Άγονες Γραμμές

Ξέρετε ποια είναι η πιο δύσκολη στιγμή στην πραγματοποίηση μιας μεγάλης επιθυμίας;;

Οι λίγοι μήνες πριν αρχίσει να μπαίνει σε εφαρμογή. Ο χρόνος που κυλά βασανιστικά αργά μέχρι να έρθει η ώρα να αρχίσουν οι προετοιμασίες για αυτήν, τα πρώτα βήματα, οι πρώτες δυσκολίες, τα πρώτα “που μπλέκω” και τα πρώτα “είναι δύσκολα, αλλά επιτέλους συμβαίνει”.

Από Οκτώβρη μετακομίζω.

Και δε βλέπω την ώρα.

Νιώθω σα να στέκομαι στην άκρη της αποβάθρας και να περιμένω το τελευταίο πλοίο για άγονη γραμμή. Το βλέπω να έρχεται από μακριά, στο βάθος κάτι ξεχωρίζει. Φαίνεται ο καπνός και το κατάστρωμα. Και έστω και αν αργεί ακόμα η επιβίβαση, νιώθω σα να έχει ήδη δέσει στο λιμάνι, να έχει ήδη ρίξει την μπουκαπόρτα και εγώ να είμαι με το ένα πόδι μέσα.

Λένε πως η προσμονή για κάτι που επιθυμείς πολύ, είναι το καλύτερο κομμάτι της όλης επιθυμίας.

Μόλις μπεις στο πλοίο, αρχίζεις να βλέπεις τη βρωμιά στο κατάστρωμα και τη φουρτούνα στα ανοιχτά, αλλά δεν τα πολυπροσέχεις, γιατί μπορεί να μην είναι οι τέλειες συνθήκες για ταξίδι, αλλά εσύ δεν είσαι εκεί για το μέσο: είσαι εκεί για τον προορισμό. Και όσο νιώθεις τον αυγουστιάτικο αέρα να σου χτυπά το μέτωπο μανιασμένος, εσύ απλά κοιτάς τη θάλασσα και αναρωτιέσαι  που τελειώνει εκείνη και που ξεκινά ο ουρανός.

Οι μήνες κυλούν αργά, μέρα τη μέρα και ώρα την ώρα, φτιάχνω σχέδια και χτίζω σχεδίες. Ζυγίζω τα θετικά και τα αρνητικά (γιατι στο ζώδιο είμαι Ζυγός – and that’s what we do :p) και μετράω τη μοναξιά του φθινοπώρου που πλησιάζει (γιατί σα χαρακτήρας είμαι Μονός – and that’s what we do).

Νιώθω σαν παιδί που του τάξανε γλυκό μετά το φαγητό, σαν ερωτευμένος που δε βλέπει την ώρα να πέσει για ύπνο και να δει στα όνειρά του εκείνη που επιθυμεί η καρδιά του.

Είναι γλυκια η προσμονή αλλά ώρες ώρες είναι και πικρή. Γιατί όσο περιμένεις νιώθεις πως θα έπρεπε να κάνεις κάτι άλλο – περιμένεις το πλοίο και αναρωτιέσαι: έκλεισα το γενικό; κλείδωσα τα παράθυρα;

Τα πήρα όλα;

Και μετά καταλαβαίνεις πως ναι, τα πήρες όλα. Όχι γιατί τα μάζεψες αλλά γιατί τα πιο σημαντικά πράγματα μαζεύονται μόνα τους και κλειδαμπαρώνονται σε καρδιά και μυαλό. Το πλοίο θα σε πάρει από δω, ναι, αλλά τα μπαγκάζια σου – τα πραγματικά βαριά μπαγκάζια που δε θα ήθελες πια να κουβαλάς μαζί σου – δεν είναι στα χέρια αλλά στην ψυχή.

Και αυτά, δεν υπάρχει πλοίο αρκετά μεγάλο για να τα χωρέσει και διαμέρισμα αρκετά μικρό για να μη τα δεχτεί.

Οι αναμνήσεις είναι φαντάσματα που τριγυρνάνε για πάντα στους διαδρόμους σου.

Όποιοι και όπου και αν είναι αυτοί…

—————————————

Music for the ships sailing

Portishead – Roads ( Oh, can’t anybody see/We’ve got a war to fight/Never found our way/Regardless of what they say… )

Editors – Fall ( I wanted to see/I wanted to see/I wanted to see this for myself… )

Battlestar Galactica

“Hell hath no fury like a sci-fi show done just right!”

Σκεφτείτε!

Αντιπαθώ όσο λίγα τα sci-fi shows με πρωταγωνιστές εξωγήινους (βλ. Babylon 5), μηχανοπρεπείς αυτιάγγουρες (βλ. Star Trek), αρχηγούς μύξες (βλ. Star Wars) και κυρίως με space themes.

