Όλα στη ζωή είναι πόλεμος.
Ξυπνάς μια μέρα και συνειδητοποιείς πως όλα γύρω σου έχουν αλλάξει. Και τότε πρέπει να διαλέξεις ποιούς θα υποστηρίξεις εσύ – δίπλα σε ποιούς θα πολεμήσεις και ποιούς θα ξεγράψεις.
Η φιλία είναι ο πιο μεγάλος πόλεμος.
Όπως κάθε πόλεμος, έτσι και αυτός έχει νικητές και χαμένους, ζωντανούς και νεκρούς και στο τέλος κάθε μάχης μετράς τους δικούς σου νεκρούς – όχι με αριθμούς, γιατί ο πόνος δε μετριέται ποτέ σε αριθμούς.
Κάθε κίνησή σου, κάθε μάχη στην οποία κατεβαίνεις και κάθε μάχη που αποφασίζεις να μη δώσεις, έχει ένα αντίκτυπο. Στον πόλεμο άνθρωποι πεθαίνουν. Στη ζωή, φιλίες σβήνουν.
Πρέπει να ξέρεις, δε, πως πάνω απ’ όλα, στη φιλία και τον πόλεμο, όλα τα πράγματα έχουν τις συνέπειές τους και αυτές σπάνια είναι θετικές.
Στη δική μας περίπτωση, να ξέρεις, πως η συνέπειά σου, θα είμαι εγώ.
Δεν ξέρω πόσο θα σου στοιχίσει πραγματικά τώρα, τώρα που η μάχη σε βγάζει νικητή, αλλά το πιο σοφό πράγμα στη ζωή και το θάνατο είναι πως το μέλλον είναι άγνωστο σε όλους. Η νίκη δε σου χαρίζει τον πόλεμο, και οι παλλίροιες πάνε και έρχονται συνεχώς.
Και όσες ανεξαρτησίες και αν κηρυξεις, όσες επαναστάσεις και να κάνεις, όσα λάφυρα και να βάλεις στο συρτάρι σου… ο πραγματικός νικητής είναι αυτός που έχει τις λιγότερες πληγές.
Και, το πιο ειρωνικό κομμάτι του πολέμου και της φιλίας, είναι ακριβώς εδώ: ότι όταν νομίζεις πως έχεις κερδίσει, οι πληγές δε σε αφήνουν να κοιμηθείς.
Και τότε δεν υπάρχει κανένας να στις περιποιηθεί.
Γιατί εσύ είσαι ο αδιαφιλονίκητος νικητής, αλλά τελικά – με τα σκοτεινά όπλα και χρυσά τώρα που ο ήλιος δεν τα κάνει να αστράφτουν περήφανα και με την εκκωφαντική ησυχία ανάμεσα στους διαδρόμους – πες μου πραγματικά, άξιζε;;
——————————
Music to listen to while counting your casualties
Madrugada – Whatever Happened To You? ( I can’t believe your heart/ there’s something wrong with it/ Whatever happened to you? )
Tracey Thorn – Easy ( We need reminding why/We try, when we try/Do we just intend to try? /And that’s broken and sad/ Still the only thing we have… )
Να’ξερες πόσο σε καταλαβαίνω…
Και ξέρεις τι μου τη δίνει ακόμα πιο πολύ;
Αυτή η γαμημένη η μνήμη χρυσόψαρου που έχουν οι άνθρωποι. Και ξεχνάνε ότι την τελευταία φορά που τους παράτησε η/ο γκόμενα/ος εσύ ήσουν που μάζευες κομμάτια από τους δρόμους, εσύ ήσουν που μίλαγες όλη νύχτα, εσύ ήσουν που τους μάζευες από τα πατώματα και εσύ ήσουν που σε ενδιέφερε πραγματικά το να γίνουν και πάλι καλά.
Και έχουν και αυτή την ανώμαλη βεβαιότητα πως όταν θα σου ξαναχτυπήσουν την πόρτα στα δύσκολα, εσύ θα είσαι εκεί να απαντήσεις.
Αλλά δε θα είσαι.
