει και αρκετό ήλιο ανάμεσα στα σκοτάδια μας, ίσως και να φυτρώσει κάτι. Ίσως και να μας δώσει καρπούς. Ίσως και να την κοιτάξουμε κάποτε και να είμαστε περήφανοι που πήραμε έναν σπόρο και τον κάναμε δέντρο.
Τα τρένα είναι το μέσο. Το ξέρω αυτό. Δεν είναι ο προορισμός. Δεν έζησε κανείς με τον πόθο να βγει στο δρόμο χωρίς να έχει κάτι στο μυαλό του. Ίσως όταν μάθουμε καλύτυτερα τον εαυτό μας, όταν συνειδητοποιήσουμε πως όλα όσα φτιάχνουμε είναι ο δρόμος και όχι ο προορισμός, ίσως τότε μονάχα τα τρένα να είναι ακριβώς αυτό που είναι: η γραμμή και όχι η τελεία.
———————————————————–
Music for trains.
KT Tunstall – Gone to the Dogs (Live) (So why don’t you say/ say it out loud/ All these things you hold inside/ Of yourself/ holding on tight/ As if you’re frightened of the ride… )
AaRON – Endless Song ( Is it hard to go on/ Make them believe you are strong/ Don’t close your eyes… )
That’s where I’ll be tomorrow.
Επιστρέφω Παρασκευή.
Until then,
Keep dreaming,
keep breathing.
Preferably at the same time.
Yours,
Nam3l3ss
Wh3n my Fri3nds Sp3ak...