Και όμως το Battlestar Galactica με κέρδισε από την πρώτη στιγμή (βοήθησε βέβαια και η Tricia Helfer, δε λέω :p ).

Για όσους δεν ξέρετε τι ακριβώς παίζει (που λογικά θα είστε αρκετοί, άλλωστε δεν παίζεται και σε κανένα από τα μεγάλα networks της Αμερικής -βλ. ABC,CBS,NBC,FOX), το Battlestar Galactica πραγματεύεται την προσπάθεια των ανθρώπων ενός γαλαξία far far away  από τον δικό μας να ορθοποδήσουν μετά την επίθεση που δέχτηκε ο πολιτισμός τους , ο οποίος διαιρήτο σε 12 αποικίες, από ρομποτικά δημιουργήματα (με το όνομα Cylons – ελληνιστί Κύλωνες) που έφτιαξαν οι ίδιοι σε μεγάλα κέφια κοσμογονίας.

Όπως όλα τα δημιουργήματα του ανθρώπου όμως, κάτι πήγε στραβά στην πορεία και, για κακή τους τύχη, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το δημιούργημα είχε μυαλό (αν και μηχανικό) για να καταφέρει να σταθεί επάξια απέναντι στο δημιουργό του, να φτιάξει τους δικούς του κανόνες για το παιχνίδι της επιβίωσης και να πλάσει τελικά τα δικά του υβρίδια ανθρώπου-Κύλωνα.

Οι λίγες χιλιάδες άνθρωποι που επιβίωσαν από την οργή των κυκλοθυμικών, πρώην δούλων της ανθρωπότητας προσπαθούν να βρουν το δρόμο τους για την 13η αποικία που είναι η Γη.

Να σημειώσω δε εδώ πως οι Times την έχουν ανακηρύξει την καλύτερη σειρά που παίζεται αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση και λίγα επεισόδια θα σας αποδείξουν το γιατί.

Εξαιρετικό και καλοδουλεμένο σενάριο, άριστες ερμηνείες, υπέροχοι χαρακτήρες που ακροβατούν άναμεσα σε ήρωες και αντιήρωες από επεισόδιο σε επεισόδιο και όλα αυτά σε ένα πέπλο μυστηρίους και δράσης.

Για τα καλοκαιρινά βράδια που βαριέστε να τρέχετε για καφέ στο Θησείο ή που είστε ρέστοι και το ποτό στην παραλιακή είναι out of the question, το Battlestar Galactica είναι εξαιρετική ιδέα για συντροφιά.

Frak me!

I never thought I’d fall in love with an alien.

Το Όνειρο και το Καναρίνι

Ξύπνησα χθες στην πιο περίεργη απορία που είχα ποτέ…

Τι κάνει την ανθρώπινη ζωή να αξίζει περισσότερο από ενός…καναρινιού;

Οι γονείς μου έχουν ένα καναρίνι. Ποτέ δεν το συμπάθησα ιδιαίτερα για να πω την αλήθεια (I’m a dog person). Ποτέ δεν επικοινωνούσαμε ιδιαίτερα με το… πτηνό. Όποτε του σφύριζα μου γύριζε την πλάτη κα έτρωγε ή έπινε νερό και όποτε έφευγα μου σφύριζε χαρούμενο, λες και το έκανε επίτηδες.

Ωστόσο, όταν εχθές το είδα να σέρνεται στον πάτο του κλουβιού του, με τους γονείς μου να το κοιτάνε απορημένοι και τη φωνή του να μη μπορεί να βγει, δεν μπόρεσα παρά να μπω σε σκέψεις:

Αν στη θέση του ήταν ένας από τους ανθρώπους που ξέρουμε, ακόμα και αν αυτός ήταν ο χειρότερος μου συγγενής (και, πιστέψτε με, έχω μπόλικους από δαύτους), θα είχανε τρέξει, θα είχαν ανησυχήσει, θα είχαν βρει γιατρούς. Για το καναρίνι που αγαπούσαν όπως λέγανε… τίποτα. Μέχρι και εγώ πρότεινα να ψάξω να του βρω έναν κτηνίατρο να το πάμε, αλλά… άρνηση.

Δεν ξέρω ποιό είναι πιο άσχημο: ότι αναρωτιέμαι γιατί η ανθρώπινη ζωή να έχει μεγαλύτερη αξία από ενός πουλιού ή ότι πιστεύω πως αυτό το εκνευριστικό πτηνό που ποτέ δε συμπάθησα με έκανε να θέλω να το πάω στο γιατρό ενώ αν ήταν ένας από τους “ανθρώπους” που με περιτριγυρίζουν ίσως και να μου άρεσε να το βλέπω να σέρνεται στο κλουβί του;

What’s more disturbing?