Γιατί φίλοι ή μη, οι άνθρωποι έχουν κάποια όρια. Και μετά από αυτά κάνουν πράγματα απλά και μόνο από υποχρέωση, “εις ανάμνηση” και για το γαμώτο. Και εγώ δεν πρόκειται να φτάσω ξανά σε αυτό το σημείο.
Πρέπει να προσέχουμε τις πόρτες των φίλων μας.
Μερικές φορές τα αναπάντητα χτυπήματα σε αυτές πονάνε πιο πολύ απ’ότι σε οποιαδήποτε άλλη.
“Tο πιο σοφό πράγμα στη ζωή και το θάνατο είναι πως το μέλλον είναι άγνωστο σε όλους. Η νίκη δε σου χαρίζει τον πόλεμο, και οι παλλίροιες πάνε και έρχονται συνεχώς.”
Εδώ τα λες όλα. Και η αλήθεια πονάει. Το μέλλον δεν το ξέρει κανείς και εκεί βρίσκονται οι ελπίδες μου και φαντάζομαι οι ελπίδες πολλών ακόμα.
Και κάτι ακόμα. Αυτό “οι πληγές δε σε αφήνουν να κοιμηθείς” δεν νομίζω να είναι πρόβλημα για τους ανθρώπους(;) που περιγράφεις.
Χμμμ… πιστεύω πως είναι.
Το κακό όμως είναι ότι μόνο όταν τις αποκτήσουν το θυμούνται.
Αυτό εννοώ. Δύσκολα πληγώνονται τέτοια άτομα. Όσοι μου έχουν φερθεί όπως περιγράφεις αποδείχθηκαν πολύ χοντρόπετσοι για να πονέσουν.
Δεν ήθελα να βάλω φατσούλα στο παραπάνω σχόλιο.
Ένα ερωτηματικό έβαλα μέσα σε μια παρένθεση για ευνόητους λόγους.
Δεν ξέρω αν είναι χοντρόπετσοι.
Ξέρω μόνο πως είναι ανόητοι – οι έρωτες πάνε και έρχονται, όλοι τους έχουμε ζήσει. Οι πραγματικοί όμως φίλοι παραμένουν εκεί. Αν εσύ πάψεις να τους δίνεις λόγο πια να είναι εκεί θα φύγουν ακόμα και αυτοί και μετά μένεις μόνος σου να μετράς πληγές και να μην προλαβαίνεις τα στραβά, με μια ηλίθια απορία στο βλέμμα “γιατί με εγκατέλειψαν όλοι;;”
Τι γιατί;
Γιατί τους άφησες να σε αφήσουν.
Ειμαι της άποψης πως οι άνθρωποι πρέπει να ζουν στο “φουλ” και όχι στο “χλιαρό”. Αλλά πρέπει να ξέρουν πως δεν είναι και μόνοι τους και πως κάθε τους πράξη, εχει και μια αντίπραξη, άλλο που δεν τους αρέσει πάντα αυτό…
Ξέρεις κάτι. Κάποιες φορές αισθάνομαι σαν το μοναδικό άνθρωπο που δεν έχει κολλητές και κολλητούς. Βλέπω τα κολλητηλίκια και αναρωτιέμαι πόσα μπορεί να είναι ουσιώδη. Από την άλλη μέσα στα blog δεν νιώθω μόνη. Βλέπω ότι οι άνθρωποι πληγώνονται όπως κι εγώ. Και καταλήγω ότι καλύτερα 2-3 φιλούς (αλλά φίλους) παρά άλλους τόσους κολλητούς.
Πφφφ…ευσεβείς πόθοι. Δεν υπάρχουν κολλητοί και κολλητές. Έχω υπάρξει σε αρκετές παρέες “κολλητών” στο παρελθόν που διαλύθηκαν για τους πιο μαλακισμένους λόγους.
Οι κολλητοί είναι μια ωραία ψευδαίσθηση, και η χειρότερη στιγμή είναι όταν συνειδητοποιείς πως οι “κολλητοί” σου διαφέρουν απίστευτα από την ψευδαίσθηση αυτη.
Ο τίτλος “κολλητός” ή “κολλητή” είναι πολύ βαρύς και απλά πιστεύω πως οι άνθρωποι σπάνια είναι αρκετά δυνατοί για να τον αντέξουν.