Take your pick.

Ανόητο.

Ξοδεύεις μια ολόκληρη ζωή να φροντίζεις ανθρώπους που όταν εσύ θα χρειαστείς τη δική τους φροντίδα θα μπορούν, αλλά δε θα θέλουν να στη δώσουν και, ίσως μάλιστα ακόμα και να σε χτυπήσουν τη στιγμή που θα βρίσκεσαι εσύ στο πάτωμα και θα κάνεις κύκλους από τον πόνο, και όταν έρχεται η ώρα να φροντίσεις κάτι που για τους δικούς σου λόγους εσύ αγαπάς, χωρίς να περιμένεις κάτι από αυτό όχι γιατί δε θέλει αλλά γιατί δε μπορεί να σου δώσει, δεν κάνεις τίποτα και απλά περιμένεις…

Λες και η ανθρώπινη ζωή είναι εξ ορισμού πιο σημαντική από ενός ζώου.

Γιατί;

Γιατί μπορούμε να μετανοιώνουμε;

Γιατί μπορούμε να κλαίμε;

Γιατί μπορούμε να μιλήσουμε και να κοροϊδέψουμε τους άλλους με ψεύτικες συγγνώμες;

Γιατί μπορούμε να κάνουμε ό,τι μαλακία μας έρθει στο κεφάλι και μετά να τη ρίξουμε στην “κακιά στιγμή” και στο “ανθρώπινο λάθος”;

Ή μήπως γιατί μπορούμε να ονειρευόμαστε;

Γιατί, μπορώ να σας πω με βεβαιότητα πως το δικό μου καναρίνι κάνει πιο αθώα και πιο μεγάλα όνειρα από πολλούς εξ ημών.

——————————————————-

Blackfield – Lullaby ( Kiss the ground/Drag me down/Stop the noise/Smash my toys… )

For A Lonely Soul…

For a lonely soul…

it seems to me that you’re having such a nice time…

Keane – Nothing In My Way

War!

Όλα στη ζωή είναι πόλεμος.

Ξυπνάς μια μέρα και συνειδητοποιείς πως όλα γύρω σου έχουν αλλάξει. Και τότε πρέπει να διαλέξεις ποιούς θα υποστηρίξεις εσύ – δίπλα σε ποιούς θα πολεμήσεις και ποιούς θα ξεγράψεις.

Η φιλία είναι ο πιο μεγάλος πόλεμος.

Όπως κάθε πόλεμος, έτσι και αυτός έχει νικητές και χαμένους, ζωντανούς και νεκρούς και στο τέλος κάθε μάχης μετράς τους δικούς σου νεκρούς – όχι με αριθμούς, γιατί ο πόνος δε μετριέται ποτέ σε αριθμούς.

Κάθε κίνησή σου, κάθε μάχη στην οποία κατεβαίνεις και κάθε μάχη που αποφασίζεις να μη δώσεις, έχει ένα αντίκτυπο. Στον πόλεμο άνθρωποι πεθαίνουν. Στη ζωή, φιλίες σβήνουν.

Πρέπει να ξέρεις, δε, πως πάνω απ’ όλα, στη φιλία και τον πόλεμο, όλα τα πράγματα έχουν τις συνέπειές τους και αυτές σπάνια είναι θετικές.

Στη δική μας περίπτωση, να ξέρεις, πως η συνέπειά σου, θα είμαι εγώ.

Δεν ξέρω πόσο θα σου στοιχίσει πραγματικά τώρα, τώρα που η μάχη σε βγάζει νικητή, αλλά το πιο σοφό πράγμα στη ζωή και το θάνατο είναι πως το μέλλον είναι άγνωστο σε όλους. Η νίκη δε σου χαρίζει τον πόλεμο, και οι παλλίροιες πάνε και έρχονται συνεχώς.

Και όσες ανεξαρτησίες και αν κηρυξεις, όσες επαναστάσεις και να κάνεις, όσα λάφυρα και να βάλεις στο συρτάρι σου… ο πραγματικός νικητής είναι αυτός που έχει τις λιγότερες πληγές.

Και, το πιο ειρωνικό κομμάτι του πολέμου και της φιλίας, είναι ακριβώς εδώ: ότι όταν νομίζεις πως έχεις κερδίσει, οι πληγές δε σε αφήνουν να κοιμηθείς.

Και τότε δεν υπάρχει κανένας να στις περιποιηθεί.

Γιατί εσύ είσαι ο αδιαφιλονίκητος νικητής, αλλά τελικά – με τα σκοτεινά όπλα και χρυσά τώρα που ο ήλιος δεν τα κάνει να αστράφτουν περήφανα και με την εκκωφαντική ησυχία ανάμεσα στους διαδρόμους – πες μου πραγματικά, άξιζε;;

——————————

Music to listen to while counting your casualties

Madrugada – Whatever Happened To You? ( I can’t believe your heart/ there’s something wrong with it/ Whatever happened to you? )

Tracey Thorn – Easy ( We need reminding why/We try, when we try/Do we just intend to try? /And that’s broken and sad/ Still the only thing we have… )

Το Κενό

Ξεκινάς.

Μεγαλώνεις, με μια υποψία κενού που δεν ξέρεις πως κρύβεται μέσα σου. Που σε τσιγκλάει ώρες-ώρες μα δεν ξέρεις τι είναι. Και έτσι ρίχνεσαι με τα μούτρα σε ότι κάνεις, για να γεμίζεις τις σιωπές και για να θολώνεις τα νερά σε αυτούς που βλέπουν πίσω από τα γέλια, στο πρόσωπό σου που μοιάζει με μισοτελειωμένο παζλ.

Και μετά  βρίσκεις μια δουλειά, για να γεμίζεις τις βουβές ώρες και με τα χρήματα από αυτή να εξαγοράζεις το κενό σου.

Κ έπειτα βρίσκεις κάποια να κοροϊδεύεις (τον εαυτό σου πιο πολύ από εκείνη) πως αγαπάς και πως σε νοιάζεται και αυτή, για να καλύψεις το κενό στη δύστροπη, μερικές φορές μελαγχολική καρδιά σου.

Και ύστερα είναι και αυτό το κενό στο κρεβάτι σου, που παραμένει πάντα απελπιστικά γυμνό όσα κορμιά και αν περάσανε (και αν περάσουνε) από πάνω του. Να μεγαλώνεις εσύ και να μικραίνουν τα σίδερα και το στρώμα.

Και μετά, ψάχνεις να βρεις νέους φίλους γιατί νομίζεις πως τελικά εκεί είναι το κενό που χάσκει και σε ρουφάει στο βυθό του. Και γελάς με νέες παρέες, σου φαίνονται όλα αστραφτερά καινούργια και ενδιαφέροντα. Μέχρι να έρθει και πάλι το σκοτάδι να γελάσει μαζί σου που νόμιζες ότι το ξεγέλασες, ότι του κρύφτηκες χωρίς ελπίδα να σε ξαναβρεί και ότι τα πράγματα αρχίζουν να αποκτούν χρώμα.

Κ αργότερα έρχεται ένα πρωί, ένα ζεστό καλοκαιρινό πρωινό που έχει ξανάρθει και θα ξαναρθεί και εσύ να κάνεις το πρώτο τσιγάρο της μέρας, με μια γουλιά καφέ που η μέρα ζέστανε και δεν πίνεται πια. Και εσύ να ψάχνεις στον πάτο το κενό, γιατί είναι ύπουλο το γαμημένο και κρύβεται παντού: στα μέρη που αγάπησες και στους ανθρώπους που άφησες, στις αγαπημένες σου συνήθειες και στις γιορτές που ξέχασες να γιορτάσεις.

Και ύστερα κοίταξα μέσα μου.

Και εκεί το βρήκα μια μέρα να με κοιτά στα μάτια και να με ρουφάει ολόκληρο μέσα του. Μέσα του και πιο βαθιά μέσα μου. Και ανακάλυψα πως όλα τα κενά μου είναι πάντα αυτό το ίδιο κενό και έφτασα στην πηγή του και είδα ότι ήσουν εσύ.

Εσύ.

Με τις χιλιάδες ξεκούρδιστες κιθάρες στα λόγια, εσύ με τις κρυφές υποσχέσεις σου και τα όνειρα που δεν πρόλαβαν να σκουριάσουν.

Εσύ, παρέα με τη φρικτή αλήθεια μου: πως δε θυμάμαι πια τα τελευταία σου λόγια.

Να ψάχνω στο βάθος του μυαλού και να θυμάμαι μυρωδιές σου, τραγούδια που τραγούδαγες. χορούς που χόρευες, δάκρυα που δάκρυζες…

Και να μη θυμάμαι τις τελευταίες μας λέξεις.

Είναι τόσο χαιρέκακα ειρωνικό πως μια τόσο φλύαρη ζωή θα έβρισκε το κενό της στην έλλειψη λίγων λέξεων, μα όταν μαθαίνεις στα λίγα πονάει τόσο πολύ όταν ο χρόνος στα κλέβει και αυτά.

————————

AaRON – U-Turn (Lili) (…you know it’s not the wings that make the angel….don’t become a ghost without no colour/cause you’re the best paint life ever made…)